ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 7 กวาดล้างวายร้ายในโรงเรียน

ชื่อตอน : ตอนที่ 7 กวาดล้างวายร้ายในโรงเรียน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 660

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ธ.ค. 2561 20:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 7 กวาดล้างวายร้ายในโรงเรียน
แบบอักษร

​ในวันนี้นักเรียนชมรมนักสืบได้เตรียมใจว่าจะกลับบ้านค่ำ ดังนั้นแต่ละคนจึงได้ขอผู้ปกครองว่าขอทำรายงานต่อจากเมื่อวาน ซึ่งคนอื่นในชมรมถือว่าเป็นเรื่องปกติที่บางครั้งพวกเขาก็ขอไปค้างบ้านเพื่อนบ่อยๆ แต่สำหรับสายฝนถือว่าเป็นเรื่องที่แปลกมาก ยังดีที่เมื่อเช้าพ่อของแพรซึ่งเป็นตำรวจเป็นคนมาส่งสายฝนถึงบ้าน ทำให้พ่อสามีเชื่อใจและยอมอนุญาตให้สายฝนนอนค้างที่บ้านเพื่อนอีกวัน

เมื่อถึงเวลานัดหมาย คือ 17.00 น. ทุกคนนัดกันที่ห้องชมรม เพื่อรอฟังการสนทนา โดยมีต้นคอยแอบซุ่มอยู่แถวๆห้องพักอาจารย์พล พอเห็นพวกหัวโจกเดินเข้าไปในห้องของอาจารย์พลก็รีบติดต่อกึ้งเพื่อเตรียมฟังเสียง และให้สายฝนใช้มือถืออัดเสียงไว้ด้วย ความว่า

“เป็นไงบ้างวันนี้”

“ขายหมดแล้วครับ อาจารย์พล”

“ไม่ใช่พวกแกเอายาไปเสพเองล่ะ”

“พวกผมไม่กล้าหรอกครับ นี่ครับเงิน”

“ช่วงนี้อย่าเพิ่งมาพบกันถี่มากนัก รู้สึกเหมือนมีคนคอยติดตามฉันอยู่”

“ตำรวจหรอครับ”

“ไม่แน่ใจเหมือนกัน รู้สึกเหมือนอาจารย์กว้านจะคอยจับผิดฉันอยู่ ยังไงก็ไม่รู้”

“หรืออาจารย์เขาจะรู้เรื่องพวกเราค้ายาครับ”

“อย่าเพิ่งตีตนไปก่อนไข้ อาจจะจับผิดเรื่องอื่นก็ได้ เพราะฉันกับอาจารย์กว้านกำลังแข่งกันทำผลงานวิชาการเพื่อเลื่อนขั้นอยู่” “อ้าวนี่ ของล็อตใหม่นำไปขายซะ เก็บดีๆล่ะ”

“ไว้ใจผมได้เลยครับ ลาก่อนอาจารย์”

            **********************************************

“เอาไงดีพวกเรา หลักฐานเสียงมันก็ชัดแล้วนะว่าอาจารย์พลมีส่วนเกี่ยวข้องกับการค้ายาจริงๆ” กึ้งสรุปจากที่ฟัง

“แต่ตำรวจจะเชื่อนักเรียนอย่างเรางั้นหรอ ดีไม่ดีบอกว่าหลักฐานเราไม่พอจะว่ายังไง นอกจากจะจับคนร้ายไม่ได้แล้ว ยังทำให้พวกนั้นกลับมาแก้แค้นพวกเราอีก เราไม่ควรออกหน้าโดยตรงนะ” สายฝนพูดเพราะห่วงความปลอดภัยของเพื่อนนักเรียนในชมรม

“แล้วพวกเราจะทำอย่างไรกันดีล่ะฝน” แพรถามอย่างกังวล

“ฝนว่าจะลองติดต่ออาจารย์กว้านดู”

“ทำไมถึงคิดว่าอาจารย์จะช่วยจับพวกวายร้ายเหล่านั้นได้ล่ะ” เลียนถามอย่างสงสัย

“จากที่ฟังจากพวกมันคุยกันว่าอาจารย์กว้านคอยติดตามอาจารย์พล อาจเป็นไปได้ว่าอาจารย์กว้านอาจจะสืบได้หลักฐานมาบ้างแล้ว ถ้ามารวมกับที่พวกเรามีอยู่ก็จะสามารถเอาผิดกับพวกมันได้ทั้งหมดไง” ฝนสันนิษฐาน

“เราจะเชื่ออาจารย์เขาได้ยังไงล่ะ” นายอาจถามบ้าง

“ขอฝนลองคุยกับอาจารย์เขาก่อนนะ ถึงจะรู้”

ตกดึกคนในชมรมนักสืบก็พากันลอบเข้าไปในห้องของอาจารย์พลเพื่อเก็บเครื่องดักเสียงและพยายามหายาเสพติด ทุกคนพยายามหายาแล้ว หายังไงก็หาไม่เจอ ทุกคนจึงกลับมาที่ห้องชมรมเพื่อนอนค้าง เช้ามาถึงแยกย้ายกันกลับบ้าน สายฝนกลับบ้านโดยมีพ่อของแพรพาไปส่งเหมือนเดิม

            **********************************************

เมื่อสายฝนกลับมาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ รับประทานอาหารเช้า หลังจากนั้นณัฒวัฒน์ก็อาสาไปส่งสายฝนไปโรงเรียนเองเพราะตนแปลกใจที่ฝนไปค้างบ้านเพื่อนติดต่อกันสองคืน

ระหว่างที่นั่งด้วยกันบนรถนั้น ณัฒวัฒน์เอ่ยว่า “ทำไมต้องทำรายงานบ้านเพื่อนติดกันถึงสองคืน ไม่ใช่ว่าเธอไปติดผู้ชายล่ะ”

ในใจสายฝนคิดประชดว่า “ช่างเป็นผู้ชายมองโลกในแง่ดีจริง จริ๊งง คำพูดแต่ละคำดีงามสุดๆ” แต่ปากตอบไปว่า “ฝนทำรายงานจริงๆค่ะ หากคุณไม่เชื่อจะตรวจดูก็ได้นะคะ ว่าแต่ที่คุณถามอยู่นี่แสดงว่าคุณหึงฝนหรอคะ”

“เปล่า ฉันจะไปหึงเธอทำไมไม่ทราบ เอาเถอะ ฉันจะลองเชื่อเธอดู ยังไงก็ตามอย่าไปติดผู้ชายอื่นล่ะ ฉันก็แค่ไม่อยากเป็นข่าวหน้าหนึ่งอีก”

ฝนแอบโล่งอกในใจ เพราะเล่มรายงานจะมีได้ไงล่ะ และคิดอีกว่า “ที่แท้เขาก็ห่วงแต่ชื่อเสียงสินะ”

เนื่องจากณัฒวัฒน์จะขับรถมาส่งในตอนเช้าเท่านั้นและหน้าที่ที่มารับยังคงเป็นคนขับรถประจำตัวเหมือนเดิม ดังนั้นเมื่อมาถึงโรงเรียน สายฝนได้โทรไปบอกคนขับรถว่าให้มารับตอนหกโมงเย็น เพราะมีงานที่ชมรม

            **********************************************

ฝนไปเรียนจนกระทั่งพักเที่ยง และขอเข้าพบอาจารย์กว้านเป็นการส่วนตัว

“เธอมีเรื่องอะไรจะคุยกับอาจารย์”

“เอ่อ คือว่า อาจารย์เป็นตำรวจลับหรือเปล่าคะ” ฝนพูดแบบอ้ำอึ้ง

“ทำไมเธอถามอาจารย์แบบนั้นล่ะ”

“ฝนเห็นอาจารย์คอยติดตามอาจารย์พลตลอดค่ะ”

“อาจารย์ทำเพราะมีเหตุผลอื่น แต่การติดตามอาจารย์พลมันก็ไม่ได้หมายความว่าอาจารย์เป็นตำรวจนี่”

“หากอาจารย์ไม่ใช่ตำรวจก็แล้วไปค่ะ ฝนแค่จะบอกว่า ฝนมีสิ่งที่อาจารย์ต้องการ ถ้าอาจารย์อยากได้ หลังเลิกเรียนให้ไปที่ชมรมนักสืบและเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงออกมา ฝนมีเรื่องแค่นี้ค่ะ ลาล่ะนะคะอาจารย์ สวัสดีค่ะ”

สายฝนมั่นใจอย่างมากว่าอาจารย์กว้านเป็นตำรวจแน่ๆ แต่ต้องให้ตัวอาจารย์ยอมรับด้วยตนเอง เลยเลือกที่จะไม่ถามต่อ

ทางด้านอาจารย์กว้านกลับสับสนและสงสัยว่าสายฝนรู้ตัวจริงของตนได้อย่างไร

            **********************************************

ณ ห้องชมรมนักสืบ

“เขาจะมาแน่หรอฝน” แพรสงสัย

“รอดูไปก่อนนะแพร” ฝนยังคงรออาจารย์กว้านอย่างมีความหวัง

และแล้วตัวอาจารย์กว้านก็เข้ามาในห้องชมรมจริงๆ ท่ามกลางความแปลกใจของนักเรียนชมรมนี้ อาจารย์กว้านมานั่งเก้าอี้ตรงโต๊ะประชุมชมรม แล้วอาจารย์ก็พูดว่า “ใช่ อาจารย์เป็นตำรวจลับ แล้วยังไง อะไรคือสิ่งที่อาจารย์ต้องการ”

“งั้นฝนขอถามอาจารย์ก่อนค่ะ อาจารย์กำลังสืบคดีอะไรอยู่คะ”

“ค้ายาในโรงเรียน”

“อาจารย์ได้หลักฐานหรือยังคะ” ฝนถามอย่างกับสอบปากคำ

“ได้พอสมควรแล้ว กำลังหาตัวอาจารย์ที่มีส่วนร่วมในขบวนการค้ายา”

พอทุกคนในชมรมได้ฟังต่างพร้อมใจกันมอบหลักฐานคลิปเสียงบทสนทนาระหว่างอาจารย์พลกับนักเรียนหัวโจก เมื่อมารวมกับหลักฐานที่อาจารย์กว้านมีอยู่ก็เพียงพอที่จะจับกลุ่มเครือข่ายค้ายาในโรงเรียนได้

“ส่วนเรื่องที่ซ่อนยา หรือของกลาง ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเจ้าหน้าที่ตำรวจ พวกเธอห้ามยุ่งเกี่ยว ไม่เช่นนั้นอาจเกิดอันตรายกับตัวเธอและครอบครัวของเธอได้” อาจารย์บอกเพราะเป็นห่วงนักเรียน

ผ่านไปสามวันก็ได้ยินข่าวว่าตำรวจเข้าจับกุมอาจารย์พลและบรรดานักเรียนที่ร่วมกันค้ายาเสพติดในโรงเรียนได้ทั้งหมด ซึ่งวันนั้นมีนักเรียนบางคนแตกตื่นและตกใจที่เห็นกลุ่มตำรวจวิ่งไล่ตามนักเรียนที่เป็นผู้ต้องหาในคดีค้ายา ดังนั้นผอ.โรงเรียนจึงจัดงานเลี้ยงในโรงเรียนเพื่อปลอบขวัญและเชิญตำรวจมาเป็นวิทยากรบรรยายเรื่องเกี่ยวกับยาเสพติดและวิธีแจ้งเบาะแสกับตำรวจ เป็นไปตามคาดก็คืองานเป็นวิทยากรนี้ถูกโยนมาให้หน่วยลาร์ซาร์เป็นผู้ดำเนินการ

ความคิดเห็น