email-icon

ขอบคุณสำหรับการเข้ามา "คอมเม้น" เป็นกำลังใจให้ไรท์ ถ้า "ติดดาว" ให้จะเป็นกำลังใจให้ไรท์มากๆ เลย

ตอนที่ 33 ออกจากกระโจมสิบก้าว

ชื่อตอน : ตอนที่ 33 ออกจากกระโจมสิบก้าว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.3k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ธ.ค. 2561 23:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 33 ออกจากกระโจมสิบก้าว
แบบอักษร

​“พะยะค่ะ” แม่ทัพหม่ารับคำ

“เจ้าจงตั่งทัพไว้...ข้าจะกลับเมืองหลวงก่อน ส่วนเมืองที่ตีมาได้ ข้าจะจัดสรรให้คนมาปกครอง”

“พะยะค่ะ” แม่ทัพหม่าบังคมแล้วเดินออกไป

“มู่หมิง..เจ้าให้ทหารสักสามพันกลับไปกับข้าวันรุ่งพรุ่งนี้ อีกสามหมื่นข้าเหลือไว้ให้แม่ทัพหม่าตรึงกำลังไว้”

“พะยะค่ะ” แม่ทัพมู่บังคมแล้วเดินออกไป หลงหลานมู่เดินไปที่ม่านแล้วเปิดออก เห็นนางลุกขึ้นนั่ง

“ตื่นแล้วหรือ” เขายิ้มและเดินเข้าไปถามนาง แล้วนั่งลง ปัดปอยผมที่บดบังใบหน้างดงามของนาง

“ใต้อ๋องวันรุ่งพรุ่งนี้จะยกทัพกลับหรือเพคะ” ซุนหลี่มองใบหน้าเขาที่มองมาที่นาง แล้วดึงนางเข้ามาสวมกอด

“ใช่...ข้าจะกลับ...ส่วนทางนี้ข้าให้แม่ทัพหม่าดูแลไปก่อน...ข้าจะไปสะสางงานราชกิจที่ไม่ได้สะสางมานาน...และกลับไปครั้งนี้ข้าจะตั่งเจ้าเป็นโฮ่วของข้า”

“เพคะ...” ซุนหลี่ซบอกที่อบอุ่นของเขา ซึมรักกับและกัน

“ต่อไปนี้ใต้อ๋องไปออกรบให้หม่อมฉันตามเสด็จด้วยเถิดเพคะ หม่อมฉันเป็นห่วง”

“ได้..ข้าจะไม่ทิ้งเจ้าให้เดียวดายอยู่ในพระราชวังอีกแล้ว” เขาดันตัวนางลงบนเตียง แล้วจูบลงที่หน้าผาก

“ขอบใจเจ้าที่ช่วยข้า...ข้าจะมิลืมบุญคุณในครั้งนี้...ข้าเป็นหนี้บุญคุณเจ้าโดยแท้” เขานอนลงแล้วสวมกอดนางจากด้านหลัง

“หม่อมฉันทำเพื่อใต้อ๋องและแคว้นมู่ของเรา” นางลูบลงบนมือของเขาที่สวมกอดนาง

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น...ข้าจะอยู่เคียงข้าท่านตลอดไป...หลงหลานมู่...สวามีของข้า


“มีการเคลื่อนไหวอันใด...จงส่งมาเร็วมาแจ้งข้าโดยทันที” หลงหลานมู่บอกกับแม่ทัพหม่า

“พะยะค่ะ...”

“ซุนหลี่ไปกัน” หลงหลานมู่ประคองนางขึ้นรถม้ามีหลังขันทีก้มลงให้นางเหยียบหลังขึ้นไป หลงหลานมู่ประคองนางไม่ให้ตกลงมา

“ที่จริงหม่อมฉันขี้ม้าได้นะเพคะ ไม่ต้องใช้รถม้าก็ได้”

“เจ้านั่งบนนั้นละ...เจ้าเหนื่อยมามากแล้ว” เขายิ้มแล้วปิดม่านลง

“น้อมส่งเสด็จใต้อ๋อง” แม่ทัพหม่าเคารพหลงหลานมู่ แม่ทัพมู่ก็เคารพแม่ทัพหม่าเพื่อจะเดินทางกลับด้วยเช่นกัน


“ใต้อ๋องใกล้ถึงเมืองหลวงแล้วไม่เกินสี่สิบลี้ กระหม่อมคิดว่าน่าจะควรตั่งค่ายพักแรมที่เมืองเสี่ยวหยาง​” องค์รักษ์หลี่บอกกับหลวงหลานมู่ที่ขี่ม้าอยู่

“ก็ดี...ซุนหลี่จะได้แต่งตัวใหม่ก่อนเข้าเมืองหลวง” หลงหลามู่หันไปบอกกับองค์รักษ์หลี่

“กระหม่อมจะเตรียมการ..บอกเจ้าเมืองเสี่ยวหยางพะยะค่ะ” ราชองค์รักษ์หลี่บังคมแล้วควบม้าไปที่รถม้าของซุนหลี่

“พระสนม”

ซุนหลี่คลี่ผ้าม่านออกมองราชองค์รักษ์หลี่

“มีอันใดหรือ”

“ใต้อ๋อง...ให้พักแรมที่ตำหนักยงหลี่ เมืองเสี่ยวหยาง”

“แล้วแต่ใต้อ๋องจะบัญชา” ซุนหลี่ยิ้มให้ราชองค์รักษ์หลี่


“กระหม่อมตงเว่ย ผู้ว่าการเสี่ยวหยางขอถวายบังคม”

“ผู้ว่าการตงเว่ย ตามสบาย” หลงหลานมู่บอกเขาที่บังคมตนอยู่ ซุนหลี่เดินมาข้างหลงหลานมู่ ผู้ว่าการเสี่ยวหยางบังคมนางด้วยเช่นกัน

“ตามสบายเถิดเจ้าเมืองเสี่ยวหยาง”

“ไปดูด้านในเถิด” หลงหลานมู่จับมือนางเดินเข้าไปด้านในด้วยกัน เดินเข้าไปในบ้านขนาดใหญ่มีสิ่งของครบครัน

“ที่นี่เป็นตำหนักของใครเพคะ ดูโอ่อ่างดงาม” ซุนหลี่มองโดยรอบดูใหญ่และสวยงาม

“เป็นตำหนักเก่าของเสด็จพ่อตอนนั้น ท่านมาเป็นผู้ว่าการเมืองนี้ แล้วเสด็จปู่ให้สร้างตำหนักนี้ขึ้นเพื่อให้เสด็จพ่อมาอยู่”

“มิน่าละ...ถึงได้งดงาม...ตื่นเช้ามาเจ้าจะว่างดงามกว่านี้” หลงหลานมู่ยิ้มให้นาง นางมองไปนอกหน้าต่างจ้องมองหิ่งห่อยสี่ห้าตัวที่อยู่บนต้นไม้ไม่ต่ำว่าสิบตัว นางจึงเดินออกจากตำหนักไปช้าๆ หลงหลานมู่จึงเดินตามนางออกไปด้วย

“ที่นี่มีหิ่งห้อยด้วยหรือเพคะ” ซุนหลี่มองจากต้นไม้ที่มีหิ่งห่อยเกาะอยู่มันเรืองแสงเป็นช่วงๆ เขาคว้าหิ่งห่อยสองตัวที่บินมาตรงหน้าเขา นางจึงมองตาม

“มันจะตายไหมเพคะ” ซุนหลี่มองด้วยความเห็นใจ เขาจึงแบมือให้นางดูว่ามันอยู่ในอุ่งมือเขา

“สวยจัง” นางมองมันด้วยความดีใจ มันทอแสงอยู่สองตัวแล้วบินจากไป

“ในวังก็มี...ถ้าว่างๆ ข้าจะพาเจ้าไปดู” เขายิ้มให้นาง นางสวมกอดเขาด้วยความลืมตัว

“จริงนะ”

“จริงสิ..ข้ามิปดเจ้าหรอก” เขาลูบแผ่นหลังนาง นางจึงผลักออกจากอ้อมกอดเขาด้วยความอาย

“กลับไปด้านในเถอะเพคะ...ป่านนี้สาวใช้คงทำน้ำให้ใต้อ๋องลงสรง”

“กลับก็ได้” เขาจับมือนาง นางมองหิ่งห่อยที่ทอแสงอยู่กลายสิบตัวอย่างเสียดาย


“กลับไปแล้ว...ข้าจะตั่งเป็นซุนหมี่หลินโฮ่ว” หลงหลานมู่หลับตาลงขณะที่นางใช้ผ้าถูหลังนั่งอยู่บนเก้าอี้

“จะรีบไปใยเพคะ...หม่อมฉันเป็นนางสนมก็ดีอยู่แล้ว...เป็นประมุขฝ่ายในหม่อมฉันคงปวดหัวตาย” ซุนหลี่หัวเราะคิด

“ข้าจะได้หมดห่วงเรื่องฝ่ายใน...มีเจ้าดูแลข้าก็เบาใจ” เขามองหน้านาง

“ถ้าใต้อ๋องคิดดีแล้ว หม่อมฉันก็ขอน้อมรับบัญชาเพคะ” นางยิ้มให้เขา

“บทเจ้าจะยอม...ก็ยอมเสียดื่อๆ”

“หม่อมฉันไม่อยากงองแงให้ใต้อ๋องรำคานพระทัย” นางยิ้มให้เขา

“ว้าย....หลงเอ๋อร์”

หลงหลานนมู่ดึงนางลงมานั่งบนขาแล้วพาดไปอีกข้างหนึ่งในอ่างเดียวกัน

“ข้าชอบเวลาที่เจ้าออกความคิดเห็น...มันทำให้ข้าไม่ต้องพูดคนเดียว”

“หม่อมฉันเป็นคนนิสัยไม่ดี...ชอบเถียง”

“เรียกหลงเอ๋อร์อีกซิ...” เขายิ้มให้นาง

“หลงเอ๋อร์...ข้าเปียกหมดแล้ว...” นางใช้มือลูบใบหน้าเขา

“เราก็อาบด้วยกันชะเลย”

“อย่าเพคะ” ซุนหลี่ยังมือเขาไว้

“ทหารที่อยู่นอกกระโจม...เดินออกจากกระโจมสิบก้าว” เสียงเขาดังจะทหารได้ยินและทำตามที่เขาสั่ง เขาได้ยินเสียงทหารถอยออกไป


นิยายฟรี ขอมากกว่า 10 เม้น

ยิ่งเม้นเร็ว...ยิ่งมาไว

1 เม้น 1 กำลังใจ

ความคิดเห็น