ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 12 ไม่ใช่แฟน ก็ทำแทนกันได้

ชื่อตอน : ตอนที่ 12 ไม่ใช่แฟน ก็ทำแทนกันได้

คำค้น : คิมทัณฑ์

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.6k

ความคิดเห็น : 73

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ธ.ค. 2561 13:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 12 ไม่ใช่แฟน ก็ทำแทนกันได้
แบบอักษร

ทัณฑ์

"มึงแบกมันขึ้นไปไหวนะ" ไอ้แก้วโผล่หน้าออกมาถามนอกกระจก ที่มีผมยืนแบกไอ้คิมอยู่ข้างๆรถ

"เออไหว ขับรถดีๆนะมึง" บอกพวกมันจบ รถไอ้เดย์ก็ขับออกไป ผมหันไปมองไอ้คนที่ยืนหัวตก โดยมีผมเอาแขนมันมาพาดบ่าไว้เพื่อพยุงไม่ให้มันล้ม

"มึงเดินไหวป่ะเนี่ย"

"อืออออ" ตอบกลับเสียงยานคราง หมดกันภาพลักษณ์ผู้ชายดิบๆเถื่อนๆของมัน นี่ถ้ามันไม่เมา ผมคงไม่ได้เห็นมันในสภาพนี้

"คออ่อนแล้วยังจะเสือกแดกเยอะ" บ่นมันพลางหมุนตัวกลับพามันเข้าไปในหอ โชคดีฉิบหายที่หอแม่งมีลิฟต์ ไม่งั้นผมได้แบกมันเดินขึ้นบันไดแน่ๆ

กว่าจะมาถึงห้อง ก็โคตรจะทุลักทุเล ตัวมันก็ใหญ่พอๆกับผม ถ้าตัวกลางๆอย่างไอ้ฟิกก็ว่าไปอย่าง และผมเองก็ใช่ว่าจะไม่เมา ถึงจะน้อยกว่าไอ้คิม แต่มันก็มึนหัวอยู่นะ

พอเข้ามาในห้อง ผมก็พามันตรงดิ่งไปที่เตียง แล้วทิ้งตัวมันลงนอนกับเตียงทันที ย้ำครับว่าทิ้ง ไม่ได้วางลงเบาๆ ก็แม่งตัวหนัก

"แฮ่ก..เอาซะกูหอบเลย" บ่นมันไปอีกรอบ ก่อนจะเดินไปเปิดไฟ พอห้องสว่างวาบ ผมก็เห็นอะไรชัดเจนขึ้น

"หมดสภาพสัสๆ" มองไปที่มันแล้วอดหัวเราะไม่ได้ หัวมันยุ่งไปหมด ตรงแก้มมีเลือดฝาด ถึงจะเห็นไม่ชัดนัก เพราะผิวมันไม่ได้ขาวจั๊วเหมือนผม แต่ก็พอเห็นอยู่บ้าง

"ทำไรวะ" ผมขมวดคิ้วถาม เมื่อเห็นมันเอามือมันปลดกระดุมเสื้อทีละเม็ดๆออก

"ร้อน.." พูดทั้งๆที่ยังหลับตา คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน

"โทษที กูลืมเปิดแอร์อะ" ผมเดินไปหยิบรีโมตแอร์มาเปิด แต่มันคงจะเย็นไม่ทันใจมันเท่าไหร่ มันยังคงปลดกระดุมต่อไปจนมาถึงเม็ดตรงกลางที่ดูเหมือนว่าจะปลดยากที่สุด

"มา กูช่วย" เห็นแล้วรูัสึกเวทนา ผมนั่งลงบนเตียงข้างๆมัน ก่อนจะยื่นมือไปช่วยมันปลดกระดุมเม็ดที่เหลือ ยิ่งปลดลงมาเรื่อยๆ กล้ามเนื้อที่ซ่อนอยู่ภายในก็เริ่มเผยออกมา จนกระทั่งกระดุมเม็ดสุดท้ายถูกปลดออก ผมก็ได้แต่จ้องหน้าท้องแน่นๆของมันตัวแข็งทื่อ

เอือก..

แม่ง...ไม่น่าหาเรื่องใส่ตัวเลย ยิ่งช่วงนี้ผมแพ้ทางมันอยู่ด้วย ยังเสือกเสนอตัวมาช่วยมันเปลื้องผ้าอีก ผมเอามือออกให้ห่างจากจุดอันตราย ตอนแรกก็คิดว่ามันไม่เป็นไรแล้ว แต่ไอ้คิมมันเปิดเสื้อตัวเองออก จนเห็นลำตัวท่อนบนของมันทั้งหมด

"มึงอ่อยกูป่ะเนี้ย" พึมพำออกมาเสียงเบา พยายามละสายตาจากแผงอกแกร่งที่มีเหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นมา

ผมสาบานว่าผมไม่เคยรู้สึกตื่นเต้นกับกล้ามของผู้ชายด้วยกันมาก่อน ไอ้เดย์ก็มีกล้ามเหมือนกัน ผมเห็นของมันก็บ่อย แต่ไม่เห็นรู้สึกอะไรเลย แต่ทำไมพอเป็นไอ้คิม ผมถึงรู้สึกขนาดนี้วะ

รีบไปดีกว่า ก่อนที่ผมจะเผลอทำอะไรลงไป ผมลุกขึ้น กำลังจะก้าวขาเดิน แต่ทว่า..

หมับ!

กึก..

ผมชะงักไปทั้งตัว เมื่อแขนตัวเองถูกจับไว้แน่น ค่อยๆหันไปหาคนจับ มันปรือตาขึ้นมามองผม

"..อะไร"

"ถอดกางเกงด้วยดิวะ..." มันพูดเสียงแผ่ว เหมือนยังไม่สร่างเมา แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น ประเด็นคือมันจะให้ผมถอดกางเกงให้!

"มึงก็ถอดเองดิ!" ถูกต้องแล้วที่ผมต้องปฏิเสธออกไปอะ

"ถอดไม่ได้ มันแน่น.."

"..."

"เร็ว"

กูนับถือ ขนาดเมาแล้วยังจะมาบังคับกูได้อีกนะ

"เออๆ"

ผมไม่ได้นั่งลงบนเตียงเหมือนเดิม แต่ยืนปลด กระดุมกางเกงเอา พอรูดซิปลงมา ก็ย้ายไปยืนอยู่ตรงปลายเท้ามัน แล้วดึงกางเกงลง

 เออแม่ง..แน่นจริง ดึงตรงปลายไม่ลงจริงๆว่ะ

"กางเกงคับ มึงก็ยังจะใส่อยู่อีกนะ" ผมขยับขึ้นไปนั่งบนเตียง แล้วจับตรงขอบกางเกง ดึงมันลงมา แต่แม่งไม่ถนัดเลยว่ะ

"อย่าโง่ มึงก็คร่อมขากูดิ.."

มือผมชะงักค้าง เมื่อฟังที่มันพูดจบ จะให้กูขึ้นคร่อมมึงเนี่ยนะ ไม่มีทางซะล่ะ

"หุบปากไปเลย" ผมดึงกางเกงมันลงท่านั้นต่อ ถึงจะไม่ถนัดก็ตาม แต่มันก็ดึงลงได้ พอถอดกางเกงมันเสร็จ ผมก็ได้หอบอีกรอบ ตอนนี้ทั้งตัวมันเหลือแค่บ๊อกเซอร์เท่านั้น เสื้อที่ปลดกระดุมเมื่อกี้มันถอดออกจากแขนแล้วโยนทิ้งไปไหนแล้วก็ไม่รู้

"สบายยังห๊ะ" กอดอก เลิกคิ้วถามคนเมามีปัญญา

"กูเหนียวตัว"

"แล้ว?"

"เช็ดตัวให้กูหน่อย"

"เฮ้อ..เออๆ"

กูเคยปฏิเสธมันได้สักครั้งมั้ยวะ

ผมไปเอากาละมังใส่น้ำ กับผ้าสะอาดหนึ่งผืน เดินกลับมาที่เตียง วางกาละมังไว้บนพื้นข้างเตียง ก้มลงเอาผ้าชุบน้ำ บิดพอหมาด ก่อนจะเอามาโปะหน้ามันเต็มๆ

"เช็ดดีๆ" มันบอกเสียงเข้ม ทั้งๆที่ยังหลับตาอยู่

"หึ..เป็นไง สร่างเลยสิมึง" เอาผ้าออกแล้วเช็ดไปตามใบหน้ามันดีๆ

"..." มันไม่ตอบอะไร ผมเลยได้โอกาสบ่นมันจริงๆจังๆละ

"คออ่อน แล้วยังอวดเก่ง แดกเยอะกว่าเพื่อน" เลื่อนผ้าลงมาเช็ดตรงลำคอ

"อือ" สงสัยจะเย็น

"แล้วมันลำบากใคร? ลำบากกูไงที่ต้องมาแบกมึง ทั้งแก้ผ้า แถมยังเช็ดตัวให้มึงอีก"

"..."

"นี่กูยังสงสัยเลยว่ากูเป็นเพื่อนหรือเป็นเมียมึงเนี่ย"

"ถ้าอยากเป็นเมีย กูให้ได้นะ"

"พ่อมึงสิ" ปาผ้าในมือใส่หน้ามันอีกรอบ พูดห่าอะไรไม่คิดเลยมึงเนี่ย

"หึ" มันดึงผ้าออกมามองหน้าผม สีหน้าแววตาของมันแบบว่า..ร้ายกาจสุดๆ

มึงเมาจริงป่ะเนี้ย?

"เอามา" ผมแย่งผ้ามาจากมัน แล้วเอาไปชุบน้ำอีกรอบ ก่อนจะเอามาเช็ดตัวให้มันต่อ

ผมไล่เช็ดมาจนถึงแผงอก หน้าท้อง ที่เป็นจุดอันตรายที่ผมไม่อยากสัมผัส ผมรีบเช็ดอย่างลวกๆ ให้มันเสร็จเร็วๆ

"เช็ดขาด้วยนะมึง"

"ไปอาบน้ำเลยมั้ย?" เลิกคิ้วถามมัน นี่มันเริ่มกวนตีนละ ไม่ได้ขอความช่วยเหลือ

"กูลุกไปได้ กูไปละ"

"ปากดีที่หนึ่ง"

อดที่จะแซะมันไม่ได้จริงๆ ผมเลื่อนตัวมานั่งใกล้ๆขาของมัน ก่อนจะวางผ้าลงบนต้นขา กางเกง บ็อกเซอร์มึงแม่งจะสั้นไปไหนวะ อีกนิดจะเป็นกางเกงในแล้วนะ

ผมเช็ดขาอ่อนมันไปเรื่อยๆทั้งสองข้าง ก่อนจะรู้สึกถึงความผิดปกติตรงเป้ากางเกงของมัน ทำไมมันพองๆวะ.. ผมหยุดมือที่กำลังเช็ด ก่อนจะค่อยๆเงยหน้าขึ้นมองไอ้คิม

"ของมึงมัน.."

"ปล่อยไว้งั้นแหละ"

"อืม.." ผมก้มหน้าก้มตาเช็ดต่อไป ใครจะคิดว่าอยู่ดีๆนกเขามันจะมาขันต่อหน้าผมวะ

"หรือมึงจะช่วยให้มันลงก็ได้นะ" มันพูดติดตลก

"แม่มึงสิ! กูเพื่อนมึงนะเว้ย ไม่ใช่แฟน"

"หึ เพื่อนก็ทำแทนได้"

"ประสาทนะมึงเนี่ย เสร็จละ" ผมลุกออกจากเตียงด้วยท่าทางที่โคตรจะลนลาน ไอ้คิมไม่รู้สึกผิดปกติก็คงจะโง่เกินไป

"เสร็จไวจังวะ"

"ไอ้สัส หมกมุ่นนะมึงอะ!"

"หมกมุ่นอะไร? กูแค่ถามว่าทำไมมึงเช็ดเสร็จไวจัง"

"เออ! นั่นแหละ"

ผมเดินหนีมันออกไปข้างนอกห้องอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ผมจะแสดงอาการให้มันจับพิรุธได้ว่าตัวเองรู้สึกแปลกๆกับมัน

โป๊ก!

"มึงเป็นผู้ชายนะเว้ยไอ้ทัณฑ์! อย่าไปหวั่นไหวกับผู้ชายด้วยกันสิวะ!" เขกหัวตัวเองแรงๆ เพื่อเตือนให้จำว่าหยุดคิดอะไรแปลกๆแบบนั้นกับเพื่อนตัวเองได้แล้ว แถมยังเป็นเพื่อนที่เป็นผู้ชายเหมือนกันอีกด้วย

"เฮ้อ ไปอาบน้ำดีกว่ากู"

ทั้งแบก ทั้งถอดเสื้อ ทั้งเช็ดตัวให้คนเมา จนผมร้อน เหนียวตัวไปหมด ให้นอนทั้งแบบนี้ ผมนอนไม่หลับแน่ๆ ว่าแล้วก็เดินถือกาละมังที่ใช้ใส่น้ำเช็ดตัวให้ไอ้คิมเข้าไปในห้องน้ำ แล้วจัดการอาบน้ำชำระเหงื่อของตัวเอง


เพราะสระผมด้วยเลยใช้เวลานานกว่าปกติ ผมเดินพันผ้าขนหนูผืนเดียวกลับมาในห้องนอน ก็เห็นว่าไอ้คนเมามันนอนหลับไปแล้ว

"หลับก็ดี กูจะได้หายใจหายคอได้สะดวกหน่อย" พูดเสียงไม่ได้เบามากนัก เพราะรู้ว่ามันคงไม่ได้ยิน ก่อนจะเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าที่ฝั่งหนึ่งเป็นเสื้อผ้าของผม ส่วนอีกฝั่งเป็นของไอ้คิม

นี่ก็ไม่รู้ว่าห้องจะซ่อมเสร็จเมื่อไหร่ ผมอยู่กับมันมาอาทิตย์นึงแล้ว บางทีก็เกรงใจ แต่บางทีก็รู้สึกว่าอยู่กับมันแล้วสนุกดีกว่าอยู่คนเดียว

ผมใส่แค่บ๊อกเซอร์กับเสื้อยืดตัวโคร่งๆ นั่งเช็ดผมหน้าโต๊ะคอมสักพักให้มันแห้งหมาดๆพอ ตอนนี้ตาจะปิดอยู่แล้ว จะตีสองแล้วมั้ง ผมพาดผ้าขนหนูไว้บนเก้าอี้ เดินไปปิดไฟก่อนจะอ้อมไปขึ้นเตียงฝั่งของตัวเอง

"นอนสบายเลยนะมึง" มองไปยังไอ้คนที่นอนก่ายแขนก่ายขาเต็มเตียง เหลือพื้นที่ให้ผมเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

แล้วผมเลือกอะไรได้มั้ยล่ะ เตียงก็เตียงมัน ผมเลยนอนเกือบจะริมขอบเตียง โดยนอนหันหลังให้มัน อีกนิดเดียวผมก็จะตกเตียงอยู่แล้ว ถ้าพลิกตัวอีกหน่อย ได้กลิ้งตกลงไปบนพื้นแน่ๆ

พรึ่บ!

"เฮ้ยยย!?"

ผมเผลอร้องเสียงหลง เมื่ออยู่ๆก็มีแขนหนาๆมันเกี่ยวเข้าที่เอวแล้วลากตัวผมเคลื่อนไปตรงกลางเตียง ผมนิ่งอึ้งไปพักหนึ่ง ก่อนจะคิดว่ากำลังของคนเมามันมากมายขนาดนี้เลยเหรอวะ

"ไอ้คิม" ส่งเสียงเรียกมัน ทั้งๆที่ผมยังนอนหันหลังให้ และแขนมันก็ยังไม่เอาออกจากเอวผมไปไหน

"..."

เมื่อไม่มีเสียงตอบกลับใดๆ ผมเลยพลิกตัวหันไปหามัน และก็พบว่ามันนอนหันหน้ามาหาผมหลับตาพริ้ม ผมขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างงงๆ

"มึงละเมอเหรอวะ"

"..."

เอามือไปโบกใกล้ๆหน้ามัน แต่คนตรงหน้าก็ไม่เห็นจะมีปฏิกิริยาอะไรตอบกลับมา ผมลอบถอนหายใจเฮือกใหญ่

"กูตกใจหมด" ผมพึมพำออกมาเบาๆ สายตามองใบหน้าคมคายของคนที่หลับลึก ใบหน้าของมันห่างจากผมประมาณสองคืบได้ ลมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอของมัน ทำให้ผมเบาใจว่ามันจะไม่ตื่นขึ้นมาขณะที่ผมกำลังนอนจ้องหน้ามันไม่วางตาแบบนี้ ถ้ามันรู้มันคงคิดว่าผมเป็นโรคจิตชัวร์

ภายใต้ความเงียบ ยังมีเสียงหัวใจที่เต้นอยู่ แต่แปลกที่มันเต้นเร็วกว่าปกติอย่างที่ควรจะเป็น ผมรู้ว่าอาการนี้มันคืออะไร ผมไม่ได้อ่อนต่อโลกถึงขนาดจะไม่รู้ว่าตัวเองกำลัง...

หวั่นไหวกับมันอยู่

"มึงทำอะไรกับกูวะ.."

"..."

ตึกตัก...ตึกตัก..ตึกตัก

"ถ้ากูเผลอจูบมึงตอนนี้..มึงจะโกรธกูมั้ยคิม

เพียงแค่เสี้ยววินาที..สิ่งที่ผมพูดมันก็ไม่ใช่แค่คำพูดอีกต่อไป เมื่อผมค่อยๆเคลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้มันเรื่อยๆอย่างช้าๆ จนระยะห่างระหว่างเราเหลือเพียงแค่คืบเดียวเท่านั้น

เอือก..

ผมกลืนน้ำลายที่เหนียวหนืดลงคอ สายตาจ้องมองหน้ามันไม่กระพริบ ก่อนจะเลื่อนลงมาที่ริมฝีปากหยักได้รูป พลันเลือดก็สูบฉีดจนหัวใจเต้นแรงขึ้นไปอีกเท่าตัว ตอนนี้มันมาถึงจุดที่ผมไม่อาจจะถอยหลังกลับไปได้แล้ว

"ขอโทษนะ..แต่กูจะไม่ทนแล้ว"

สิ้นคำพูดของผม ริมฝีปากของมันก็ถูกผมครอบครองไปจนได้ ความรู้สึกแปลกใหม่ ตื่นเต้นและซาบซ่านมันตลบอบอวนอยู่ภายใน

ผมละเลียดชิมรสชาติของปากมันอย่างช้าๆ ขบเม้มเบาๆเพราะไม่อยากให้มันรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาแล้วต่อยหน้าผม ค่อยๆเพิ่มแรงกดบนริมฝีปากลงไป และดูดกลีบปากมันแรงขึ้นตามความรู้สึกที่เริ่มร้อนผ่าวข้างใน

ผมหลับตาพริ้มลิ้มรสของมันราวกับว่าตอนนี้กำลังเลียไอติมช็อกโกแลตที่ถึงมันจะขมแต่ก็มีรสหวานแทรกซึมอยู่ในความขมนั้น

"อึก!.." ผมลืมตาขึ้นมาอย่างฉับพลัน เมื่อรู้สึกถึงแรงกอดรัดที่เอว และที่ทำให้ผมอึ้งคือคนที่ผมกำลังขโมยจูบอยู่นี้...กำลังจูบตอบผม

"อืออ.."

มันจูบตอบทั้งๆที่ตามันยังปิดสนิท มันบดขยี้อย่างชำนาญ เหมือนรู้ว่าต้องทำยังไง คนที่จูบด้วยจะรู้สึกดี และก็เหมือนว่ามันจะทำสำเร็จด้วย เพราะผมโคตรรู้สึกดีเลย อย่างกับได้นอนอยู่บนเมฆแหนะ

ลิ้นของมันกำลังเลียรอบกลีบปากผม ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ที่ผมปล่อยให้มันเป็นฝ่ายนำแทน และกลายเป็นผมที่รอรับจูบจากมันอย่างเดียว ผมปล่อยให้มันจูบจนกระทั่งลิ้นของมันสอดเข้ามาในปาก แล้วเกี่ยวเข้ากับลิ้นของผม

"อืมม..อึก.." เสียงครางพร่าดังออกมาจากปากผมพร้อมกับเสียงหอบหายใจที่แรงขึ้นเรื่อยๆ ปลายลิ้นมันตวัดเอาลิ้นผมไปดูดซะจนผมระทวย

ผมเคยจูบผู้หญิงมาไม่น้อย แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ได้จูบกับผู้ชาย มันต่างกันมากจริงๆ ต่างทั้งสัมผัสและต่างทั้งความรู้สึก มันอธิบายไม่ถูก ผมบอกได้แค่ว่าจูบของมันไม่ได้แย่ หนำซ้ำมันเกือบทำให้ผมแทบเสียสติจนควบคุมตัวเองไม่ได้...

แต่สติสัมปชัญญะที่มีเหลืออยู่เพียงน้อยนิด มันก็พอจะทำให้ผมมีแรงที่จะดันมันออกไป เพื่อหยุดจูบอันแสนเร้าร้อนที่กำลังจะไม่หยุดอยู่แค่จูบ

"อึก..แฮ่กๆๆๆ"

ผมผละลุกขึ้นนั่งทันที มองไปที่ไอ้คิมที่ยังคงหลับไม่รู้เรื่อง เมื่อกี้มันฝัน หรือมันละเมอถึงได้จูบตอบผมได้ดีขนาดนั้น

"สติมึงสติ" ส่ายหน้าไปมาเพื่อเรียกสติ ก่อนจะลุกออกจากเตียง เดินออกจากห้องแล้วตรงไปเข้าห้องน้ำ เพื่อสงบสติอารมณ์

"เฮ้อ...เกือบไปแล้วกู"

ผมยืนพิงกำแพง แล้วเงยหน้าขึ้นมองตัวเองในกระจกแล้วก็ได้เห็นว่ามีบางสิ่งบางอย่างผิดปกติอยู่ในกางเกงบ๊อกเซอร์

"แค่จูบกูก็แข็งแล้วเหรอวะเนี้ย" พูดกับตัวเองอย่างเซ็งๆ ผมอยู่ในห้องน้ำเกือบยี่สิบนาที คงไม่ต้องบอกหรอกนะว่าอยู่ในนั้นทำอะไร ผมไม่ได้ขัดห้องน้ำหรอก

ผมไม่ได้กลับเข้าไปนอนในห้อง แต่เลือกนอนที่โซฟาแทน ยังดีที่มีผ้าห่มผืนบางๆวางอยู่เอาไว้ห่มกันหนาว ถ้าจะให้ผมกลับไปนอนในห้อง ฆ่ากันดีกว่า

"พรุ่งนี้กูจะมองหน้ามึงยังไงวะ" เอาแขนก่ายหน้าผากอย่างกับอาม่าที่โดนหวยแดก

ผมกลัวว่ามันจะรู้ว่าผมแอบจูบมัน กลัวว่ามันจะรู้ว่าผมแอบคิดอะไรแปลกๆกับมัน กลัวว่ามันจะเกลียดผม...


เช้าวันถัดมา

"ไอ้ทัณฑ์"

"..."

"ไอ้ทัณฑ์"

ผมค่อยๆลืมตาขึ้นมาอย่างสลึมสลือจากเสียงเรียกชื่อซ้ำๆ พอลืมตาขึ้นมาเต็มตาก็เห็นไอ้คิมก้มหน้าลงมาใกล้จนแทบจะชิด

"เฮ้ย! มึงทำไรวะ!" ดันตัวมันออก พร้อมกับลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะถดตัวถอยเข้าไปในโซฟามากขึ้นไอ้คิมมองผมอย่างงงๆ

"มึงเป็นเชี้ยอะไรเนี่ย" มันถามกลับอย่างงงๆ พอผมรู้ตัวว่าเมื่อกี้แสดงกิริยาอะไรออกไปก็อยากจะตบหัวตัวเอง มันต้องเป็นไอ้คิมป่ะวะที่ต้องทำแบบนั้นใส่มึงอะไอ้ทัณฑ์ มึงไม่ได้เป็นฝ่ายโดนกระทำสักหน่อย

"เปล่ามึง ไม่มีอะไร กูพึ่งตื่นไง เลยตกใจ" หาข้ออ้างแก้ตัวไปเรื่อย ยังดีที่มันไม่ซักอะไรต่อ เรื่องนี้ แต่เปลี่ยนเรื่องถามแทน

"แล้วทำไมถึงมานอนโซฟาวะ"

"เอ่อ..ก็เมื่อคืนมึงนอนซะเต็มเตียงเลย กูเลยย้ายมานอนนี่แหละ"

"เอ้า ก็แล้วทำไมไม่ดันกูออก"

"กูเกรงใจ"

"มึงนี่มันดื้อจริงๆ" มันว่าพลางยื่นมือมาใกล้ๆหัวผม ไม่รู้ว่ามันจะตบหรือมันจะขยี้ แต่ผมกลับเอียงหัวหลบอย่างอัตโนมัติ ทำให้มือมันค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ

"กูไม่ได้สระผมอะ มันมัน"

"อืม..กูจะลงไปซื้อข้าว เอาอะไรมั้ย" มันเก็บมือของตัวเอง แล้วถามกลับด้วยสีหน้านิ่งเรียบอย่างเคย

"เอาเหมือนเดิมก็ได้"

มันพยักหน้าก่อนจะเดินออกจากห้องไป พอประตูห้องปิด ผมก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งใจทันที

"มึงจะจำเรื่องเมื่อคืนได้มั้ยวะ"

แต่ผมว่าไม่น่าได้ เพราะเหมือนว่ามันจะหลับลึกไปแล้ว และที่มันกอดและจูบตอบ มันคงจะฝันหรือไม่ก็ละเมอแน่ๆ อีกอย่างถ้ามันรู้ว่าผมแอบทำอะไรแปลกๆกับมัน มันคงไม่ตื่นมาแล้วทักทายกับผมปกติแบบนี้หรอก ถ้ามันรู้คงกระทืบผมไปนานแล้ว

"เฮ้อ..กูขอล่ะ มึงอย่ารู้เลยนะ"

ผมลุกออกจากโซฟา แล้วเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ ระหว่างที่อาบไปก็คิดว่าจะกลับบ้านดีมั้ยนะ เพราะวันจันทร์ก็ไม่มีเรียนทั้งวัน แต่ยังไงก็ต้องมาซ้อมดาวเดือนอยู่ดี โดดดีมั้ยวะ อยู่ห่างจากมันสักสองสามวัน เผื่ออะไรมันจะดีขึ้นก็ได้

ผมออกมาใส่เสื้อผ้า ก่อนจะหยิบหนังสือเรียนของวันอังคารใส่กระเป๋าเป้ไว้ แล้วเดินถือกระเป๋าออกมาวางไว้ที่โซฟา เป็นจังหวะเดียวกันกลับที่ไอ้คิมเปิดประตูเข้ามา

"แต่งตัวจะไปไหนวะ มากินข้าวก่อน" มันมองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า เพราะปกติเวลาอยู่หอ ผมจะใส่แค่เสื้อยืดกางเกงบอล บางทีใส่แค่บ๊อกเซอร์ วันนี้ผมใส่กางเกงยีนมันเลยถาม

ผมเดินตามมันมาที่โต๊ะกินข้าว ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ มองมันที่กำลังเอากล่องข้าวออกจากถุงหิ้วแล้วเอามาวางตรงหน้าผม แล้วเปิดกล่องให้ ผมมองหมูทอดกระเทียมในกล่อง ที่ช่วงนี้เป็นอาหารที่แสนจะโปรดปรานของผม

พอจัดแจงอาหารให้ผมแล้ว มันก็ขยับไปนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม แล้วเปิดกล่องข้าวของตัวเอง เป็นผัดอะไรไม่รู้ดูเผ็ดๆแบบที่มันชอบกิน

"กินดิ รออะไร" มันตักข้าวเข้าปากแล้ว แต่ผมยังไม่ได้หยิบช้อนเลย

"รอมึงกินก่อนไง" ว่าพลางตักข้าวเข้าปากตามมันไป มันยิ้มมุมปากนิดๆ และตั้งหน้าตั้งตากินอย่างเอร็ดอร่อย บนโต๊ะกินข้าวไม่มีใครพูดอะไรออกมา แต่มันก็ไม่ได้อึดอัดอะไร จนมันกินข้าวเกือบจะหมดแล้ว ผมถึงเรียกมัน

"ไอ้คิม"

"หือ?" เงยหน้าขึ้นมาจากกล่องข้าว แล้วเลิกคิ้วขึ้น

"เมื่อคืนมึงหลับสบายป่ะ"

"ก็สบายนะ แต่ตื่นมาแล้วปวดหัวว่ะ" มันทำหน้าเซ็ง ก็คงเพราะฤทธิ์เหล้าที่มันกินไปเมื่อคืน คงจะแฮงค์

"แล้วเมื่อคืนจำอะไรได้บ้าง"

"ทำไมวะ หรือมึงแอบทำอะไรกู?" หรี่ตามองเหมือนจับผิด แต่คำถามมันทำเอาผมถึงกับสะดุ้ง ทำไมมันเดาแม่นจังวะ!?

"พ่อมึงสิ! กูจะไปทำอะไรมึงวะ!"

"กูแค่ถามเล่นๆ โมโหอะไรเนี่ย"

"เปล่า" ผมยัดข้าวทั้งหมดเข้าปาก ก่อนจะลุกขึ้นจากโต๊ะเอากล่องไปทิ้งถังขยะ แล้ววกกลับมาเปิดตู้เย็น หยิบขวดน้ำออกมากรอกปากตัวเองอึกใหญ่ ผมไม่ได้โกรธหรือโมโหมันแต่อย่างใด...ผมแค่อาย

"เอาน้ำมาเผื่อกูขวดนึง"

ผมหันกลับไปมองมันที่ปิดฝากล่องข้าว ก่อนจะหยิบน้ำในตู้ไปให้มันขวดนึง แล้วเดินไปยังโซฟา พร้อมกับกระดกน้ำดื่มไปด้วย ผมหยิบกระเป๋าเป้ขึ้นมาสะพาย

"กูจะกลับบ้านนะ เจอกันอังคารเย็น" ผมบอกโดยที่ไม่ได้หันหน้าไปหามัน ก่อนจะเดินตรงไปที่ประตู รู้มั้ยว่าผมต้องทำใจให้นิ่งแค่ไหนตอนคุยกับมันน่ะ

เฮ้อ...อีกนิดเดียวมึงจะเป็นอิสระแล้วไอ้ทัณฑ์

"แอบขโมยจูบกู แล้วคิดว่าจะหนีไปง่ายๆ งี้เหรอวะ"

กึก!

ตุบ!

ขวดน้ำที่ผมถืออยู่ตกลงบนพื้น ขวดที่ไม่ได้ปิดฝาและยังมีน้ำเหลืออยู่ ทำให้มันหกเรี่ยราด หัวใจผมเองก็ตกลงไปพร้อมกับขวดน้ำแล้ว และมันก็เต้นกระเด็นกระดอนอยู่บนพื้นนั่นแหละ

มันรู้ มันรู้! มันรู้!!!!!

คำนี้มันดังสะท้อนไปมาในโสตประสาทเป็นพันรอบ ความตื่นเต้นและความกลัวเกาะกุมหัวใจ มันจะเป็นยังไงต่อ มันจะโกรธผมมั้ย!?

ตึก..ตึก..

เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนรู้สึกว่ามันมาหยุดอยู่ข้างหลังผม...

"หันมา"

"..."

"หรือจะให้กูจูบ?"

ขวับ!

ผมรีบหันกลับไปหามันทันที ไม่รู้ว่าตัวเองทำหน้ายังไง แต่พอไอ้คิมมันเห็นหน้าผม มันก็ถึงกับหลุดขำออกมา

"หน้ามึงแม่งตลกฉิบหาย"

"มึงหยุดขำนะเว้ย" ก้มหน้าบอกมันเสียงอุบอิบ ณ จุดๆนี้แม่งโคตรอาย

"หน้ามึงแดงใหญ่แล้ว"

"..." มึงหยุดพูดนะสัส!!

"หูมึงก็แดง..เขินเหรอวะ"

ตุบ!!

"ไอ้คิม!" ผมต่อยแผงอกมันไปแรงๆทีนึง มันหัวเราะอย่างชอบใจ ดูเหมือนว่าการแกล้งผมจะเป็นความสุขของนายคิมหันต์

"มึงชอบกูป่ะ" มันถามผมที่ยังก้มหน้าอยู่ไม่เลิก

"ไม่ได้ชอบ" ตอบกลับเสียงแผ่ว เอาจริงๆผมก็ยังไม่เข้าใจความรู้สึกของตัวเองเหมือนกัน

"แล้วมาจูบกูทำไม"

"มึงก็จูบกูป่ะวะ!" ผมเงยหน้าขึ้นไปเถียงกลับทันที

"แต่มึงจูบกูก่อน" ไอ้คิมก็เถียงอย่างไม่ยอม

"แต่มึงก็จูบตอบกูเหมือนกันโว้ย!" ผมผลักไหล่มันจนเซไปข้างหลัง

"นี่มึงอย่าเถียงได้ป่ะ ห๊ะ?"

"มึงเถียงกูก่อน!" ผมไม่ยอมหรอกโว้ย!

"มึงนั่นแหละ!"

"มึงนั่นแหละ!!"  เสียงของเราสองคนดังขึ้นเรื่อยๆ นี่ข้างห้องจะมาเคาะประตูด่ามั้ยวะเนี่ย

"เออ มันก็เถียงกันทั้งคู่นั่นแหละ" จนมันต้องเป็นฝ่ายยอมไปก่อน ไม่งั้นก็คงได้เถียงกันจนเหนื่อยหอบ

"กูเมา" ผมพูดเบาๆออกไป ในหัวคิดได้แค่นี้จริงๆ

"มึงว่าไงนะ?" มันขมวดคิ้วเป็นปม เหมือนมันคิดว่าที่ผมพูดออกไปเป็นข้ออ้างที่โง่มาก

"ที่กูจูบมึงเมื่อคืน เพราะกูเมา มึงก็เมาเหมือนกัน เลยจูบตอบกูใช่มั้ยล่ะ" ขอเถอะ มึงช่วยตอบว่าใช่ด้วยเถอะไอ้คิม

"..." มันจ้องหน้าผมนิ่งๆ ผมรู้สึกเหมือนมันกำลังระงับอารมณ์อะไรบางอย่าง

"เมื่อคืนเราก็เมากันทั้งคู่ ลืมมันไปเถอะ"

"จะเอางี้ใช่ป่ะ?"

"แล้วมึงจะเอายังงะ..อุ๊บ!!"

เสียงของผมขาดหายไปพร้อมๆกับริมฝีปากที่โดยครอบครอง ผมไม่ทันได้ตั้งตัวอะไรเลย ก็โดนมันคว้าคอไปจูบซึ่งๆหน้า แถมยังบดขยี้ริมฝีปากลงมาอย่างไม่ยั้ง มันทำให้ผมนึกถึงรสจูบเมื่อคืน มันช่างหอมหวาน เมื่อได้ลิ้มลองก็เพลิดเพลินจนหยุดไม่ได้

"อึก..อืออ!" ผมดันตัวมันออก แต่ต่อให้ดันแค่ไหน มันก็ไม่ขยับ ผมสะบัดหน้าไปมาเพื่อหนีปากของมัน ไอ้คิมเลยเอามืออีกข้างมาประคองท้ายทอยผมแล้วล็อคไว้แน่นให้ขยับไปไหนไม่ได้ บดเบียดริมฝีปากลงมาอย่างพอใจ

"อืมม..อึก..อือ" มันดันผมไปติดกับประตู ดูดดึงกลีบปากจนผมชาไปทั้งปาก มันเอาลิ้นมาดุนตรงกลีบปากเพื่อให้ผมเปิดปากออก และดูเหมือนว่าผมจะควบคุมตัวเองไม่ได้แล้ว

"อื้ออ.." ในที่สุด...ลิ้นร้อนชื้นก็แทรกเข้ามาในโพรงปากได้สำเร็จ นี่เป็นครั้งที่สองที่ผมได้จูบแบบแลกลิ้นกับมัน มันใช้ลิ้นตัวเองดูดดุนลิ้นของผม ยิ่งพยายามหนี มันก็ไล่ต้อนจนหนีไม่ทัน เกี่ยวกวัด ดูดดึงจนขาผมสั่น มันรู้สึกดี ไม่ต่างจากเมื่อคืน ต่างกันที่ครั้งนี้มันจูบนานกว่าและเร้าร้อนกว่า ผมไม่เคยเห็นมันไปมีสาวที่ไหน เลยไม่คิดว่ามันจะจูบเก่งขนาดนี้

จ๊วบบ..

มันดูดลิ้นผมแรงๆทีนึงก่อนจะผละออกไป น้ำใสๆยืดติดปากมันออกไปด้วย เราสองคนต่างหอบหายใจแรงกันทั้งคู่ ผมเหลือบมองสายตาคมที่จ้องหน้าผมไม่วางตา

"แฮ่กๆ.."

"ครั้งนี้..กูไม่ได้เมา

++++++++++++++++++++++++++++

รุนแรงเหลือเกินนนน 😳

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว