ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP. 2 สิ่งแลกเปลี่ยน เงื่อนไข!!

ชื่อตอน : EP. 2 สิ่งแลกเปลี่ยน เงื่อนไข!!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 162

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ธ.ค. 2561 01:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP. 2 สิ่งแลกเปลี่ยน เงื่อนไข!!
แบบอักษร

"อ่ะ.. อืมม ที่นี่... ที่ไหนแล้วนี้มันคืออะไรกันแน่นะ"​

โย ฟื้นคืนสติแต่.... สถานที่ ที่โยอยู่นั้น ความอุดมสมบูรณ์เทือกเขาป่าไม้... นั้นได้หายวับไปกับตาเหลือไว้เพียงร่องรอยซากปรักหักพัก เชกเช่น จุดจบของโลกใบนี้ ได้มาถึง... แล้ว!?

"นี้มันเกิดอะไรขึ้นที่นี้กันแน่นะ... เฮ้ มีใครอยู่แถวนี้บ้างไหม!! เฮ้!!"

โย ได้วิ่งไปทั่วหมู่บ้านในเมืองด้วยความรู้สึกที่สิ้นหวัง เป็นความรู้สึกเหมือนหัวใจได้ถูกกระชากออกจากอกข้างซ้าย แล้วถูกบีบขยี้จนกลายเป็นผุยผง... 

"ไม่ๆ ไม่ๆ ไม่ไม่ไม่ ไม่!!! มันไม่ใช่เรื่องจริงใช่ไหม ม่ายยจริงงงง "

โย ตะโกนไปสุดเสียงราวกับคนบ้า ท่ามกลางซากปรักหักพัง ทันใดนั้นโยก็นึกขึ้นได้.

"จริงสิ กิลล์  ทหารรับจ้างไง ต้องมีคนในหมู่บ้านไปหลบภัยในนั้น ทหารรับจ้างคงจะช่วยอะไรชาวบ้านได้แน่ๆ"


โยได้วิ่งฝ่ากองหิน วิ่งเลาะตึกทั้งหลาย จนกระทั้ง โย ต้องหยุดชะงักเมื่อได้ยินสียง... 

"แจ๊ปๆ จ๊วป กร๊อบบ แจ๊บๆ อึก!..."


และแล้วภาพที่โยเห็นนั้น ...คำนิยามแรกที่หลุดออกจากปากโย.. ปะ ..ปะๆ ..ปี.. ศาจ กำลังกัดกินร่างหญิงสาวคนหนึ่งเธอคือ.. หนิง ลูกของร้านขายยา...ที่เหลือแค่หัวที่แหว่ง โยทิ้งตัวลงด้วยความรู้สึก หวาดกลัวจากก้นบึ้งของหัวใจ เมื่อโย เรียกสติคืนมาอีกครั้งข้างๆมือโย มีเศษเหล็กขนาดพอดีมือ โย รีบหยิบ พร้อมกับพุ่งตัวไปยังปีศาจตนนั้นด้วยความรวดเร็ว ทักษะการล่ากวาง กวางเป็นสัตว์ที่มีระบบรับรู้ ตามสัญชาตญาณ อันคมเฉียบ เมื่อรู้ว่ามีภัยมันก็พร้อมจะกระโจนหนีทันที! แต่... โย ผู้ซึ่ง ได้ล่าสัตว์มาตั้งแต่เกิด ทำให้ โย มีเท้าที่ย่องเบาอำพลางจิตสังหารได้ เงียบสนิทดั่งปลาล่าเหยื่อบนบกพร้อมอำพรางตัว ใต้ผิวน้ำ...

"ฟุ่บบบบบ !!!!!"

โย กระหน่ำเอาท่อนเหล็กฟาดกระหน่ำซัมเมอร์เซลล์กันเลยทีเดียว!!!


"ผั๊วๆๆ ผั๊ววๆ ปึ๊กๆๆ ปั๊กๆ"

"ย๊ากกก ตายๆๆไปซะไอปีศาจจ"


"เคร๊ง!!!! วิ๊งงงงงง"


ปีศาจตนนั้น... เอามือข้างเดียว คว้าจับท่อนเหล็กอย่างรวดเร็ว แรงบีบอันมหาศาลทำเอาเหล็กกล้า ถึงกับไม่คงรูปเดิม คล้ายเอามือบีีบกล้วยยังไงอย่างงั้น... ปีศาจตนนั้น มองด้วยหางตาก่อนยิ้มที่มุมปาก เผยให้เห็นเขี้ยว ที่ยาวโค้งเหมือนยักษ์ษา ร่างกาย ดูภายนอกแววว้าว ดังเหล็กกล้า

"ขะ.. ข้า ไม่กลัวเจ้าหรอกไอปีศาจจจจ"

โย ได้เรียกขวัญกำลังใจตนเอง ก่อนพุ่งเข้าไป หวังกระหน่ำชกด้วยมือเปล่า

เจ้าปีศาจ หยอกล้อ โย ด้วยการใช้นิ้วเดียวพุ่งไปยัง แขนขวาตรงกล้ามเนื้อของโย เมื่อนิ้วสัมผัสที่ปลายผิวหนังของโย เจ้าปีศาจตนนี้ก็เหวี่ยงตัว โย ด้วยนิ้วเดียวพละกำลังอันมหาศาล โย กระเด็นไปโดน กองศพ... ที่มี ทหารรับจ้างนอนตาย เกลื่อน!! สภาพไม่เหลือชิ้นดี โยมองไปที่ซากศพพวกนั้น..... 


​เจ้าปีศาจ ใช้นิ้วชี้ไปยังศพพวก นั้นแล้ว พูดขึ้นว่า.. 

"นะ...เนื้อ น่าอร่อย ขะ.. ข้า ข้า!!จะกินให้หมดเลย"

"เคี๊ยกๆๆ เคี๊ยกๆ"

ปีศาจตนนี้ได้หัวเราะพร้อมน้ำลายที่หลั่ง ออกมาอย่างบ้าคลั้ง!!

โย รู้ตัวทันที ว่าเค้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของมันแน่ แม้แต่ทหารรับจ้างของกิลล์ ยังโดนทำลายเหมือนของเล่นแบบนี้ 

"ตะ... ตะ ต้องหนี ข้าต้องรีบหนีไปยังภูเขา !!"

"พ่อ.. แม่" 

ใช่แล้ว เค้าลืมนึกถึงครอบครัวของเขาบนภูเขา

"ปั๊กกี้!!!"

...... "เจ้าปั๊กกี้หายไปไหนแล้วละ? ช่างเถอะก่อนอื่นเราต้องหนีจากปีศาจตนนี้ให้ได้ก่อน !!!"

โย ได้หลบหลังซากศพ... ก่อนรอจังหวะตอนที่เจ้าปีศาจตนนี้ กำลังกัดกินร่างอันไร้วิญญาณของผู้คน ใช้โอกาสนี้ให้เกิดประโยชน์!

"เอาละ ตอนนี้แหละ"

โย ใส่เกียร์หมาวิ่งสุดปลายเท้า วิ่งโดยไม่คิดชีวิต เพื่อไปให้ถึงบนเขา ในระหว่างทางสภาพป่าข้างทางนั้นกลาย เป็นตอตะโก ร่องรอยถูกไฟขนาดใหญ่โหมกระหน่ำอย่างรุนแรง... ป่าที่เขียวขจี ตอนนี้มันได้กลายเป็นเถ้าถ่ายธุลีสีดำไปทั่วทั้งผิืนป่าแล้ว

"ถึงแล้ว แฮ่ก แฮกๆๆ "

โย วิ่งมาถึงหน้าบ้านของเขาภาพที่ปรากฎต่อหน้า ทำเอาเข่าโย ถึงกับทรุดภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้า.... นั้น


สภาพบ้านหลงเหลือแค่เพียงเศษซาก เมื่อโยมองหาพ่อแม่ด้วยความหวังที่ยังเหลือ โยมองเข้าไปด้านในของบ้าน

ภาพที่ประจักตรงหน้า โย คือ.. ภายในบ้าน พ่อของโยถูกชำแหละร่างกายผ่าเป็นสองท่อน ยึดบนผนังกำแพงคล้ายงานศิลปะ

ส่วน... แม่ของโยที่ป่วยหนักนั้น... ปากฉีกเป็นแนวยาวทั้งสองข้าง.. ระหว่างขาถูกแหวกออกพร้อมลอยเลือดที่ถูกกระทำชำเราที่เปรอะเปื้อนไปทั่วบริเวณ 

"อ่ะ ..อะ อี๊.. อ๊ากกก ว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!"

ภาพที่เห็นต่ตรงหน้า...มันติดตาซ้ำแล้วซ้ำเล่าวนเวียนในหัวเป็นหมื่นครั้ง !! ความเศร้า ความหวังที่พังทลาย ความกลัวที่ดำดิ่งลงสู่จุดที่มืดมิดที่สุด... เสียงร้องอันโหยหวนของโย ได้ตะโกนกึกก้อง!ไปทั่วผืนป่า ด้วยความเศร้าสุดใจเปรียบเสมือนสายฝนแห่งความสิ้นหวัง โหมกระหน่ำเข้าใส่ กลางใจของ โย ด้วยความเจ็บปวดที่เปรียบปลายสายฝนเป็นดั่งเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงร่ายกาย... โย ทำอะไรไม่ได้นอกจากเฝ้ามองดูภาพเหล่านั่นด้วยตาคู่นี้

"โฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮๆๆๆๆๆๆ....... อึก อ๊ากกกกกก"

เมื่อ โย ได้ร้องตะโกนได้สักพัก เสียงอันเศร้าสร้อยเปลี่ยนเป็นเสียงร้องแห่งความเคียดแค้นนน!!!

ความหวังที่พังทลาย ความกลัวที่ลึกสุด ได้หลอมรวมกันภายในใจ โย ได้กลายเป็นความเคียดแค้นนน!!!


"เจ้าต้องการอะไร... ? อยากได้พลังที่จะทำให้ปีศาจตนนั้น.. ไม่สิปีศาจทั้งมวล... เหล่านั้นยอมศิโรราบแทบเท้าแก่เจ้าไหมละ"


เสียงที่ดังกึกก้องในหัวของ โย..... ในวินาทีนั้น โยไม่สนใจต้นเสียงนั้นมาจากใคร!!

สิ่งที่ข้อเสนอจากต้นเสียง นั้น ...มันช่างเป็นคำพูดที่หอมหวานอะไรเช่นนี้


"ขะ ข้า..!! อยากได้พลัง ข้าต้องทำยังไง เอาพลังมาให้ข้า!!"

"หึหึหึ ฮ้าๆๆ ดีข้าจะให้พลังกับเจ้า!! แต่... สิ่งที่ต้องแลกกับพลังมันคุ้มแล้วหรอ เจ้าจะไม่คิด..." 

"ข้า!!คิดดีแล้วว ข้าไม่สนใจในเงื่อนไขที่เจ้าว่าพูด จะเป็นนรก ขุมไหนข้าก็จะไปเพื่อแลกกับพลังที่จะทำลายพวกปีศาจให้หมด ข้ายอมมรับ"


ในวินาทีนั้น โย ไม่ได้คิดถึงความเสี่ยงใดๆสิ่งที่อยู่ในหัวและภายในจิตใจนั้นคือ.. ทำลายล้างปีศาจให้หมด พวกมันต้องชดใช้!! ข้าจะกระทืบเหยียบย้ำพวกมันให้จมธรณี ไม่ให้ผุดไม่ให้เกิด ชั่วกัปชั่วกัลป์​!!!

"เงื่อไขที่ข้าพูดถึงนั้น คือ!!... เจ้าต้องกลายเป็นปีศาจ ซะก่อน หึหึหึ ฮ้าๆ ฮ้าๆ"


หลังจากนั้นเสียงที่ดังก้องได้เงียบไป มือของโย ที่คว้าหัวใจ ดวงนั้น ได้ส่องแสงสีแดง ออกมา โย ยกมือข้างที่คว้าหัวใจนั้นขึ้นมาหัวใจปีศาจ สีแดง เต้นเป็นจังหวะรั่วๆ ได้ปรากฎต่อหน้า โย

"กินข้า ซะ!! แล้วเจ้าเอาพลังข้าไป หึหึหึ"


โย คว้าหัวใจปีศาจดวงนั้นพร้อมกัดฝังเขียว กัด! ฉีกกระชาก!หัวใจ และกลืนกินไปในที่สุด.... 

"อ่ะ... อ่าา อ่าาาา อ๊ากกกกกก"


ร่างกายของ โย แขนทั้งสองข้างกลายเป็นสีแดงลวดลายบนแขนวิ่งไปตามเส้นเลือด แขนที่หนาขึ้น และยังมีกรงเล็บที่แหลมคม ราวกับมีดที่ลับคมมาอย่างดี ...เขี้ยวของโย ยาวขึ้น ผมของโย เริ่มยาวสีดำลายแดงสนิท ร่างกายที่ มีขนาดใหญ่กว่า ช้างสองเชือกรวมกัน โยรับรู้ถึงพลัง อันมหาศาล และเร้าร้อนดั่งเปลวไฟ แค่เพีัยงคำราม เบาๆ ป่าทั้งแถบราบเป็นหน้ากองพร้อมกับไฟอันน่าเกรงขาม!!! 

โย มุ่งหน้ากลับไปยังหมู่บ้าน เพื่อกำจัดปีศาจตนนั้น ด้วยการกระโดนเพียงครั้งเดียว จากเทือกเขาสูงพุ่งลงมายัง หมู่บ้านภายในเสี้ยววินาที 

โย ชี้นิ่้วไปยังปีศาจตนนั้น 

"แก... ข้า จะขยี้แก ไม่ให้เหลือเป็นชิ้นๆแน่"

ปีศาจตนนั้น ก้ไม่ใช่ย่อย ทั้งสองได้พลัดกันต่อสู้ ทัั้งคู่สู้ได้อย่างสูสีแต่ โย นั้นมีหลังเหนือกว่าขั้นหนึ่ง การต่อสู้นาน นับชั่วโมง เจ้าปีศาจเสียท่า กางปีกออกแค่ข้างเดียว ก่อนจะพยุงตัวหนีขึ้นไปบน ฟ้า

"แก ไม่มีสิทธิ์ไปไหนทั้งนั้น แกจะต้องชดใช้และตายอน่างทรมานที่สุด"

โย พุ่งตัวขึ้นไป จับขาปีศาจตนนั้นด้วยพลังแขนอันมหาศาลโย จับขาปีศาจเหวี่ยงไปยังพื้น

"อั๊ก!!! ก๊าซซซซซ ก๊าซซซ เอื้อออออ...!!!!!!"


โย พุ่งลงมา ก่อนจะทรมานร่างของปีศาจ!!

"หึหึหึ คิดว่าจะหนีด้วยปีกข้างเดียวหรอว่ะงี้เง่าสิ้นดีไม่มีใครหนีไปจากข้าได้!!! ข้าจะค่อยๆทรมานแกอย่างช้าๆ ให้สาสมกับสิ่งที่แกทำลงไป ไอปีศาจจจ"


โย ฉีกปีก ฉีกร่างขยี้อัณฑะ เลาะเนื้อดึงกระดูก ฉีกร่างของปีศาจเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย จุดประสงค์หลักเพื่อให้ปีศาจได้รับรู้ถึงความเจ็บปวดและความทรมานที่มิอาจตายได้ทันที... จนต้องขอร้องให้ฆ่าข้าเสียทีเถอะ.. ร่างปีศาจสิ้นได้ร้องโหยหวนสิ้นใจด้วยความเจ็บปวดจนวินาทีสุดท้าย.... 


โย ร้องลั่นด้วยความสะใจที่สามารถฆ่าปีศาจตนนี้ได้ แต่ร่างกายของ โยนั้น ไม่ได้กลับคืนสู่สภาพในร่างมนุษย์ได้

"ฮ้าๆ เป็นไงบ้างละ พลังของข้าที่เจ้าถวิลหานักหนา ข้อแลกเปลี่ยนคือเจ้าต้องเป็นปีศาจ เพื่อฆ่าปีศาจถ้าเจ้า อยากรู้จักข้ามากกว่านี้!! อยากได้พลังมากกว่านี้ เจ้าต้อง ตามหาข้าให้พบข้ารอ เจ้า อยู่... โย.."


"ไม่นะ !! ไม่ ม่ายยยย"


..................................................................


"แผล่บๆ หงิงๆๆ งืดๆ โฮ่ง โฮ่งๆ"

"อึก... โอ้ยย ปวดไปทั้งตัวเลย... นี้ข้าสลบไปหรอ ปั๊กกี้??"


"โฮ่งงง "



ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว