ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : -11- ปะทะ

คำค้น : น่ารัก,ฝาแฝด,สมการเวหา,ณิดา,ทัพเวหา,ชิล,อ่านสบาย,ตลก,บ้าบอคอแตก

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 776

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ธ.ค. 2561 10:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 1,000
× 0
× 0
แชร์ :
-11- ปะทะ
แบบอักษร

“ฮื้อ!! อื้อ....ฮื้อ....ทำไม....ทำไม”

"เสื้อพี่เปียกหมดแล้ว”

“ฮื้อ!!”

ณิดายังคงร้องห่มร้องไห้กับอกเขา แม้ว่าภาพยนตร์จะฉายจบจวบจนขึ้นรายชื่อนักแสดงยาวเป็นพืดแล้วก็ตาม ทัพเวหาไม่คิดว่าเธอจะอินกับความรักของพระเอกนางเอกได้ถึงขนาดนี้ มีน้อยมากที่หนังเรตยี่สิบห้าบวกจะทำได้ซาบซึ้งจนน้ำตาไหล มิหนำซ้ำณิดายังอ่อนไหวมากกว่าคนปกติ เธอร้องไห้เป็นเผาเต่าตั้งแต่ต้นเรื่องได้กระมัง

“มันเป็นแค่หนังเอง เลิกร้องได้แล้ว” ทัพเวหากอดเธอแล้วลูบผมนุ่มสีดำสนิทอย่างปลอบโยน อารมณ์ขึ้นลงเดาไม่ได้ของเธอทำให้แผนจู๋จี๋กันในโรงหนังพังไม่เป็นท่า

...น่าหงุดหงิดชะมัด!!

“แล้วทำไมพระเอกไม่ลงเอยกับนางเอกคะ ปล่อยนางเอกไปแต่งงานกับคนอื่นได้ยังไง” ร่างน้อยสะอื้นแล้วทุบอกเขาราวกับว่าทัพเวหาเป็นพระเอกตัวร้ายอย่างไรอย่างนั้น

“เขารู้ว่าตัวเองเป็นโรคร้ายกำลังจะตาย ไม่อยากให้คนรักมาจมอยู่กับผู้ชายไม่มีอนาคต”

“ตอนแรกก็มาทำให้รัก พอรักกันแล้วก็จะปล่อยมือกันง่ายๆ เขาเคยถามนางเอกหรือเปล่าว่าเธอต้องการแบบนี้จริงๆ เหรอ! ฮื้อ! ใจร้าย...ฮึก...ใจร้ายที่สุด ผู้ชายก็ชอบแก้ตัวให้พวกเดียวกัน”

“โอเคพี่ยอม ไอ้พระเอกซาดิสม์ชาติชั่วมั่วไม่เลือกมันบัดซบสิ้นดี”

ทัพเวหาถอนหายใจแล้วกลอกตามองบน รู้ทั้งรู้นั่นแหละว่าพูดแบบนี้จะโดนทุบแต่ก็เลือกจะพูดอยู่ดี

ผละ!!

ณิดาผลักอกเขาออกสุดแรง เธอคว้ากระเป๋าแล้วยืนขึ้นด้วยพลางป้ายน้ำตาออกจากแก้ม

“ทำไมพี่พูดแบบนี้ พี่ไม่เข้าใจความรักเลย...”

คนตัวโตยิ้มขำที่ทำให้เธอหลุดออกจากภาวะเศร้าสร้อยได้ เขาจับมือเธอเดินออกไปนอกโรงภาพยนตร์ “แต่พี่เข้าใจความหิว ตอนนี้พี่หิวจนจะกินหนูได้ทั้งตัวเชียว”

ณิดาค้อนพร้อมปัดมือเขาออกแต่ไม่หลุด เธอสะอื้นน้อยๆ พยายามบังคับตัวเองให้หยุดร้องไห้

“พวกผู้ชายก็เป็นแบบนี้กันหมด สนใจอยู่ไม่กี่เรื่อง”

“อาหารเป็นสิ่งจำเป็นนะครับ”

จ๊อก!!

“ท้องทรยศ...” ณิดารีบเอามือกุมท้องแต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว ทัพเวหาได้ยินมันเต็มสองหูว่าเธอเองก็หิวไม่แพ้กัน

“ฮ่าๆ ๆ ๆ ๆ”

เขาหัวเราะลั่นก่อนจะกอดเอวเธอแนบชิด ทั้งสองเดินเคียงเคล้าคลอกันจนลืมภารกิจติดตามตุลภาคย์กับหญิงสาวร่างอวบอัดไปเสียสนิท

กว่าณิดาจะเอะใจเรื่องตุลภาคย์ก็ตอนที่ทัพเวหาขับรถมาส่งกลับบ้าน แต่โชคดีที่ทัพเวหาแอบบันทึกภาพตุลภาคย์และหญิงสาวคนนั้นไว้ในโทรศัพท์ เป็นหลักฐานชิ้นสำคัญเพื่อยืนยันว่าตุลภาคย์นั้นนอกใจณกมลอย่างที่ณิดาคาดการณ์ไว้

ทัพเวหาแนะนำให้เธอเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับก่อน รอดูท่าทีของตุลภาคย์และณกมลว่าจะเป็นอย่างไร หากมีวี่แววว่าตุลภาคย์ตั้งใจคบซ้อนจริงๆ ณิดาค่อยเปิดเผยเรื่องนี้ให้ณกมลรู้ก็ยังไม่สาย

“เจอกันวันจันทร์นะคะ ขับรถดีๆ ล่ะ”

ณิดากำลังจะเปิดประตูรถแต่ก็ถูกทัพเวหาดึงมือไว้แน่น ปากสีแดงสดของเขายกขึ้นน้อยๆ ไม่พอใจและไม่ยอมให้เธอลงจากรถ ใบหน้าหล่อคมนั้นก็ส่ายไปมาออดอ้อนราวกับเขากลายร่างเป็นลูกหมาตัวน้อยปุกปุย ทั้งๆ ที่ความจริงแล้วตัวใหญ่โตจนหมีควายยังอาย

“พรุ่งนี้พี่มารับไปกินข้าวเที่ยงได้ไหม”

“หนูขออยู่กับพ่อกับแม่บ้างนะคะ วันจันทร์ถึงศุกร์เราก็เจอกันที่ไร่ วันเสาร์ก็ออกไปด้วยกัน นี่พี่จะขอวันอาทิตย์อีกเหรอคะ” ณิดานิ่วหน้าใส่

“หนูอยู่กับพ่อแม่มายี่สิบกว่าปีแล้ว ไม่เบื่อบ้างเหรอ”

“คิก!” ณิดาหลุดขำ...ตาบ้านี่กำลังยุยงให้เธอเบื่อพ่อแม่ตัวเอง!

“นะครับ นะๆ”

เธอไม่ค่อยเข้าใจความคิดเขาเท่าไหร่นัก รู้แค่ว่าทัพเวหาอยู่โรงเรียนประจำตั้งแต่อายุสิบห้าและเขาเรียนที่ยุโรปมาโดยตลอดจนถึงปัจจุบัน กลับไปเยี่ยมพ่อแม่ที่อเมริกานับครั้งได้ในแต่ละปี

แตกต่างจากณิดาที่เป็นเด็กติดบ้านและยังติดพ่อติดแม่ เธอห่างบ้านนานๆ แบบทัพเวหาไม่ได้หรอก

“เผลอแป๊บเดียวก็วันจันทร์แล้วค่ะ”

“อีกตั้งหลายชั่วโมง”

ล่ำลาต่อรองกันอยู่นานทัพเวหาก็ไม่ยอมให้เธอลงจากรถจนพ่อเดินมาใกล้ๆ เขาถึงยอมปล่อยเธอแล้วเปิดประตูลงไปทักทาย

“สวัสดีครับ”

เขายกมือไหว้พ่อพร้อมกับเธอ ณิดาเดินเข้าไปกอดหอมแก้มพ่อเหมือนที่เธอทำประจำ พ่อเองก็ยิ้มให้ทัพเวหา สายตาสองคู่ที่จ้องมองกันนั้นยิ้มน้อยๆ ณิดาไม่รู้ว่าพวกเขาสื่อสารอะไรกัน เอาเป็นว่ามันมีความหมายที่ผู้ชายด้วยกันอ่านออกก็แล้วกัน

“ทำไมหนูนิดไม่โทรบอกพ่อไปรับที่ไร่ล่ะลูก ลำบากคุณเวย์มาส่งอีกแล้ว”

พ่อหันมาคุยกับเธอแต่จงใจพูดให้ทัพเวหาได้ยินด้วย พ่อคงอยากถามเขาตรงๆ แต่ก็ต้องไว้ลายลองเชิงกันทำทีเป็นถามเธอก่อน

“เอ่อ...” ณิดาก็เลยตอบช้าๆ เล่นตามเกมพ่อเสียหน่อย

“อย่าดุน้องเลยครับ ผมอยากมาส่งน้องเอง พอดีวันนี้พาน้องเข้าไปทำธุระในเมืองด้วยก็เลยซื้อขนมมาฝากคุณเสงี่ยม” ทัพเวหายื่นขนมในมือส่งให้พ่อพร้อมกับยิ้มแฉ่งอวดฟันขาวครบทุกซี่

พ่อมองหน้าเธอกับเขาสลับกันเพราะรู้แก่ใจว่าไม่ใช่ไปทำธุระเรื่องงานแน่นอนแต่ก็รับไว้

“เอ่อ...คุณเวย์ครับ แค่มีน้ำใจมาส่งหนูนิดผมก็เกรงใจแล้ว ส่วนขนมนี่...”

“ผมสิครับต้องเกรงใจ ขอสารภาพเลยว่ามาจีบน้องล้วนๆ นี่ก็พยายามเข้าตามตรอกออกตามประตูอย่างสุดความสามารถจริงๆ ช่วยรับสินน้ำใจผมไว้เถอะครับ”

“พี่เวย์!!” ณิดาค้อนเขาอย่างเสียไม่ได้ บทจะตรงไปตรงมาก็ทำเธอแทบล้มขาขวิด

“หนูก็สมรู้ร่วมคิด เลือกขนมใส่มือพี่เลยไม่ใช่เหรอคนดี” ทัพเวหาย้อนซ้ำ

“ก็พี่ถามว่าพ่อชอบกินอะไรนี่นา!”

“หนูก็บอกพ่อไปตรงๆ สิว่าเราสมรู้ร่วมคิดกัน”

“พี่เวย์!!”

“เอ่อ...ครับ ตรง..ซื่อตรงมากครับ ฮ่าๆ ๆ ๆ !!” พ่อระเบิดหัวเราะลั่นจนได้ยินไปถึงคนในบ้าน

ณิดาเห็นแม่เดินดุ่มๆ ตรงเข้ามา…แต่แม่ไม่ได้เดินออกมาคนเดียว

ยังมีเมฆาและณกมลตามออกมาด้วย ณิดาเงยใบหน้ามองเมฆาก่อนจะรีบหันกลับมามองทัพเวหา เธอเห็นสายตาของสองหนุ่มจ้องกัน กระแสไฟฟ้าแปลกประหลาดส่งเสียงเปรี๊ยะๆ ระหว่างดวงตาสองคู่ ดูเหมือนว่าเรื่องราววันนี้คงไม่จบลงง่ายๆ เหมือนครั้งก่อนแน่!

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว