ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Daddy 5

คำค้น : Yaoi, NC, 18+, SM

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.4k

ความคิดเห็น : 32

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ธ.ค. 2561 22:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
Daddy 5
แบบอักษร

Daddy 5


หลังจากวันที่พะพายเกือบเป็นลมแดด อีกวันร่างเล็กก็ป่วยจริงๆ แม้ว่าเขาจะพยายามฝืนลุกขึ้นมาทำงานแล้วเพราะไม่อยากโดนด่าว่าอู้งานอีก แต่เขาก็ไม่ไหวจริงๆ จนถูกพี่ดลดุจนได้ ว่าป่วยแล้วไม่เจียมตัว สุดท้ายพะพายก็ต้องนอนพักไปหนึ่งวันเต็มๆ กว่าที่จะกลับมาทำงานอย่างปกติได้ และวันนี้ดูเหมือนพะพายจะมีงานนอกเหนือจากงานสวน


          “ไปเกาะงั้นเหรอครับ?” พะพายถามอย่างตกใจเมื่อพี่ดลมาบอกกับเขาว่าจะให้ข้ามไปเกาะด้วยกัน


          “อืม เขาไหวมั้ย? ถ้าไม่ไหว...”


          “ไม่ไหวก็ต้องไหว ในเมื่ออู้ไปหนึ่งวันเต็มๆ แล้ว” ไม่ทันที่ดลจะพูดจบเสียงทุ้มก็ดังขึ้นทำให้ทั้งพะพายและดลชะงักไปทันที


          “คุณคิม”


          “วันนี้นายจะไปสอนงานคนงานที่มาใหม่ทั้งหมดไม่ใช่หรือไง? ยังไงเด็กนี่ก็ต้องไปเรียนรู้งานด้วย” คิมหันต์หันไปพูดกับดล


          “แต่พะพายเพิ่งหายป่วยนะครับคุณคิม”


          “พายหายดีแล้วครับพี่ดล แข็งแรงแล้ว พายไปได้ครับ” พะพายรีบพูดขึ้นเพราะไม่อยากได้รับสายตาดุๆ จากคนตัวสูงและคำพูดที่ไม่รู้ว่าไม่พอใจเขามาตั้งแต่ชาติปางไหนของอีกคน


          “งั้นก็ดี ไปรวมตัวกับคนงานคนใหม่แล้วเตรียมขึ้นเรือ” คิมหันต์สั่ง พะพายพยักหน้ารับก่อนจะวิ่งไปยังท่าเรือทันที


          “คุณคิมครับ ผมว่า...”


          “นายจะให้สิทธิพิเศษกับเด็กนั่นเกินไปแล้วนะ ขนาดงานที่ทำ ก็สบายกว่าคนงานผู้ชายคนอื่น” คิมหันต์ว่าเสียงแข็งใส่ลูกน้องคนสนิท


          “คุณคิมก็รู้นี่ครับว่าคนงานของเรากลัดมันแค่ไหน เด็กอย่างพะพายคงจะ...”


          “แต่เด็กนั่นเป็นผู้ชาย” คิมหันต์ขมวดคิ้ว


          “จะหญิงหรือชาย ที่ซ่องยังเอามาขายได้เลย และดูเหมือนว่าพะพายจะเป็นสเปคของพวกที่นิยมชมชอบเด็กหนุ่มด้วยนะครับ” คิมหันต์นิ่งและคิดตามที่ดลพูด มันก็จริงที่พะพายไม่ใช่สเปคของเขา เพราะเขาชอบผู้หญิง หน้าอกใหญ่ๆ แต่ใช่ว่าเด็กนั่นจะไม่ใช่สเปคของใคร อย่างศัตรูตัวฉกาจของเขาก็ดูจะชอบร่างเล็กไม่น้อย เหอะๆ  วิปริตผิดเพศกันไปซะหมด


          “งั้นก็ดูแลเองละกัน เพราะฉันไม่สนใจ” คิมหันต์ว่าตัดบทก่อนจะเดินไปที่เรือบ้าง เพราะเขาต้องไปดูงานที่เกาะเช่นเดียวกัน ดลถอนหายใจออกมาก่อนวิ่งตามผู้เป็นนายไป...เวลาผ่านไป...เรือลำใหญ่ที่บรรทุกคนงานใหม่นับ 10 คนบวกกับดลและคิมหันต์มายังหนึ่งในเกาะที่คิมหันต์เป็นเจ้าของ ซึ่งเกาะนี้มีถ้ำที่เอาไว้ทำสัมปทานรังนกมากมาย


          “เดี๋ยวฉันจะสอนงานทุกคนนะ” ดลพูดขึ้นและพาคนงานใหม่ไปเดินดูรอบๆ เกาะเพื่อสำรวจและสอนเกี่ยวกับงานต่างๆ ส่วนคิมหันต์ก็ขึ้นไปยังเรือนใหม่ที่เป็นเหมือนออฟฟิชเล็กๆ ที่อยู่บนเกาะ โดยทุกเกาะเขาจะสร้างมันเอาไว้สำหรับมาอยู่ตอนมาดูความเรียบร้อย


          “สวัสดีครับคุณคิม” ลุงทม ผู้ดูแลเกาะและออฟฟิชนี้ทักทายคิมหันต์ขึ้น ซึ่งลุงทมก็เป็นคนเก่าคนแก่ของพ่อของคิมหันต์


          “เป็นไงบ้างลุง?”


          “ดีครับดี เออจริงสิ...ลุงได้เหล้าหมักมา อยากให้คุณคิมได้ลอง” ลุงทมว่า


          “มาถึงก็ชวนผมเมาเลยหรือไง?” คิมหันต์กระตุกยิ้ม


          “ฮ่ะๆ งั้นเย็นๆ ค่อยดื่มละกันครับ ผมไม่อยากให้คุณคิมเสียงานเสียการ” ลุงทมว่ายิ้มๆ


          “แรงเหรอ? เหล้านั่นน่ะ?”


          “สุดๆ ครับ ฮ่าๆๆ”


          “ลุงพูดขนาดนี้ค่อยน่าสนหน่อย เอาไว้เย็นๆ ผมจะลองละกัน” คิมหันต์ว่าก่อนจะเดินเข้าไปในออฟฟิชเพื่อดูงานเอกสารที่ลุงทมจะควรเตรียมรายละเอียดต่างๆ เอาไว้ให้...เวลาผ่านไป...วันนี้ทั้งวันพะพายได้ขึ้นมาดูงานที่เกาะ ทั้งสำรวจถ้ำ ดูรังนกและวิธีการทำงานต่างๆ บอกได้เลยว่า...น่าสนุกไม่น้อย! ถึงพี่ดลจะบอกว่าเป็นงานที่หนัก แต่พะพายก็สนใจอยากที่จะทำ ยิ่งเป็นงานหนักเขายิ่งอยากทำ เขาอยากให้ตัวเองมีประโยชน์มากๆ ให้สมกับหนี้ที่เขาติดไหว้กับคุณคิมหันต์


          “เดี๋ยวพะพายรอกลับพร้อมพี่นะ” ดลพูดขึ้นเมื่อให้คนงานที่ไปดูงานกลับไปที่บ้านก่อน


          “ทำไมล่ะครับ?” พะพายทำหน้างุนงง


          “พี่ต้องดูงานต่อ”


          “แต่พะพายไปพร้อมพวกพี่ๆ ได้นะครับ” พะพายว่า ซึ่งร่างเล็กคงไม่รู้ตัวเองเลยว่าขาขาวๆ ที่ออกมาจากกางเกงที่เหนือเข่านิดๆ ล่อตาล่อใจคนอื่นๆ แค่ไหน


          “เอาน่ะ กลับพร้อมพี่นั่นแหละ”


          “อ่า...งั้นก็ได้ครับ” แม้ว่าจะไม่เข้าใจเท่าไหร่ แต่สงสัยพี่ดลคงมีงานให้เขาช่วยต่อละมั้ง


          “งั้นพะพายไปนั่งรอตรงออฟฟิชก่อนละกันนะ” พะพายพยักหน้ารับก่อนจะเดินไปนั่งรอที่ที่ดลบอกทันที ส่วนดลก็เดินไปหาลุงทมทันที


          “ถ้ำไหนครับลุงที่ว่ามีปัญหา?”


          “ถ้ำด้านในเลยครับคุณดล ลุงไม่กล้าบอกคุณคิม กลัวแกจะโกรธเอา” ลุงทมว่า


          “งั้นเรารีบไปดูกันเถอะครับ” ว่าแล้วทั้งดลและลุงทมก็เดินเข้าไปในป่า ซึ่งจุดหมายคือถ้ำที่มีปัญหาทันที...


          “พี่ดลหายไปไหนนะ?” พะพายพึมพำขึ้นพร้อมกับมองซ้ายมองขวาหาคนที่บอกให้เขานั่งรอ แต่ก็ไม่เห็นวี่แววเลย ว่าแล้วร่างเล็กก็มาเดินเล่นที่ริมชายหาดทันที


          “ที่นี่สวยจัง...อยากให้พะพิงมาอยู่ที่นี่ด้วย” พะพายว่าพร้อมกับมองไปยังท้องทะเลที่กว้างใหญ่ ในใจก็คิดถึงน้องชายฝาแฝดที่ไม่รู้จะเป็นยังไงบ้าง พะพิงจะรู้เรื่องเขามั้ย? แล้วถ้ารู้จะทำยังไง? เขาคิดไม่ตกเลยจริงๆ


          “อ๊ะ เปลือกหอยสวยชะมัด” พะพายว่าพร้อมกับยิ้มกว้างออกมากับสิ่งที่เห็น ร่างเล้กนั่งยองๆ ที่ชายหาดแล้วหยิบเปลือกหอยมาดูทันที โดยที่ไม่รู้ว่ามีสายตาหนึ่งกำลังจับจ้องมาที่เขา...


          “เหอะ” คิมหันต์หันหน้ากลับมาสนใจเอกสารต่อ หลังจากที่เผลอมองใครบางคนอย่างไม่รู้ตัว เขาไม่ได้สนใจเด็กคนนั้นสักหน่อย แค่ไม่เข้าใจในสิ่งที่ดลพูดเท่านั้น เด็กนั่นเป็นผู้ชายแต่กลับมีผู้ชายด้วยกันสนใจ...ถึงจะเป็นของขาวที่เหมือนตัวไม่เคยเจอแดดมาก่อนก็เถอะ แต่ผู้ชายขาวๆ ก็มีเยอะไป หรือจะเป็นหน้าใสๆ แก้มป่องๆ ปากเล็กๆ นั่นกัน เหอะ...แต่ยังไงก็ผู้ชายอยู่ดี!...


ครื้นๆ

เสียงฟ้าร้องดังขึ้นทำให้พะพายที่กำลังเพลิดเพลินกับการเก็บเปลือกหอยสวยๆ สะดุ้ง ก็นะ...เขาไม่เป็นคนไม่ชอบเสียงฟ้าร้อง ฟ้าแลบและฟ้าผ่าที่สุด ไม่ใช่แค่เขาคนเดียว พะพิงฝาแฝดของเขาก็เป็นเช่นกัน


ครื้นๆ


          “เฮือก!” พะพายสะดุ้งเฮือกทันที ก่อนจะรีบยกมือขึ้นมาปิดหู ดูท่าทางว่าฝนจะตกแน่ๆ ถ้าเขาไม่รีบกลับไปที่...


ซ่า!!

ไม่ทันจะคิดจบประโยคฝนห่าใหญ่ก็เทลงมาทันที ทำให้พะพายรีบพาตัวเองวิ่งกลับไปยังออฟฟิศทันที


          “เปียกหมดแล้ว” ร่างเล็กพูดขึ้นเมื่อพาตัวเองวิ่งเข้าร่มแล้ว ซึ่งก็ไม่ทัน เพราะเนื้อตัวของพะพายเปียกราวกับลูกหมาตกน้ำ


ครื้นๆ


          “เฮือก!” พะพายสะดุ้งอีกครั้งกับเสียงฟ้าร้อง ร่างเล็กอยากจะพาตัวเองเข้าไปในบ้านแต่เขาก็ไม่กล้า


แอดดด


          “มานั่งเซ่ออะไรอยู่ตรงนี้ เข้ามาสิ” คิมหันต์พูดขึ้นหลังจากที่เปิดประตูมาเรียกอีกคน เขาไม่ใช่คนใจดีหรอกนะ แต่ก็ไม่ได้ใจร้ายปล่อยให้ใครอีกคนนั่งโดนฝนสาดแบบนี้


          “ขะ...ขอบคุณครับ” พะพายว่าก่อนจะรีบพาตัวเองเข้าไปด้านในทันที


          “เฮอะ” คิมหันต์ร้องเฮอะออกมาเมื่อเห็นสภาพเปียกไปทั้งตัวของพะพาย


          “ไปนั่งทำไมที่พื้น?” คิมหันต์ขมวดคิ้วถามขึ้นเมื่ออยู่ๆ ร่างเล็กก็นั่งลงกับพื้น


          “พายกลัวตัวเปียกโซฟาคุณคิมครับ” พะพายว่าเสียงซื่อ


          “บ้าชิบหาย” คิมหันต์พึมพำออกมาแต่ก็ไม่ได้แย้งอะไร ก็นะ...อยากนั่งพื้นก็นั่งไป ก็ดี...ไม่เปียกโซฟาเขาด้วย แล้วเขาก็ไม่ได้มีเมตตากรุณาพอที่จะหาผ้าขนหนูมาให้คนตัวเปียกหรอกนะ


ซ่า!!!

ฝนยังคงตกมาอย่างบ้าคลั่ง ทำให้คิมหันต์เริ่มเบื่องานที่ทำ ก็นะ...ฝนตกเสียงดังขนาดนี้ ใครมันจะไปมีสมาธิทำงานกัน ตาคมมองไปยังร่างเล็กที่นั่งกอดเข่าสั่นราวกับลูกนกอยู่กับพื้นด้วยความรู้สึกหงุดหงิดในใจ แหงแหละ...รู้สึกขัดหูขัดตาไปหมด


          “ผ้าอยู่ในลิ้นชัก”


          “อะไรนะครับ?” พะพายทำหน้างุนงง


          “ฉันบอกว่าผ้าอยู่ในลิ้นชัก จะเอาก็เอา ไม่เอาก็ไม่ต้องเอา”


          “อ่า...ขอบคุณครับ” ว่าแล้วพะพายก็รีบไปเปิดลิ้นชักเอาผ้าขนหนูมาเช็ดตัวเองทันที แม้ว่าที่นั่งมาเกือบ 10 นาทีร่างกายจะเริ่มอึนๆ แล้วก็ตาม


          “ฮัดชิ่ว!” ร่างเล็กจามออกมาทันที ด้วยความที่ตัวเปียกนานๆ เขาต้องไม่สบายแน่ๆ


          “ฮัดชิ่ว!” พะพายตามมาอีกครั้ง ทำให้คนตัวสูงที่กำลังอ่านแฟ้มงานแฟ้มสุดท้ายขมวดคิ้วแน่น


          “ให้ตายสิ...เสื้อผ้าอยู่ในลิ้นชัก เอาไปเปลี่ยน แล้วอย่ามาจามให้ฉันหนวกขูอีก”


          “พะ...พายขอโทษครับ” พะพายว่าเสียงอ่อย


          “น่ารำคาญชิบหาย” คิมหันต์ว่าก่อนจะปิดแฟ้มลงอย่างหงุดหงิด พะพายรีบหยิบเสื้อผ้าของคนตัวสูงไปเปลี่ยนในห้องน้ำทันที ส่วนคิมหันต์พอเลิกทำงานแล้วก็นั่งนิ่งอย่างไม่รู้จะทำอะไร ก่อนที่ตาคมจะเหลือบไปเห็นเหล้าหมักที่ลุงทมบอก


          “ลองชิมดูหน่อยละกัน”

​...

ฝนตก...อยู่กันสองต่อสอง...เมาเหล้า อู้ววววววว ไม่สปอยละ รอติดตามตอนต่อไปค่า 55555555

___จางบิวตี้___

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว