facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 10 NC

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.1k

ความคิดเห็น : 47

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ธ.ค. 2561 19:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 1,000
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 10 NC
แบบอักษร

หัวใจขายฝาก

บทที่ 10


“อาจจะไม่มีใครสนใจผมเลยก็ได้ครับ”


เสียงจอมภพพูดแทรกขึ้นหยุดความปรารถนาดีของภาคภูมิทันควัน หน้าคมขรึมลงเมื่อเห็นฝ่ายนั้นใช้มือแตะท่อนแขนของปาณัท  ไม่รู้สิ จอมภพไม่ชอบให้ใครมาถึงเนื้อถึงตัวปาณัทแบบนี้ยกเว้นเขาคนเดียวเท่านั้นที่ทำได้


ไม่รู้ว่าจะเรียกอาการนี้ว่าหวงของเหมือนเมื่อตอนวัยเยาว์ที่มีของเล่นแสนรักอยู่ในมือหรือเปล่า


“ที่พูดกันไปก็คาดคะเนทั้งนั้น โฆษณาออนแอร์แล้วมันอาจจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็ได้ อย่าเพิ่งตั้งความหวังไว้สูงดีกว่าครับ”


“จอม”


ปาณัทกระแอมเบาๆและเรียกชื่อเด็กหนุ่มเตือนสติเมื่อเห็นว่าจอมภพหงุดหงิด ดวงตาเรียวหวานซ่อนหลังแว่นกรอบใสมองตรงสบตาเพราะเห็นเขากำลังใช้อารมณ์ในการสนทนา ชายหนุ่มกัดฟันตวัดสายตาหนีอย่างไม่ค่อยชอบใจนัก ปาณัทจึงได้หันไปยิ้มให้ภาคภูมิและกล่าวเสียงนุ่ม


“ก็จริงอย่างที่จอมพูด แต่ก็ขอบคุณภาคภูมิที่สนใจจอม เอาเป็นว่าถ้ามีใครสนใจจอมจริงผมจะติดต่อภาคภูมิไปดีกว่านะ”


ถึงอย่างไรภาคภูมิก็เคยเป็นเพื่อนสถาบันเดียวกัน จะตัดรอนก็คงจะไม่ดีนัก กระนั้นภาคภูมิก็ยังยิ้มยินดีเขาหยิบนามบัตรจากกระเป๋าส่งให้ปาณัท


“นี่เบอร์โทรและไอดีไลน์ ติดต่อผมได้ยี่สิบสี่ชั่วโมงนะครับ เอ่อ แล้วเบอร์โทรเปา...”


ปาณัทส่งนามบัตรของเขาแลกเปลี่ยนกับภาคภูมิ เป็นเรื่องปกติของนักธุรกิจอย่างเขาอยู่แล้ว


“ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ”


เอ่ยปากอำลาหลังจากนั้น ภาคภูมิรีบส่งยิ้มให้


“ครับเปา อย่าลืมติดต่อผมนะครับ”


“จอม แล้วเบอร์จอมล่ะ เรายังไม่ได้เบอร์จอมเลยนะ”


ชานนท์เรียกร่างสูงเสียงหลง จอมภพหันมาพูดหน้าตาย


“เราไม่ใช้โทรศัพท์ มีธุระอะไรนายโทรหาพี่เปาก็แล้วกันนะนิค ไปเถอะครับ ผมมีเรียนตอนบ่าย”


พูดจบก็ถือโอกาสดึงแขนปาณัทให้ก้าวตามออกไปด้านนอก ทิ้งภาคภูมิและชานนท์ให้มองตามหลัง หน้าตายิ้มแย้มของภาคภูมิกลับกลายเป็นบึ้งตึงทันที


“นี่พี่ภาค พี่คิดเหมือนผมหรือเปล่า สองคนนี่คงไม่ใช่แค่รู้จักกันธรรมดาแน่ๆ”


ชานนท์ขยับเข้ามายืนเคียง สีหน้าบ่งบอกว่าอารมณ์ไม่ดีนัก การที่จอมภพไม่มีท่าทีพิเศษต่อเขาเหมือนคนอื่นทำให้ชานนท์ไม่พอใจ ตอนนี้ชานนท์เริ่มมีชื่อเสียงในโซเชียล เขาเริ่มมีแฟนคลับมากขึ้นกับคู่ขาเก่าที่เคยคั่วกันทั้งนอกจอในจอแต่เริ่มเบื่อหน่ายเสียแล้ว เมื่อได้พบจอมภพชานนท์ถูกใจหน้าตาคมเข้มหุ่นฟิตเฟิร์ม พูดตรงๆเลยก็ได้ว่าเขาอยากได้จอมภพ


ภาคภูมิเองก็คงไม่ต่างกัน เห็นมองตามหลังเพื่อนเก่าตาละห้อย ชานนท์นึกอิจฉาปาณัทที่อายุสามสิบแล้วยังดูดีมาก ทั้งรูปร่างหน้าตาและบุคลิก เสี่ยหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งพอกันกับเขาแต่งตัวเรียบๆแต่หรู ดูก็รู้ว่าแบรนด์เนมทั้งตัว ชีวิตคงไม่ต้องดิ้นรนขนขวายอะไรสักอย่าง คิดแล้วหมั่นไส้


“มึงจะบอกว่าเปากับไอ้เด็กนั่นมีอะไรกันใช่ไหมนิค”


ภาคภูมิกัดฟันกรอด ความจริงเขาเกือบจะลืมเลือนปาณัทไปแล้วถึงแม้ว่าปาณัทจะเป็นความรักครั้งแรกสมัยมหาวิทยาลัย แต่เมื่อได้พบกันอีกครั้ง ความชื่นชอบกลับยิ่งก่อตัวขึ้นมา ปาณัทสมบูรณ์แบบเหลือเกินในวัยหนุ่มใหญ่ เขาฝันอยากจะได้ครอบครองผู้ชายคนนี้สักครั้ง


“ไม่ผิดหรอกพี่ ตอนแรกก็แค่สงสัยแต่ตอนนี้มั่นใจมาก พี่จะเอาไง บอกตรงๆนะว่าผมก็ยังอยากได้จอมอยู่ดี รับรองถ้าได้จอมมาอยู่ด้วย ผมจะแฟนเซอร์วิสให้แฟนคลับจนดังสนั่นแน่ ตอนนั้นงานคู่ต้องมาอีเวนท์ต้องมี เงินก็ได้ ได้ทุกอย่างนะพี่ภาค”


ภาคภูมิตรึกตรองและเห็นด้วยกับชานนท์ อาจจะยังไม่สำเร็จรวดเร็วนักแต่ความน่าจะเป็นก็มีสิทธิ์สูง หากให้ชานนท์แยกจอมภพออกไป โอกาสที่เขาจะได้ใกล้ชิดปาณัทและรวบหัวรวบหางจะไปไหนเสีย


ดีแล้วที่ได้พบปาณัท เขาจะทำให้ความฝันเมื่อหลายปีก่อนสำเร็จให้ได้






จอมภพยังหน้าบึ้งไม่เลิกเมื่อเข้ามานั่งในรถยนต์ของปาณัท จนเสี่ยหนุ่มขับรถยนต์แล้วพักใหญ่ก็ยังไม่ยอมพูดกับเขา ปาณัทเหลียวมองเสี้ยวหน้าคมเมื่อรถยนต์เบื้องหน้าเบาบางลงและใกล้ถึงมหาวิทยาลัยของจอมภพแล้ว


“จอมเป็นอะไร ทำหน้าบึ้งทำไม ตั้งแต่ที่บริษัทโฆษณาแล้ว”


นั่นสิ เป็นอะไร


จอมภพกำลังหาสาเหตุแห่งความหงุดหงิดนี้ ว่าอะไรกันแน่ที่เป็นบ่อเกิด


“ผมไม่ชอบหน้าคุณภาคภูมิ ไม่อยากให้เขามาอยู่ใกล้พี่เปา”


ใบหน้าที่ยังตั้งตรงมองท้องถนนยิ้มจนหน้าตาสว่างไสวแข่งกับแสงอาทิตย์จ้าเบื้องนอก หัวใจของเสี่ยหนุ่มพองฟูเหมือนลูกโป่ง เพราะเด็กหนุ่มด้านข้างเรียกเขาว่าพี่เปาเป็นสาเหตุหนึ่ง และอีกสาเหตุหนึ่งคืออาการที่ปาณัทอยากจะเรียกว่าหวง ถ้าเขาไม่ได้เข้าข้างตนเอง


“ทำไมไม่ชอบเขา เขายังไม่ได้ทำอะไรเลย ซ้ำยังหวังดีอยากให้จอมไปทำงานกับเขาอีกนะ”


“เขามองพี่เปาแปลกๆ ผู้ชายด้วยกันดูออก”


“แปลกยังไง ผมก็เป็นผู้ชายเหมือนกันไม่เห็นจะดูออกเลย”


จอมภพนึกอยากจะกระชากไหล่ของปาณัทมาเขย่าๆให้อีกฝ่ายรู้ตัว เขาควรจะทำอย่างไรให้ปาณัทเลิกเมากลิ่นลาเวนเดอร์แล้วรับรู้ถึงโลกความเป็นจริงดีนะ


“เขาอยากเคลมพี่เปาไงครับ”


พูดเสียงห้วนพลางหันหน้าหนีไปมองนอกหน้าต่าง ปาณัทอมยิ้มเมื่อเห็นจอมภพงอนเหมือนเด็กๆ


“เหรอ ผมดูไม่ออกเลย จอมไม่อยากให้ผมถูกเขาเคลมใช่ไหม”


“ก็ใช่น่ะสิครับ เอ่อ...”


จอมภพเผลอหลุดความในใจออกมาจนได้ ไม่นึกว่าหน้าตาซื่อๆอย่างปาณัทจะมีวิธีพูดจาหลอกล่อให้เขาเผยธาตุแท้ออกมา ทั้งกระดากทั้งเคืองตอนที่ปาณัทหัวเราะเบาๆ


“ขอบใจนะจอม ผมดีใจนะที่ได้ยินจอมพูดแบบนี้ อย่ากังวลไปเลย นอกจากงานที่โรงงานและอยู่กับจอมแล้ว ผมก็ไม่มีเวลาเหลือพอให้ใครเคลมหรอกนะ”


“จอด พี่เปาจอดรถครับ”


อยู่ๆจอมภพก็เอ่ยออกมาเสียงดังจนปาณัทตกใจ เขารีบมองกระจกข้างและหมุนพวงมาลัยเข้าจอดข้างทางทันที


“อะไรจอม เป็นอะไรน่ะ อุ๊บ”


จอมภพวางมือแนบท้ายทอยของปาณัทแล้วดึงเข้าหาตัว เขาประทับริมฝีปากลงไปบนกลีบปากนุ่มนั้นทันทีเช่นกัน ปาณัทที่เพิ่งหายตกใจถึงกับคล้อยตามโดยง่าย เขาตวัดลิ้นตอบอยู่นานกว่าที่จอมภพจะถอนริมฝีปากออกอย่างเสียดาย ชายหนุ่มใช้ปลายนิ้วกดลึกที่มุมปากของปาณัทและมองด้วยนัยน์ตาพราวระยับ


“นึกคึกอะไรขึ้นมา หือ ถ้าผมขับรถชนข้างทางเป็นความผิดของจอมเลยนะ”


ปาณัทยังไม่เลิกใจสั่น จูบของจอมภพมีอิทธิพลต่อเขาเหลือเกิน ยิ่งดวงตาคมกริบที่มองราวกับจะกลืนกินนั่นอีกเล่า แค่นี้เลือดในร่างก็พากันวิ่งวนไปหมดแล้ว


“ผมชอบคำพูดของพี่เปา ผมรู้สึกดีนะครับที่พี่เห็นผมเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตพี่ พี่เปาส่งผมแค่นี้แหละ ใกล้มหาวิทยาลัยแล้วผมเดินไปเองได้ เจอกันตอนค่ำนะครับ”


จอมภพโน้มกายกระซิบข้างหูของปาณัท


“ผมจะบริการให้พี่เหมือนเป็นส่วนหนึ่งในชีวิต อย่าลืมให้ทิปผมเยอะๆนะครับ”


“จอม!”


ปาณัทเขินจนหูแดงก่ำ ชายหนุ่มอ่อนวัยกว่าจูบปากเขาอีกครั้งก่อนจะคว้ากระเป๋าเป้แล้วลงจากรถ จอมภพยืนมองจนปาณัทขับรถจากไปลับสายตาจึงได้เดินเข้ามหาวิทยาลัย เขาตั้งสมาธิกับการเรียนจนกระทั่งคาบสุดท้ายจบลงเสียงเพื่อนนักศึกษาคนหนึ่งก็ดังขึ้นเมื่อคล้อยหลังอาจารย์แล้ว


“แอร้ยยย จอม สปอร์ตโฆษณาที่แกถ่ายเมื่อสองอาทิตย์ก่อนที่สนามบาสมหาลัยน่ะลงในยูทิวบ์แล้วว่ะ เฮ้ย งานดีอะแก”


“ไหนๆ ดูด้วย ที่เล่นกับนิคใช่ไหม วันนั้นเราก็ไปยืนส่องนิคตั้งนานนะเว้ย”


สาวๆต่างพากันเปิดโฆษณาที่ฉายทางยูทิวบ์พร้อมกับเสียงกรี๊ดกร๊าดลั่นห้อง


“โอ๊ย ฟิน จอม แกเอาหน้าไปใกล้นิคขนาดนั้นได้ไง อู๊ยยย เกือบจูบกันแล้ว ฟินโว้ย”


เพื่อนผู้ชายในห้องต่างหันมามองหน้ากันเพราะไม่เคยรู้ว่าคนที่จอมภพถ่ายโฆษณาด้วยมีชื่อเสียงขนาดนี้


“เหี้ยจอม มึงจะดังจริงเหรอวะ” เพื่อนที่จอมภพค่อนข้างสนิทกระซิบถาม “ถ้ามึงจะดัง มึงเซ็นลายเซ็นใส่กระดาษให้กูร้อยแผ่น กูจะเอาไปประมูล สัส ไม่ต้องยิ้ม กูพูดจริง”


“จอม มานี่ ฉันถ่ายรูปกับแกหน่อย ฉันจะเอาไปขิงเพื่อนคณะอื่นโว้ย มาเร็ว”


ชายหนุ่มงงงันกับชื่อเสียงที่มาโดยไม่ทันตั้งตัว เขาถูกเพื่อนผู้หญิงลากไปถ่ายรูปด้วยอยู่นานกว่าจะยอมให้เขากลับได้ ระหว่างทางที่เขาขึ้นรถเมล์ไปบ้านจอมภพก็เช่นกัน เขาตกเป็นเป้าสายตาของเด็กวัยรุ่นที่ขึ้นรถคันเดียวกันจนทำตัวไม่ถูก


“พี่ๆ ใช่ที่เล่นโฆษณาคอนแทคเลนส์กับนิคปะ กรี๊ด พี่ ตัวจริงหล่อเว่อร์ เหมาะกับนิคมากเลยพี่ เห็นพี่แล้วพี่ต้นแฟนเก่าพี่นิคตกกระป๋องเลย”


จอมภพยืนงงท่ามกลางดงเด็กวัยรุ่น เขาได้แต่ฝืนยิ้มและรีบลงจากรถเมื่อถึงที่หมาย ชายหนุ่มจ้ำอ้าวเดินเข้าซอยหมู่บ้านเพราะไม่คุ้นชินกับสายตาผู้คนจนต้องรีบเข้าไปในบ้าน ปาริชาติกับปาณัทยังไม่มีใครกลับมา จอมภพถอนหายใจโล่งอกเมื่อพ้นจากสายตาคนรอบข้าง เขาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนจะเดินไปที่ห้องครัวเปิดตู้เย็นหาวัตถุดิบมาทำกับข้าวรอเจ้าของบ้านทั้งสอง


ทำอาหารเสร็จไม่นานนักก็ได้ยินเสียงรถของปาณัทขับเข้ามาจอด ร่างโปร่งเดินเข้ามาพร้อมกับสีหน้าที่จอมภพเดาไม่ถูกว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่


“โฆษณาออนแอร์ในยูทิวบ์แล้วนี่จอม เสียงตอบรับต้องดีมากแน่ๆ เพราะแค่ไม่กี่ชั่วโมงโทรศัพท์ของผมดังไม่หยุดเลย คุณยงยศเขาให้เบอร์ผมกับเอเจนซี่ต่างๆเพราะผมเป็นผู้ปกครองของจอม พวกเขาต้องการจอมกันทุกคน”


“มาเหนื่อยๆนั่งพักก่อนเถอะครับ อย่าเพิ่งสนใจเรื่องผมเลย”


จอมภพดึงแขนให้ปาณัทนั่งลงที่โต๊ะอาหาร ปาณัทกวาดสายตามองอาหารบนโต๊ะอย่างทึ่งในความสามารถของคนทำ


“จอมทำหมดนี่เลยเหรอ เก่งจัง หิวเลยทีนี้”

พ่อครัวยิ้มแก้มปริ เขาตักข้าวใส่จานให้ปาณัทและตัวเอง กินไปคุยไปสักพักปาริชาติก็เดินเข้ามา


“จู๋จี๋อะไรกัน เสียงดังไปถึงข้างนอก จอม เล่นโฆษณาดี๊ดี สมกับอีตาปากหมายงยศเอาไปคุยไว้จริง ขึ้นกล้องมาก”


ปาริชาตินั่งลงใกล้ๆ จอมภพตักข้าวให้ปาริชาติด้วย ปาณัทกล่าวเสียงเป็นงานเป็นการขึ้น


“เรื่องนี้แหละที่ว่าจะปรึกษาเจ้  มีคนโทรมาติดต่อเรื่องจอมหลายคน แต่ผมไม่มีประสบการณ์ในวงการบันเทิงเลย เจ้ว่าไงบ้าง”


“ใครทำกับข้าวเนี่ย อร่อยจัง ก็ต้องถามจอมก่อนว่าอยากจะเข้าวงการหรือเปล่า การไปเล่นละครหรือซีรี่ส์อะไรพวกนี้ทำให้เรามีชื่อเสียง เป็นใบเบิกทางชั้นดีสำหรับอนาคต เงินดีแน่นอนแต่ก็ต้องอยู่ท่ามกลางสายตาผู้คน รับรองได้ว่าความเป็นอิสระหายไปแน่ๆ”


จอมภพนิ่งคิด อันที่จริงแล้วเขาไม่ค่อยชอบตกเป็นเป้าสายตาของคนอื่นเท่าไหร่ แต่คำว่าเงินดีกระตุกหัวใจของเขา ไม่ใช่ว่าจอมภพเห็นแก่เงิน แต่ตอนนี้เขาต้องการเงินจำนวนมากเพื่อมาซื้อความเป็นไทจากการเป็นหนี้ของเขา


“ถ้าผมสนใจล่ะครับคุณปลา ผมอยากได้เงิน”


“ก็ต้องเลือกผู้จัดการดีๆหน่อย”


“เราทำงานโดยไม่มีผู้จัดการไม่ได้หรือครับ”


“จะลำบากน่ะสิ มันมีอะไรหลายอย่างที่เราทำเองไม่ได้ ไหนจะเจรจาต่อรองค่าตัว เลือกเงินที่เหมาะกับเราอีก เรื่องภาษีอีกนะ อาชีพผู้จัดการดาราถึงมีความจำเป็นไงล่ะ”


ระหว่างที่ปาริชาติให้คำปรึกษาจอมภพ ปาณัทได้แต่นั่งฟัง ประโยคที่จอมภพบอกว่าต้องการเงินสะกิดหัวใจของเขาให้เจ็บแปลกๆ หรือว่าชายหนุ่มต้องการเงินมาใช้หนี้เพื่อจะไปจากเขา


“จอมปรึกษาเจ้ปลาไปนะ ผมขอไปอาบน้ำก่อน”


พูดจบจึงเดินหนีขึ้นชั้นสองเข้าไปในห้องตัวเอง ปาณัทค่อนข้างกังวลกับอาการหน่วงของความรู้สึก จอมภพมาอยู่กับเขาเกือบสามเดือนแล้วความผูกพันย่อมมีมากกว่าที่ผ่านมา แต่เขาเกรงว่าจะเป็นตนเองที่ผูกพันกับจอมภพเพียงฝ่ายเดียว


ร่างโปร่งถอดเสื้อผ้าเดินเปลือยเข้าห้องน้ำ ปล่อยให้สายน้ำอุ่นชะล้างความกังวลออกไปจากใจ ปาณัทพริ้มตารับสายน้ำให้สาดกระเซ็นอยู่บนใบหน้า จนกระทั่งรู้สึกถึงวงแขนที่โอบรัดจากทางด้านหลัง


“จอม”


“ทำหน้าบึ้งแล้วเดินหนีผมขึ้นมาทำไมครับ”


จมูกโด่งซุกลงที่ซอกคอหอมกลิ่นสบู่ จอมภพเปลือยเปล่าเบียดแนบท่อนล่างไปกับสะโพกขาวเนียนของปาณัทขณะส่งเสียงตัดพ้อ ปาณัทเอียงหน้าหนีหลบเลี่ยงด้วยความน้อยใจเอ่อท้นขึ้นมา


“ก็เห็นจอมกำลังปรึกษาเจ้ปลา ก็ดีแล้ว จอมจะได้เข้าวงการแสดงหาเงินมาใช้หนี้ผมแล้วก็จากไปอย่างที่จอมต้องการ”


ได้ยินเสียงสบถเบาๆจากเบื้องหลัง มือใหญ่ที่โอบรัดเอวเหนี่ยวรั้งให้ร่างกายเปียกชื้นใต้สายน้ำเบียดชิดจนรู้สึกถึงความต้องการจากจอมภพ


“ใช่ ผมอยากหาเงินมาใช้หนี้ แต่ไม่ได้หมายถึงผมอยากจากพี่เปาไป”


จอมภพใช้อุ้งมือกอบกุมจุดอ่อนไหวของปาณัทเป็นตัวประกัน เขารูดรั้งเบาๆพอให้ปาณัทส่งเสียงครางแผ่วออกมา


“ผมอยากพ้นสภาพหนี้เพื่อซื้อศักดิ์ศรีของผมคืน เพื่อที่ผมจะได้อยู่กับพี่เปาอย่างภาคภูมิใจว่าไม่ใช่ผู้ชายขายฝากของพี่ไงล่ะครับ”


ปาณัทใช้สองมือดันผนังห้องน้ำไว้ เขาแยกขาออกให้จอมภพดันความเป็นชายเข้ามาในร่าง กลีบปากคลี่ออกยิ้มอยู่กับผนังห้องน้ำ หัวใจพลันเต้นไหวระรัวเมื่อได้ฟังเหตุผลจากจอมภพ


“อึก อื้อ แล้วถ้าเป็นดาราดัง ฮัก จอม จอมจะไปจากผมหรือเปล่า”


เอวที่เคลื่อนไหวหยุดชะงัก จอมภพเชยคางให้ปาณัทเอียงหน้ามารับจูบเร่าร้อนกลางสายน้ำอุ่น เขารั้งเอวของจอมภพให้เขาได้สอดลึกจนสุดโคนก่อนจะเริ่มขยับอีกครั้ง เสียงอึกอักในลำคอของปาณัทบอกให้รู้ว่าเขากำลังจะขาดใจแล้ว จอมภพส่งมือกอบกุมช่วยเหลือปาณัทอีกครั้ง


“ถ้าเมื่อก่อนอาจไป แต่ตอนนี้ต้องให้พี่เปาเอ่ยปากไล่แล้วผมถึงจะไป”


“จะ จอม อื้อ”


น้ำขาวขุ่นพุ่งวาบปะปนไปกับสายน้ำ ปาณัทหอบหนักก่อนที่เขาจะดึงเอวออกจนความเป็นชายหลุดไป ร่างโปร่งเปลือยเปียกน้ำหันหน้าเข้าหาจอมภพพลางคลี่ยิ้มหวานแล้วทรุดนั่งลงกับพื้น มือเรียวยื้อยุดท่อนลำที่ยังอวดกายอยู่ไว้ในมือ ปาณัทเปิดปากครอบครองจนสุดลำคอ เขาโยกหน้าเข้าออกไม่กี่ครั้งจอมภพก็ปลดปล่อยเต็มใบหน้าของปาณัท


จอมภพดึงปาณัทให้ลุกขึ้นยืน เขาปิดน้ำและดึงผ้าเช็ดตัวมาเช็ดให้ปาณัท วงแขนแกร่งโอบอุ้มจอมภพออกจากห้องน้ำมาวางบนเตียง


“จอม อื้อ”


“ผมว่าผมย้ายมานอนห้องนี้กับพี่เปาดีกว่า” เสียงทุ้มพูดเบาๆตอนที่เขาวอแวอยู่ตรงยอดอกสีสวย “จะได้ประหยัดค่าไฟ และผมจะได้บริการพี่เปารับทิปเยอะๆ ดีไหมครับ”


ปาณัทไม่มีช่องว่างจะตอบโต้เมื่อจอมภพปิดปากเขาด้วยจูบเร่าร้อนอีกครั้ง



TBC

ขี้เกียจจะพิมพ์ NC ต่อท้ายชื่อบทล่ะเนี่ย มาบ่อยเกิ๊นน

อย่าลืมกดไลก์ กดดาวนะคะ 


ความคิดเห็น