สวัสดีนักอ่านทุกคนที่เข้ามานะค้า เรื่องนี้เราแต่งไว้คลายเครียดจากเรื่องเก่าเน้อ ออกแนวแฟนตาซีนิดๆ ชอบไม่ชอบเม้นต์บอกได้น้าาา^^

บทที่ 3 : นักเรียนใหม่

ชื่อตอน : บทที่ 3 : นักเรียนใหม่

คำค้น : Bts kookv

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 30.7k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ธ.ค. 2561 23:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 3 : นักเรียนใหม่
แบบอักษร

​บทที่ 3

​นักเรียนใหม่



​อา... เมื่อคืนนี้คงเป็นฝันสินะ

แทฮยองตื่นขึ้นมาในเช้าสดใสซึ่งเต็มไปด้วยเสียงนกร้อง และก็นึกโล่งใจที่ตัวเขาไม่มีร่างหนักอึ้งของงูจงอางยักษ์นั่น แต่เป็นต้องขมวดคิ้วเมื่อรู้สึกเหนอะหนะที่ซอกขา

"!"


​ฝันก็บ้าแล้ว!!!

ร่างเปลือยเปล่าผุดลุกนั่งด้วยความตกใจ ผ้าห่มถูกผลักออกเผยให้เห็นน้ำสีขาวเหนียวๆเปรอะท่อนล่างเต็มไปหมด โดยเฉพาะตรงช่องทางรักอันบวมแดง


แทฮยองอยากจะเป็นลม...


"แทแท สายแล้วนะลูก! ยังไม่ตื่นอีกเหรอ"

เสียงของแม่จินได้กระชากสติที่หลุดลอยให้กลับมาอีกครั้ง แทฮยองพยุงตัวลุกจากเตียงอย่างยากลำบาก เพราะรู้สึกเจ็บระบมไปทั่วช่องทาง และไหนจะปวดเมื่อยตัวจากการถูกรัดทั้งคืนอีก นิ้วอ่อนลูบไปตามรอยช้ำจางๆบนต้นแขน ให้ตายเถอะ เขายังจำความรู้สึกตอนเกล็ดเย็นๆนั่นลากผ่านผิวได้อยู่เลย แล้วเจ้างูตัวนั้นเป็นงูของใครกันแน่


แต่ปัญหาคือ จะเอาน้ำที่อยู่ในตัวเขาออกยังไงนี่สิ...




"กว่าจะเสด็จลงมาได้นะนายเนี่ย" เดินมาถึงห้องทานอาหารก็โดนพี่แบคบ่นแทนคำทักทายเป็นอันดับแรก เจ้าตัวนั่งพาดแขนกับพนักพิงเก้าอี้พลางกินขนมปังปิ้งทาเนยไปด้วย ก็ไม่แปลกหรอกที่จะโดนบ่น เพราะตอนนี้มันเลยเวลาไปโรงเรียนมา 10 นาทีแล้ว

"พี่ก็ไปก่อนก็ได้หนิ"

"ไม่อ่ะ ก็อยากไปพร้อมนาย" แบคฮยอนฉีกยิ้มแฉ่ง ทำเอาคนเห็นส่ายหน้าเอือม

แทฮยองหย่อนตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามอย่างระมัดระวัง แล้วเริ่มตักไข่ดาวกับแฮมใส่จานของตน

"แล้วนี่นายใส่เสื้อกันหนาวทำไม ไม่ร้อนเหรอ?"

คำถามนั้นเกือบทำมือเรียวชะงักกลางคัน ก็ถ้าไม่ใส่ไว้คนอื่นจะเห็นรอยรัดบนแขนเอาน่ะสิ "ไม่อ่ะ ผมหนาว"

"แสดงว่าเป็นไข้ใช่ไหมเนี่ย"

"อืม... คงงั้นมั้ง"

คนฟังหรี่ตาอย่างจับผิด "กินยาไว้รึยัง?"

"เอ่อ... ยัง" ส่ายหัวพรืดก่อนอ้ำไข่ขาวไปเต็มคำ

"ให้พี่ไปเอามาให้ไหม?" แบคฮยอนยังคงไล่ต้อนแต่ไม่ได้หวังให้อีกฝ่ายจนมุม

"ไม่ๆๆ ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวผมไปเอาเอง"

คนพี่ถอนหายใจเพราะรู้ว่าคนน้องกำลังโกหก แต่ก็ไม่อยากคาดคั้นอะไรจึงยอมปล่อยไป "ถ้าไม่ไหวก็ไปนอนห้องพยาบาลล่ะ"

"ฮะ พี่แบค" แทฮยองกินต่อไปด้วยความโล่งใจ




ซอกจินมาโรงเรียนพร้อมกับแทฮยองและแบคฮยอน ส่วนนัมจุนที่เร่งรีบอยู่คนเดียวก็มาถึงตั้งแต่เจ็ดโมงเช้าแล้ว โดยที่ขับรถอีกคันมาเอง ห้องเรียนของพี่แบคอยู่ชั้นสี่ซึ่งเป็นชั้นบนสุด จึงบอกลาและแยกจากแทฮยองตรงบันได

ร่างโปร่งบางถอดรองเท้าผ้าใบบนช่องวางรองเท้าของตัวเอง แล้วสลับใส่รองเท้าแตะผืนนุ่มเพื่อทำตามกฏของโรงเรียน ก่อนจะพาร่างเดินเข้าห้องเรียนดังเช่นทุกวัน

"เฮ้ยพวกมึง เจ้าสาวงูมาแล้วเว้ยยย ฮ่าๆๆ!!!"


และก็ถูกล้อเหมือนอย่างทุกวันด้วย


แต่ถึงอย่างนั้น แทฮยองก็ไม่ได้ยี่หระต่อเสียงขำก๊ากสุดอัปลักษณ์และคำล้อเลียนของเพื่อนๆเลยแม้แต่นิด เขาแขวนหูกระเป๋าเป้กับตะขอโต๊ะแล้วนั่งเท้าคางอย่างเหม่อลอย ไม่ใช่เหม่อสิ ต้องเรียกว่าทำเป็นเมินเฉยถึงจะถูก

"เอาล่ะๆ นักเรียนทุกคนนั่งที่ได้แล้ว" อาจารย์สาวประจำชั้นเดินถือหนังสือเข้ามาวางบนโต๊ะหน้าห้อง ทำให้นักเรียนที่กระจัดกระจายอยู่รีบเข้าประจำที่กันอย่างอุตลุด แทฮยองเห็นแล้วก็อยากนึกหัวร่อเหมือนกัน "วันนี้เรามีเพื่อนใหม่จากโซลย้ายมาอยู่ด้วยนะ"

สิ้นประโยคก็ได้เรียกเสียงฮือฮาเหมือนฝูงแมลงหวี่ทันควัน ได้ยินแค่ว่ามาจากโซลทุกคนก็เริ่มสนอกสนใจกันแล้ว แต่มันใช้ไม่ได้ผลกับแทฮยอง ไม่มีสิ่งไหนดึงเขาให้ออกจากความเบื่อหน่ายได้ ก็นะ ทั้งเสียงดังทั้งวุ่นวาย คนอย่างเขาชอบอะไรพรรค์นี้เสียที่ไหน

"เข้ามาได้เลยจ้ะ มาแนะนำตัวกับเพื่อนหน่อยเร็วสุดหล่อ"

พอได้ยินคำว่าสุดหล่อเท่านั้นแหละ พวกกระเทยกับชะนีก็กระดี๊กระด๊านั่งแทบไม่ติดเก้าอี้ และเสียงวี้ดว้ายแสนน่ารำคาญนั่นก็ดังขึ้นเมื่อร่างของเด็กใหม่ก้าวพ้นขอบประตู

"สวัสดีครับ ผมชื่อ ​จอน จองกุก​เพิ่งย้ายมาเรียนที่นี่เป็นวันแรก ยังไงก็ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ"

สิ้นเสียงทุ้มใสกับรอยยิ้มโชว์ฟันกระต่าย ร่างสูงก็ค้อมตัวอย่างนอบน้อมเรียกคะแนนเสียงกรี๊ดจากสาวๆอย่างไม่ยากเย็น ส่วนแทฮยองก็เท้าคางมองสำรวจอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า

เออ มันก็หล่อจริงๆแหละ ถึงจะติดน่ารักไปหน่อยแต่ก็ยังดูหล่อเหลาอยู่ดี ตากลมสุกใสที่มีคิ้วเข้มก็ขับให้ดูดุคม เข้ากันกับจมูกโด่งแท่งหนากับใบหน้าเรียวๆแบบพิมพ์นิยมนั่น แล้วบอกเขาทีว่านั่นคือปากคน กระจับบางซะเหมือนตุ๊กตาเลย 

โดยรวมแล้ว ก็หน้าตาดีสมกับเป็นเด็กเมืองกรุง และพนันได้เลยว่า ที่พวกนักเรียนหญิงกรี๊ดไม่ใช่แค่ความหล่ออย่างเดียว แต่รวมถึงมัดกล้ามแน่นๆที่อยู่ใต้เสื้อนักเรียนตัวบางนั่นด้วย ไอ้หมอนี่จะเพอร์เฟ็กต์เกินไปแล้ว ทำเอาพวกผู้ชายห้องเขาอ่อนด๋อยไปเลย

"ฝากเนื้อฝากตัว แล้วไม่อยากลองฝากใจกับมีมี่คนนี้เหรอคะ?"

"บู้~!!!"

พวกผู้ชายโห่ร้องพร้อมคว่ำนิ้วโป้งลงประมาณว่า 'แย่ๆ' ส่วนเพื่อนๆของสาวใจกล้าคนนั้นก็เริ่มแซว

"ร้ายนะยะหล่อน" ยัยกระเทยคนหนึ่งในกลุ่มพูด

แทฮยองเบะปากพลางคิดในใจว่า ​อีแรด​ความจริงแล้วยัยสาวคนนั้นชื่อ จังมี แต่ตั้งชื่อเล่นให้ตัวเองว่า มีมี่ นิสัยก็มั่นหน้ามั่นโหนกอย่างที่เห็น มีดีกรีเป็นถึงรองหัวหน้าห้องและเชียร์ลีดเดอร์ประจำโรงเรียน ไม่ต้องถามถึงหน้าตา ยัยนั่นน่ารักระดับเน็ตไอดอลเลยล่ะ

จองกุกพอได้ยินยังงั้นก็ก้มหน้ายิ้มแบบเหนียมอาย ไม่รู้ว่าเขินจริงๆหรือแค่หลอกให้ดีใจ แต่สภาพจังมีในตอนนี้คือปิดหน้าแดงๆและมโนไปคนเดียวแล้ว แทฮยองเห็นแล้วอยากหมั่นไส้ ที่ทำได้ก็คือเบ้ปากแล้วมองบน

"ส่วนที่นั่งของเธอก็เลือกได้ตามใจเลยนะจองกุก"  หลังจากปวดเศียรเวียนเกล้ากับการขายขนมจีบแบบไม่เกรงใจครูบาอาจารย์ของจังมี จึงเพยิดหน้าให้นักเรียนใหม่เลือกที่ว่างซึ่งมีอยู่สองสามที่ได้เลือกนั่ง

"มานั่งกับเราก็ได้น้า จองกุก~"

เจ้าของชื่อทำหน้าอี๋เมื่อกระเทยคนหนึ่งส่งสายตาปิ๊งๆพร้อมตบโต๊ะตัวข้างๆ

"ก่อนจะชวนเขาน่ะ ดูสภาพหนังหน้าตัวเองด้วยค่ะ จองกุกเขาต้องมานั่งข้างฉัน!" นักเรียนสาวผู้มีสภาพหน้าไม่ต่างจากกระเทยคนนั้นก็กล่าวท้วง มือผอมๆมีแต่หนังหุ้มกระดูกได้ตบเก้าอี้ตัวข้างหน้าตัวเองแปะๆ ทำเอาแทฮยองแค่นยิ้มขำ

ทุกสายตาจับจ้องไปยังเด็กเมืองกรุงที่เดินตุ้มๆต่อมๆท่ามกลางดงชะนีเก้งกวาง ทุกคนมองจองกุกเหมือนชมนายแบบที่อยู่บนรันเวย์ และก็ต้องหงายเงิบตามๆกันเมื่อโต๊ะที่เจ้าตัวเลือกมันอยู่ข้างหลังแทฮยอง

"ฝากตัวด้วยนะ"

แทฮยองมองรอยยิ้มสดใสนั้นก่อนพยักหน้าเบาๆ "อืม" 

ส่วนพวกนักเรียนสาวก็อึ้งกิมกี่ไปเป็นแถบ หึๆ เขาละอยากจะยิ้มอ่อน ไม่รู้ว่าควรรู้สึกยังไง จะพูดว่าสงสารก็กระดากปาก จะบอกว่าสะใจก็ตรงเกิน




กริ๊งงงง!!!

และแล้ววิชาประวัติศาสตร์เกาหลีก็เป็นอันจบลงเมื่อเสียงกริ่งดังขึ้น เกือบทุกคนมีสภาพนอนอืดไม่ต่างกัน ด้วยความที่เป็นวิชาน่าเบื่อ บทพูดบรรยายก็ฟังดูเหมือนเพลงกล่อมเด็กเสียมากกว่า อาจารย์ประจำวิชาก็ใจดีเลยเข้าทางนักเรียนใหญ่เลย

และแน่นอนว่าแทฮยองก็นอนกับเขาด้วยอีกคน เขาปรือตาขึ้นจากฝันหวาน ยกแก้มย้วยๆขึ้นมาจากหนองน้ำขนาดย่อมก่อนเช็ดน้ำลายมุมปากจนเหนียวติดมือ แต่แล้วแรงสะกิดจากข้างหลังทำให้ต้องเหลียวหลังไปมอง

"เมื่อกี้อาจารย์สั่งการบ้านนะ"

อ้าว จองกุกไม่ได้หลับเหรอ หรือเพราะว่าเป็นเด็กใหม่เลยอยากรักษาภาพลักษณ์ "หน้าไหนอ่ะ?" แทฮยองขยี้ตางัวเงียก่อนวางคางกับพนักเก้าอี้อย่างเบื่อๆ

"หน้า 227 ข้อ 3 ใหญ่ ทำใส่สมุด ส่งวันมะรืนนี้ตอนเช้า" อุบ๊ะ ละเอียดยิบ นี่สิคนที่สังคมต้องการ

มือเรียวคว้าดินสอมาขีดติ๊กตาม "แต๊งกิ้ว"

จองกุกยิ้มรับกับรอยยิ้มกว้างรูปสี่เหลี่ยมนั้นก่อนหยิบโทรศัพท์มาเล่น ท่าทางดูเป็นคนเงียบๆขรึมๆนะ ว่าแต่เสียงของจองกุกเนี่ยรู้สึกคุ้นหูเขาจัง แต่นึกยังไงก็นึกไม่ออก จึงได้แต่ปล่อยผ่านไป

"!" แทฮยองเหยียดหลังเกร็งพร้อมเบิกตาด้วยความตกใจ เหมือนมีอะไรกำลังเหนียวเหนอะและไหลซึมอยู่ข้างในกางเกง อย่าบอกนะว่าที่เขาล้างออกมันยังไม่หมดน่ะ?

ว่าแล้วจึงลุกขึ้นเดินไปเข้าห้องน้ำประจำชั้นสาม โดยไม่รู้เลยว่าได้มีคนบางกลุ่มแอบเดินตามออกไป แต่ก็ไม่พ้นสายตาจองกุกเช่นกัน




"แหยะ... จริงๆด้วย" ชักสีหน้ากลัดกลุ้มเมื่อเห็นน้ำสีขาวเป็นดวงบนเนื้อกางเกงชั้นใน แทฮยองเอื้อมดึงกระดาษทิชชู่มาเช็ดทำความสะอาด ในใจก็ก่นด่าถึงงูเฮงซวยตัวนั้นอย่างอารมณ์เสีย

พอรูดซิปกางเกงเสร็จก็เดินออกมาล้างมือ ภายในห้องน้ำเงียบสงัดเพราะมีแค่เขาคนเดียวที่ใช้อยู่ กำลังยื่นหน้าส่องกระจกแท้ๆ แต่ประตูทางเข้าห้องน้ำกลับกระแทกปิดขังเขาเสียงั้น อีกแล้วเหรอ... นี่เขาโดนแกล้งอีกแล้วเหรอ

ปังๆๆ!

"เปิดประตูเดี๋ยวนี้!! เปิดสิ! ฉันไม่ตลกด้วยนะ!"

และคนที่แกล้งเขาเป็นใครไปไม่ได้นอกจากแก๊งค์อันธพาลประจำห้อง ซึ่งมักคอยหาเรื่องแกล้งเขาได้ทุกวี่ทุกวัน พวกนั้นยิ่งระเบิดขำเสียงดังเมื่อได้ยินร่างบางทุบประตูจะเป็นจะตาย

"ฮ่าๆๆ! แต่กูตลกว่ะแท ได้แกล้งมึงนี่โคตรสนุกเลยรู้ป่ะ!"

แทฮยองกัดฟันกรอด ทั้งบิดลูกบิดทั้งเอาไหล่กระแทกประตู แต่ยิ่งทำพวกนั้นก็ยิ่งสะใจ "เปิดดิวะ! ฮึก..." พอถูกแกล้งมากๆเข้า บางครั้งมันก็กลั้นความเจ็บปวดไม่ไหว และแทฮยองก็ไม่ได้เป็นคนเข้มแข็งขนาดนั้น

"อุ๊ย! แม่งมีร้องไห้ด้วย สมกับเป็นเจ้าสาวจริงๆว่ะ ให้พวกพี่เข้าไปเช็ดน้ำตาไหมจ๊ะน้องแท ? แต่เช็ดด้วยตีนพวกกูนะ ฮ่าๆๆๆ!!!"

"ฮึก เปิดเถอะ... ขอร้องล่ะ" ร่างบางทุบประตูเป็นครั้งสุดท้ายด้วยแรงอันน้อยนิด ค่อยๆทรุดเข่าไปนั่งร้องไห้อย่างเจ็บใจและสมเพชตัวเอง ทำไมเขาถึงได้อ่อนแอขนาดนี้ ไม่สมกับเป็นลูกผู้ชายเลย

แก๊งค์อันธพาลหัวโจกยังคงยืนขำเหมือนคนบ้า โดยที่ไม่รู้เลยว่าได้มีสิ่งมีชีวิตหนึ่งกำลังคลืบคลานมาหาพวกเขาอย่างเงียบๆ

"ฟ่อ!"

"เชี่ย!?!" เด็กห่ามพวกนั้นถึงกับถอยรนไปกอดกันกลม งูแมวเซาตัวใหญ่ได้เลื้อยขึ้นมาจากบันไดและตรงมาหาพวกเขา ถึงมันจะตัวเล็กกว่า แต่ด้วยความที่มันเป็นงูมีพิษทำให้พวกอันธพาลวิ่งหนีหางจุกตูดอย่างดูไม่ได้ ทิ้งให้แทฮยองผู้ไม่รู้เรื่องราวอะไรนั่งสะอื้นในห้องน้ำคนเดียว

"ฟ่อ..." เสียงงูแมวเซาค่อยๆเงียบหายไป มีเพียงเสียงฝีเท้าหนักๆที่ดังเข้ามาใกล้เรื่อยๆกระทั่งหยุดอยู่หน้าประตูห้องน้ำ ก่อนตามด้วยเสียงปลดล็อค

แกรก

"?" แทฮยองแหงนหน้าเมื่อบานประตูอ้าออกและนำแสงสว่างจากข้างนอกเข้ามา และเป็นต้องแปลกใจเพราะร่างของพวกเด็กห่ามกลับกลายเป็นใครอีกคน

"ออกมาได้แล้ว"

เสียงทุ้มใสกังวาลได้ฉุดเรียกสติของเขา จึงพยุงร่างให้ลุกขึ้นและออกมาทำหน้างงให้อีกฝ่าย "แล้วพวกนั้นล่ะ?" แทฮยองพยายามบังคับเสียงของตัวเองไม่ให้สั่นพร่า ส่วนจองกุกพอปิดประตูห้องน้ำเสร็จก็หันมาส่งยิ้มอบอุ่น

"วิ่งแจ้นเข้าห้องเรียนไปแล้ว นายน่าจะได้เห็นนะเพราะมันดูตลกมากเลย ยังกับหนีผีแหนะ หึ..."

"เข้าห้องเรียน? นี่แสดงว่า... นายไล่พวกเขาออกไปงั้นเหรอ?"

จองกุกพยักหน้าเบาๆ "อื้ม"

คำตอบนั้นทำเอาแทฮยองไม่อยากเชื่อ พวกนั้นมีกันตั้งห้าคน ลำพังจองกุกคนเดียวไม่มีทางไล่ได้แน่ "นะ.. นายทำได้ยังไง?"

คนถูกถามไม่ตอบกลับเอาแต่ยิ้มบาง มือหนาล้วงหยิบบางอย่างในกระเป๋ากางเกงแล้วยื่นให้อีกฝ่าย "เอ้า นี่ เช็ดซะ"

แทฮยองมองผ้าเช็ดหน้าปริบๆ ใจหนึ่งก็นึกเกรงใจ แต่อีกใจก็หวาดระแวงว่าจองกุกแค่เสแสร้งหรือเป็นมิตรด้วยจริงๆ เพราะการที่เขาโดนแกล้งสารพัดทำให้เขาได้รับบทเรียนหลายๆอย่าง

"ไม่ต้องห่วงน่า ฉันไม่เป็นเหมือนพวกนั้นหรอก"

แต่แทฮยองก็ยังไม่ไว้ใจและไม่กล้ารับผ้าเช็ดหน้าผืนนั้น จองกุกที่เห็นจึงถือวิสาสะขยับเข้ามาใกล้ก่อนบรรจงซับน้ำตาบนแก้มอย่างอ่อนโยน ทำเอาแฮยองใจสั่นตัวแข็งทื่อ ถึงกับไปไม่เป็นเลยทีเดียว

"นายเนี่ย... เหมือนลูกแมวเลยนะ"

พอเห็นรอยยิ้มเอ็นดูกับท่าทางจริงใจแบบนั้น ทำให้แทฮยองเริ่มใจอ่อน ค่อยๆจับผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดเอง "ขอบใจนะ..."

จองกุกถอนมือก่อนถอยออกมานิดๆอย่างให้เกียรติ จนแทฮยองเริ่มประทับใจ เพราะนอกจากจะบ่งบอกว่าอีกฝ่ายแคร์ความรู้สึกเขาแล้ว ยังช่วยลดความอึดอัดให้อีกด้วย


​บางทีจองกุกอาจเป็นคนดีก็ได้

แทฮยองขยับเข้าไปเล็กน้อยเพราะเริ่มเปิดใจ และแอบเห็นจองกุกอมยิ้มหน่อยๆ "ขอบคุณอีกครั้งนะ แต่คือ... นายรู้ได้ไงว่ามีคนอยู่ข้างใน นี่นายตามฉันมาเหรอ?"

จองกุกหลีกทางให้นักเรียนคนอื่นได้เข้าห้องน้ำ "เปล่า แค่อยากเข้าห้องน้ำเฉยๆเลยเดินมาเจอพอดี"

"อ๋อ..." แทฮยองลูบท้ายทอยแก้เก้อ "แล้วตกลงนายไล่พวกนั้นได้ยังไง?"

"อ่า... ก็แค่ขู่อะไรนิดหน่อยน่ะ อย่าใส่ใจเลย"

แทฮยองนิ่งเงียบ พลางคิดในใจว่าจองกุกชอบยิ้มพร่ำเพรื่อ เพราะตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้ยังยิ้มให้เขาไม่หยุดเลย ถึงแม้รอยยิ้มของจองกุกจะน่ารัก แต่มันทำให้เจ้าตัวดูเหมือนคนเก็บซ่อนอะไรไว้ แทฮยองเริ่มรู้สึกไม่ปลอดภัยจึงส่งยิ้มแห้งๆพร้อมถอยออกมาหนึ่งก้าว

"งั้นเหรอ เยี่ยมไปเลยนะ"

จู่ๆจองกุกก็หุบยิ้ม เปลี่ยนมาชักสีหน้ากังวล "เอ่อ... ใกล้ได้เวลาเรียนแล้ว เข้าห้องเรียนกันเถอะ"

"....." แทฮยองพยักหน้าเบาๆก่อนเดินตามอีกฝ่าย

จองกุกชะลอฝีเท้าลง "ทีหลังนายต้องอย่ายอมให้ใครแกล้งอีกนะเข้าใจไหม"

"แต่ฉันสู้ใครไม่เป็น"

"งั้นฉันจะดูแลนายเอง โอเคนะ?"

แทฮยองรู้สึกร้อนที่หน้าจึงหันไปมองทางอื่น "แล้วแต่ ถ้าไม่กลัวโดนแกล้งไปด้วยอีกคนน่ะนะ"

ความเงียบเข้าปกคลุมเมื่อไม่มีใครเอ่ยอะไร แทฮยองเริ่มอึดอัดจึงเอามือล้วงกระเป๋าพลางก้มหน้ามองพื้น เพราะเป็นคนพูดไม่ค่อยเก่งเลยไม่รู้จะเริ่มพูดยังไง แต่แล้วจู่ๆจองกุกก็ถามคำถามหนึ่งขึ้น

"นายชอบอะไร ไม่ชอบอะไรเหรอ?"

"ห๊ะ ฉันเหรอ?" ชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง และอีกฝ่ายก็พยักหน้าให้เป็นคำตอบ ทำเอาแทฮยองทั้งสงสัยทั้งอยากขำ ก็มีอย่างที่ไหนจู่ๆมาถามกันโต้งๆแบบนี้ บางทีจองกุกนึกอยากจะตรงก็ตรงเกินไปนะ แต่ไม่เป็นไร เขาคิดว่ามันน่ารักดี "ฉันไม่ชอบ... แมงมุม เพราะพวกมันน่าขยะแขยง"

"อือฮึ" จองกุกพยักหน้าตามด้วยความสนใจ แต่หารู้ไม่ว่าเจ้าตัวกำลังเก็บข้อมูลอยู่

"ในฤดูหนาว ฉันชอบดื่มช็อกโกแลตร้อนตอนเช้าๆแล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง และก็ชอบกินหิมะแต่โดนแม่สั่งห้ามเพราะว่ามันสกปรก แต่รู้มะ ฉันก็แอบกินอยู่ดี คิก..." 

พูดเสร็จก็แลบลิ้นอย่างขี้เล่นจนจองกุกเผลอยิ้มตาม

"หึ... นายนี่มัน"

"อะไร" แทฮยองหุบยิ้มเมื่ออีกคนหลุดหัวเราะ

"เปล่า... แค่คิดว่านายน่าเอ็นดูดี"

คนฟังทุ้งศอกกับแขนแกร่ง รู้ทันว่าอีกฝ่ายกำลังโกหกและคิดว่าเขาซนเหมือนเด็ก แต่จองกุกก็หาได้ยี่หระและยักคิ้วกลับไปอย่างกวนๆ ก่อนที่ทั้งสองจะเดินเข้าห้องเรียนพร้อมกัน รู้ตัวอีกทีแทฮยองก็สนิทกับจองกุกซะแล้ว ตลกดีเหมือนกัน... ทั้งที่เมื่อกี้เขายังระแวงจองกุกอยู่เลยแท้ๆ




​To be continued

​_________________________________

เอ... มันละมุนเกินไปรึเปล่านะ5555 เลี่ยนไหมอ่ะ ถ้าอยากให้ปรับปรุงตรงไหนบอกได้นะคะ อย่าลืมติดตามตอนต่อไปด้วยน้า จะได้เจอจีมินนี่แล้ว^0^

ความคิดเห็น