ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 6 เข้าชมรมนักสืบ

ชื่อตอน : ตอนที่ 6 เข้าชมรมนักสืบ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 674

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ธ.ค. 2561 17:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 6 เข้าชมรมนักสืบ
แบบอักษร

​พอฝนเข้าไปในห้องชมรม ก็พบกลุ่มเด็กม.ปลายประมาณ 5 คน ผู้ชาย 4 คน ผู้หญิง 1 คน มีผู้ชายหนึ่งคนที่เป็นหัวหน้าชมรม อยู่ม. 6 นอกนั้นอยู่ม. 5 ทั้งหมด

ชายคนหนึ่งถามว่า “เธอเข้ามาทำอะไรที่นี่”

“ฉันอยากสมัครเข้าร่วมชมรมนักสืบ ต้องทำยังไงบ้างคะ”

ผู้หญิงคนเดียวคนนั้นดีใจอย่างออกนอกหน้า เนื่องจากถ้าคนในชมรมน้อยเกินไปอาจถูกยุบได้ เลยรีบนำใบสมัครมาให้ฝนกรอก

“กรอกใบสมัครนี่ค่ะ เธอก็สามารถเข้าชมรมได้เลย”

ระหว่างที่ฝนกรอกใบสมัคร ผู้หญิงคนนั้นนามว่าแพร ก็แนะนำเพื่อนในชมรม หัวหน้าชมรม ชื่อ กึ้ง ส่วนคนอื่นๆชื่อ อาจ ต้น และเลียน

เมื่อฝนกรอกใบสมัครเสร็จ เลยถามว่า “ตอนนี้สืบคดีอะไรอยู่งั้นหรอ”

“ตอนนี้พวกเราสืบคดีค้ายาในโรงเรียนน่ะ” หัวหน้าชมรมกล่าว

“ห๊า คดีใหญ่ขนาดนี้ไปแจ้งตำรวจไม่ดีหรอ” ฝนไม่คิดว่าเด็กวัยแค่นี้จะเข้าไปสืบอะไรได้

“ตำรวจไม่มีหลักฐาน ยังไงก็จับขบวนการค้ายาในโรงเรียนไม่ได้ อีกอย่างขบวนการกลับมีอาจารย์มีส่วนเอี่ยวด้วย ยิ่งสืบและเข้าจับกุมได้ยาก” อาจอธิบาย

“แล้วพวกนายมีหลักฐานแล้วหรือยัง” ฝนอยากรู้ว่าสืบได้ถึงไหนแล้ว

“ตอนนี้พวกเรามีรูปถ่ายหัวโจกนักเรียนที่อยู่ในขบวนการค้ายาได้แล้ว แต่ยังสืบไม่ได้ว่าอาจารย์ท่านไหนมีส่วนเอี่ยวด้วย” ต้นกล่าวบ้าง

“แล้วพวกเธอมีรายชื่ออาจารย์ที่เป็นผู้ต้องสงสัยแล้วหรือยัง”

“พวกเรายังไม่แน่ใจ แต่คาดการณ์ว่าอาจจะเป็นอาจารย์ที่เข้ามาใหม่จำนวน 4 ท่าน เป็นครูสอนพละ 2 คน ชื่อ พลกับกว้าน ครูสอนภาษาอังกฤษ ชื่อ พิม และครูสอนสังคมศาสตร์ ชื่อ ชำนาญ” นายเลียนอธิบายเสริม

“แล้วพวกเธอสืบยังไงน่ะ” ฝนสอบถามเพื่อนร่วมชมรมอย่างกับสอบปากคำ

“พวกเราได้แบ่งกันไปติดตามอาจารย์แต่ละท่านก็ไม่มีอะไรน่ะ” แพรพูดด้วยความผิดหวัง

ฝนเลยเสนอว่า “งั้นพวกเราต้องขอดูกล้องวงจรปิดเสียก่อน”

“พวกเราจะไปขอดูกล้องวงจรปิดในโรงเรียนได้ยังไงล่ะ นักเรียนธรรมดาไม่มีสิทธิ์ดูอยู่แล้ว” กึ้งกล่าว

“ฝนมีวิธี ขอลองทำดูก่อนนะ”

            **********************************************

เนื่องจากผอ.โรงเรียนกับพ่อสามีเป็นเพื่อนสนิทกัน จึงสามารถฝากให้สายฝนมาเรียนโรงเรียนนี้จนจบม. 6 ได้ ซึ่งสายฝนก็รู้ดี จึงขอเข้าไปพบผู้อำนวยการโรงเรียนเป็นการส่วนตัว

“เธอมีเรื่องอะไร ถึงเข้ามาพบฉัน”

สายฝนแกล้งบีบน้ำตาร้องไห้ “ฮือฮือ ท่านผอ. คะ เครื่องเพชรของสามีหนูถูกโจรในโรงเรียนขโมยไปค่ะ หากหนูไม่สามารถนำไปคืนสามีได้ เขาคงจะเลิกกับหนูค่ะ ฮือฮือ”

“ตามกฎของโรงเรียนก็สั่งห้ามไม่ให้นำของมีค่ามาในโรงเรียนอยู่แล้วนี่”

“ฮือฮือ ขอโทษจริงๆค่ะท่านผอ. หนูแค่จะนำมาอวดเพื่อนในกลุ่มแค่ครั้งเดียว แต่นึกไม่ถึงมันกลับถูกขโมย แล้วเรื่องนี้ยังไม่สามารถไปบอกสามีและคุณพ่อได้ค่ะ พวกเขาต้องเอาเรื่องหนูแน่ๆเลย ฮือฮือ”

“แล้วจะทำยังไงล่ะทีนี้”

“หนูขออนุญาตดูกล้องวงจรปิดก่อนได้มั้ยคะ เดี๋ยวจะให้เพื่อนมาช่วยดูด้วยค่ะ”

ผอ.นั่งคิดอยู่นาน และยังไงก็เห็นสายฝนเป็นเหมือนหลานเพราะเป็นลูกสะใภ้ของเพื่อนสนิท ไม่อยากให้ครอบครัวเพื่อนต้องมีปัญหา เลยว่า “เอาเป็นว่าฉันอนุญาตก็แล้วกัน”

“ขอบคุณท่านมากนะคะ” สายฝนรีบเช็ดน้ำตา

“เอานี่หนังสืออนุญาตจากฉัน เอาไปให้หน่วยรักษาความปลอดภัยของโรงเรียน”

“ขอบคุณอีกครั้งค่ะ” สายฝนรับหนังสือมาก็รีบไปหาเพื่อนในชมรมนักสืบทันที

ทุกคนในชมรมแม้กระทั่งสายฝนได้โทรไปบอกทางบ้านว่าขออนุญาตค้างบ้านเพื่อนเนื่องจากต้องช่วยกันทำรายงานส่งอาจารย์เป็นงานเร่งด่วน ซึ่งผู้ปกครองทุกคนก็อนุญาต

จากนั้นทุกคนในชมรมก็แบ่งกันดูจอมอนิเตอร์เพื่อติดตามอาจารย์ที่เป็นผู้ต้องสงสัย กับ ติดตามพวกหัวโจกนักเรียนที่อยู่ในขบวนการค้ายาว่าพวกนี้ได้ติดต่อใครบ้าง

สำหรับสายฝนได้รับมอบหมายให้ติดตามอาจารย์พลศึกษาที่ชื่อ กว้าน ยิ่งสายฝนมองไปที่อาจารย์กว้านก็ยิ่งคุ้นตาเหมือนเป็นคนรู้จักกันถึงขั้นคุ้นเคยกันแต่เธอกลับนึกไม่ออก แต่เท่าที่ฝนสังเกตได้ก็คือ อาจารย์ท่านนี้ก็ดูเหมือนสายลับที่คอยสืบอะไรบางอย่างเหมือนกัน และอาจารย์กว้านนี้มักจะคอยสังเกตอาจารย์พลอยู่เสมอ สายฝนมีเซ้นว่าอาจารย์กว้านไม่น่าจะใช่คนร้าย สายฝนจึงขอสับเปลี่ยนกับแพร โดยให้แพรเฝ้าติดตามอาจารย์กว้านแทน ส่วนตัวเองขอเฝ้าดูอาจารย์พล

เป็นไปตามคาดที่บรรดาหัวโจกนักเรียนมักเข้ามาติดต่ออาจารย์พลอยู่เสมอ สายฝนจึงถ่ายคลิปเก็บภาพเหตุการณ์เหล่านี้ไว้ พร้อมกับบอกเพื่อนๆของเธอว่า

“นี่ไง พวกหัวโจกนั่นมักมาติดต่ออาจารย์พล” สายฝนพูดด้วยความดีใจ

“น่าเสียดายที่ไม่สามารถดูภายในห้องได้ ไม่งั้นคงมีหลักฐานมัดตัว” หัวหน้าชมรมพูดด้วยความเสียดาย

“ไม่เป็นไรกึ้ง พวกเราจดจำเวลาที่พวกหัวโจกมาพบอาจารย์พลกันก่อน ในวันพรุ่งนี้พอถึงเวลานั้นแล้ว พวกเราก็คอยดักฟังว่าพวกเขาติดต่อเรื่องอะไรกัน” “แล้วพวกนายมีกล้อง เครื่องดักฟัง หรือเครื่องอัดเสียง อะไรอย่างนั้นมั้ยล่ะ” สายฝนบอกแผนใหม่

“แพรมีเครื่องดักฟังจ้า พอได้มั้ยล่ะ” เนื่องจากแพรเป็นลูกตำรวจ จึงขอพ่อมาเก็บไว้เป็นที่ระลึก แต่เครื่องดักฟังนี้ยังคงใช้การได้

“อื้อ ก็ยังดี แล้วใครจะเป็นหน่วยกล้าตายไปติดไว้ที่ห้องพักอาจารย์พลกันล่ะ” ฝนถาม

“เดี๋ยวฉันกับต้นเป็นคนทำเอง ส่วนพวกเธอดูลาดเลาด้วยก็แล้วกัน” นายกึ้งแสดงตัวรับผิดชอบ

ดังนั้นในคืนนี้ กลุ่มชมรมก็พากันดำเนินการตามแผน หลังจากดูกล้องวงจรปิดเสร็จ ก็พากันไปที่ห้องพักอาจารย์พล นายเลียนใช้กุญแจผีไขเข้าไปในห้อง กึ้งกับต้นเข้าไปติดตั้ง คนอื่นดูลาดเลา เมื่อสำเร็จตามแผน ทุกคนไปนอนค้างกันที่ห้องชมรม พอรุ่งเช้าพวกผู้ชายก็แยกย้ายกันกลับบ้าน ส่วนพ่อของแพรพาแพรไปส่งสายฝนกลับบ้าน ทุกคนอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วก็มาโรงเรียนเพื่อเข้าเรียนปกติ

ความคิดเห็น