สวัสดีนักอ่านทุกคนที่เข้ามานะค้า เรื่องนี้เราแต่งไว้คลายเครียดจากเรื่องเก่าเน้อ ออกแนวแฟนตาซีนิดๆ ชอบไม่ชอบเม้นต์บอกได้น้าาา^^

บทที่ 4 : จองกุกคนประหลาด

ชื่อตอน : บทที่ 4 : จองกุกคนประหลาด

คำค้น : Bts kookv

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 23.4k

ความคิดเห็น : 33

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ธ.ค. 2561 12:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 4 : จองกุกคนประหลาด
แบบอักษร

บทที่ 4

จองกุกคนประหลาด


กริ๊งงงง!!!

"จองกุกอ่า นายมีเพื่อนไปกินข้าวยัง?" แทฮยองหันมาตบโต๊ะจองกุกหลังจากอาจารย์คาบที่สี่ออกจากห้อง

"ยังอ่ะ"

"งั้นไปกินด้วยกันกับฉันมะ?"

ปากบางสีชมพูเผยอขึ้นทำท่าจะตอบ แต่แล้วกลับมีเสียงแหลมๆของจังมีเอ่ยขัดขึ้นเสียก่อน

"จองกุก~ มีเพื่อนไปกินข้าวยังคะ สนใจไปกับมีมี่ไหม? มีมี่จะพาเดินทัวร์โรงเรียนด้วยน้า" หญิงสาวเดินระริกระรี้มากับกลุ่มเพื่อน ก่อนเท้าแขนทั้งสองบนโต๊ะของจองกุกและพยายามบังแทฮยอง จนคนถูกบังต้องยอมถอนมือกลับมาวางบนตัก "แฮปปี้เบิร์ดเดย์ย้อนหลังนะแทฮยอง" หล่อนยิงสายตาหยามเหยียดให้ร่างบาง "นายก็อายุ 18 แล้วนะ แล้วโดนผัวงูมาสู่ขอรึยัง? ฮ๊ะ ฮ่าๆๆ!!"


ยังไม่ทันได้สู่ขอหรอก แม่งพาเข้าห้องหอเลยล่ะ

แทฮยองได้แต่ตอบในใจพลางดูจังมีกับเพื่อนๆลั่นหัวเราะ จองกุกที่คอยฟังอยู่ก็ทนไม่ไหว ใบหน้าถมึงทึงคลี่ยิ้มเย็นเยียบ

"เอาแต่พูดจาไร้สาระ ฉันว่าพวกเธอไปทำตัวให้มีประโยชน์ก่อนจะดีกว่าไหม?"

พอโดนผู้ชายที่ตัวเองหมายปองพูดถากถางใส่ ทำเอาหล่อนหน้าถอดสีแทบกลืนเสียงหัวเราะกระแดะของตนแทบไม่ทัน แทฮยองที่ได้ยินยังตลึงงันเพราะไม่คิดว่าคนอย่างจองกุกจะกล้าพูดแบบนั้นกับเพื่อนผู้หญิง

"ไปกันเถอะแทฮยอง" จองกุกทำลายความเงียบด้วยการเดินมาจับมือแล้วพาออกไปจากห้อง ทิ้งให้สาวๆยืนกินใบ้อย่างไม่สนใจใยดี

เมื่อออกมานอกห้องจองกุกก็เปลี่ยนรองเท้าแตะเป็นผ้าใบตามเดิม ส่วนแทฮยองกลับเดินฉีกยิ้มไปหาใครคนหนึ่งที่ยืนพิงหน้าต่างของโถงทางเดิน

"ชิมชิมมารอนานยัง?"

"เพิ่งมารอเอง" จีมินเอื้อมไปรับมือเรียวที่มีแหวนวงเรียบๆสวมที่นิ้วชี้ "ไม่คิดเลยนะว่าแทจะใส่มาโรงเรียนด้วย"

"ก็ต้องแหงอยู่แล้วซี่! ชิมก็ใส่มาไม่ใช่เหรอ"

ทั้งสองสวีทหวานกันจนลืมเลยว่าจองกุกกำลังยืนดูอยู่ จีมินเหลือบเห็นและประสานกับสายตาคมกริบนั้นพอดีจึงถามแทฮยอง

"นั่นใครเหรอ?"

"อ๋อ เพื่อนใหม่แทเองแหละ ชื่อจองกุก เพิ่งย้ายมาเรียนที่นี่วันแรก" ร่างบางตอบเสียงเจื้อยแจ้วอย่างอารมณ์ดี พลางลากแขนจองกุกให้มารู้จักกับแฟนหนุ่ม

จีมินส่งยิ้มไมตรีและแนะนำตัวอย่างเป็นกันเอง ทำให้จองกุกที่กำลังตีหน้านิ่งต้องปั้นยิ้มกลบ

"ยินดีที่ได้รู้จักนะ ฉันปาร์ค จีมิน แต่จะเรียกว่าจีมก็ได้ อยู่ห้อง B ข้างๆเนี่ย" ใช้นิ้วโป้งชี้ไปทางห้องเรียนของตน

"ยินดีที่ได้รู้จักเหมือนกัน"

ร่างเล็กแอบแปลกใจเล็กน้อยที่อีกฝ่ายจบแค่ประโยคนั้น แต่ก็ไม่ได้ถือสาอะไรจึงหันไปกอดคอแทฮยองที่เพิ่งเดินไปเปลี่ยนรองเท้าเสร็จ "ป่ะ กินข้าวกัน"

"เอ้อ ชิม จองกุกก็จะไปกินกับเราด้วยนะ"

"อ้าว งั้นก็มาด้วยกันสิ จะมากับพวกเราทุกวันก็ได้นะฉันไม่ว่าอะไรหรอก"

จองกุกแค่ยิ้มบางและพยักหน้าเบาๆเชิงขอบคุณ ก่อนเดินตามหลังสองคู่รักโดยจ้องจีมินไม่วางตา แทฮยองก็พูดกระหนุ๋งกระหนิ๋งกับแฟนตัวเล็กโดยไม่เหลียวมองคนข้างหลังสักครั้ง ทำเอาจองกุกแอบน้อยใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่มีสิทธิว่าอะไรเพราะรู้สถานะของตัวเองดี




ภายในโรงอาหารเต็มไปด้วยร่างของเหล่านักเรียนยั้วเยี้ยและเสียงเซ็งแซ่ จีมินกับแทฮยองยืนอยู่ท่ามกลางความวุ่นวายขณะไล่มองร้านอาหารแต่ละร้าน ส่วนจองกุกก็เพิ่งดิ้นหลุดจากฝูงชนและตามมาหยุดยืนอยู่ข้างหลัง

"แทจะกินไรอ่ะ กินสุกี้ป่ะ?" จีมินถามหลังจากเล็งร้านไว้ในใจ

แทฮยองยู่ปากส่ายหัวพรืด "ไม่อ่ะ แทอยากกินแกงกะหรี่"

"งั้นเจอกันที่โต๊ะนะ" เมื่อไม่ได้เลือกร้านเดียวกันจึงนัดแนะก่อนแยกตัวออกไปซื้อสุกี้ ร่างบางเบือนจากภาพของผู้คนที่เดินขวักไขว่มามองจองกุกเพราะรู้สึกลายตา

"แล้วนายล่ะจองกุก เลือกไว้ยังว่าจะกินอะไร?"

คนถูกถามเงียบสักพักอย่างตริตรอง "ไม่รู้สิ กินร้านเดียวกันกับนายก็ได้"

"งั้นไปกันเถอะ อยู่ตรงนี้แล้วฉันอึดอัด"

ทั้งคู่ฝ่าฟันความเนืองแน่นของประชากรนักเรียนกระทั่งเดินมาต่อแถวร้านข้าวญี่ปุ่นได้สำเร็จ แทฮยองพัดคอเสื้อเพื่อไล่ลมให้ปะทะหน้า เพราะโรงอาหารคนเยอะมากทำให้อากาศร้อนไม่น้อยเลย แถมกลิ่นเหงื่อกับกลิ่นน้ำหอมก็ไล่ตีกันอบอวลไปหมด ดีที่เขามีความอดทนพอจึงไม่เป็นลมไปเสียก่อน

"แทฮยองอ่า"

"หืม?" ใบหน้าหล่อค่อนสวยหันไปตามเสียงเรียกข้างหลัง

"คบกับจีมินนานเท่าไรแล้วเหรอ"

"อืม ก็... ไม่นานมานี้หรอก ประมาณ 2 เดือนเองมั้ง ความจริงแล้วพวกเราสนิทกันตั้งแต่สมัยมัธยมต้น แต่ตอนนั้นฉันไม่รู้ว่าชิมคิดกับฉันเกินเพื่อน แล้วพอขึ้นม.ปลายเขาก็มาสารภาพกับฉัน ก็ตกใจเหมือนกันนะ เพราะไม่คิดว่าชิมเองก็คิดแบบเดียวกัน"

"....." จองกุกมองอีกฝ่ายที่เล่าไปยิ้มเขินไปด้วยสายตาอิจฉา แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะเขามาทีหลังเอง

"ถามทำไมเหรอ?"

"เปล่า... แค่อยากรู้เฉยๆ ไม่มีอะไรหรอก"

สิ้นคำตอบแทฮยองก็หันหน้ากลับไป ขณะที่จองกุกกำลังจมดิ่งในห้วงความคิดอันอกุศล ก็ไม่ได้โกรธหรือเกลียดจีมิน แต่แค่อิจฉาที่เจ้าตัวได้ครอบครองหัวใจของร่างบางเท่านั้น ที่ทำได้ก็คือ ต้องอดทนและเฝ้ารอ

"กรี๊ดดด!! งู!!!"

"!?" เสียงกรีดร้องของแม่ค้าร้านอาหารข้างๆ ได้ดึงสายตาทุกคู่ในบริเวณนั้นรวมถึงแทฮยองกับจองกุก ก่อนตามด้วยเสียงร้องขอความช่วยเหลือ ยิ่งทำให้คนอื่นๆแตกตื่นฮือฮากันใหญ่

"จะไปไหนน่ะจองกุก?" ร่างบางถามรั้งเพราะเห็นอีกคนเดินปลีกออกไปจากแถว

"ไปจับงู"

"เดี๋ยวก็มีคนบอกรปภ.ให้มาจับเองแหละ นายไม่ต้องไปหรอก" เพราะกลัวว่าจะเป็นอันตรายจึงไม่อยากให้เพื่อนไปเสี่ยง โดยเฉพาะคนที่เป็นเด็กใหม่อย่างจองกุก แต่เจ้าตัวยังคงดื้อดึงขึ้งขัดเหมือนเด็กหนุ่มที่กระหายความท้าทายในชีวิต

"ฉันไม่เป็นไรหรอกน่า นายไปรอที่โต๊ะนะ เดี๋ยวฉันจะไปปล่อยงูที่ป่าหลังโรงเรียนแป๊บนึง"

"ดะ เดี๋ยวสิ! จองกุก! จองกุก!?"

ร่างกำยำเดินจ้ำอ้าวมายังที่หมายโดยไม่แยแสต่อถ้อยคำปราศรัยของแม่ค้าวัยกลาง ดวงตากลมกวาดมองกระทั่งสะดุดเจอหางงูที่โผล่แล่บออกมาจากถังเก็บจาน ไม่รอช้า จองกุกเข้าไปคว้าหางนั้นอย่างไร้ความเกรงกลัว เสียงกรี๊ดหวาดเสียวดังขึ้นเมื่อหัวของงูโผล่พ้นและถูกจับไว้ด้วยมือหนา ลำตัวเรียวเล็กของมันบิดเกลียวแบบต่อต้าน นักเรียนทั้งหลายต่างขนลุกขนพองเมื่อจองกุกเดินถืองูกินหนูออกมาจนต้องหลีกทางให้ไปตามๆกัน

แทฮยองมองภาพนั้นด้วยความทึ่งก่อนรับจานข้าวราดแกงกะหรี่จากป้าคนขาย

"สุดยอดเลย! กล้าจับได้ยังไงน่ะ"

"เป็นกูนะวิ่งป่าราบไปตั้งนานแล้ว"

"ตาคนนั้นแม่งใจเด็ดจริงๆว่ะ"

"ที่สำคัญ... แม่งโคตรหล่อ แอร๊ย! พ่อของลูกกูชัดๆ!"

แทฮยองฟังเสียงซุบซิบอันเกรียวกราวของนักเรียนบริเวณนั้น พอจ่ายเงินเสร็จก็เบียดตัวออกมาและเจอกับจีมินเข้าพอดี

"เกิดอะไรขึ้นน่ะ? เสียงโวยวายไปถึงร้านสุกี้เลย" ร่างเล็กถามด้วยสีหน้าเลิกลั่ก

"มีงูอยู่ในถังเก็บจาน สงสัยมันคงเลื้อยมาจากป่าไม่ก็ตามท่อ แต่จองกุกพามันไปปล่อยที่ป่าหลังโรงเรียนแล้ว"

"เอาจริงดิ?! โคตรบ้าระห่ำ... แล้วมันเป็นงูมีพิษรึเปล่า?"

"เป็นแค่งูกินหนูตัวเล็กๆเท่านั้นแหละ ไม่น่าเป็นอะไร..." ถึงจะพูดยังงั้น แต่ในใจกลับอดเป็นห่วงไม่ได้อยู่ดี

"งั้นก็ดีแล้ว มันไม่น่ามีพิษสงอะไร ถ้าไม่โดนกัดเข้าน่ะนะ"

แทฮยองพยักหน้าเห็นด้วยพลางทอดมองไปที่จุดเกิดเหตุอีกครั้ง ภาพของจองกุกผู้กล้าหาญยังคงติดตาเขา

"ไปรอจองกุกที่โต๊ะกันเถอะ หมอนั่นคงชิลล์ๆอยู่แล้วล่ะ"

"เฮ้อ... ก็หวังให้เป็นงั้นนะ"




จองกุกเดินมาถึงอาคารเรียนเก่าคร่ำคร่าที่ถูกทิ้งร้างไว้ ทางข้างหลังมีรั้วตาข่ายผุพังและมีรูโหว่ขนาดใหญ่ เห็นดังนั้นจึงลอดตัวออกไปแล้วมุ่งหน้าสู่ชายป่ารกเรื้อซึ่งเป็นเขตห้ามให้นักเรียนเข้า รองเท้าผ้าใบสีขาวย่ำบนใบไม้แห้งจนเกิดเสียงกรอบแกรบ เมื่อถึงจุดเหมาะจองกุกจึงชูงูในมือขึ้นมา แต่สัญชาตญาณบางอย่างทำให้เขาไม่มีความสงสารในงูตัวนั้นเลย

"ถ้าให้ปล่อยไปก็เสียดายของ ว่าไหม..."




ทางด้านของจีมินและแทฮยองก็กำลังนั่งกินข้าวท่ามกลางเสียงคุยจ่อกแจ่กของผู้คน ทั้งสองนั่งกินคนละฝั่งพร้อมพูดคุยเรื่องสัพเพเหระไปเรื่อย จีมินนั้นกินจนพร่องไปครึ่งชามแล้ว แต่แทฮยองยังกินไม่ถึงไหนเพราะเอาแต่เขี่ยข้าวเล่น เห็นดังนั้นคนเป็นแฟนจึงเอ็ดอึงเบาๆ

"เขี่ยอยู่นั่นแหละ ตกลงไม่กินใช่ไหม? ถ้าไม่กินก็เอามาให้ชิมกินเดี๋ยวเสียของ"

แทฮยองมุ่ยหน้าเป็นตูดเป็ด "กิน แต่แค่สงสัยว่าจองกุกนานมาจัง ไม่ใช่ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอ"

"แทก็กังวลไป หมอนั่นคงเตร็ดเตร่อยู่ในป่าไม่ก็หลี่สาวระหว่างทางล่ะม้าง..."

"จองกุกไม่ใช่คนแบบนั้นนะ!" ร่างบางเผลอพูดด้วยน้ำเสียงติดกระแทกเพราะไม่พอใจ แต่จีมินไม่ว่าอะไรเพราะฟังดูแล้วเหมือนคนขี้งอนบ่นให้มากกว่า และมันก็น่ารักสำหรับเขา

"โอเคๆ ไม่ใช่ก็คือไม่ใช่" ถึงแม้ในใจจะแอบเถียงก็ตาม "งั้นชิมขอไปเก็บถ้วยก่อนนะ แป๊บเดียวเดี๋ยวมา"

แทฮยองพยักหน้าส่งๆเพราะยังไม่หายเคืองกับคำพูดเมื่อกี้ ส่วนจีมินก็ได้แต่ส่ายหน้าระอาแล้วเดินจากไป ทิ้งให้อีกคนทำหน้าบึ้งตึงอยู่คนเดียว


เมื่อไรจองกุกจะมา

แทฮยองกัดช้อนด้วยท่าทีงุ่นง่าน ก็จะไม่ให้เป็นห่วงได้ไง จองกุกเป็นทั้งเพื่อนแถมยังเป็นนักเรียนใหม่ คนอย่างเขาก็ต้องตามไปดูแลสิ ไม่แน่บางทีเจ้าตัวอาจหลงทางอยู่ในป่าก็ได้ ว่าแล้วแทฮยองก็ลุกพรวดอย่างหมดความอดทน ก่อนเอาตัวเข้าไปเบียดแทรกกับกลุ่มคนอันคับคั่งเพื่อตามหาใครอีกคน




พอหลุดออกจากความแน่นขนัดได้สำเร็จ ร่างโปร่งบางก็เร่งสาวเท้าออกจากโรงอาหาร มุ่งหน้าไปยังเขตอาคารเก่าซึ่งอยู่ทางโซนหลังโรงเรียน แถวนี้มีร่างของนักเรียนในจำนวนบางเบาเนื่องจากเป็นเขตห้าม แต่ด้วยความไม่ใส่ใจของทางโรงเรียนทำให้แทฮยองลอดตัวออกมาจากรั้วได้อย่างปลอดภัย และด่านต่อไปสำหรับเขาก็คือ ต้องเข้าไปในป่าเพื่อตามหาจองกุก เพื่อนร่วมห้องที่แสนดีของเขา

"จองกุก! นายอยู่ไหนน่ะ!?" ร่างบางค่อยๆสอดส่องพร้อมเอามือป้องปากตะโกน ป่าหนาทึบส่งผลให้แสงตะวันส่องลอดแทบไม่ถึง พาลให้อากาศเย็นยะเยือกและบดบังทัศนวิสัย ภาพมืดๆกับกลิ่นดินชื้นๆทำให้แทฮยองรู้สึกเหมือนเดินอยู่ในป่าช้าหลังสุสาน มันทั้งมืดและเงียบจนน่าขนลุก

แต่กระนั้นคนอย่างแทฮยองก็ยังไม่ลดละความพยายาม ถึงจะโดนมดแดงไต่และโดนกิ่งไม้แหลมๆข่วนบ้าง ทว่านั่นไม่ได้ลดความมุมานะของเขาเลย


และแล้ว เสียงกร้วมกร้ามเหมือนมีอะไรถูกบดเคี้ยวก็ได้ชะงักฝีเท้าไว้


แทฮยองค่อยๆเดินย่องไปตามเสียงนั้น กระทั่งเห็นต้นไม้สูงชะลูดที่เต็มไปด้วยเถาวัลย์กำลังบังร่างของใครบางคน และร่างนั้นมันช่างคุ้นตาเขาเสียเหลือเกิน

"กร้วม..."

"จองกุก?"

มีเสียงเคี้ยวแจ๊บๆดังออกมาจากร่างที่กำลังหันหลังให้ แทฮยองเอานิ้วอุดจมูกเพราะเหม็นสาบกลิ่นคาว ร่างนั้นยังคงไม่สนใจจนเขาต้องเอามือไปสะกิดไหล่

"จองกุก นายทำอะไร... อยู่ ---"

คนที่ชื่อว่าจองกุกค่อยๆหันมาพร้อมกับเลือดสีสดที่ชุ่มปากชุ่มคาง แทฮยองรีบถอยกรูพลางจ้องหัวงูที่คาอยู่ในปากอีกฝ่าย สภาพจองกุกในตอนนี้ไม่ต่างอะไรเลยจากผีปอบ




To be continued

____________________________________

ถ้าเจองูไม่ต้องเรียกกู้ภัย เดี๋ยวป๋าจองกุกจัดการเอง😆 คึๆๆ



ความคิดเห็น