สวัสดีนักอ่านทุกคนที่เข้ามานะค้า เรื่องนี้เราแต่งไว้คลายเครียดจากเรื่องเก่าเน้อ ออกแนวแฟนตาซีนิดๆ ชอบไม่ชอบเม้นต์บอกได้น้าาา^^

บทที่ 6 : ไม่พ้น (NC)

ชื่อตอน : บทที่ 6 : ไม่พ้น (NC)

คำค้น : Bts kookv

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 55.4k

ความคิดเห็น : 35

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ม.ค. 2562 02:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 6 : ไม่พ้น (NC)
แบบอักษร

​บทที่ 6

​ไม่พ้น


"แน่ใจนะว่าอยู่คนเดียวได้"

แทฮยองส่งยิ้มให้จองกุกขณะนั่งรอพี่แบคกับแม่จินบนอัฒจันทร์ ตอนนี้หกโมงเย็นแล้วและท้องฟ้าก็เริ่มมืดจนเป็นสีม่วงคล้ำ ปกติแล้วจีมินจะคอยนั่งเป็นเพื่อนทุกวัน แต่วันนี้ไม่มีใครอยู่เฝ้าบ้านเจ้าตัวจึงต้องรีบกลับ จองกุกที่เพิ่งทำเวรเสร็จและเดินลงมาเห็นพอดีจึงเป็นห่วง

"แน่ใจสิ ฉันไม่ใช่เด็กๆแล้วนะ"

"ก็รู้ แต่กลัวนายเหงาไงเลยอยากนั่งเป็นเพื่อน"

"ไม่เป็นไร ฉันอยู่คนเดียวได้ นายไม่รู้หรอกว่าความโดดเดี่ยวกับฉันเป็นของคู่กันอยู่แล้ว"

พอเห็นอีกฝ่ายยักคิ้วแบบขี้เล่นก็ได้แต่ถอนใจ "เฮ้อ... งั้นก็แล้วแต่นายละกัน และก็ระวังโดนยุงกัดล่ะ"

แทฮยองก้มลงมองตัวเอง "ฉันใส่เสื้อกันหนาวกับกางเกงขายาวแบบนี้มันคงกัดฉันได้อยู่หรอก"

จองกุกหัวเราะลงคอก่อนยีหัวอีกฝ่ายอย่างเอ็นดู ทำเอาร่างบางรู้สึกเคลิ้มนิดหน่อย "ไปละ บาย เจอกันพรุ่งนี้นะ"

"อื้ม เจอกัน อย่าลืมไปหาหมอด้วยล่ะ"




ทางด้านของจีมินก็กำลังเกลือกกลิ้งอยู่บนเตียงอย่างเบื่อหน่าย

"ฮือออ เบื่ออ่า ไม่มีไรทำเลย" ถึงจะมีการบ้านแต่ก็ยังไม่อยากทำตอนนี้ แทแทของเขาก็ออฟไลน์ยังไม่อ่านแชทเขาเลย

จ๊อก~

"หิวด้วย ลงไปหาไรกินดีกว่า"

ร่างเล็กดีดตัวขึ้นจากเตียงแล้วเดินลงไปที่ห้องครัวเพื่อหาของกิน เปิดตู้เย็นก็เจอแต่เบียร์ที่คุณพ่อซื้อมาแช่ไว้กับหัวผักกาดที่ไม่น่าช่วยอะไรได้ ราเมงก็หมดเพราะคุณแม่ยังไม่ซื้อมาเติมเลย ชีวิตของ ปาร์ค จีมิน ช่างรันทดอะไรอย่างนี้

จีมินขยี้หัวอย่างอารมณ์เสีย "เฮ้อ! ออกไปหาไรกินข้างนอกก็ได้วะ" ก็แค่นั้น


เขาเลือกเข้ามาในร้านอาหารตามสั่งซึ่งอยู่ห่างจากบ้านไม่กี่เมตร ข้างในร้านก็ดูเหงาๆเงียบๆเพราะไม่ค่อยมีลูกค้า จีมินเลือกนั่งโต๊ะที่อยู่ใกล้กับพัดลมที่สุดก่อนรับเมนูจากพนักงานเสิร์ฟ

"ขอข้าวผัดกิมจิหนึ่งที่ครับ"

"ได้ค่ะ รอสักครู่นะคะ"

ตาเรียวเล็กปรายตามร่างของพนักงานที่เป็นเพียงเด็กมัธยมต้นและน่าจะเป็นลูกของแม่ค้า พอจะลากสายตากลับมาก็เป็นต้องชะงักค้างไว้ โต๊ะที่อยู่เยื้องออกไปไม่ไกลนักมีร่างแสนคุ้นตาเขาอยู่


​จองกุกนี่หว่า บ้านอยู่แถวนี้เหรอวะ?

จีมินถลันกายลุกแล้วเดินไปหาอีกฝ่ายหวังทักทาย ช่างเป็นเรื่องบังเอิญ(?)จริงๆ

"ไง จองกุก ไม่คิดเลยนะว่าจะได้เห็นนายที่นี่"

"พอดีพาเพื่อนมากินข้าวน่ะ" จองกุกยิ้มพลางเพยิดหน้าไปทางว่าที่เพื่อน

"!" จีมินเบิกตาเมื่อชายคนนั้นเงยหน้าจากจานข้าวขึ้นมาสบตา "นาย..."

คนตัวขาวกระตุกยิ้มไม่มีท่าทีตกใจแม้แต่น้อย จองกุกที่เห็นก็เริ่มแนะนำเพื่อนของตัวเอง

"ไอ้นี่ชื่อ มิน ยุนกิ แต่มันชอบให้คนอื่นเรียกว่า ชูก้า อยู่ห้อง D พวกเราย้ายมาจากที่เดียวกัน"

​​เอาจริงดิจีมินกลืนน้ำลายเอื้อก มองสลับไปมาระหว่างจองกุกกับยุนกิ บางทีโลกมันก็กลมเกินไปนะ

จองกุกมองยุนกิที่จ้องจีมินไม่วางตา "นายอยากนั่งกับพวกเราไหมล่ะ? โต๊ะเราเหลือตั้งสองที่"

เกลียดขี้หน้าขนาดนี้ใครมันจะไปนั่งล่ะ "ไม่เป็นไร พวกนายนั่งกันสองคนเลย"

"แล้วแต่นายนะ" จองกุกยักไหล่อย่างไม่ถือสาหาความ


จีมินเลือกที่จะนั่งคนเดียวดีกว่าเห็นหน้าไอ้ซีดยุนกิ กินเสร็จก็ยกมือเรียกลูกสาวแม่ค้ามาเก็บตังค์ แต่ลืมไปว่าไม่ได้เอากระเป๋าเงินมา เอิ่ม...


​ซวยแล้วไงกู

"คือ... น้องครับ พี่ลืมเอากระเป๋าตังค์มา เพราะงั้นพี่ขอ---"

ตึง!

"อ่ะ ยืมของฉันก่อนก็ได้"

ทั้งจีมินและเด็กสาวมองเงินบนโต๊ะที่ถูกมือขาวซีดทับไว้ ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบ กระทั่งจีมินได้สติเมื่อเด็กสาวรับเงินพร้อมพูดทวนถึงราคา

"ลูกค้าจ่ายครบพอดีค่ะ อย่าลืมมาอุดหนุนอีกนะคะ"

แล้วหล่อนก็เดินจ้ำอ้าวไปอย่างรีบร้อน "เดี๋ยวสิน้อง... เฮ้ย อะไรของนายเนี่ย?"

ยุนกิเลิกคิ้วสงสัย "อะไร"

"นั่นเงินนาย---"

"ก็ให้ยืมไปก่อนไง ถือว่าตอบแทนเรื่องค่าก๋วยเตี๋ยวละกัน"

จีมินแปลกใจเหลือเกินว่าอีกฝ่ายไปอดหลับอดนอนมาจากไหน ถึงทำหน้าง่วงได้ตลอดเวลาขนาดนั้น แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น "แต่ก็ไม่เห็นต้องทำถึงขนาดนี้เลย"

"....."

"คือฉันหมายถึง... ฉันไม่อยากติดหนี้ใคร---"

"งั้นไม่ต้องจ่ายคืน ฉันเลี้ยง"

"โอเค" อ้าว ทำไมเป็นคนแบบนี้ล่ะจีมิน

จองกุกที่นั่งมองเหตุการณ์อยู่ก็ยิ้มแบบขำขัน ก่อนลุกขึ้นเดินกอดคอยุนกิออกจากร้านไปโดยไม่ลืมผิวปากแซวเพื่อนตัวขาว




ก๊อกๆๆ

"หืม มีไรเหรอ?" แบคฮยอนเปิดประตูห้องนอนท่ามกลางความดึก ก็เจอเข้ากับน้องชายที่ก้มหน้างุดยืนหอบหมอนหอบผ้าห่มอยู่ รู้ทันทีเลยว่าอีกฝ่ายต้องการอะไร

"ผมอยากนอนด้วย"

"เป็นอะไรน่ะหืม กลัวฝันร้ายเหรอ?"

แทฮยองนิ่งเงียบก่อนพยักหน้า ไม่รู้ว่าตอบตามความจริงหรือเปล่า

"โทษทีนะแทแท คือพี่จะโทรคุยกับแฟนอ่า แถมถึงดึกด้วย"

"ผมโอเค"

"แต่พี่ไม่โอเค" แบคฮยอนใจหายเมื่ออีกฝ่ายทำหน้าสลด "คือ... พี่ขอโทษจริงๆน้า เรื่องนี้พี่ต้องการความเป็นส่วนตัว" เขาก็อายที่ต้องจู๋จี๋ต่อหน้าน้องชายเหมือนกันนะ "ขอแค่เรื่องนี้เรื่องเดียว นายให้พี่ได้ไหม?"

แทฮยองพองแก้มป่องอย่างกระเง้ากระงอด จะฉอเลาะอีกฝ่ายก็ดูไม่ใช่ความคิดที่ดีสักเท่าไรและต้องเหนื่อยเปล่าแน่ นอนกับแม่จินก็ไม่ได้เพราะแม่เขานอนกับพ่อนัมอยู่ ดูท่าคืนนี้เขาต้องนอนคนเดียวเสียแล้วล่ะ "ก็ได้ฮะ..."

แบคฮยอนยีหัวน้องอย่างปลอบโยน "ขอโทษนะแทแท แต่พรุ่งนี้นายมานอนกับพี่ก็ได้นะ"

ร่างบางพยักหน้าช้าๆก่อนเดินคอตกจากไป


​ขอร้องล่ะ คืนนี้อย่าเจอมันอีกเลย

เสียงประตูห้องนอนถูกงับพร้อมกับร่างโปร่งบางที่เดินเข้ามา เจ้างูนั่นจะเป็นตัวอะไรก็ช่าง จะงูผีงูธรรมดาหรืองูเจ้าที่เขาก็อยากปลอดภัยไว้ก่อน แทฮยองเดินฉับๆไปหยิบสร้อยกางเขนเส้นขาวซึ่งเป็นของขวัญจากแม่จินขึ้นมาสวม ก่อนวางหมอนกับผ้าห่มไว้บนเตียงตามเดิม


​พระเจ้า โปรดคุ้มครองผมด้วยนะฮะ

แทฮยองปิดโคมไฟแล้วนอนคลุมโปงอย่างหวาดกลัว มือเรียวกำสร้อยกางเขนไว้แน่นเหมือนมันเป็นที่พึ่งสุดท้าย แต่เขาข่มตาหลับลงไม่ได้ จึงโผล่หน้าหน้าออกมาเจอกับอากาศหนาวเย็นและเลือกที่จะขึงตาไว้ ในหัวก็มีแต่ภาพของงูตัวนั้นลอยวนเต็มไปหมด

เวลาผ่านไปจนกระทั่งถึงเที่ยงคืน มันเงียบสงัดมากจนแทฮยองได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาเดินต่อกแต่กและเสียงเต้นของชีพจร จนป่านนี้เขาก็ยังไม่เห็นงูยักษ์โผล่หัวออกมาเลย


​คงไม่มาหรอกมั้ง

พอคิดได้แบบนั้นก็นึกโล่งอก แทฮยองตัดสินใจหลับตาลงเพราะความง่วงเริ่มเข้าจู่โจม โดยที่มือยังกำสร้อยกางเขนไว้หลวมๆ


แต่แล้วก็มีเสียงลมหายใจปีศาจดังขึ้น


"ฟ่อ..." 

"!" แทฮยองเบิกตาโพลง ความง่วงที่ว่าหายเป็นปลิดทิ้งเมื่อได้ยินเสียงอันคุ้นเคย "หยะ.. อย่าเข้ามานะ!"

ร่างบางลุกขึ้นถอยรนจนหลังชิดกับหัวเตียง ส่วนงูยักษ์สีดำก็เลื้อยขึ้นมาตามเรียวขาอย่างเชื่องช้า เห็นแบบนี้แล้วมันเหมือนงูอนาคอนด้ามากกว่างูจงอางเสียอีก

​แทฮยองกลัวจนหัวหดพร้อมชูกางเขนขึ้นมา มันชะงักบนหัวเข่าพอดี และนั่นทำให้เขากล้าเงยหน้าเพราะเริ่มมีความหวัง ต้องใช่แน่ๆ เจ้างูผีนี่มันกลัวกางเขนแน่ๆ!

"เอ๊ะ!?" แต่ผิดคาด มันทำท่าเหมือนเกรงกลัวได้ไม่นานก็เลื้อยต่อ จนตอนนี้หน้าของมันจะชนกับจมูกเขาอยู่แล้ว


​"หึ ฉลาดมากเลยนะทูนหัว ที่กล้าใช้ของยังงี้กับพี่"

เสียงทุ้มต่ำเต็มไปด้วยอำนาจที่ใครฟังเป็นต้องพรั่นพรึง กำลังดังก้องอยู่ในหัวแทฮยองเหมือนสื่อสารกันทางจิต

"ทะ.. ทำไม..."


​"ทำไมถึงไม่ได้ผลงั้นเหรอ หวานใจของพี่... งั้นพี่จะเฉลยให้ก็ได้"

สิ้นเสียงแหบต่ำ งูปีศาจก็ยื่นใบหน้าเข้ามาปาดเลียกลีบปากอิ่ม


​"นั่นเพราะเธอ... ไม่มีความศรัทธาในพระเจ้าตั้งแต่แรกยังไงล่ะ"

"จะ... จะทำอะไร อ๊ะ!?" งูปีศาจเลื้อยอ้อมหลังเพื่อพันร่างของแทฮยองไว้ พละกำลังมหาศาลในการรัดทำให้เขากลิ้งไปนอนบนฟูกเหมือนเดิม และสิ่งที่ตามมาคือเขาต้องนอนตัวลีบในขดของมันเหมือนเมื่อคืนก่อนเปี๊ยบ "หยุดเถอะฮะ ฮึก ปล่อยผมไป ได้โปรด... ฮือ ผมกลัวแล้ว!"


​"ชู่ว... อย่ากลัวไปเลยแทฮยองของพี่ พี่ไม่ฆ่าเธอหรอก"

"ฮึก พ่อฮะ! แม่ฮะ! ช่วยผมดะ---" เสียงของเขาถูกอะไรบางอย่างกระชากให้หายไป มีเพียงความเงียบที่ออกมาจากริมฝีปากอิ่ม

"แผลบ" ลิ้นสองแฉกลากเลียบนรอยสักรูปงูก่อนที่เสียงเย็นเยียบจะดังขึ้นอีกครั้ง


​"ยอมพี่ซะเถอะคนดี พระเจ้าไม่ได้อยู่กับเธอ"

แทฮยองนอนน้ำตานองหน้าแต่ไร้ซึ่งเสียงสะอื้น จมูกและแก้มแดงก่ำจนดูน่ารังแก


​"แต่พี่สัญญาว่าจะอยู่กับเธอตลอดไป... และจะมอบความสุขให้ทุกๆคืน"



"อึ้ก... อ้าห์!" แทฮยองเชิดหน้าครางเสียงหวาน เม็ดเหงื่อผุดพรายตามกรอบหน้าและขมับ นิ้วเท้าจิกกับผ้าปูที่นอนอย่างระบายความเสียดเสียวเมื่อแก่นกายถูกลิ้นเรียวยาวโลมเลีย ส่วนอ่อนไหวของเขาถูกพันไปทั้งลำจนเปียกวาว ก่อนที่น้ำขาวขุ่นจะทะลักอาบโคนเป็นรอบที่สองของวัน


​"มันยังไม่จบหรอกนะ"

"มะ.. ไม่ไหวแล้ว อึ้ก ปล่อย... ผมเถอะฮะ"


​"เสียใจด้วยเด็กดี... พี่ไม่มีวันทำแบบนั้นหรอก"

กล่าวจบร่างบางก็ถูกพลิกให้นอนคว่ำ ใบหน้าเปียกปอนซุกลงกับหมอนขณะที่ขาเรียวถูกหางแกร่งดันให้แยกออก งูปีศาจในสภาพแผ่พังพานโน้มหัวลงมาเลียแก้มนิ่มอย่างรักใคร่


​"อยากได้ลูกสักคนไหมแทฮยอง"

"ฮือ ไม่... ไม่เอา! ฮึก อ๊าาาา!"

สิ่งแปลกปลอมสอดเข้ามาในร่างโดยไม่มีการเบิกทางใดๆ งูยักษ์มาถึงได้ครึ่งทางก็ต้องแช่ค้างไว้เพราะอีกคนเกร็งจนมันดันต่อไม่ได้ จึงเริ่มขยับเบาๆให้โพรงอุ่นคุ้นชิน

"เจ็บ ฮือออ เอาออกไป ฮึกๆ... ผมเจ็บนะฮะ"


​"ชู่ว*... ผ่อนคลายไปกับมันสิ ไม่งั้นเธอก็เจ็บอยู่แบบนี้แหละ"*

"ฮึก ตะ.. แต่มัน..." งูปีศาจรัดตัวเขาแน่นขึ้นเมื่อเห็นว่าเขาเริ่มดิ้น มันยังไม่หยุดขยับแก่นกายแถมยังมีการดันเข้าไปให้ลึกขึ้นทีละนิด


​"หันหน้ามาซิ"

"?" แทฮยองยอมหันไปอย่างเชื่อฟังจนโดนปากเย็นฉาบจูบ มันสอดลิ้นเข้ามาเล่นในโพรงปากเล็กและเกี่ยวรัดลิ้นสีหวานไปมา พอช่องทางเริ่มคลายตัวมันก็ฉวยโอกาสบดแท่งรักเข้าไปมิดด้ามทันที "อื้อ!"

งูยักษ์ค่อยๆสาวแท่งแดงฉ่ำออกเกือบสุด แล้วกดตัวลงมาใหม่อย่างป่าเถื่อนทำเอาแทฮยองน้ำตาเล็ดเพราะความเจ็บ

"ฮ่าห์... อย่าเพิ่งขะ อื้อ ขยับ"

แต่ดูเหมือนงูยักษ์จะไม่ฟัง มันโยกกายเนิบช้าและปล่อยน้ำเชื้อออกมาอย่างต่อเนื่องจนช่องทางรักเหนียวลื่นไปหมด แทฮยองกัดหมอนรู้สึกแสบๆคันๆยามที่แก่นกายขยับเข้าออกภายในโพรงฉ่ำ


​"รู้สึกดีขึ้นรึยัง"

"....." เขาไม่ตอบแต่จุ่มหน้าแดงแจ๋กับหมอนนุ่ม ไม่กล้าบอกว่าตัวเองเริ่มรู้สึกดี

ทว่าจู่ๆทุกอย่างก็เริ่มแปลกไป แรงโอบรัดหายไปพร้อมกับลำตัวเรียวยาว แต่กลับกลายเป็นร่างของบุรุษแทน เกล็ดสีดำลอกออกถูกแทนที่ด้วยเนื้อหนังแบบมนุษย์ แท่งเอ็นที่กำลังขยับอยู่ก็เหยียดยาวและพองใหญ่ขึ้น ทำให้รูรักขยายกว้างจนปริขาด

"โอ๊ยยย! เจ็บ!" กะจะหันไปมองว่าเกิดอะไรขึ้นแต่ก็ถูกผ้าสีดำปิดตาไว้ ชายปริศนาจับพลิกแทฮยองให้นอนหงาย ค่อยๆถอนสะโพกออกแล้วกดเอ็นร้อนเข้าไปลึกๆ ส่วนสองมือก็จับถอดเสื้อให้ร่างบางจนอยู่ในสภาพเปลือยเปล่า

"จุ๊บ" สัมผัสนุ่มนิ่มประทับบนกลีบปากอวบอย่างนุ่มนวล โพรงปากถูกบางอย่างที่อุ่นๆชื้นๆกรีดแทรกเข้ามากวาดโกยน้ำหวาน แม้แต่ลิ้นเล็กก็ยังไม่เว้น


​อือ... ลิ้นใคร

"อ๊ะ ปล่อย..." แทฮยองท้วงเมื่อยอดอกถูกรุกล้ำ เขาไม่เห็นหน้าแต่รู้สึกได้ว่ามีนิ้วอุ่นของใครบางคนกำลังบี้เม็ดสีสดของเขาอยู่


​ไม่นะ อย่าจับช้างน้อย!

"ซี๊ดดด อ๊าง..." แก่นกายถูกมือสากกร้านรูดรั้งอย่างนิ่มนวลจนเขาหลุดครางหวาน นิ้วแข็งถูบนรูยอดปลายอย่างกลั่นแกล้งทำเอาน้ำสีขาวปริ่มคลอ บทรักก็ดูเร่าร้อนยิ่งขึ้น เริ่มได้ยินเสียงแฉะดังอยู่ข้างในช่องทางเป็นจังหวะถี่ๆ

"พี่อยากมีลูก ให้พี่สักคนนะแทฮยอง"

"อือ ไม่... อ๊ะๆๆ ย๊า!"

เอี๊ยดๆๆ

เสียงเตียงโยกไปตามแรงโหมกระหน่ำ แทฮยองโดนอีกคนเร่งเครื่องใส่จนก้นนิ่มเกิดรอยแดงปื้น เสียงคำรามต่ำดังขึ้นเมื่อร่างบางเกร็งจนเผลอขมิบตอดแท่งร้อนรัวๆ

"ฮึ่ม อย่าตอดพี่แบบนี้สิ เดี๋ยวเธอได้ช้ำกว่านี้หรอก"

"อ๊ะๆๆๆ บะ.. เบาหน่อย ซี๊ดดด"

"หืม? แรงกว่านี้เหรอ"

"อั๊ง! อ๊าาา" อีกฝ่ายจับสะโพกอวบซอยถี่ยิบจนความเสียวแล่นไปทั่วท้องน้อย ช่องทางร้อนผ่าวขึ้น ส่งเสียงเฉอะแฉะน่าละอายออกมาไม่หยุด

"เปลี่ยนท่าหน่อยไหมคนดี" ว่าที่สามีอุ้มภรรยาเด็กให้ขึ้นมานั่งบนตัก จับขาเรียวเกี่ยวกับเอวหนาก่อนเริ่มสวนสะโพกขึ้นไปเป็นจังหวะ เพื่อสานภารกิจปั๊มเจ้าตัวน้อยต่อ


​อยากได้แรงๆกว่านี้


"ซี๊ด... พี่ชายทำเร็วๆที อื้อ! น้องอยากเสร็จ..." ตอนนี้เขาหน้ามืดตามัวกับกิเลสจนกล้าขอในสิ่งที่ตัวเองเพิ่งปฏิเสธไป และผ้าปิดตาทำให้เขาไม่เห็นรอยยิ้มกริ่มบนใบหน้าหล่อเหลา

"จัดไป"

สะโพกสอบเร่งความเร็วจนกลายเป็นกระแทกใส่ร่างบอบบางไม่ยั้ง มือใหญ่บีบขยำก้นอวบก่อนบังคับให้มันสวนรับกับแรงกระหน่ำ แทฮยองเอาแขนคล้องคอหนาพลางบดสะโพกลงไปเพื่อช่วยอีกแรง เริ่มรู้สึกมันส์ที่โดนของรุ่นใหญ่กระแทกในตัว


งื้อ เสียววว! ​@.,@

ร่างบางกัดปากระบายความสยิว ส่งมือชักรูดแท่งเนื้อสีหวานจนน้ำกามไหลอาบมือ สะโพกอิ่มยังคงร่อนต่อโดยไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายหยุดขยับไปนานแล้ว

"อื้อออ พะ... พี่ชาย อ๊ะ อ๊าๆๆ"

พั่บๆๆๆ

"อ่าส์... ว่าไงคนดี"

"นะ น้องเหนื่อยแล้ว อือ ช่วย... อ๊ะ ขยับให้หน่อย"

"แต่พี่ทำแรงนะ" ถึงจะพูดยังงั้นแต่สะโพกกลับเริ่มขยับเนิบๆเหมือนเตรียมเร่ง

"ไม่เป็นไร... ทนได้ อึ๊ อ๊ะๆๆ!"

พูดจบก็โดนอีกคนสาดแรงกระทุ้งขึ้นมาจนตัวสั่นคลอน หัวแก่นกายบดขยี้จุดกระสันซ้ำแล้วซ้ำเล่าทำเอาทั้งจุกทั้งเสียว สมองขาวโพลนคิดอะไรไม่ออก มีเพียงอยู่อย่างเดียวคือเขาต้องเสร็จ!

"จ๊วบ" ลิ้นเล็กถูกดูดกลืนจนเกิดเสียง ก่อนที่ฟันคมจะกัดปลายลิ้นเบาๆ

"ย๊า! จะเสร็จ อืม จะเสร็จแล้ว อ๊าาาา!"

แทฮยองตัวกระตุกก่อนปล่อยน้ำสีขาวขุ่น จนเลอะหน้าท้องแกร่งที่เต็มไปด้วยซิกแพค อีกฝ่ายกระแทกไม่กี่ครั้งก็ฉีดน้ำรักเข้าไปเติมเต็มช่องท้อง ล้นออกมาเป็นสายชะโลมแท่งเอ็นตัวเอง

ปากอุ่นจูบบนขมับชื้นเหงื่ออย่างอ่อนโยนหลังหอบเสร็จ "แทฮยองอ่า"

"แฮ่ก แฮ่ก... ฮะ พี่ชาย"

"พี่รักเธอนะ"

แทฮยองส่ายหัว "แต่น้องมีแฟนแล้ว"

"พี่รู้" แขนแกร่งโอบกอดเอวบางไว้หลวมๆ "พี่ถึงได้รอไง"

"....."


​พี่ชายเป็นใครยังไม่รู้เลย แล้วจะให้น้องรักได้ยังไง

"ไม่สำคัญหรอกว่าพี่จะเป็นงูหรือคน" อีกฝ่ายพูดเหมือนอ่านใจร่างบางออก "ถึงเวลาเมื่อไรเดี๋ยวเธอก็รู้เอง"

เสียงทุ้มต่ำกระซิบเลียบอยู่ข้างหู ก่อนที่แก้มแดงๆจะถูกหอมไปฟอดใหญ่ แทฮยองชักอยากเห็นหน้าพี่ชายคนนี้เสียแล้วสิ

"แต่ตอนนี้... ขอปั๊มลูกก่อนนะ"

"อือ ไม่เอา น้องมีเรียนพรุ่งนี้ อ๊ะ! ซี๊ด... อย่าขยับสิ อ๊างงง!"


เสียงบรรเลงบทรักดำเนินเกือบตลอดทั้งคืน โดยที่เขาไม่มีโอกาสได้เห็นหน้าผู้ชายคนนี้เลย



​To be continued

​__________________________________

เขาทำอะไรกันสองคนไรท์ไม่รู้เรื่องเลยนะ @///@ แล้วยังงี้ยัยแทเราจะท้องจริงๆรึเปล่าเนี่ย


ความคิดเห็น