email-icon

ขอบคุณสำหรับการเข้ามา "คอมเม้น" เป็นกำลังใจให้ไรท์ ถ้า "ติดดาว" ให้จะเป็นกำลังใจให้ไรท์มากๆ เลย

ตอนที่ 31 ท่านมาได้เยี่ยงไร

ชื่อตอน : ตอนที่ 31 ท่านมาได้เยี่ยงไร

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.8k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ธ.ค. 2561 23:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 31 ท่านมาได้เยี่ยงไร
แบบอักษร

“นี่เมืองใดหรือ” ซุนหลี่เอ่ยถามพ่อค้าที่มีผ้าเกวียนเต็มคันรถ

“นี่คือเมืองหนานหยาง แล้วเจ้ามาจากไหนหรือพ่อหนุ่ม” ชายวัยกลางคนเอ่ยถามนางที่อยู่ในชุดของผู้ชายอยู่บนหลังม้า

“ข้ามาจากแคว้นมู่ จะไปเมืองหนานจิน ไปหาญาติของข้า”

“เจ้าอย่าพึ่งไปเลย ที่นั้นกำลังสู้รบกัน ตอนนี้ข้าได้ข่าวว่าอ๋องใหม่ของแคว้นมู่ป่วยหนักเจียนตาย ไม่รู้ว่าจะรอดพรุ่งนี้หรือไม่”

หลงหลานมู่...สิ่งที่ข้าฝัน...ไม่เขาต้องไม่เป็นอะไร...มันเป็นแค่ข่าวลือ

“พ่อหนุ่มเป็นอะไร..ทำไมเจ้าหน้าซีดเซียว” ชายวัยกลางคนมองหน้านางที่ซีดอย่างเห็นได้ชัด

“ข้าไม่เป็นอันใด อีกกี่ลี้ถึงจะถึงหนานจิน”

“ไม่ไกลนัก เจ้ามองจากหน้าผาฝั่งนี้ เจ้าจะเห็นว่าเป็นที่ตั่งค่ายของอ๋องมู่”

“ขอบน้ำใจท่านมาก” นางควบม้าไปทันที เพื่อจะไปหาหลงหลานมู่ บุรุษที่นางรัก...รักสุดหัวใจ


“กระหม่อมสำเร็จแล้วพะยะคะ”

“นักพรตหลินกงซุน เจ้าทำได้ดีมาก...นี้รางวัลของเจ้า” กวางหลินพูดขันทีสองคนยกหีบสีดำลายงดงามวางไว้ตรงหน้า

“แต่ที่สำเร็จเพียงครึ่ง เพราะมังกรในตัวที่อยู่คู่กายมาตั่งแต่กำเนิดได้ออกไปเพียงร่าง อาจสามารถกลับมาได้”

“ทำไมเจ้าไม่จัดการมังกรตัวนั้นของมัน”

“เพราะเป็นมังกรของเง็กเซียน กระหม่อมเพียงไล่ออกไปเท่านั้น หลังจากนั้นสองวันต่อจากนี้มันจะตายไปช้าๆ พะยะค่ะ”

“รอนับวันตายได้เลยหลงหลานมู่...ฮ่า...ฮ่า...ฮ่า...” กวางหลินหัวเราะด้วยความลำพองใจ


“ท่านหมอหลวงหลิน ใต้อ๋องเป็นเช่นใดบ้าง” แม่ทัพมู่ถามขึ้นหลังจากหมอหลวงเดินออกมาจากกระโจมหลังใหญ่ด้วยสีหน้าไม่สู้ดี

“ข้าได้จับเส้นชีพจรของใต้อ๋อง วิ่งสับสนยิ่งนัก ข้ามิอาจหาสาเหตุได้ว่ามันเกิดด้วยอะไร ตอนนี้ข้าให้เสวยยาลดอาการลง ไม่ช้าชีพจรคงเป็นปกติ”

“ซุน...ซุนหลี่...ซุนหลี่...” เสียงดังเบาๆ ออกมาจากกระโจมด้านใน หมอหลวงและแม่ทัพอีกสามคนวิ่งเข้าไป

“เจ้าเอายาที่อยู่ในกระเป๋าข้ามา...ใต้อ๋องลืมพระเนตร...พะยะค่ะ” หมอหลวงบอกกับเด็กรับใช้ แล้วหันไปพูดกับหลงหลานมู่

“ใต้อ๋อง...พระองค์ต้องหายเป็นปกติพะยะค่ะ...ลืมพระเนตร...ราษฎรและพระสนมรอพระองค์กลับไปนะพะยะค่ะ” องค์รักษ์หลี่ก็คือหลี่กงกง หลงหลานมู่ได้เลือนขั้นให้เขาก่อนมารบที่แคว้นอั้น

“เรียนท่านแม่ทัพมู่...มีบุรุษผู้หนึ่งขอเข้าเฝ้าพะยะค่ะ” ทหารเข้ามารายงาน

“ข้าไม่ต้องการพบใคร จนกว่าใต้อ๋องจะหายเป็นปกติ” แม่ทัพมู่พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงดุดัน

“เขาแจ้งว่าเป็นสหายของท่านเมื่อนานมาแล้ว”

“ให้เข้ามาได้” เขาพูดโดยมองหน้าหลงหลานมู่ที่เหมือนคนหลับสนิท ชายคนหนึ่งเดินเข้ามามีผ้าปิดคุมทั้งตัวและครึ่งใบหน้าแม่ทัพหม่าชักดาบไปที่ชายที่เข้ามาใหม่ทันที

“เจ้าเป็นใคร จงเผยใบหน้าเจ้าออกมาบัดเดียวนี้” แม่ทัพหม่าน้ำเสียงดุดัน พร้อมในมือถือดาบพร้อมจ้วงแทง บุรุษคนนั้นใช้มือเปิดผ้าออกให้ทุกคนเห็นแม่ทัพหม่าและทุกคนตรงที่นั้นทิ้งดาบแล้วเคารพบุรุษตรงหน้าว่าเป็นใคร

“พระสนมซุน...ท่านมาได้เยี่ยงไร” องครักษ์หลี่ถามขึ้นด้วยความตกใจไม่ต่างจากทุกคนในที่นี่ มิมีสตรีใดจะมาถึงในสนามรบ เป็นอันขาด เป็นกฎที่ตั้งไว้ว่า สตรีใดย่ำกายเข้ามาในสนามรบจะทำให้เกิดมลทิน หญิงใดกระทำเช่นนั้นจะถูกตราหน้าว่า หญิงแพศยา

“หลงหลานมู่” ซุนหลี่เดินไปนั่งข้างเขา มือประทับลงใบหน้าเขา

“มันเกิดอันใดขึ้น พวกเจ้าเล่าให้ข้าฟังบัดเดี๋ยวนี้” ซุนหลี่มองใบหน้าทุกคน แม่ทัพหลี่เล่าเหตุการณ์เมื่อว่าให้ทางฟังที่ถ่อยคำ มือของนางสัมผัสหน้าผากเขาอีกครั้ง นางได้รู้ว่ามันมีอะไรมาอยู่ในตัวของเขา และมังกรที่นางเคยสัมผัสจากพลังเขา มังกรตัวนั้นที่อยู่ในตัวเขาหายไปเหมือนเวลาที่เขาเสพสวาทอยู่ทุกครั้งมังกรก็หายไปด้วย แต่ตอนนี้ไม่ได้เสพสวาทเหตุใดมังกรจึงหายไป นางรู้มาโดยตลอด เมื่อเข้าใกล้เขาทีไร หงส์ในตัวนางตั่งแต่กำเนิดจะทำให้นางและเขามีความสัมพันธ์เชื่อมโยงกัน

“พวกเจ้าออกไปก่อน ข้าขออยู่กับใต้อ๋องสักชั่วครู่ มีสิ่งใดที่มีแสงหรือเสียงจงอย่าเข้ามาเป็นอันขาด มิชะนั้น พวกเจ้าจะมิมีชีวิตรอดเป็นแน่”

“พะยะค่ะ” ทุกคนจึงออกไปตามคำสั่งของนางแล้วปิดกระโจมมิดชิด

นางมองใบหน้าที่หลับใหลไม่ได้สติ นางขึ้นค่อมบนตัวเขา มือนางประทับบนหน้าอกของเขาทั้งสองข้าง

“เทียนเอ๋อร์...”

ทันใดนั้นหงส์สีทองปรากฏตัวขึ้นมาช้าๆ จนเห็นเป็นรูปร่างเสียงร้องดังลั่น นางผายมือหงส์ตัวนั้นขึ้นมาอยู่บนมือของนาง

“จงเข้ามาช่วยหลงของเจ้าด้วย...” นางมองหงส์ที่มองหน้านางอยู่และบินเข้ามาในอกของนาง นัยน์ตาสีดำของซุนหลี่เปลี่ยนเป็นสีทอง มือของนางยกขึ้นไขว่ข้างกันทาบบนหน้าอก แล้วมือทั้งสองข้างทาบบนหน้าอกเขาอีกครั้ง หลงหลานมู่สะดุ้ง มังกรสีเหลืองทองเข้าไปในอกของเขา ปากของเขามีน้ำสีเขียวไหลออกมา พร้อมกับลูกกลมๆ สีดำเล็กๆ ไหลออกมาด้วยพร้อมกับเลือดของเขา ทันใดนั้นมังกรก็มาอยู่ตรงหน้านาง หงส์บินออกมาจากอกเขา มังกรจึงเข้าไปในอกของเขา

“มนต์ดำ...ของผู้ใดกัน...” นางหยิบลูกดำๆ มาดู

“จงกลับไปหาคนที่ทำบัดเดี๋ยวนี้” นางพูด ลูกดำๆ ก็หายไปจากมือนาง นางสำลักออกมาเป็นเลือนแล้ววูบไป


มาแล้วจร้า ขอมากกว่า 10 เม้นนะ แล้วจะมาต่อให้

1 เม้น 1 กำลังใจ

ความคิดเห็น