ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : -10- อ้อยอิ่ง

คำค้น : น่ารัก,ฝาแฝด,สมการเวหา,ณิดา,ทัพเวหา,ชิล,อ่านสบาย,ตลก,บ้าบอคอแตก

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 879

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ธ.ค. 2561 15:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 1,000
× 0
× 0
แชร์ :
-10- อ้อยอิ่ง
แบบอักษร

ณิดาขู่จะหนีกลับบ้านถ้าทัพเวหาลวนลามเธออีก มนุษย์จอมเอาเปรียบได้ยินดังนั้นยอมจำนนเก็บมือปลาหมึกแล้วตั้งใจทำหน้าที่พาเธอไปสะกดรอยตามตุลภาคย์แบบที่สัญญาไว้ตั้งแต่แรก

แผนของเราเริ่มด้วยการมาตรวจดูจนแน่ใจว่าตุลภาคย์ยังไม่ออกจากบ้าน ดังนั้นทัพเวหาก็เสนอให้นั่งรอที่ร้านกาแฟหน้าปากซอยบ้านตุลภาคย์ รอไม่นานรถของเป้าหมายก็เคลื่อนที่ออกจากซอย ณิดารีบดึงแขนทัพเวหาขึ้นรถแล้วขับตามโดยทันที

ตุลภาคย์แวะไปรับผู้หญิงคนนั้นที่ตลาดเหมือนเคย ณิดาสงสัยว่าบ้านหล่อนคงอยู่ละแวกนั้นเป็นแน่ ต่อจากนั้นเขาก็ขับรถเข้าไปในเมือง ระยะทางจากตำบลถึงในเมืองก็มากเอาการ กว่าจะถึงที่หมายก็กินเวลาไปเกือบหนึ่งชั่วโมง ทางด้านทัพเวหาก็ขับรถไปยิ้มไปหยอดคำหวานเธอไปพลางๆ เหมือนคนบ้าที่หลงรักเธอมากขึ้นทุกวัน

...ก็นั่นแหละ ถ้าไม่ใช้คำว่าคนบ้าก็หาคำที่ใกล้เคียงกันไม่ได้แล้ว

ในตัวเมืองอุบลราชธานีมีสถานที่เที่ยวให้ชมหลายแห่งเหมาะกันการจู๋จี๋ตามประสาคู่รักวัยทำงาน ตุลภาคย์เลือกห้างสรรพสินค้า The fortress ที่ขึ้นชื่อเรื่องความหรูหราที่สุดในจังหวัดและมีอีกหลายสาขาทั่วประเทศไทยและประเทศเพื่อนบ้าน แน่นอนว่าในห้างนี้ก็คล้ายห้างในกรุงเทพมหานครนั่นก็คือมีโรงภาพยนตร์และร้านอาหารอร่อยๆ รวมถึงสินค้าแบรนด์ดังให้เดินช้อปปิ้ง

“เดี๋ยวๆ หนูนิด พี่อยากกินขนมอันนี้อะ”

ทัพเวหาดึงแขนณิดาไว้ก่อนจะเดินเข้าห้าง เขามองไอติมหลอดหรือแท่งหวานเย็นด้วยตาเป็นประกายเหมือนเด็กห้าขวบไม่ผิดเพี้ยน แม้ณิดาไม่เข้าใจว่าเขาตื่นเต้นอะไรหนักหนากับน้ำหวานสีเขียวสีแดงแช่เย็นแต่ก็ยอมให้ทัพเวหาซื้อแต่โดยดี

“พี่ทำเหมือนไม่เคยกินของข้างทางเลยค่ะ มันอร่อยขนาดนั้นเลยเหรอ”

คล้อยหลังแม่ค้าไปแล้วเธอก็เอ่ยทัก ทัพเวหาแบ่งให้เธอแต่ณิดาปฏิเสธ

“ไม่รู้สิ พี่เห็นแล้วตื่นเต้นเหมือนเคยกินมาก่อนเลย”

เธอยิ้มแล้วส่ายหน้าน้อยๆ “ตอนหนูเด็กๆ มีขายกันเยอะเลยค่ะ ที่หน้าโรงเรียนก็มี ในตลาดก็มี ถ้าพี่เคยมาไร่คุณย่าตอนเด็กๆ พี่ก็ต้องเคยกินอยู่แล้ว”

ทัพเวหากัดคำสุดท้ายแล้วทิ้งเศษไม้ลงถังขยะ ส่วนณิดาก็หยิบทิชชูเปียกส่งให้เขาเช็ดมือที่เปื้อนน้ำหวาน กิริยานั้นเป็นไปโดยธรรมชาติแต่ก็เรียกรอยยิ้มพออกพอใจจากทัพเวหาจนได้

ไม่ว่าเธอจะหยิบจับอะไรเขาก็พออกพอใจไปเสียทุกอย่าง คนบ้าขนานแท้อย่าบอกใคร

“เลิกอ้อยอิ่งแล้วไปตามหาพี่ตุลเถอะค่ะ คู่นั้นไปถึงไหนแล้วก็ไม่รู้” ณิดาย่นคิ้วแล้วเดินนำเข้าไปในห้าง เธอจงใจหลบสายตากรุ้มกริ่มวิ้งวับของเขา

“พี่ไม่ได้อ่อยนะ หนูเสียวอีกแล้วเหรอ”

ได้ยินประโยคนั้นเธอก็หันขวับมาจ้องหน้าคนพูดทันที แขนเล็กๆ ยกขึ้นกอดอกแล้วผ่อนลมหายใจช้าๆ

“ ‘อ้อยอิ่ง’ ค่ะ ไม่ใช่ ‘อ่อย’ คำว่าอ้อยอิ่งแปลว่าประวิงเวลา!”

เธอย้ำด้วยสีหน้าจริงจังจนเขาต้องปล่อยหัวเราะลั่น ทัพเวหาคว้าข้อมือเธอแล้วพาเดินขึ้นบันไดเลื่อนไปโดยที่รอยยิ้มทรงเสน่ห์ยังติดอยู่บนใบหน้าหล่อคม และนั่นเพิ่มความเป็นหนุ่มเจ้าสำราญให้เขาจนทำสาวๆ ในห้างเหลียวมองเป็นแถบ

“ปล่อยนะคะ ไหนบอกจะไม่ลวนลาม”

“โน่น คู่คุณตุลอยู่โน่นแล้ว น่าจะกำลังขึ้นไปชั้นโรงหนัง”

ทัพเวหาชี้นิ้วพร้อมกับส่งสายตาให้เธอมองไปยังสองหนุ่มสาวที่เดินกอดแขนกันกะหนุงกะหนิงอยู่ที่ชั้นถัดไป และกำลังขึ้นบันไดเลื่อนไปชั้นบนสุดของห้างสรรพสินค้า ข้อสันนิษฐานของทัพเวหาน่าจะมีความเป็นไปได้อยู่มาก

“นี่แหละ! หนูว่าแล้ว! ความสัมพันธ์ของพี่ตุลกับผู้หญิงคนนั้นต้องไม่ธรรมดา ญาติที่ไหนจะกอดจะซบกันขนาดนั้น”

ณิดาจิ๊ปากไม่พอใจกับภาพที่เห็น ทัพเวหาพยักหน้าพร้อมกับดึงเอวเธอเข้าใกล้

แหม... พอเธอเผลอหน่อยแล้วก็รุ่มร่ามเชียว!

“พี่เวย์ หนูรู้นะว่าพี่จะทำอะไร”

“ก็พี่กลัวหนูตกบันไดเลื่อน”

เธอดึงมือเขาออกจากเอวแล้วขยับห่างแต่คนหน้ามึนก็ขยับตามอยู่ดี เธอก้าวขึ้นบันไดชั้นถัดไปเขาก็ก้าวตาม

ไล่ตามติดเธอไปจนถึงชั้นโรงหนังนั่นแหละ

“พี่เห็นไหมคะว่าพี่ตุลดูหนังเรื่องอะไร”

ณิดามองไม่ทันว่าตุลภาคย์ซื้อตั๋วดูหนังเรื่องอะไร เธอชะเง้อชะแง้มองตามก็เห็นแต่หลังพวกเขาไวๆ ทัพเวหายืนขำท่าทีนั้นแล้วจูงมือเธอไปยังเคาน์เตอร์ขายตั๋วโดยไม่บอกกล่าว

“สวัสดีครับ คือผมเป็นเพื่อนกับผู้ชายหน้าตี๋ๆ ที่มากับผู้หญิงสวยๆ เมื่อครู่ครับ พอดีว่าอยากซื้อที่นั่งใกล้ๆ กัน”

“อ๋อค่ะ จะชมภาพยนตร์เรื่อง ‘ห้าสิบท่ารักเธอไม่สิ้นสุด’ ใช่ไหมคะ” พนักงานสาวยิ้มรับ เธอตกหลุมพรางใบหน้าหล่อเหลาของเขาโดยทันที

“ใช่ครับ แต่เดี๋ยวจะมีกลุ่มเพื่อนตามมาอีก ผมขอสามสิบที่นั่งเลยครับ”

ทัพเวหาปั้นหน้าแสดงละครหลอกพนักงานขายตั๋วได้แนบเนียนจนณิดาตกใจ คนกะล่อนปลิ้นปล้อนฉลาดแกมโกงนี่มันไม่น่าไว้ใจจริงๆ

“สามสิบที่นั่ง เรียบร้อยค่ะ”

พนักงานสาวกดยืนยันสั่งพิมพ์ตั๋วยาวเป็นหางว่าว ทัพเวหายื่นบัตรเครดิตให้โดยไม่มองตัวเลขราคาเหยียบครึ่งหมื่นนั่นสักนิด ณิดาสะกิดแขนเขายิกๆ แต่ทัพเวหาก็ไม่สนใจ

“ขอป๊อปคอร์นกับน้ำอัดลมชุดใหญ่ด้วยครับ”

“ได้ค่ะ” พนักงานสาวตอบรับ

“พี่เวย์ นี่มันแพงเกินไปนะคะ” ณิดาดึงแขนเขาลงมาเพื่อกระซิบข้างหู

“ไม่แพงหรอก” ทัพเวหากระซิบตอบแล้วจูบแก้มเธอไปหนึ่งที

“ก็บอกว่าห้ามหอม!” แน่นอนว่าเธอยกมือปิดแก้มไม่ทัน



จวบจนซื้อตั๋วกับอาหารเรียบร้อยเขาก็จูงเธอเดินเข้าในโรงภาพยนตร์ ณิดาเข้าใจแล้วว่าการสะกดรอยตามตุลภาคย์ในโรงภาพยนตร์ไม่มีประโยชน์สักนิดเพราะมันมืดตึดตื๋อ!

ให้ตายเถอะ!

“นั่งสิครับ”

“...”

เธออยากทุบหัวตัวเองอีกรอบเมื่อกระจ่างใจว่าตั๋วสามสิบที่นั่งนั่นก็เพื่อปิดทางให้โล่งไม่มีใครอยู่ใกล้เขากับเธอ ถ้าทัพเวหาจะจับจะลูบจะคลำจะเอาเปรียบอย่างไรก็ไม่ต้องเกรงใจใครหน้าไหนทั้งนั้น!!

“พี่สัญญาแล้วนะคะว่าจะไม่ลวนลามหนู” ณิดาย้ำก่อนจะนั่ง

“หนูไม่เสียตัวในโรงหนังหรอกครับ เห็นพี่เป็นโรคจิตหรือไง”

“ใช่ค่ะ”

“คิดถูกแล้ว”

“จะไม่ปฏิเสธหน่อยเหรอ”

“ความจริงเป็นสิ่งไม่ตายน่ะ”

แต่ณิดาอยากกัดลิ้นตายจริงๆ ...

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว