สวัสดีนักอ่านทุกคนที่เข้ามานะค้า เรื่องนี้เราแต่งไว้คลายเครียดจากเรื่องเก่าเน้อ ออกแนวแฟนตาซีนิดๆ ชอบไม่ชอบเม้นต์บอกได้น้าาา^^

บทที่ 5 : วุ่นวาย

ชื่อตอน : บทที่ 5 : วุ่นวาย

คำค้น : Bts kookv

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 23.6k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ธ.ค. 2561 17:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 5 : วุ่นวาย
แบบอักษร

บทที่ 5

วุ่นวาย



"อะ..." 

แทฮยองอ้าปากพะงาบๆกับภาพขนพองสยองเกล้าตรงหน้า ส่วนจองกุกก็มองตาปริบๆขณะที่หยาดเลือดไหลจากคางลงสู่พื้น

"ทำบ้าอะไรของนายน่ะ!? คายออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!"

ซากงูถูกกระชากออกจากมือหนาอย่างแรงจนตกพื้น จองกุกทำหน้าบูดแต่ก็ยอมคายหัวงูโดยดี แทฮยองร้องอี๋พร้อมเช็ดมือกับกางเกงอย่างขยะแขยง

"คิดว่าตัวเองเป็นซอมบี้รึไง! รู้ไหมว่ากินแบบนั้นมันสกปรก ดีนะที่ฉันมาเจอ ไม่งั้นพยาธิได้ลงท้องนายอีกหลายตัวแน่!"

จองกุกก้มหน้าไม่กล้าเถียงอะไร ก่อนแอบเลียคราบเลือดบนมุมปากแต่ก็ไม่รอดพ้นสายตาอีกคนอยู่ดี

"ยังจะเลียอีก นี่ไม่ได้ฟังที่ฉันพูดเลยใช่ไหมเนี่ย!?"

"!" จองกุกสะดุ้งเพราะถูกฝ่ามืออรหันต์ฟาดเข้าที่แขน เพื่อนอะไรดุยิ่งกว่าแม่เขาเสียอีก

คนอะไรโคตรเพี้ยน แทฮยองบีบขมับ รู้สึกปวดหัวกับคนตรงหน้าที่สุดอย่างที่ไม่เคยเป็นกับใครมาก่อน ไม่คิดเลยว่าจองกุกจะช่างมีนิสัยพิลึกกึกกือเช่นนี้ คนบ้าอะไรกินงูดิบๆ นี่ถ้าเอาไปย่างให้สุกก่อนเขาจะไม่ว่าอะไรเลยเถอะ

"แทแทโกรธจองกุกเหรอ..."

สรรพนามในประโยคและน้ำเสียงหงอยๆได้เรียกสายตาของแทฮยอง ก็เห็นจองกุกก้มหน้างุดพร้อมกับช้อนมองด้วยแววตาสำนึกผิด ดูๆไปก็ไม่ต่างจากเด็กน้อยที่กลัวโดนคุณแม่งอนใส่สักนิด

"ไม่ได้โกรธ... แค่เป็นห่วง" ประโยคหลังเขาพูดเสียงค่อยพร้อมเบนหน้าหลบไปทางอื่น เพราะเป็นผู้ชายด้วยกัน การแสดงความห่วงใยนี้จึงเป็นเรื่องน่าขัดเขินสักหน่อยสำหรับเขา อีกอย่างไม่เคยพูดแบบนี้ให้ใครนอกจากจีมินเลยไม่ค่อยชินปาก พอหันกลับไปอีกทีก็เห็นจองกุกอมยิ้มให้เขาอยู่ก่อนแล้ว มันยิ่งทำให้เขาเขินหนักกว่าเดิมอีก

"เวลาแทแทแก้มแดงแล้วน่ารักจัง"

จองกุกชมอย่างไม่อายปาก เขาชอบเวลาผิวสีน้ำผึ้งนั้นขับเป็นสีแดงเหมือนดอกกุหลาบ มันดูเข้ากันและทำให้ร่างบางดูมีสีสันอย่างบอกไม่ถูก

"ดะ.. เดี๋ยวเถอะ หยุดเรียกฉันว่าแทแทเลยนะ! ฉันให้ชิมเรียกได้คนเดียว!"

จองกุกเบ้ปากเพราะอยากลองอ้อนดูบ้าง "แต่ฉันอยากเรียกนี่นา... ไม่ได้เหรอ"

"ไม่"

"น่านะ"

"บอกว่าไม่ก็คือไม่ไง" แทฮยองอ้อมไปดันหลังกว้างของจองกุก "ไปล้างปากได้แล้ว เหม็นโว้ย!"

"ไม่เห็นแฟร์เลย ทีจีมยังเรียกได้"

ประโยคบื้อๆนั่นทำให้แทฮยองทำหน้าเบื่อหน่าย "ก็ชิมชิมเขาเป็นแฟนฉันป่ะ อีกอย่างฉันให้คนสำคัญเรียกเท่านั้น" เช่นครอบครัวของเขาเป็นต้น

"แล้วกุกไม่สำคัญสำหรับแทเหรอ?"

"....." สตั๊นไปยี่สิบวิ อย่างแรกเลยนะเขาตกใจกับสรรพนามแทนตัวที่อีกฝ่ายใช้ อย่างที่สองคือเจ้าจองกุกไปทำอะไรมาถึงได้ดราม่าใส่เขา "คิดมากไปแล้ว เพื่อนก็ต้องสำคัญอยู่แล้วสิ"

"แต่---"

"ไม่มีแต่ หยุดพูดแล้วก็เดินไปล้างปากซะ เหม็นกลิ่นเลือด"

จองกุกยอมเดินทั้งที่ยังงอนงอดแงดให้อีกฝ่าย พร้อมทำปากบ่นขมุบขมิบ "ทำเป็นดุ เดี๋ยวคืนนี้จัดหนักซะเลยดีไหม"

"ว่าไงนะ?"

"ปล๊าว"




และในขณะเดียวกันทางด้านของจีมิน เชื่อไหมว่าแค่สุกี้ถ้วยเดียวมันไม่อยู่ท้องเขาหรอก จีมินไม่สนเรื่องน้ำหนักของตัวเองและยังชอบกินจุกจิก แต่เพราะโชคดีที่กินเท่าไรก็ไม่อ้วนเผละทำให้เขากินทุกอย่างได้เท่าที่ต้องการ อย่างเช่นตอนนี้ที่เขาเดินไปร้านขายขนมแล้วซื้อไอศกรีมรสมะนาวเย็นชื่นใจมาหนึ่งแท่ง และเลียมันอย่างมีความสุขไม่ต่างจากเด็กน้อย

พลั่ก!

"โอ๊ย!?" แต่โชคร้ายที่พระเจ้าส่งมารมาขัดขวางการกินของเขา ทันใดนั้นก็มีร่างของนักเรียนชายคนหนึ่งชนเข้ากับเขาอย่างจัง จนไอศกรีมหยดใส่เสื้อนักเรียนตัวขาวถึงสองจุด และอีกฝ่ายเองก็โดนน้ำก๋วยเตี๋ยวเนื้อตุ๋นในถ้วยลวกใส่มือ แถมเส้นยังหกลงพื้นอีกต่างหาก ถึงแม้จะเสมอกัน แต่ต่างคนต่างก็ไม่พอใจ "เดินยังไงของนายน่ะ! มีตาไว้ดูตูดแมวรึไง!?"

คนตัวขาวเองก็ไม่ยอมถูกพ่นคำด่าอยู่ฝ่ายเดียว "นายต่างหากที่เดินไม่ดูทาง ฉันเดินของฉันอยู่ดีๆนายก็เข้ามาชนแขนกันเฉยเลย"

จีมินแปลกใจเล็กน้อยที่รูปประโยคและน้ำเสียงของอีกฝ่ายไม่ค่อยแสดงออกถึงความกรุ่นโกรธเท่าไร แต่ใครจะไปรู้ บางทีคนตัวขาวซีดคนนี้อาจทำเป็นใจเย็นทั้งที่จริงแอบด่าเขาอยู่ในใจก็ได้ "นายนั่นแหละที่เดินชนก่อน! ดูสิเสื้อฉันเลอะหมดเลย!"

การเถียงกันของพวกเขาดูเหมือนจะเป็นจุดสนใจของผู้ที่เดินผ่านไปมาเสียแล้ว แต่ถึงยังงั้นทั้งสองหาได้สนใจแต่อย่างใด การเอาชนะคะคานคือสิ่งเดียวที่อยู่ในหัวพวกเขาในตอนนี้ 

"เฮ้อ..." คนตัวขาวถอนใจอย่างอิดระอา "แล้วฉันโดนน้ำก๋วยเตี๋ยวลวกมือเนี่ยไม่เจ็บกว่าเหรอ"

และข้อที่ควรรู้อีกอย่างก็คือจีมินเป็นคนใจดี เผลอๆอาจนิสัยอ่อนโยนกว่าแทฮยองด้วยซ้ำ แน่นอนว่าน้ำเสียงอ่อยๆกับหลักฐานตรงหน้าก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้เขานึกสงสาร แต่ใครมันจะไปยอมล่ะ เขาไม่ผิดสักหน่อย

จีมินเลือกที่จะยืนกรานความบริสุทธิ์ของตัวเอง "ไม่รู้ล่ะ ก็นายเดินชนฉันเองหนิ" น้ำเสียงและสีหน้าของเขาก็เริ่มอ่อนลงมาบ้างแล้ว นั่นทำให้คนตัวขาวลอบยิ้มมุมปากบางๆแวบหนึ่ง ก่อนกลับมาตีหน้าถมึงทึงอีกครั้ง

"ฉันไม่มีเงินแล้ว นายต้องซื้อก๋วยเตี๋ยวถ้วยใหม่ให้ฉัน"

จีมินเบิกตาโต ถามย้ำกับตัวเองว่าเมื่อกี้ไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม "อะไรนะ? พูดเป็นเล่น"

"ได้ยินไม่ผิดหรอก นาย-ต้อง-ซื้อ-ใหม่-ให้-ฉัน โอเคนะ?"

ถึงจะถูกเน้นย้ำอย่างชัดถ้อยชัดคำจนแน่ใจแล้วว่าไม่ได้หูฝาด แต่จีมินกลับแสดงท่าทีปฏิเสธ "ทำไมฉันต้องซื้อให้ด้วย"

คนตัวขาวแค่นยิ้มเมื่อร่างเล็กเลียไอศกรีมต่อเหมือนพวกเอาแต่ห่วงกิน แต่ก็ไม่ผิดหรอก เพราะไอศกรีมนั่นเริ่มละลายจนไหลเปรอะมือป้อมๆหมดแล้ว "ก็นายเป็นคนเดินชนฉันไง และฉันก็มีแต่ค่ารถกลับบ้านด้วย นายคงไม่ปล่อยให้คนไม่มีตังค์อย่างฉันหิวโซหรอกนะ"

ทำไมจีมินถึงคิดว่าอีตานี่รู้นิสัยเขาดีจัง เดาถูกด้วยว่าคนอย่างเขาต้องสงสาร เพราะแบบนี้ไงพ่อพระจีมินเลยต้องยอม คงไม่เป็นไรหรอก แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวเอง และมันจะไม่มีครั้งที่สองแน่รวมถึงเห็นหน้าง่วงๆของไอ้คนตัวขาวคนนี้ด้วย

"เออๆ ก็ได้ แม่ง... ซวยฉิบหาย"

"หึ..." 




ก็ประมาณ 40 กว่าวินาทีได้ที่แทฮยองยืนกอดอกมองจองกุกล้างปากตรงก๊อกน้ำข้างอาคารเรียน เพราะไม่มีกระจกส่องจึงใช้เวลานานในการทำความสะอาด และเพื่อให้แน่ใจจึงหันไปถามร่างบางด้วยน้ำเสียงทุ้มใส

"ออกหมดยัง?"

แทฮยองจ้องดวงตากลมแป๋วแหววนิ่งๆก่อนขยับเข้าไปหา ส่งนิ้วโป้งไปเช็ดคราบเลือดแห้งกรังจางๆบนคางมน แต่เขาจะรู้ตัวไหมว่าการกระทำอันอ่อนโยนนี้ กลับเป็นมนตร์สะกดที่แช่แข็งอีกฝ่ายไปเสียแล้ว และในจังหวะที่สบตากัน สายตาของจองกุกดูเป็นประกายวาวแปลกๆ จนแทฮยองต้องเป็นฝ่ายหลบตาก่อน

"หมดแล้ว แต่... หืมมม! ตัวนายเหม็นชะมัด มีแต่กลิ่นคาวอ่ะ" ร่างบางเปลี่ยนเรื่องพลางอุดจมูก ชักรู้สึกคลื่นเหียนตามส่วนจองกุกก็ยกคอเสื้อมาดม "เอางี้ นายรออยู่แถวนี้ก่อน เดี๋ยวฉันขึ้นไปบนห้องแป๊บนึง"

จองกุกพยักหน้าตกลง


5 นาทีผ่านไป แทฮยองเดินมาหาจองกุกที่ลานโต๊ะหินอ่อนหลังอัฒจันทร์ พร้อมถือขวดอะไรบางอย่างติดมือมาด้วย ส่งผลให้คิ้วเข้มผูกเข้าหากันอย่างสงสัย

"อะไรน่ะ?"

"ก็น้ำหอมไง" ร่างบางดมขวดน้ำหอมก่อนชูขึ้นมาเขย่าเบาๆ น้ำหอมนี้แม่จินของเขาซื้อมาให้ แต่เขาไม่มีโอกาสได้ใช้มันสักทีจนกระทั่งตอนนี้ ที่บอกว่าไม่มีโอกาสได้ใช้เพราะเขาไม่ชอบใช้น้ำหอม "ลุกขึ้นดิ เดี๋ยวฉีดให้"

จองกุกแปลกใจเล็กน้อยแต่ก็ยอมลุกอย่างว่าง่าย แต่เป็นต้องสะบัดหน้าหนีเพราะอีกคนเล่นฉีดอัดกันตรงๆ ถ้าฉีดใส่หลังคอจะไม่ว่า แต่นี่เล่นฉีดใส่หน้าจรดขาเขาน่ะสิ! ไม่วายยังตามไปฉีดข้างหลังอีกต่างหาก "เฮ้ยๆ พอแล้ว ฉีดอะไรแบบนี้ห๊ะ! คิดจะแกล้งกันเหรอ?!"

"ก็มันเหม็นอ่า!"

คนหนึ่งยู่ปากอย่างดื้อดึง อีกคนก็ทำจมูกฟุดฟิดเพราะได้กลิ่นหวานๆดั่งวานิลลา นี่มันน้ำหอมแบบมีเลเยอร์นี่นา กลิ่นแรกเมื่อกี้ยังหอมสดชื่นเหมือนผลไม้อยู่เลย แต่ตอนนี้กลับมีกลิ่นหวานเลี่ยนแบบวานิลลาเสียแล้ว และประเด็นคือมันฉุน ฉุนมากๆ!

จองกุกเอามือบีบจมูกเพราะกลิ่นมันตีตื้นขึ้นมาจนเริ่มเวียนหัว ปกติกลิ่นวานิลลามันก็แรงอยู่แล้วนะ แต่เขาโดนฉีดเสียทั่วตัวแบบนี้ก็ยิ่งฉุนกึกเข้าไปใหญ่ และเชื่อเถอะว่าใครก็ตามที่อยู่ในรัศมีสองเมตรยังได้กลิ่น เห็นได้ชัดจากนักเรียนโต๊ะข้างๆที่ทำจมูกดมหาต้นตอกระทั่งสะดุดที่โต๊ะของพวกเขา

"เฮ้อ... ค่อยยังชั่ว" แทฮยองน่ะค่อยยังชั่ว แต่อีกคนเขาแทบจะเป็นลมอยู่แล้ว "จองกุกเป็นไรน่ะ ไหวป่าว?"

ถ้าไหวเขาคงไม่นวดขมับแบบนี้หรอก "ไหว..." แต่เพราะอยากแมนไงเลยโกหก




"ไปไหนมาน่ะพวกนาย ทิ้งให้ฉันนั่งคนเดียวเฉยเลย" และเสียงบ่นนี้ก็ไม่ใช่ของใครนอกจากจีมิน แทฮยองส่งยิ้มเจื่อนพลางทิ้งตัวลงนั่งข้ามอีกฝ่าย บางทีเขาควรมาหาอีกฝ่ายก่อนพาจองกุกไปซื้อข้าว แต่จีมินเป็นคนมีเหตุผล ไม่น่าจะงอนเขาด้วยเรื่องเล็กๆแค่นี้ 

"ขอโทษทีน้า" แทฮยองพยายามดัดเสียงให้อ้อนที่สุด "คือแทแค่ไปตามหาจองกุกเอง"

"โทษทีจีม" จองกุกกล่าวขอโทษก่อนนั่งกินข้าวข้างร่างบาง

จีมินถอนหายใจยาว "เฮ้อ ช่างเหอะ ชิมแค่จะเตือนว่าอย่าทิ้งจานข้าวไว้แบบนี้ แมลงวันมันตอมหมดแล้ว"

"แทอิ่มแล้วอ่ะ" แทฮยองรับจานข้าวราดแกงกะหรี่จากแฟนหนุ่ม แต่ไม่ได้ตักกินต่อ

"จะว่าไปแล้ว เมื่อกี้ชิมเจอคนไร้มารยาทด้วย"

"ใครเหรอ?" ร่างบางเอียงคอด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ไม่รู้สิ แต่ตัวมันขาวโอโม่มากกก" จีมินลากเสียงยาวและอ้าปากกว้างแบบโอเว่อร์ "คือขาวโคตรอ่ะ นึกว่าเป็นคนโรคผิวเผือก จู่ๆก็มาเดินชนแล้วยังมีหน้ามาให้ชิมซื้อข้าวชดใช้อีก"

แทฮยองพยักหน้าคล้อยตาม ส่วนจองกุกพอกลืนข้าวเสร็จก็ก้มหน้าซ่อนรอยยิ้ม

ตึง!

"โย่ว! ฮาว อาร์ ยู กายส์ ดูอิ้ง?"

เสียงตบหัวโต๊ะทำให้แทฮยองสะดุ้งเบาๆ แต่มันใช้ไม่ได้ผลกับอีกสองคนโดยเฉพาะจีมิน

"ก็เรื่อยๆอ่ะพี่โฮป แล้วนี่ซื้ออะไรมาซะเยอะเชียว?"

​โฮซอกก้มลงมองถุงพลาสติกพองโตในมือตามสายตาจีมิน เขาฉีกยิ้มกว้างแล้ววางถุงนั้นตรงหน้าแทฮยอง "แค่ซื้อขนมเล็กๆน้อยๆมาให้น้องรหัสผู้น่ารักอย่างน้องแทไง"

"....." จองกุกจ้องเขม็งอย่างวิเคราะห์อยู่หลายวิ เมื่อไม่มีอะไรจึงกลับไปกินข้าวต่อ

"โธ่ ไม่มีของผมบ้างเหรอ"

แทฮยองขำเบาๆกับสีหน้าออดอ้อนของจีมิน แต่กลับโดนพี่โฮปเมินอย่างไร้เยื่อใย

"มึงอ่ะแดกจนตัวจะแตกอยู่แล้ว ไม่ต้องเอาหรอก" คงคิดล่ะสิว่าโฮซอกเป็นพวกสองมาตรฐาน แต่อย่าไปว่าเขาเลยเพราะเขามีเหตุผลส่วนตัว ที่เขาพูดหยาบใส่น่ะเพราะมันเป็นเรื่องปกติของรุ่นพี่รุ่นน้องที่สนิทกัน แต่เขาจะไม่พูดแบบนี้กับแทฮยอง ไม่รู้สิ เขาแค่ไม่กล้าพูดใส่ทั้งที่ตัวเองก็ซี้ปึ้กกับน้องรหัส คงเป็นเพราะแทฮยองดูน่าทะนุถนอมกระมัง และเชื่อไหมว่าในบรรดาสายรหัส เขาเป็นคนเดียวที่ใส่ใจและไม่มองแทฮยองเป็นตัวตลกเหมือนพี่รหัสของเขามุนอา กับหลานรหัสที่เขาจำได้ลางๆว่าชื่อกียุล

"น่าน้อยใจชะมัด ทำไมพี่แบคถึงไม่เปย์ผมเหมือนพี่บ้างน้า" และใช่ แบคฮยอนก็คือพี่รหัสของจีมินเองแหละ แต่ช่วงนี้พี่เขาหายหน้าหายตาไป อาจเพราะไม่มีเงินเปย์หรือไม่ก็เริ่มขี้เกียจ ก็แหงล่ะ ผู้ชายที่ไหนเขาจะมานั่งเปย์ให้กัน

ทว่าแทฮยองโชคดีที่มีพี่รหัสน่ารักอย่างโฮซอก อาทิตย์หนึ่งซื้อขนมให้สองสามครั้งก็ถือว่าใจดีสุดๆแล้ว และยังบ่งบอกอีกว่าโฮซอกใส่ใจคนรอบข้างโดยไม่เกี่ยงว่าเป็นเพศอะไรด้วย ช่างเป็นพี่ที่ดีจริงๆ

"เอ้อ ได้ยินว่าเสาร์นี้พวกม.5จะได้ไปทัศนศึกษากันแล้วหนิ"

"ใช่พี่" แทฮยองตอบพลางแย่งจองกุกกินฮอทด็อกจนได้สายตาเอ็ดดุกลับมา

"แล้วไปที่ไหนกันล่ะ ของพี่ปีที่แล้วได้ไปพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ" โฮซอกเอาแขนค้ำโต๊ะเพราะเริ่มเมื่อย --แต่ก็อยากยืนอยู่ดี

"ได้ไปสวนสัตว์" จีมินเท้าคาง สายตาและน้ำเสียงบ่งชัดว่าเบื่อหน่ายสุดๆกับการที่ต้องไปสถานที่แบบนั้น จีมินอยากไปที่ไกลๆอย่างเช่นทะเลไม่ก็เมืองหลวงอะไรทำนองนี้

โฮซอกหลุดขำ "โฮ่ นี่ตื่นเต้นแทนเลยนะเนี่ย"

"พี่ไม่ต้องประชดก็ได้ ผมรู้"

"แล้วนี่... นาย เด็กใหม่ที่เขาพูดถึงใช่ป่ะ?" คราวนี้รุ่นพี่หน้าม้าให้ความสนใจกับจองกุกที่กำลังเคี้ยวข้าวตุ้ยๆ

"ครับ"

"ชื่อไร" 

จองกุกกลืนข้าวก้อนเหนียวๆก่อนตอบเต็มเสียง "จอน จองกุกครับ"

"ฉันเพิ่งรู้นะเนี่ยว่านายมีรสนิยมฉีดน้ำหอมฟุ้งขนาดนี้"

"เออ จริงด้วย ว่าอยู่กลิ่นอะไร" จีมินว่าพลางถูจมูก ส่วนจองกุกได้แต่ยิ้มแหยๆ ก็มันเป็นเพราะฝีมือใครกันล่ะ!

"ผมเผลอฉีดเยอะไปหน่อยน่ะครับ"

"แน่ใจนะว่าฉีดไม่ใช่อาบ?" จีมินกระเซ้าเย้าแหย่จนจองกุกส่งสายตาซังกะตายไปให้

"กลิ่นหวานซะเหมือนของผู้หญิงเลยนะ" โฮซอกหรี่ตาแซว "ฮะๆ! ช่างเถอะๆ ยังไงก็อยู่ห้องเดียวกับแทด้วยนี่ใช่มะ? งั้นก็ฝากดูแลแทด้วยละกัน"

จองกุกกับแทฮยองมองหน้ากันนิ่งๆ ก่อนที่จองกุกจะเป็นคนยิ้มและตอบรับคำ

"ไม่มีปัญหาครับ"


​ว่าที่เมียในอนาคตของพี่ก็ต้องดูแลอยู่แล้ว



​To be continued

​_________________________________

ช่วงนี้จะมีบทของจีมกับเฮียก้าเพิ่มขึ้นมาน้า อย่าเพิ่งเบื่อกันซะก่อนล่ะ และตอนหน้าเราจะพบความจริงเกี่ยวกับจองกุกอีกหนึ่งอย่างด้วย อยากรู้ต้องรอติดตามกันนะคะ;-)


ความคิดเห็น