ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 9 ทิ้งไว้กลางทาง

ชื่อตอน : ตอนที่ 9 ทิ้งไว้กลางทาง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 695

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ธ.ค. 2561 00:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 9 ทิ้งไว้กลางทาง
แบบอักษร

​เช้าวันถัดมา หลังรับประทานอาหารเสร็จ ณัฒวัฒน์อาสาไปส่งฝนเองเพราะในใจก็แอบเป็นห่วงฝนอยู่เหมือนกัน

เมื่ออยู่ในรถ ณัฒวัฒน์จึงสอบถามอาการ “หายดีแล้วแน่หรอ เห็นเธอเพิ่งออกจากโรงพยาบาลนี่”

“หายแล้วจริงๆค่ะ ฝนไม่เป็นอะไรแล้ว” วันนี้เฉินชิงตั้งใจที่จะรีบไปพบอาจารย์กว้าน

“หากไม่ไหวยังไงก็ติดต่อมาก็แล้วกัน”

“ขอบคุณค่ะที่เป็นห่วง”

“เปล่า ฉันไม่ได้เป็นห่วง แต่ไม่อยากถูกนินทาทีหลังว่าไม่ดูแลใส่ใจภรรยา”

เฉินชิงเริ่มหมดความอดทน เลยว่า “คุณเป็นลิงหลอกเจ้าหรอคะ ทำต่อหน้าอย่าง ลับหลังอย่าง หากจะให้ดี คุณอยู่เฉยๆ คงไม่มีใครเขาว่าคุณหรอกค่ะ”

“นี่ เธอ”

“ถึงโรงเรียนแล้ว ขอลานะคะ สวัสดีค่ะ” เฉินชิงรีบลงจากรถทันที

พอเฉินชิงในร่างฝนมาถึงห้องเรียน เพื่อนๆในกลุ่มต่างพากันสอบถามอาการด้วยความเป็นห่วง นอกจากนี้เพื่อนๆในชมรมก็แวะมาหาเพื่อมาสอบถามอาการเช่นกัน

เฉินชิงรู้สึกดีกับเพื่อนๆที่โรงเรียน เพราะความห่วงใยที่ให้มามันเป็นความจริงใจ ไม่ใช่เสแสร้งทำเพื่อไม่ให้เกิดข้อครหาเหมือนกับที่สามีของฝนทำ

            **********************************************

พอเฉินชิงในร่างของฝนเรียนถึงเวลาเที่ยง ก็รีบไปหาอาจารย์กว้านที่ห้องพักของอาจารย์ทันที เมื่อเฉินชิงเข้ามาก็เห็นอาจารย์กำลังเก็บของเพื่อย้ายออก

เฉินชิงหลุดปากถามว่า “อาจารย์จะไปไหนล่ะคะ”

“อ้าวเธอนั่นเอง พวกเธอก็รู้ดีนี่ว่าฉันเป็นตำรวจลับ เมื่อเสร็จสิ้นภารกิจฉันก็ต้องย้ายออกไปสิ” “แล้วเธอมานี่ มีอะไรอีกล่ะ”

“เอ่อ คือ ว่า ฉันคือ เฉินชิง พี่สาวนายไง”           เฉินกว้านมองเด็กผู้หญิงชื่อสายฝนตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วก็หลุดหัวเราะ “555 นี่เธอ ผีเข้า หรือเป็นโรคประสาทกันแน่ ได้ข่าวว่าเป็นลมเมื่อวานนี้ มันยังไม่หายดีใช่มั้ย

“งั้นฉันจะเล่าประวัตินายให้ฟัง นายมีแม่ชื่อเฉินยี่ พี่สาวชื่อเฉินชิง ผู้หญิงทั้งสองคนอยู่หน่วยลาร์ซาร์ ส่วนนายทำงานเป็นตำรวจลับให้กับกรมตำรวจส่วนกลางไม่สังกัดหน่วยใด นายแอบชอบพะแพง เพื่อนร่วมงานของพี่สาว”

“เรื่องแบบนี้ เธออาจจะอ่านประวัติฉันมา แล้วมาหลอกฉันก็ได้”

“งั้นได้ เรื่องนี้คงไม่ถูกบันทึกในประวัติแน่นอน ฉันรู้ว่านายแอบซ่อนหนังสือลามกไว้ที่ไหน หากนายยังไม่เชื่อว่าฉันสามารถระบุตำแหน่งได้ ฉันจะไปฟ้องแม่เฉินยี่ ฉันจะคอยดูนายถูกเฆี่ยนก็แล้วกัน”

เฉินกว้านได้ฟังก็ตกใจ ไม่ใช่ว่าเป็นเพราะผู้หญิงคนนี้รู้ความลับของตน แต่เป็นเพราะถ้อยคำของเธอเหมือนที่เฉินชิงพูดกับเขาประจำอย่างไม่ผิดเพี้ยน “แล้วพี่มาอยู่ร่างนี้ได้ยังไงล่ะ”

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ความทรงจำของฉันเพิ่งกลับคืนมาเมื่อวานนี้หลังจากที่ฉันได้เห็นแม่เฉินยี่น่ะ” เฉินชิงกล่าวอย่างเสียงเศร้าเพราะคิดถึงแม่เฉินยี่

“แล้วใครฆ่าพี่ล่ะ”

“น่าเสียดายฉันจำไม่ได้ว่าใครเป็นคนฆ่าฉัน รู้เพียงแต่ว่าก่อนตายฉันอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ของเจ้าพ่อค้ายา ในบ้านของเขา”

เฉินกว้านมองนาฬิกา “จะได้เวลาเข้าเรียนแล้ว พวกเราค่อยมาคุยกันตอนเย็นวันนี้ ผมคงออกเดินทางกลับบ้านตอนค่ำๆ พี่ไปเรียนเถอะ”

“อื้อ แล้วเจอกันน้องชาย”

            **********************************************

เฉินชิงดีใจที่น้องชายยอมเชื่อเธอ เข้ามาในห้องเรียนอย่างอารมณ์ดี พอถึงเวลาเลิกเรียนก็รีบไปหาน้องชายทันที ไปคุยกันที่ม้านั่ง

“ตอนนี้หน่วยลาร์ซาร์เป็นอย่างไรบ้าง” เฉินชิงเริ่มห่วงที่ทำงานเก่า

“ทุกคนมองว่าหน่วยลาร์ซาร์มีประสิทธิภาพต่ำลง เนื่องจากพี่ไม่อยู่ และคนที่มาแทนก็ทำงานแบบเช้าชามเย็นชาม พี่พะแพงก็ย้ายไปหน่วยซิกร์ ส่วนกลางมีแผนว่าอาจจะยุบหน่วยนี้ทิ้ง” เฉินกว้านกล่าว

“สงสารแม่ อุตส่าห์ก่อตั้งหน่วยนี้มากับมือ” เฉินชิงพูดอย่างเสียงเศร้า

“แล้วเมื่อไหร่พี่จะกลับไปล่ะ ทุกคนคงดีใจถ้าพี่ยังอยู่” เฉินกว้านอยากให้พี่สาวกลับไป

“ขนาดนายเองก็ยังจะไม่เชื่อพี่เลย นับภาษาอะไรกับแม่และเพื่อนพี่” เฉินชิงเห็นความเป็นไปได้น้อยมาก

“ใช่สิ ตอนนี้พี่ก็เป็นภรรยาเศรษฐีซะด้วย”

“อย่าพูดถึงมันเลย นายเตรียมตัวกลับบ้านเถอะ นี่มันก็เย็นมากแล้ว คนขับรถที่บ้านฉันคงรอฉันแย่”

เฉินกว้านเดินไปส่งพี่สาวขึ้นรถ แต่คนภายนอกจะมองว่าเป็นอาจารย์เดินไปส่งลูกศิษย์ แต่แล้วเฉินชิงก็ตกใจเพราะคนที่มารับไม่ใช่คนขับรถประจำตัวแต่เป็นนายณัฒวัฒน์ แต่เฉินชิงในร่างของฝนต้องสงบใจไว้ แล้วหันมาไหว้อาจารย์กว้านอย่างนอบน้อม นายกว้านรู้ทันจึงรับไหว้ แล้วทั้งสองก็แยกย้ายกันไป

ทางด้านณัฒวัฒน์รู้สึกหึงหวงภรรยาตนเองแบบไม่รู้ตัว ยิ่งมาเห็นฝนเดินเคียงกันกับอาจารย์หนุ่มอย่างสนิทสนิมก็ยิ่งโกรธมากแต่ต้องเก็บอาการไว้ ประกอบกับที่เขามารอภรรยาตนเองเป็นชั่วโมงแล้วก็ไม่มาสักที เขาจึงพูดกระแทกเสียง “ขึ้นรถ”

เฉินชิงยอมขึ้นรถแต่โดยดี ในใจคิดว่า “งานเข้าแล้ว นึกครึ้มอกครึ้มใจอะไรขึ้นมา ถึงมารับได้นะ”

“เธอไปทำอะไรมา ทำไมปล่อยให้ฉันรอนานขนาดนี้” ณัฒวัฒน์ถามอย่างโมโห

“ปรึกษาเรื่องเรียนกับอาจารย์กว้านมาค่ะ”

“ใช่เรื่องเรียนแน่หรอ ไม่ใช่เรื่องชู้สาวล่ะ ป่านนี้ไม่ใช่ในโรงเรียนจะนินทาว่าฉันถูกสวมเขาเรียบร้อยแล้วล่ะมั้ง”

“ทำไมคุณมีความคิดที่แย่ขนาดนี้ล่ะคะ อาจารย์เขาเป็นคนดี คุณก็ไปกล่าวหาเขาเสียๆหายๆ หากคุณเกลียดฉันขนาดนี้คุณก็หย่ากับฉันเลยสิคะ”

ณัฒวัฒน์โมโหจนหูแดง ไม่คิดว่าผู้หญิงคนนี้จะพูดเรื่องหย่าเพื่อปกป้องผู้ชายคนนั้น ในใจคิดว่าไม่อยากหย่ากับฝน แต่จะให้บทเรียนฝน เลยจอดรถในที่เปลี่ยว และกล่าวว่า “เดี๋ยวนี้เธอปีกกล้าขาแข็งแล้วสินะ งั้นเธอลงไปจากรถฉันเดี๋ยวนี้ เก่งมากนักก็หาทางกลับบ้านเองก็แล้วกัน”

นิสัยจริงๆของเฉินชิงเป็นคนไม่ยอมคน เธอเลยลงไปจากรถทันทีแล้วเดินไปตามทางโดยไม่หันกลับมามองณัฒวัฒน์อีกเลย

ทางด้านณัฒวัฒน์เจ็บใจที่ฝนไม่ยอมขอร้องตน ได้แต่แข็งใจขับรถกลับบ้านโดยไม่สนใจฝนเช่นกัน

ความคิดเห็น