ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP. 4 อสูรปีศาจ..มีอยู่จริง!!!

ชื่อตอน : EP. 4 อสูรปีศาจ..มีอยู่จริง!!!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 182

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ธ.ค. 2561 20:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP. 4 อสูรปีศาจ..มีอยู่จริง!!!
แบบอักษร

ณ โลกปัจจุบัน....

​โย ลืมตาตื่นขึ้นกลางป่าใหญ่

"โฮ่ง โฮ่ง แฮกๆ"

"โอ้ย ทำไมถึงมึนหัวอย่างนี้นะ แล้ว... ทำไมข้าถึงมานอนตรงนี้ได้นะ แล้วภาพเมื่อคืน... อ่ะ เดี๋ยวก่อน!!"

โย หลังจากตื่นขึ้นมาก็รีบวิ่งกลับไปยังบ้านของตนทันที

"แฮกๆ ปั๊กกี้รีบตามมาเร็วเข้า"

"โฮ่ง"

หลังจาก โย กลับมาถึงหน้าบ้านกลับถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่

"เห้อออ ที่แท้เมื่อคืนข้าฝันไปเองอย่างนั้นรึเนี้ย"

"แอ๊ดด... ปึก"

"อ่าว โยลูกแม่เมื่อคืนหายไปไหนมา พ่อกับแม่เป็นห่วงแทบแย่ ทำไมลูกถึงทำตัวเหลวไหลแบบนี้"

โย ได้วิ่งโผเข้ากอดแม่ 

"หืออ เป็นอะไรไปลูกโย ทำไมวันนี้มาแปลก เนื้อตัวมอมแมมหมดแล้ว ไปรีบไปอาบน้ำอาบท่า เจ้าปั๊กกี้ก็ด้วยนะ"

"ครับแม่ ผมดีใจที่มันเป็นแค่ความฝัน"

หลังจากนั้นก็ได้เล่าเหตุการณ์ในฝันให้แม่ฟัง แม่หัวเราะเบาๆพร้อมกับลูบหัวโยอย่างอ่อนโยน

"ฮ้าๆ สงสัยลูกเก็บข่าวลือจากในเมืองเอาไปฝันละสิ ที่พวกชาวเมืองลือกันว่า พบศพการตายแปลกๆในระแวกหมู่บ้านนะสิ บางคนบอกว่าเป็นเพราะมีปีศาจอาศัยอยู่บางคนก็บอกว่าเป็นฝีมือของเสือหรือสิงโตขนาดใหญ่"


"ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ช่วงนี้ข่าวลือมีบ่อยกว่าเดิม"

"แม่ครับ ถ้าเกิดว่าข่าวลือที่ว่ามีปีศาจอยู่จริงๆละครับ"


"โธ่.... ลูกแม่สมัยนี้ไม่หรอกปีศาจ มันหายไปตั้งแต่ หนึ่งร้อยปีก่อนแล้วปู่กับย่าเคยเล่าให้ฟังอยู่"


"แล้วแม่เคยเห็นพวกมันไหมครับ"

"แม่ก็ไม่เคยเห็นนะลูก แต่แม่เห็นคนปีศาจอยู่คนนึง..."

"ห๊ะปีศาจเป็นคน?? หรือเรื่องเมื่อคืนจะเป็นเรื่องจริง"


แม่อมยิ้มพร้อมกับหัวเราะ

"ฮ้าๆฮ้าๆๆ ไม่ใช่หรอกลูกปีศาจตนนั้นก็คือพ่อของลูกนั้นไง ลูกรู้ไหมตอนนี้พ่อของลูกออกไปที่หมู่บ้านตามหาลูกไปทั่วแล้วนะ แม่ว่าลูกรีบไปตามพ่อกลับมาดีกว่าก่อนจะกลายเป็นปีศาจจริงๆนะ ฮ้าๆ"


"โธ่ แม่ผมก็ตกใจหมดเลย งั้นเดี๋ยวผมกินข้าวอาบน้ำก่อนนะครับแล้วจะรีบลงไปหาพ่อ"



หลังจากทำภารกิจที่บ้านเสร็จ โย ก็รีบเดินทางกลับไปยังหมู่บ้าน 


"ปั๊กกี้ คิดว่าพ่อเราจะไปอยู่ไหนของหมู่บ้านนะ"

"โฮ่งๆ"

"หือทางนั้นหรอ อ่ะ นั้นไงพ่อ พ่อคร้าบบ"


"หายไปไหน โย เมื่อคืนพ่อเป็นห่วงแทบแย่!! แต่ลูกไม่เป็นอะไรพ่อก็โล่งใจแล้วแหละ เห้ออ"


"เกิดอะไรขึ้นหรอ พ่อทำไมวันนี้ มีแต่คนแปลกหน้าอยู่ในหมู่บ้านเราเต็มไปหมดเลยฮะ"


คนแปลกหน้าที่ว่านั้นคือ ชาวบ้านจากเมืองอื่นๆได้สัญจรไปมา นอกจากนั่้นยังมีนักพจญภัยจากต่างแดนอีกด้วย นานๆครั้งถึงจะผ่านมายังหมู่บ้านแห่งนี้


"พ่อฮะ คนนั้นใครหรอครับพวกที่ใส่ชุดเกราะถือหอกยืนตรงรอบ รถม้าครับ"

"อ๋อ นั้นทหารของราชาจากราชอาณาจักรนะ พ่อก็ไม่รู้เหมือนกันว่า มันเกิดอะไรขึ้น"


"ปล่อยข้านะ!! ข้าไม่ได้ทำอะไรผิด ปล่อยขาสิโว้ยย"

"ข้าปล่อยเจ้าแน่ถ้าเจ้าสารภาพผิดออกมา"

 ทหารสามนายจับชายหนุ่มวัยกลางคนลากออกมาจากร้านเหล่า ประชาชนต่างพากันมุงดู


"อะนั้นเกิดอะไรขึ้น กันนะ"

"พ่อ ของโยได้เดินตรงไปยังทหาร ทั้งสาม"


"ช้าก่อนพวกท่าน!! นั้นพวกท่านจะทำอะไรกับชายคนนั้นหรอครับ เค้าทำอะไรผิดหรอ"


"เจ้าไม่ต้องมาแส่หาเรื่อง รับได้รับรายงานมาว่า มีชายหนุ่มคนนึงเสื้อผ้าเต็มไปด้วยเลือด อยู่ในกลางป่าและใกล้ๆนั้นมีเด็กผู้หญิงร่างกายถูกฉีกกระชากอย่างโหดเหี้ยมไส้กองเต็มพื้นเกลื่อนกลาด มีคนเห็นเหตุการณ์ได้กล่าวว่าเห็นชาย ผู้นี้ถือเคียวพกติดตัวมาด้วย"


"ขะ... ข้าเปล่าทำนะ มะ.. มีปีศาจ ขะ..ข้าเห็นมากับตา"

ชายคนดังกล่าวเล่าเรื่องราวทั้งหมดด้วยอาการสั่นกลัว โย สังเกตุเห็นในแววตาของชายคนนี้ ในแววตามีความกลัวซ่อนอยู่ชายคนดังกล่าว


"หุปปากของเจ้าซะ!!หลักฐานขนาดนี้เจ้ายังพูดความเท็จอยู่อีกงั้นหรอห่ะ"

"ผัวะ!!"


ทหารซัดหน้าชายคนนั้น อย่างจัง ชายคนนั้นมองทหารด้วยสายตาที่ดุดัน

"ถุย... พวกเจ้านี่มันโง่กันจริงๆถ้าพวกเจ้าไม่รีบสังหารปีศาจตัวนั้นคนทั้งหมู่บ้าน.. ไม่สิ ทั้งประเทศจะต้องมีคนตายอีกเป็นเบือ!!"


ทุกคนต่างหัวเราะเยาะกับเรื่องที่ชายผู้นี้พูดออกมา


"ฮ้าๆ ฮ้าๆๆ โอ้ยย เจ้าเมารึป่าว นี่มันหนึ่งร้อยปีแล้วนะ ปีศาจที่ไหนมันจะมีมันหายสาบสูญไปนานแล้วว พวกเจ้าคนไหนที่เคยเห็นปีศาจ อย่างที่ชายคนดังกล่าวนี้พูดถึง"


ทุกคนต่างพากันเงียบ ก่อนจะมีชาวบ้านกลุ่มหนึ่งทยอยเดินออกมาพูด


"อันที่ขริง พวกข้านั้นไม่เคยพบเห็นหรอกท่าน แต่พักนี้ในเมืองต่างมี ข่าวลือและก็เหตุการณ์แปลกๆเกิดขึ้น พวกข้าก็ไม่แน่ใจว่านั้นจะใช่ปีศาจหรือไม่นะท่าน"


ชายคนดังกล่าวพูด


"อะ.. เอา อย่างนี้ไหมละท่าน เมื่อคืนหลังจากที่ข้าเห็นเหตุการณ์ ในขณะที่ข้ากำลังกลับจากการทำนาทำสวนมาทั้งวัน ข้าก็บังเอิญเห็นปีศาจตนนั้น ที่กำลังทำร้ายกัดกินเด็กหญิงคนนั้น ข้าก็ได้แกะรอยเดินตามอสูรตัวนั้น เดินตามรอยเลือด จนไปถึงสุดปลายถ่ำในหุบเขาบนเนินตรงนั้น!"


"เดี๋ยวนะ แล้วทำไมเจ้าไม่ไปจัดการปีศาจตนนั้นซะเองละ หรือเพราะความขี้ขาดปอดแหกของเจ้า ฮ้าๆฮ้าๆ"


"ใช่ ถ้าท่านเห็นในสิ่งที่ตาข้าเห็นท่านจะกลัวจนขี้หดตดหายซะยิ่งกว่าข้าละมั้ง"


"หน่อยแน่เจ้ายอกย้อนข้ารึ"

ทหารหนุ่มง้างหมัดหวังจะประทับกำปั้นหน้าชายคนดั่งกล่าวอีกครั้ง พ่อของโยก็ไดเเข้ามาขวาง

"หือ?"

"เดี๋ยวก่อนท่านทหาร!! ข้าว่า เราน่าจะลองเชื่อชายคนดังกล่าวและมาพิสูจน์ความจริงนี้กันเถอะและเพื่อความสบายใจของคนในเมืองนี้อีกด้วยนะท่าน ท่านมีคิดเห็นเเช่นไร"


"ก็ได้.. ข้า จะทำตามที่เจ้าบอก แต่!! ถ้าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นนี้เป็นแค่เรื่องที่เจ้า โกหกละก็ ข้าจะกุดหัวเจ้า ณ ตรงนั้นซะเลย"


เหล่าทหารทั้งสาม ได้รวบรวมอาสาสมัคร กิลล์ทหารรับจ้างอีก สิบคน ให้ชายคนดังกล่าวนำทางไป


"ท่านข้าจะไปด้วย"


"ก็ได้แต่เจ้าต้องดูแลตัวเองละ ฮ้าๆ"

พ่อของโย ได้ขอติดตามไปด้วย


"พ่อ งั้นข้าจะไปด้วย"

"ไม่ได้!! ห้ามเจ้าไปด้วย เจ้ายังหนุ่มยังแน่นพ่อไม่อยากให้เจ้าเป็นอะไรไป เจ้าอยู่ที่นี้กับคนในเมืองเถอะ พ่อไปไม่นานนักหรอก"

พ่อลูบหัว โย พร้อมส่งรอยยิ้ม ก่อนเดินหายเข้าไปในป่าพร้อมกับกลุ่มทหาร... แต่.. ด้วยความเป็นห่วง โย ได้สะกดรอยตามพ่อเข้าไปในป่าพร้อมกับปั๊กกี้ 


"ปั๊กกี้ ข้ารู้สึกไม่ดีเลย เจ้าคิดข้าไหมข้ามีลางสังหรณ์ที่ไม่ดีเอาซะเลย ถ้าพ่อรู้คงโกรธข้าน่าดูเลยละ"

"หงิง. หงิง งืดๆ แฮกๆ"


เมื่อ โย ได้มาถึงหน้าหุบเขาที่ว่า ก้ได้ยินเสียง...

"ก๊าซซซซ เคร้ง ปึ๊ดดด ก๊าซซซซซซซ!!!"


"หนีไปเร็ว!!!.... ปีศาจจจจจ!!!! อ๊ากกก เอื้อ!!"


โยจึงได้เห็นเหตุการณ์ สภาพทหารที่อยู่ในชุดเกราะและทหารรับจ้างของกิลล์ กำลังต่อสู็หนีตายจาก... อสูร ก่อน หทารเหล่านั้น ตายถูกกัดขาดครึ่ง ฉีกกระชากด้วยออกเป็นสองท่อน ภาพที่เห็นคือเศษเนื้อดีๆนี้เอง โย ได้ตะโกน 

"พ่อ!!! พ่ออยู่ที่ไหน!! พ่อ ครับ!"


"โย อย่าเข้ามานะลูกรีบหนีไป อั๊ก"

พ่อของ โย ถูกอสูรง้างมือตบซัดกระเด็นไปไกล 


"พ่อข้าจะไปช่วยเดี๋ยวนี้แหละไปล่อมันไว้ปั๊กกี้"


"โฮ่ง!!"


ปั๊กกี้ ได้เข้าไปไล่กัดสลับหลบการจู่โจมของ อสูรไปพลางๆ


โย ได้คว้าหอกของศพทหาร ที่ร่างกายถูกฉีกขาด 


"แก ตายซะไออสูร!!"

"ฉั๊ว.. ซวบ​ๆ เคร้ง​!!"


หอกของโย แหกทันที อสูรตวัดกรงเล็บไปยัง โย เจ้าปั๊กกี้กระโดดเอาตัวเป็นโล่

"ผั๊ว!! พลั่ก!!"

"เอ๋งง!!! แฮกๆ หงิงๆ"


เจ้าปั๊กกี้ นอนจมกองเลือดหายใจโรยริน

"เจ้า ปั๊กกี้!!"


เมื่อผู้เป็นพ่อคืนสติ กลับมาและเห็นว่าอสูรกำลังย่างสามขุมเดินตรงหวังจะกัดขย้ำ โย พ่อของโยได้ หยิบดาบสั้นโผ เข้าใส่ อสูรตนนั้น พยายามหลอกล่ออสูรตนนั้นและถ่วงเวลา เพื่อให้โยหนีไป 


พ่อยืนประชันหน้ากับอสูรตนนั้นอย่างกล้าหาญ และหันหน้ากลับมาพูดกับโย

 "รีบหนีไปเร็วเข้า!! โย รีบหนีไปปป"

"พ่อ... รักลูกนะ..."


"กึ๊ดดด... กระชูดด"

ภาพที่โย เห็นคือ.... อสูรตนนั้นได้ขบฟันขย่ำที่หัว ก่อนจะกระชาก เลือดแผ่พุ่งขึ้นฟ้า ร่างอันไรลมหายใจได้ทรุดตัวลงทันที....

"พ่ออออออออออออออออออออ!!!!!"


เป๋็นภาพที่ปวดใจน้ำตาหลั่งไหลเป็นสายโลหิต ...อสูรได้พุ่งตัวเข้าหาโยหวังจะเขมือบทั้งเป็น!!! และทั้งใดนั้น โย ได้หมดสติไปด้วยความช็อกอย่างรุนแรง... มีเพียง ภาพที่เลือนลางก่อนที่สติจะหลุดไปอย่างสมบูรณ์ ก็มีภาพ ผู้หญิงใส่ฮูท พุ่งตัวออกไปประดุจผีพุ่งใต้ กระหน่ำฟาดฟัน ด้วยอาวุธ... ที่คล้าย กรง เล็บหัวของอสูรหลุดออกจาก บ่า... หญิงคนดังกล่าวเดินพยุงตัว โย ก่อนที่จะหมดสติไปในที่สุด


"ก๊าซซซซซซซซซ ก๊าซซซซซซ เสียงในหุบเขาสั่นสะเทือน เหล่าอสูรต่างออกจากที่ซ่อนมุ่งหน้าไปยัง หมู่บ้าน!!!"


"ก๊าซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซ"

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว