ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
chapter 26 ชืงชัง


สีบัวที่ถูก ‘ช่วย’ มาโดยบารมีแห่งนายห้าง รอดตายจากเงื้อมมือของทางการ โชคยังดีที่หล่อนไม่เป็นที่สังเกต ประกอบกับเป็น ‘คนต่างชาติ’ ทำให้ไม่เป็นที่สังเกต เพียงนายห้างออกหน้าบอกว่าเป็นบ่าวในเรือนท่าน พวกทางการก็มิกล้า ‘ยื่นจมูกเข้ามา’


ครั้นได้เจอนายหญิงที่รอรับอยู่บนเรือนก็วิ่งร้องห่มร้องไห้เข้ามาหา พลางกอดเข่าเจ้าม่านฟ้าแลร่ำไห้เหมือนอย่างเด็กเล็ก ทำเอาทั้งนายทั้งบ่าวที่อยู่แถวนั้นอดจะ ‘เอ็นดู’ ไม่ได้


“ไม่เป็นอะไรแล้ว” นายหญิงก้มลงไปลูบบ่าพลางโอบแขนรอบหลังของเด็กสาวด้วยความสงสารจับใจ


“สีบัวกลัวเจ้า...ฮือ..” เด็กสาวที่มีเพียงความภักดีคนนั้นร้องไห้อย่างไม่ไว้ท่าที


“ไม่มีอะไรแล้ว เข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้ากันเถอะ” กิ่งแก้วบอกพลางช่วยเด็กสาวให้ลุกขึ้นจากพื้น


จังหวะนั้นเองที่ร่างสูงโปร่งของ ‘ผู้ช่วยชีวิต’ เดินขึ้นมาบนเรือนได้อย่างพอดิบพอดี วันนี้สีหน้าของนายห้างดูอิ่มเอมเสียจนคนอื่นๆจับสังเกตได้ อีกทั้งไม่ว่าจะมีเรื่องที่ชวนให้ พื้นอารมณ์เสีย ก็ทำเป็นมองไม่เห็นเสียอย่างนั้น


สายตาทั้งสองสบประสานกันเพียงชั่วแวบเดียว หญิงสาวยกมุมปากน้อยๆเป็นการขอบคุณ ก่อนจะหมุนตัวกลับหมายจะพาคนของตนเข้าห้องไป


“หนหน้าข้าจะปล่อยให้เอ็งถูกจับไปเสีย” เสียงขู่เรียบๆของชายหนุ่มดังมาจากด้านหลัง


สีบัวที่ร้องอยู่ก่อนหน้าก็ร่ำเสียงหนักกว่าเก่าก่อนจะหันกลับไปก้มลงยกมือไหว้อย่างพินิบพิเทา


“สีบัวไม่กล้าแล้วเจ้า...ฮึก..ฮื่อ...” เด็กสาวใบหน้าอิ่มเต็มคนนั้นร้องไห้ได้น่าสงสารเสียยิ่งกว่าอะไร


ชายหนุ่มพยักหน้าน้อยๆก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมอง ‘นายหญิงของบ่าว’ ผู้กุมหัวใจและความสิเน่หาของเขาเอาไว้แต่เพียงผู้เดียว


“คุณพี่น้ำใจงามนัก หากเป็นเจ้าคุณพ่อ คงจับเฆี่ยนไปแล้ว” จู่ๆเสียงเล็กๆน่ารักของน้องสาวก็ดังจากอีกด้าน


วันนี้หล่อนแต่งตัวได้ น่ารักเกินวัยยิ่งนัก เพราะเติบโตที่พระนครและเจ้าคุณแม่ก็อบรมสอนสั่งเรื่องการแต่งตัวมาอย่างดี ไม่ว่าจะเป็นวันไหนๆหรืองานใดๆล้วนแต่แต่งตัวได้อย่างน่ารัก


จะผิดก็ตรงที่อากาศหนาวเสียจนลมหายใจเป็นควันสีขาวเช่นนี้ มานุงโจงห่มผ้าแถบก็ดูไม่เหมาะเท่าไหร่นัก มิหนำซ้ำยังอยู่เรือนชานผู้อื่น สตรีในวัยควรแก่การออกเรือนจะโชว์เนื้อหนังเช่นนี้เห็นทีจะไม่เหมาะ


แต่ชายหนุ่มก็คร้านจะเตือน เหตุเพราะ ไม่มีใครทัดทานอะไรที่น้องมองว่าดีไปได้


กิ่งแก้วหันไปมองผู้มาใหม่อย่างพินิจพิจารณา การแต่งการด้วยโจงสีเปลืองมงคุดและผ้าแถบสีเหลืองนวลนั้นช่วยให้เด็กสาวคนนี้ดูขาวนวล ทว่ากลับเลือกแต่งไม่สร้างสรรค์กับสภาพอากาศ


เห็นอยู่ชัดๆว่าไหล่สั่นน้อยๆอย่างออกนอกหน้า หนาวขนาดนี้ยังจะโชว์เรือนร่าง ถ้าเป็นสมัยของเธอก็ต้องบอกว่าแม่มณีคนนี้ ‘แรงค์ใช้ได้’


หากไปเกินในยุคเดียวกัน ไม่แน่ว่าหล่อนอาจไปสวมบิกินีเล่นสกีก็เป็นได้


“เมื่อคืนวุ่นๆ ไม่ทันได้คุยกันเลย คุณพี่สบายดีนะคะ” หนนี้หันมาถามเจ้าม่านฟ้า ใบหน้ายังคงประดับรอยยิ้มอย่างเคย


“จ๊ะ” กิ่งแก้วคร้านจะ ตีสีหน้า กับผู้หญิงน่ารักแต่เปลือกคนนี้ ตั้งท่าจะหลบหนีพาคนของตนเข้าห้อง


“น้องเห็นทีจะต้องเตือนคุณพี่ การจะออกไปด้านนอกกลางค่ำกลางคืนนั้นอันตรายยิ่ง ยิ่งเป็นหญิงอย่างนี้แล้ว...” คุณหนูมณีจงใจเว้นระยะก่อนจะทอดถอนใจปานประหนึ่งว่า ห่วง พี่สะใภ้เสียยิ่งกว่าสิ่งใด


ทว่ากิ่งแก้วนั้นอ่านถ้อยวจีที่อีกฝ่ายจงใจจะสื่อออกมาได้ ผู้หญิงที่ออกไปนอกเรือนกลางดึกจะมีแต่เสื่อมเสีย หากแต่เพราะเมื่อคืนไม่มีใครทันได้กล่าวโทษเจ้าม่านฟ้า เพราะมัวแต่อกสั่นขวัญแขวนเพราะผู้เป็นนายเหนือหัว กำลังฉุนเฉียวอย่างรุนแรง


พอตอนนี้แม่มณีมาเปิดประเด็น ก็ทำให้สายตาของบ่าวบางคนมองเจ้าม่านฟ้าแผกไปชื่นชมยินดี


“ก็กลับมาพร้อมกับพี่ จะมีอะไรให้เสื่อมเสีย เพียงแต่พลัดหลงออกไปก็เท่านั้น” แต่แล้วประโยคตัดบทของชายหนุ่มก็ดังออกมาอย่างไม่ค่อยจะพอใจเท่าไหร่นัก


รอยยิ้มของคุณหนูมณีแข็งค้าง หล่อนไม่คิดว่า คุณพี่ ที่มักจะยอมลงให้เธออยู่เสมอจะกล้าปกป้องหญิงชาวป่าคนนี้อย่างไร้เหตุและผล


“ตอนบ่ายจะออกไปคุยเรื่องไม้กับขุนวิชิต อยู่เรือนกันดีๆ อย่าให้มีเรื่องพลัดหลงอีกรอบ” นายห้างหนุ่มตัดบทก่อนจะหันหลังกลับเดินลงเรือนไปอย่างไม่สนใจ น้องสาวที่ยิ้มค้างอย่างผู้ปราชัย


กิ่งแก้วรู้สึกเหมือนได้รับการปกป้อง หนก่อนตอนต่อปากกันคุณหนูมณี ต้องเปลืองสมองไปมาก เพราะหล่อนปากคอเลาะร้ายไม่เบา นายห้างเสียอีกที่นั่งนิ่งฟังการถกเถียงกันอย่างใจเย็น ปล่อยให้เธอรับลมร้อนอยู่เพียงผู้เดียว


ทว่าบัดนี้...เหมือนเขากำลังปกป้องเธออย่างไรอย่างนั้น อีกทั้งยังขู่เรื่องพลัดหลงจากเรือนเสียด้วย


จ้างให้ก็ไม่กล้าหนี หนีหนเดียวต้องพบเจอกับ ชายหนุ่มผู้ร้อนแรงปานประหนึ่งขิงแก่เช่นนั้น คืนเดียวก็เกินทน!


“ไปเถอะสีบัว ไปอาบน้ำล้างหน้าล้างตาเสียหน่อย เหมือนนายห้างจะเหม็นขี้หน้า ‘คนเจ้าน้ำตาปากมาก’ เสียแล้ว ไปๆ” ไม่พูดเปล่ายังตบบ่าของเด็กสาวเป็นเชิงเร่ง


ครั้นนายบ่าวเข้าห้องพร้อมกับปิดประตู แววตาแข็งกร้าวของหญิงสาวที่ถูก พูดกระทบว่า ‘เจ้าน้ำตาปากมาก’ มองตรงไปยังประตูบานนั้นอย่างเครียดแค้นชิงชัง สิบนิ้วจิกลงบนฝ่ามือเสียจนเลือดซิบ


ไม่รู้ว่าจะใช้คำใดออกมาบรรยายความรู้สึกในยามนี้ได้มากไปกว่า เกลียด เกลียดมาก อยากจะถลกหนังออกแล้วเอาพริกตำละเอียดไปทาเนื้อให้รู้แล้วรู้รอด!


ลูกพญาถูกตามใจมาแต่ไหนแต่ไร หาใช่จะไม่เคยออกปากสั่งตายคนอื่น ทว่าหนก่อนๆ ผู้ถูกออกปากมักเป็นนางเล็กๆของเจ้าคุณพ่อ ที่ถูกหลงลืมอยู่ในเรือน การจะมีใครสักคนหายไปนั้นไม่ใช่เรื่องยาก เพราะถึงอย่างไรเจ้าคุณพ่อก็จำนางพวกนั้นไม่ได้


ทว่านางคนนี้ คนที่ไม่พอใจอย่างมากถึงมากที่สุด เป็นเมียเอกอีกทั้งยังเป็นเมียเดียวของคุณพี่สัก การจะทำให้หายสาปสูญไปนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย


ทว่าหล่อนจักทำอย่างไร มันร้อนร้าวในใจเหมือนอย่างหากต้องทนเห็นหน้ากันอีกแม้แค่วันเดียวก็จะลงแดงตายเสียให้ได้


เห็นทีจะปล่อยเอาไว้ไม่ได้ และหนนี้จะไม่พลาดให้คุณพี่สักมาพบได้อีก...จะไม่พลาดให้นังคนป่ามาหยามน้ำใจนอนเกือกกลิ้งอยู่บนเตียงกับคุณพี่สักอีกต่อไป!


***************************************************************************************************************************************************************************************


มาช้าแต่มานะ นางร้ายเรื่องนี้ร้ายยยยยยยยยยยยมาก ใครมีหนามทุเรียนใจเย็นๆก่อนนะ จุดจบของนางร้ายในนิยายของไรท์นั้นเเจ่มๆเสมอ


อยากเป็นละอองวันสองตอนมักๆ แต่ไฟในตัวยังไม่ประทุเลยยย ทุกวันนี้เลยได้แต่พยายามล่อไฟให้ัยังติด ขอเวลาอีกนิดฮะ เคลียร์เรื่องเล่มนิยายอยู่ด้วยเลยวุ่นวาย 


แต่ยังไงจะได้เห็นเก๊าวันละตอนแน่นอน เห็นใจคนอยากอ่านยาวๆ ขอเวลาโหมไฟให้แรงอีกนิดฮะ


1 คอมเม้นต์เ่ท่ากัน 1 กำลังใจ นอนไขว่ห้างรออ่าน ><


***********************************************************************************************************************************************************

กลับหน้าเรื่อง

#

สวัสดีค่ะ รี๊ดจ๋าที่น่ารักทุกท่าน

ขอต้อนรับเข้าสู่โลกนิยายของละอองอายนะคะ

ไรท์เริ่มต้นจากการอ่านมาก่อนเหมือนเช่นนักเขียนหลายๆท่าน

รักในตัวหนังสือที่สร้างจินตนาการ การได้ไปท่องโลกกว้างผ่านตัวหนังสือทำให้ไรท์ตกหลุมรักการอ่านและฝึกฝนความสามารถด้านการเขียนโดยไม่รู้ตัวมาก่อน

ทุกวันนี้ไรท์ยังคงพยายามฝึกปรือฝีมือการเขียนของตัวเองอยู่เรื่อยๆค่ะ

และพยายามแบ่งเวลาเพื่อมาทำตามความฝันของตัวเอง ล่อเลี้ยงความฝันเอาไว้ไม่ให้มอดดับไปเสียก่อน

หากท่านใดได้เข้ามาอ่าน และเข้ามาพบกับละอองอาย

ขอบอกตรงนี้ว่า 'ดีใจที่ได้พบกันนะคะ'

 

#

 

  รักแหละ❤❤❤

 

........ละอองเอง เอ้ย ละอองอาย....

 

 

ทุกตัวอักษรกลั่นกรองออกมาจากจิตใจ ห้ามลอกเลียนแบบ

ทำซ้ำเด็ดขาด มิฉะนั้น เจ้าจะต้องเจอดีกับละอองคนนี้!!!

 

#

 

ตามไปกดไลค์เพจละอองอายกันเถอะะะ ละอองอาย คลิกเลยยยย

http://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/18.gif

แสดงเพิ่มเติม
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น