สวัสดีนักอ่านทุกคนที่เข้ามานะค้า เรื่องนี้เราแต่งไว้คลายเครียดจากเรื่องเก่าเน้อ ออกแนวแฟนตาซีนิดๆ ชอบไม่ชอบเม้นต์บอกได้น้าาา^^

บทที่ 1 : เรื่องเล่าและเจ้าสาว

ชื่อตอน : บทที่ 1 : เรื่องเล่าและเจ้าสาว

คำค้น : Bts kookv

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 30.3k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ธ.ค. 2561 00:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 1 : เรื่องเล่าและเจ้าสาว
แบบอักษร

​บทที่ 1

​เรื่องเล่าและเจ้าสาว


"นี่ๆ เธอเคยได้ยินเรื่องนี้รึเปล่า"

"เรื่องอะไรเหรอ?"

"ก็เรื่องความเป็นมาของหมู่บ้านเราน่ะสิ"

"อ๋อ ที่บอกว่าหมู่บ้านเราสร้างทับ​รังงูน่ะเหรอ?"

​"ใช่ๆ เธอรู้รึเปล่าว่าที่นี่น่ะเคยเป็นรังของพวกงูมีพิษมาก่อน แล้วระหว่างสร้างน่ะก็มีคนโดนงูฉกตายไปหลายร้อยคนด้วยนะ"

"น่ากลัวจัง..."

"เห็นเขาบอกว่าเป็นเพราะงูมันอาฆาตที่พวกเราไปสร้างทับที่ของพวกมัน เหล่าคนเฒ่าคนแก่ของหมู่บ้านเราก็เลยทำพิธีขอขมาที่ถ้ำงูและฉันก็ได้ยินมาอีกว่า พวกเขาทำสัญญากับพญางูด้วย"

"พญางู?"

"ก็ได้ยินมาว่าเป็นหัวหน้าของพวกงูจงอางน่ะ แล้วที่น่าเหลือเชื่อคือหลังจากทำพิธีเสร็จ วันต่อมาพวกงูก็หายกันไปหมดเลย"

"จริงดิ แล้วที่ว่าทำสัญญาคือสัญญาอะไรเหรอ?"

"พวกเขาทำสัญญาว่าถ้ายอมให้สร้างหมู่บ้านทับและหยุดฆ่าคนในหมู่บ้านล่ะก็ พวกเขาจะยกลูกหลานหนึ่งคนให้ไปเป็น​เจ้าสาว​"

"นั่นมัน... บ้ามากเลยนะนั่น"

"ยังไม่หมดแค่นั้น มีต่อๆ คือถ้าหากเจ้าสาวที่ถูกพญางูเลือกไว้อายุครบ 18 เมื่อไร ถึงตอนนั้นพญางูก็จะกลับมารับเจ้าสาวไปอยู่กินด้วยกัน"

"อี๋! ขนลุกอ่ะ"

"และเจ้าสาวคนนั้นจะมีรอยสักบนต้นคอมาตั้งแต่เกิด ที่ถึงแม้จะลบยังไงก็ลบไม่ออก"

พอหญิงสาวพูดจบก็ชำเลืองมองไปทางเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างๆ สองสาวต่างจ้องรอยสักรูปงูบนต้นคอสีน้ำผึ้งนั้นอย่างขยะแขยง

ปากกาที่กำลังขยับเขียนบนสมุดเป็นต้องหยุดชะงัก ​แทฮยอง​เม้มปากแน่นด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ ไม่มีวันไหนเลยที่เขาไม่ถูกเพื่อนในโรงเรียนนินทาว่าร้ายสารพัด โดยเฉพาะเรื่องที่เขาบังเอิญมีรอยสักเหมือนเจ้าสาวในตำนานบ้าบอคอแตกนั่น

"แต่เจ้าสาวเป็นผู้ชายแบบนี้ ก็ไม่รู้เหมือนกันนะว่าจะได้ไปเป็นภรรยาหรือถูกฆ่าก่อนกันแน่ ฮ่าๆๆ!"

และแล้วสองสาวก็ระเบิดหัวเราะลั่นห้องราวกับเรื่องที่พูดมันตลกนักหนา แต่ที่น่าเจ็บช้ำคือเพื่อนๆในห้องทุกคนต่างหัวเราะเยาะตามสองคนนั้น ไม่มีใครยื่นมือมาปลอบเขาสักคน

ครืด!

เสียงขาเก้าอี้เสียดสีกับพื้นอย่างรุนแรง น้ำเสียงหัวเราะของนักเรียนม.4 ห้อง C ยิ่งทวีความสะใจเมื่อเห็นเด็กหนุ่มวิ่งน้ำตาคลอเบ้าออกจากห้อง



ซ่า!

"ฮึก... ฮือ" 

แทฮยองเปิดก๊อกจนสุดแล้วกวักน้ำขึ้นมาล้างต้นคอของตัวเอง นิ้วเรียวชุ่มเปียกต่างถูบนรอยสักเจ้าปัญหาหวังลบมันออกไป แต่ก็อีหรอบเดิม ไม่ว่าเขาจะใช้อะไรล้างหรือหายามาทาสักร้อยครั้งพันครั้ง ก็ไม่อาจขจัดรอยสักรูปงูที่ขดเป็นตัว S ได้เลย สีของมันฝังลึกลงในเนื้อของเขาและไม่มีท่าทีว่าจะจางหายไปตามกาลเวลา สีดำยังไงก็ยังคงสีดำยังงั้น เผลอๆสีของมันอาจเข้มขึ้นด้วยซ้ำตั้งแต่ที่เขาอายุ 17 มา

"ออกไปสักทีสิ ฮึก... ทำไมต้องมาอยู่บนตัวฉันด้วย!"

หยาดน้ำตาพรั่งพรูเป็นสาย ไหลอาบแก้มกับจมูกแดงๆจนดูน่าสงสาร แต่ถึงยังงั้น ทำไมถึงไม่มีใครสงสารแทฮยองเลยสักคน หรือพระเจ้าตั้งใจกลั่นแกล้งเขากันแน่ แล้วแบบนี้ คิม แทฮยอง จะเกิดมาเพื่ออะไร


เกิดมาเพื่อให้คนอื่นตราหน้าว่าคือเจ้าสาวของพญางูงั้นเหรอ? หึ


เขาคงอยากมีชีวิตอยู่ต่อนักหรอก...


"พอกันที ชีวิตบัดซบนี่"

แทฮยองคว้ามีดคัตเตอร์จากกระเป๋ากางเกงมาจ่อกับข้อมือบาง ก่อนเลื่อนใบมีดออกมายาวจนสุด เขาคิดไว้แล้วว่าตัวเองต้องถึงขีดจำกัดเข้าสักวัน คิดไว้แล้วว่าโรคซึมเศร้าของเขาต้องกำเริบ

ใบมีดคมปลาบจรดบนเนื้อนุ่มๆก่อนกรีดลากเป็นทางยาว เส้นสีแดงถูกวาดผ่านบนเส้นเลือดสีม่วงคล้ำที่กำลังเต้นตุบๆ สร้างความเจ็บแสบแต่แทฮยองกลับรู้สึกพอใจที่ได้ทำ

ปัง!

"หยุดเดี๋ยวนี้แทฮยอง!!!" ร่างของอาจารย์หนุ่มสูงชะลูดผลักประตูห้องน้ำเข้ามาเต็มเหนี่ยว มีดตัตเตอร์ถูกดึงกระชากโดยมือใหญ่ "ทำแบบนี้ทำไม!?"

แทฮยองยืนตัวสั่นระริก ก้มหน้าสะอึกสะอื้นจนตัวโยน "ฮึกๆ ผม... ขอโทษฮะ ฮึก อาจารย์นัมจุน"

​นัมจุนสั่นส่ายหัว ไอ้ท่าทางสำนึกผิดนั่นไม่ได้ทำให้อารมณ์ของเขาเย็นลงเลย "ถ้าลูกเกิดเป็นอะไรขึ้นมา พ่อกับแม่จะอยู่ยังไง!? คิดบ้างสิ!"

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังก้มหน้างุดไม่ยอมพูดจา คนที่มีศักดิ์เป็นทั้งพ่อและอาจารย์อย่างเขาก็ได้แต่ลูบหน้าผาก บางทีเขาควรจะรู้ ไม่สิ รู้ตั้งนานแล้วว่าแทฮยองเป็นแบบนี้ แต่ด้วยความที่งานรุมเร้าและไหนจะมีประชุมจนแทบไม่ได้กระดิกตัวไปไหน จึงไม่มีโอกาสพาลูกชายไปพบจิตแพทย์เลยสักครั้ง

"ไปหาแม่ที่ห้องพยาบาลไป เดี๋ยวคาบนี้พ่อเช็คลาป่วยให้"

แทฮยองพยักหน้าเดินออกไปอย่างว่าง่าย และแน่นอนว่ามีดคัตเตอร์ของเขาต้องถูกริบ



"แม่ฮะ..."

เสียงสั่นพร่าเรียกให้ครูห้องพยาบาลอย่างซอกจิน​ต้องวางปากกาลง ร่างสูงในชุดกาวน์ขาวสะอาดเอี่ยมเดินจ้ำอ้าวมาหาลูกรักอย่างตกใจ

"เกิดอะไรขึ้นแทฮยอง! ใครทำอะไรหนู!?"

พวงแก้มแดงถูกนิ้วอุ่นๆปาดซับจนน้ำตาแห้งเหือด ชวนให้เด็กน้อยผู้เจ็บปวดอย่างแทฮยองรู้สึกปลอดภัย ก่อนที่แขนผอมบางจะโอบรอบเอวของแม่จินไว้แนบแน่น

"ผม... เผลอทำมันไปแล้ว"

ซอกจินขมวดคิ้วงงขณะลูบปลอบหัวทุยที่ฝังอยู่ในอกอุ่น ไม่รอให้ตัวเองสงสัยไปมากกว่านี้ จึงทำการแกะแขนของลูกออกเบาๆแล้วยกมือขึ้นมาดูทีละข้าง โธ่... เป็นอย่างที่เขาคิดจริงๆด้วย

"เดี๋ยวแม่ทำแผลให้นะเด็กดี จุ๊บ" จูบบนกระหม่อมเสร็จก็โอบไหล่พาลูกขึ้นไปนั่งรอบนเตียง ระหว่างนั้นก็เดินไปหยิบสำลีกับแอลกอฮอล์ล้างแผลในตู้ยาออกมา แผลบนข้อมือของแทฮยองเป็นแค่รอยกรีดเล็กๆไม่ถึงกับสาหัสสากรรจ์ เลือดที่ไหลออกมาก็ไม่ได้เยอะเลยสักนิด จึงไม่ต้องถึงมือหมอให้เย็บแผลหรอก

"ผมอยากลาออก ผมไม่ชอบโรงเรียน"

พอเดินมาถึงก็บ่นให้เขาฟังเลย "แต่ลูกต้องเรียนหนังสือนะแท ถ้าลูกไม่เรียนลูกก็ไม่มีงาน ไม่มีเงินมาเลี้ยงพ่อนัมกับแม่จินนะ"

แทฮยองเบ้ปาก ดวงตาแดงก่ำเริ่มฉ่ำน้ำอีกรอบเพราะถูกขัดใจ

"แต่ผมไม่ชอบเพื่อนในห้อง ไม่ชอบทุกคนในโรงเรียนที่ว่าผมเป็นเจ้าสาวงู"

"....." ซอกจินเลือกที่จะเงียบฟัง เพราะไม่รู้ว่าควรตอบกลับไปยังไง

"แม่ไม่รักผมเหรอ?"

"...รักสิ"

"งั้นอนุญาตให้ผมลาออกนะ ขอพ่อด้วยว่าไม่ต้องให้ผมเรียนหนังสือ ผมอยากทำงานไม่อยากเรียนแล้ว พวกเพื่อนในโรงเรียนก็มีแต่คนปัญญาอ่อน"

"แท ลูกก็รู้ว่าทำแบบนั้นไม่ได้"

"....."

"อีกแค่สองปีเอง ช่วยอดทนไปก่อนนะ... ได้ไหม?" ซอกจินวางสำลีแล้วกุมมือของลูกไว้หลวมๆ

"...ก็ได้ฮะ"

"ดีมาก อย่าลืมว่าหนูมีชิมชิมอยู่อีกคน"

"....."

"ถ้ารักเขาก็อย่าทิ้งเขา โอเค๊?"

"โอเคฮะ..."



​ To be continued

​__________________________________

ฮู่ว... จบไปแล้วกับตอนที่หนึ่ง ขอปาดเหงื่อแป๊บ555

เรื่องนี้มันจะออกแฟนตาซีนิดๆนะ ถ้าใครไม่ชอบก็ขออภัยด้วยจ้า จะว่าอีโรติกไหม ก็ไม่สุดนะ เพราะไรท์ก็เน้นเนื้อหาเหมือนกัน 

แต่สงสารน้องแตยองT[]T ฮือออ

ก็อย่าลืมติดตามตอนต่อไปกันด้วยน้า ความจริงไรท์ว่าจะวาดภาพประกอบด้วย คือพอมีฝีมือเหมือนกัน แต่เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยได้วาดแล้ว555 ไม่รู้ว่าจะโอเคเหมือนเดิมอยู่ไหม ถ้าวันไหนอารมณ์ดีหัวแล่นปรื๊ดก็จะลองวาดให้นะ

See ya next chapter!!!

ความคิดเห็น