สวัสดีจ้า ยินดีต้อนรับสู่ครอบครัวโลกมืดของไรท์นะคะ หายตัวไปบ้างแต่ยังไม่ตาย twitter :pbhaert

รักตัว(ไม่)กลัวตาย 100%

ชื่อตอน : รักตัว(ไม่)กลัวตาย 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.4k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ม.ค. 2562 16:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักตัว(ไม่)กลัวตาย 100%
แบบอักษร




ให้ตายเถอะ ตอนนี้รู้สึกเหมือนแอบแม่ไปเที่ยวแล้วไม่บอก แอบย่องเข้าบ้านยังไงไม่รู้ เพียงแค่ตอนนี้คือ ย่องออกจากห้องอาจารย์มาร์ค ให้รอดพ้นจากสายตาบรรดาเหล่าแฟนๆอาจารย์


"มากันเยอะขนาดนี้เลยหรอเนี้ย ตายแน่แบมเอ้ย!?" 


"เป็นไรแบม ทำไมไม่รีบออกมา" มาร์คหันกลับไปเรียกอีกคนที่เกาะกอนประตู ไม่ออกมาสักที


"อาจารย์ครับ เบาๆ อย่าเรียกชื่อแบมสิ" 


"ออกมาจะกลับไหมบ้านอ่ะ?" 


"กลับฮ่ะ แต่ขอร้องเถอะฮ่ะ ไปรอที่รถเลยนะครับ เดี๋ยวแบมตามไป" แบมแบมทำตาแป๋วใส่ จนอาจารย์สุดหล่อยอมจำนน เดินออกไปก่อน


"เฮ้อออออ ตามอาจารย์ไปให้หมดนะ อย่ารอเราเลย เรากลัว" ร่างเล็กถอนหายใจ เมื่อเห็นคนบางส่วนตามอาจารย์ไป 






"เดี๋ยว!!!"


"จึ้ย! เรียกผมหรอ?" 


"นายเข้าไปในห้องอาจารย์ทำไมนานสองนาน" 


มีสาวๆบางกลุ่มที่ยังแอบรอร่างเล็กอยู่ถามขึ้น


"ก็...ทุกคนคง...เอ่อ...ยังไม่รู้ อาจารย์กับแบมอ่า ที่บ้านรู้จักกันนะ" ร่างเล็กตอบกลับไป


"แล้วไง แต่นายก็คือ1ในสมาชิกชมรมไม่ใช่หรือไง ฉันเคยเห็นนายในกลุ่ม นายไม่มีสิทธิใช้ชีวิตร่วมกับอาจารย์ส่วนตัวแบบนี้!!!" หนึ่งในนั้นตอบกลับมา


โรคจิตกันทั้งกลุ่มไหมเนี้ย???


"ไหนๆ เราก็อยู่ชมรมเดียวกัน ถือว่าแบมไม่รู้กฎข้อนี้ แบมขอตัวนะ"


"เดี๋ยว!!! เห็นว่าเป็นพวกเดียวกันหรอกนะ ครั้งนี้จะถือว่าแค่เตือน ดีนะที่แอดมินเพจโพสต์บอก ไม่งั้นนายคงได้สุขสมกับอาจารย์คนเดียว" พูดจบทุกคนก็เดินจากไป








"แอดมินนี่มันเป็นใครว่ะ ต้องเป็น1ใน5คนที่รุมเราแน่ๆ หรือว่า...จะเป็นคนที่ตามไปส่งอาจารย์...อยู่ไหนกันแน่ว่ะ" แบมแบมครุ่นคิดคนเดียว ก่อนตัดสินใจส่งข้อความไปหามาร์คว่า ขอกลับเอง แล้วปิดเครื่องหนีทันที


"ขอโทษนะฮะ แบมกลัวตายเหมือนกัน"


.

.

.

ดูเหมือนทุกอย่างจะกลับมาปกติแล้ว ในกลุ่มไม่มีการโจมตีหรือขับไล่แบมแบมออกจากสมาชิกกลุ่มแล้ว 


"อะไรกัน พี่มาร์คก็แค่พี่มาร์คป่ะ คนธรรมดาจะตาย ทำยังกับเป็นซุปตาร์เกาหลี .....บ้าจริง นี่เรานินทาว่าที่ผัวหรอเนี้ย?" แบมแบมถึงกับตบปากตัวเองเบาๆ ที่เผลอคิดบ้าบอออกไป 


เจ้าตัวกลับมาถึงบ้าน ก็มีเจ้าบัมบัมวิ่งมารับ พร้อมตะโกนเสียงดัง


"ทำไมแบมนิสัยไม่ดีแบบนี้ ปล่อยให้พี่มาร์คกลับมาคนเดียวได้ไง"


"อย่าบอกนะ พี่มาร์คอยู่บ้านเราน่ะบัม" 


"ใช่ อยู่ในบ้าน บัมให้ไปรอในห้องแบมเรียบร้อย ป่านนี้คงเห็น...." 


"ตายแล้ว...ตายแน่เห็นหมดแน่ๆ" แบมแบมรีบวิ่งขึ้นไปบนห้องนอนทันที 


ความอับอายคูณสองเกิดขึ้นแล้ว


แอร๊ดดดดดด


"อย่าดูนะ!!!!!" 


"ไม่ต้องตามหาคนโรคจิตที่ไหนล่ะ จับตัวได้แล้ว" ร่างสูงยิ้ม พร้อมพูดออกมา


"ไม่โรคจิตสักหน่อย แบมถ่ายเองหมดที่ไหน บางรูปก็ก๊อบเขามา แล้วไปให้ร้านน้ายุน ปริ้นให้แค่นั้นเอง" 


"ก็ไม่ได้ว่าอะไร น่ารักดีออก เพิ่งรู้นะ ว่าตัวเองมีแฟนคลับน่ารักๆด้วย" 


ไอ้พี่มาร์คบ้า พูดอะไร เดี๋ยวได้ใจหรอก


"หยุดเลยนะ แบมอายจะตายแล้วเนี้ย ถอยไปเลย แบมจะเก็บให้หมดเลย มีคนมาวุ่นวายกับพื้นที่ส่วนตัว ไม่มีอารมณ์ชื่นชมความงามอะไรพวกนี้ล่ะ" 


"ไม่ต้องหรอกน่า เก็บไว้เป็นที่ระทึกเถอะ ฮ่าๆๆๆ" ร่างสูงหัวเราะชอบใจ แต่ผิดกับอีกคนที่เขินตัวจะแตก 


"แล้วตอบพี่ได้ไหม ทำไมหนีพี่วันนี้ มันเกิดอะไรขึ้น?"


"ก็เปล่า...ช่างมันเถอะฮ่ะ มันเคลียร์กันแล้ว" 


"แล้วอะไรล่ะ อย่าให้ต้องดุนะแบม"


"อื้อ ๆบอกก็ได้ พวกแฟนคลับพี่อ่า รุมประชาทัณฑ์แบม หาว่าแบมเก็บพี่ไว้คนเดียว ทั้งๆที่มัน...มันจริง ฮ่าๆๆๆ แต่เอาน่า แบมแก้ตัวไปแล้ว รอดแล้ว แบมไม่ถูกไล่ออกจากกลุ่มนั้นแล้ว เก่งไหมล่ะ?" ร่างเล็กตอบอย่างมั่นใจ


"ถึงขั้นตั้งเป็นกลุ่มเลยเหรอ กี่คนล่ะ?" 


"เกือบๆ500 คน ทั้งในมอ กับเด็กมัธยม รวมทั้งป้าแก่ๆด้วย" 


"เราก็นะ มีอยู่เป็นตัวเป็นตนแล้ว ยังไปอยู่กลุ่มกับเขาอีก"


"อะไรเป็นตัวเป็นตน แบมเป็นแค่น้องพี่มาร์คเอง ไม่สิ ลูกชายพี่มาร์คกับพี่เจสไม่ใช่เหรอ ชิ!"



"เอ้า ... งอลกันซ่ะงั้น!"


.

.

.

.

30นาทีต่อมา


"แบมแบม โกรธกันจริงๆหรอ?" 


พี่มาร์คยังไม่กลับไปบ้านอีก ดีเหมือนกัน ใจก็ยังไม่อยากให้กลับนะ แค่เขินตัวจะแตก หาเรื่องเลี่ยงแค่นั้นเอง


"ไม่ได้โกรธสักหน่อย พี่ไม่กลับบ้านหรอ?"


"ยังอ่ะ อยากอยู่บ้านน้าเบลต่ออีกสักพักใหญ่ๆ"


"พี่ก็รู้ว่าแบมชอบพี่ พี่ก็ชอบทำตัวให้แบมคิดไปเองตลอดเลย"


"คิดว่าไง สำหรับพี่นะ พี่ก็คิดว่าแบมแบมน่ารักมากๆ พี่ชอบแบมนะ"


ตัวจะแตกคูณสอง


"ชอบแบมจริงๆหรอ ไม่โกหกนะ"


"จริงสิ ตั้งแต่ตัวแดงๆ พี่เห็นแบม พี่ก็รู้เลยว่าพี่ชอบเด็กคนนี้มากๆ น่ารักน่าเอ็นดู แม้ว่าโตมาจะขี้โวยวายไปหน่อย"


"เอ๊ะ!!! พี่มาร์คก็ แล้วกับพี่เจส..."


"เจสหรอ ก็เคยคิดนะ ตอนเป็นหนุ่มน้อย แต่พอโตขึ้นมาก็รู้ว่า เราเป็นได้แค่เพื่อนกัน ตอนนี้พี่อยากอยู่กับตัวเอง ใช้ชีวิตไปเรื่อยๆไม่ผูกมัดกับใคร..."


จึ๊กๆๆๆ มีดปักกลางใจ 


ไหนบอกว่าชอบแบมไง??? 


"โอเค เข้าใจแล้ว แบมเข้าใจพี่แล้ว แบมไปทำการบ้านดีกว่า..."


ร่างเล็กปิดประตูใส่หน้าอย่างแรง แม้จะไม่รู้สึกโกรธ แต่มีความรู้สึกจุกอย่างหนัก 




100%



ความคิดเห็น