ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Daddy 4

คำค้น : Yaoi, NC, 18+, SM

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.9k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ธ.ค. 2561 17:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Daddy 4
แบบอักษร

Daddy 4


พะพายมองบรรยากาศรอบตัวที่ไม่คุ้ยเคยด้วยความรู้สึกกังวล ถึงแม้ว่าที่นี่จะดีกว่าในซ่องที่เขาเพิ่งออกมาก็ตาม ใช่แล้ว...พะพายถูกซื้อขาดมาจากซ่องโดยผู้ชายที่เขาไม่รู้แม้กระทั่งชื่อ พะพายเดินตามคนตัวสูงออกจากซ่องในตอนเช้า และมายังบ้านหลังใหญ่หลังหนึ่งที่บ่งบอกฐานะของคนตัวสูงได้เป็นอย่างดี


          “ใครเหรอครับ?” ดลถามขึ้นทันทีเมื่อเห็นว่าผู้เป็นนายพาผู้ชายตัวเล้ก หน้าหวานมาที่บ้านด้วย


          “คนงานใหม่” คิมหันต์ว่า


          “คนงาน?” ดลถามย้ำอย่างไม่เชื่อหู แหงแหละ...ตัวเล็ก ผิวบางๆ แบบนี้เนี่ยนะจะเป็นคนงาน


          “จัดการให้ด้วย” คิมหันต์ไม่ตอบซ้ำแต่กลับมอบหมายหน้าที่ให้ดลเป็นคนดูแล จัดการทันที ก่อนที่คนตัวสูงจะเดินเข้าบ้านไป ทำให้พะพายยืนเคว้งอย่างทำตัวไม่ถูก


          “เอ่อ...”


          “ฉัน...เอ่อ...พี่ละกัน พี่ชื่อดล เป็นเลขาส่วนตัวของคุณคิม” ดลแนะนำตัวเองขึ้น


          “พะ...พะพายครับ” พะพายแนะนำตัวออกมาอย่างกล้าๆ กลัวๆ ถึงอีกฝ่ายจะดูเป็นมิตรแต่เขาก็ยังทำตัวไม่ถูกอยู่ดี เขาไม่รู้หรอกว่าคนงานที่ว่าเขาต้องทำหน้าที่อะไรบ้าง ไม่ใช่ว่ากลัวงานหนักนะ เพราะพะพายก็เคยทำงานมาเยอะแยะมากมาย แต่เขาแค่กลัว...สภาพแวดล้อม ที่มีผู้ชายตัวใหญ่ๆ เดินไปเดินมานับ 10 คน


          “คุณคิม...เอ่อ...ซื้อตัวเรามาจากซ่องเหรอ?” แม้จะรู้ว่าเป็นคำถามที่ตรงเกินไปแต่ดลก็อยากจะเช็คก่อนว่าอีกคนเป็นใคร เป็นมายังไง ทำไมอยู่ๆ ก็ตามผู้เป็นนายของเขามาที่บ้านแบบนี้ เจ้านายของเขาเที่ยวซ่องบ่อย แต่เขาก็ไม่เคยเห็นคุณคิมซื้อขาดใครออกมาเลย เพราะเจ้าตัวบอกว่าเปลี่ยนคนไปเรื่อยๆ มันส์กว่า


          “ครับ” พะพายตอบเสียงเศร้า พร้อมกับใบหน้าขาวที่หม่นลง


          “อืม...พี่จะไม่ถามอะไรมากกว่านี้แล้วล่ะ เดี๋ยวพี่จะพาไปที่ห้องพักนะ แล้วจะอธิบายเรื่องงานให้ฟังอีกที ตามมาสิ” ว่าแล้วพะพายก็เดินตามดลไปยังตึกคนงาน ซึ่งตอนแรกดลจะให้พะพายไปนอนกับตึกรวมคนงานชาย แต่คิดไปคิดมา ตัวเล็กๆ ขาวๆ อย่างพะพายคงจะอันตรายน่าดู เลยให้มาที่ตึกรวมคนงานหญิงแทน


          “นี่มันไม่ใช่ตึกผู้หญิงเหรอครับ?” พะพายถามอย่างสงสัย เมื่อเห็นว่าแถวนั้นมีแต่ผู้หญิงอยู่


          “เอ่อ...พอดีตึกผู้ชายห้องเต็มน่ะ เราก็อยู่ที่นี่ไปละกัน”


          “อ่า...ครับ” พะพายไม่ได้ถามต่อ เพราะเขาก็ไม่ได้เรื่องมากอะไร อยู่ที่ไหนก็ได้แค่มีที่ซุกหัวนอน และไม่ต้องทำงานอย่างว่าก็พอ แค่นี้เขาก็พอใจแล้วล่ะ


          “นี่เป็นห้องของเรานะ” ดลเปิดห้องหนึ่งที่อยู่ชั้นล่างให้กับพะพาย


          “อยู่ได้มั้ย?” ดลถามเมื่อเห็นว่าร่างเล็กเดินดูไปมา


          “ได้ครับ สบายมากเลย” พะพายว่ายิ้มๆ ก็นะ...ห้องนี้มีเตียง ตู้ โต๊ะอย่างครบครัน แค่นี้เขาก็พอใจแล้วล่ะ


          “ดีแล้วล่ะ ส่วนงานน่ะ...” ว่าแล้วดลก้อธิบายเกี่ยวกับงานให้พะพายฟัง ซึ่งหน้าที่ของเขาก็คือทำงานทั่วไป ไม่ว่าจะเป็นทำงานสวนบริเวณบ้าน ช่วยคนงานหญิงเกี่ยวกับงานบ้านและบางครั้งก็ต้องขึ้นเรือไปบนเกาะเพื่อช่วยงานอื่นๆ เอาเป็นว่างานของพะพายเป็นงานจิปาถะไม่มีตำแหน่งที่แน่นอนอะไรแบบนั้น แต่เท่าที่ดลพูดมาไม่มีอะไรที่พะพายทำไม่ได้เลย ร่างเล็กคิดว่ามันดีกว่าที่คิดด้วยซ้ำ ดีที่เขาหลุดพ้นจากสถานที่น่ากลัวๆ แบบนั้นออกมาได้ เขาอยากจะขอบคุณคนๆ นั้น...ไม่สิ เขาต้องเรียกว่าคุณคิมหันต์ ที่ช่วยซื้อตัวเขาออกมา แม้ว่าจะไม่ได้ตั้งใจก็ตาม


          “มาใหม่เหรอ?” เสียงหนึ่งทักขึ้นทำให้พะพายที่กำลังจัดห้องอยู่หันไปมองที่หน้าประตู


          “เอ่อ...ครับ”


          “พี่ชื่อแจ๋วนะ เป็นผู้ช่วยแม่ครัวที่นี่” หญิงใต้ว่าอย่างเป็นมิตร แต่พะพายก็ยังรู้สึกเกร็งๆ นิดๆ


          “ผมชื่อพะพายนะครับ”


          “ตัวขาวจั๊วะเลยว่ะ มาจากเหนือหรือเปล่าเนี่ย?” แจ๋วเดินเข้ามาหาพะพายทันที ซึ่งเธอเป็นคนเข้ากับคนง่ายอยู่แล้ว พอเห็นมีคนงานมาใหม่ก็อยากรู้จัก อยากสนิทด้วย


          “ใช่ครับ”


          “มีอะไรคุยกับพี่ได้ อยู่ห้องข้างๆ เนี่ย”


          “จริงเหรอครับ?” พะพายถามกลับ และเริ่มรู้สึกเกร็งน้อยลง


          “จริงสิ เรามันน่ารัก พี่เห็นแล้วหมั่นเขี้ยวเหมือนเป็นน้องชาย” พะพายยิ้มกว้างทันทีกับคำพูดของหญิงสาว ก็นะ...ที่นี่ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิดจริงๆ ด้วย!...ทางด้านของคิมหันต์...


ก็อกๆๆ


          “เข้ามา” สิ้นเสียงอนุญาตประตูก็เปิดออกพร้อมกับเลขาคนสนิทที่เดินเข้ามา


          “มีไร?” คิมหันต์ถามขึ้น


          “ผมแค่อยากถามเรื่องน้องพะพายน่ะครับ”


          “พะพาย?” คิมหันต์ขมวดคิ้ว


          “เอ่อ...น้องคนที่คุณคิมพามา” คิมหันต์พยักหน้ารับนิดๆ เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเด็กนั่นชื่อไร เห็นเรียกตัวเองพะพาย หรือว่าอีกฝ่ายแนะนำตัวแล้วเขาจำไม่ได้ก็ไม่รู้ ก็นะ...ปกติเขาไม่ชอบจดจำอะไรที่ไม่สำคัญอยู่แล้ว รกสมอง!


        “จะถามอะไรก็ถาม” คิมหันต์ว่าเสียงเรียบ


          “ผมไม่คิดว่าคุณคิมจะซื้อขาดใครน่ะครับ ปกติแค่สนุกชั่วคราว” คิมหันต์นิ่วไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบ


          “แค่หมั่นไส้คนเลยซื้อ” ดลพยักหน้ารับอย่างรับรู้ เพราะรู้ว่าคิมหันต์หมายถึงใคร ก็นะ...ศัตรูของผู้เป็นนายเขามีแค่คนเดียวเท่านั้นแหละ


          “เรื่องน้องพะพาย ผม...”


          “อยากทำอะไรก็ทำ ไม่ได้สนใจอยู่แล้ว” คิมหันต์พูดขัดขึ้น ซึ่งดลก็ชะงักไป ก็นะ...ดูแล้วพะพายไม่ใช่สเปคของผู้เป็นนายของเขาจริงๆ...สามวันต่อมา...งานหลักๆ ของพะพายก็คืองานในสวน เพราะคนงานผู้ชายส่วนมากจะขึ้นไปทำงานที่เกาะ เลยไม่มีคนดูแลสวน ดังนั้นดลจึงมอบหน้าที่นี้ให้กับคนตัวเล็กแทน


          “เข้าร่มก่อนมั้ย วันนี้แดดแรงนะ” ดลพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าพะพายทำงานมาตั้งแต่เช้า จนตอนนี้บ่ายแล้วและแดดก็แรงมากด้วย


          “พายขอทำตรงนี้ให้เสร็จก่อนนะครับ” พะพายหมายถึงการเอาต้นไม้ต้นเล็กๆ ลงดิน


          “ไว้ทำตอนบ่ายๆ เย็นๆ ก็ได้นี่” ดลว่าอย่างเป็นห่วง เพราะตอนนี้ใบหน้าของคนตัวเล็กแดงเพราะแดดแล้ว


          “เดี๋ยวตอนเย็นพายจะไปจ่ายตลาดกับพี่แจ๋วน่ะครับ เลยอยากทำให้เสร็จไปเลย” พายว่ายิ้มๆ จริงๆ เขาก็ร้อนจนมึนหัวไปหมดแล้วเหมือนกัน แต่มันก็เหลืออีกแค่ไม่กี่ต้นเอง ก็เลยอยากทำให้เสร็จๆ ไปเลย


          “อ๊ะ”


พรึ่บ


หมับ


          “เป็นอะไรหรือเปล่า?” ดลถามขึ้นอย่างเป็นห่วง เมื่อพะพายทำท่าจะเป็นลม เพราะขณะที่ร่างเล็กลุกขึ้นก็เซจนแทบล้ม ดีที่เขาคว้าแขนเอาไว้


          “แฮะๆ ไม่เป็นอะไรครับ” พะพายยิ้มแห้ง


          “ไม่ต้องมาโกหกเลย หน้ามืดเพราะแดดแล้วเนี่ย เข้าร่มเถอะ ค่อยมาทำพรุ่งนี้ เดี๋ยวจะไม่สบายซะ” ดลว่าตัดบทเสร็จสรรพ พะพายยู่ปากนิดๆ แต่ก็ยอมทำตามคำสั่งแต่โดนดี เพราะดลก็เหมือนเป็นหัวหน้าของเขา แม้ว่าอีกคนจะทำตัวเหมือนพี่ชายก็เถอะ


          “พายไม่เป็นไรแล้วครับ ขอบคุณพี่ดลมากนะครับ” พะพายพูดขึ้นเมื่อดลพาเขาเดินมานั่งที่โต๊ะม้าหินในร่ม


          “ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว อย่าดื้อไปตากแดดอีกล่ะ ไปพักเถอะ” ดลว่า


          “รับทราบครับ” ดลยิ้มออกมากับคำพูดคำจาของอีกฝ่ายก่อนจะยื่นมือไปยีหัวพะพายอย่างเอ็นดู


          “ดีมากครับ งั้นพี่ไปทำงานแล้วนะ” ว่าแล้วดลก็เดินออกไป ทิ้งให้พะพายนั่งพักอยุ่ที่โต๊ะม้าหินหน้าทางเข้าตึกพักคนงาน


          “เฮอะ” เสียงสบถหนึ่งดังขึ้นทำให้พะพายสะดุ้งและหันไปมองเจ้าของเสียงทันที


          “คะ...คุณคิม...”


          “อู้งานหรือไง?” คิมหันต์เลิกคิ้วถาม จริงๆ เขาเห็นเหตุการณ์ตั้งแต่เมื่อกี้แล้วที่อีกคนเกือบล้มแล้วดลคว้าไว้ แต่แค่ไม่อยากเข้ามาขัด จริงๆ ออกจะหมั่นไส้ด้วยซ้ำที่เห็นทั้งสองคนสนิทกัน เขาไม่คิดว่าเลขาคนสนิทของเขาจะมีรสนิยมแบบนี้ เหอะๆ


          “เปล่านะครับ เดี๋ยวพายกลับไปทำต่อ แค่พักแปบเดียว” พะพายว่าเสียงรัวจนลิ้นแทบจะพันกัน


          “ทำงานให้มันคุ้มกับเงินหน่อย จำไม่ได้หรือไงว่าค่าตัวนายมันเท่าไหร่” คิมหันต์ว่าเสียงเข้มใส่


          “พายจำได้ครับ จำได้ขึ้นใจเลย” พะพายว่าเสียงเศร้า พร้อมกับใบหน้าขาวที่หม่นลง


          “งั้นก็ไปทำงานสิ จะอู้ทำไม” พะพายกัดปากนิดๆ แม้ว่าจะยังรู้สึกมึนๆ หัวอยู่ แต่ถ้ายังคงนั่งแบบนี้อีกฝ่ายคงไม่ชอบใจแน่ๆ ว่าแล้วร่างเล้กก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที


พรึ่บ


หมับ


          “อ๊ะ” เหตุการณ์ตอนนี้เหมือนกับเดจาวูไม่มีผิด แต่ต่างกันตรงที่เข้าของมือหนาที่จับแขนของเขาเท่านั้น


          “เอ่อ...พายขอโทษครับ” พะพายรีบดีดตัวออกจากคิมหันต์ทันทีเมื่อเผลอเอนตัวไปหาอีกคนอย่างลืมตัว เมื่อกี้เขาเกือบหน้ามืดอีกครั้ง ซึ่งอาจจะเพราะพิษของไอแดดและการที่ลุกเร็วเกินไป


          “ซุ่มซ่าม” คิมหันต์ว่า


          “ขะ...ขอโทษครับ” พะพายขอโทษอีกครั้ง

          “...”


          “เอ่อ...งั้นเดี๋ยวพายจะกลับไปทำงาน...”


          “ยืนยังไม่ไหวแต่จำกลับไปทำงาน? โง่หรือไง?” คำพูดของคนตัวสูงทำให้ร่างเล็กสะอึกไปทันที


          “พาย...”


          “ฉันให้นายอู้แค่วันนี้วันเดียวเท่านั้นแหละ” พูดจบคนตัวสูงก็กลับหลังหันเดินเข้าบ้านไปทันที พะพายมองตามแผ่นหลังกว้างไปจนสุดสายตาก่อนจะถอนหายใจออกมา


          “ทำไม...คุณถึงดูไม่ชอบพายขนาดนั้นเลยล่ะครับ?”

​...

คุณคิมเริ่มออกลายแล้วจ้า 5555555 ไม่ชอบ ไม่ถูกใจ ไม่ใช่สเปค จ้าๆๆ ก็รอดูกันต่อไป 555555 ยังไงก็ฝากติดตามด้วยนะคะ จุ๊บๆ

___จางบิวตี้___

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว