ขอบคุณนักอ่านทุกคนที่กดเข้ามาอ่านนิยายของไรท์ ไรท์รู้สึกดีใจเป็นอย่างมากที่สามารถมอบความสุขให้กับทุกคนได้ ติดตามนิยายเรื่องใหม่ๆของไรท์ได้เรื่อยๆเลยน๊าาา

ปอบ NC20++ {หอมม...ชั่งหอมเหลือเกิน} PART ONE

ชื่อตอน : ปอบ NC20++ {หอมม...ชั่งหอมเหลือเกิน} PART ONE

คำค้น : ปอบ,ฬาวี,เลือด,ตัวอะไร,ชายรักชาย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.2k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ธ.ค. 2561 02:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ปอบ NC20++ {หอมม...ชั่งหอมเหลือเกิน} PART ONE
แบบอักษร


เนื้อหาต่อไปนี้ค่อนข้างวิปลาส ใครรับไม่ได้กดX

___________________________________________________________________________________________________________




พร้อมจะอ่านหรือยัง!












ถ้าพร้อมแล้วก็ไปกันเลย











ปอบ NC20+ {หอม..ชั่งหอมเหลือเกิน}







“ห๊ะ! อะไรนะครับหมอ มันไม่จริงใช่ไหมครับ” ผมลุกขึ้นยืนด้วยความตกใจไม่ต่างจากเพื่อนของผมที่ยืนอยู่ข้างๆกันสองคน


“จริงครับ คุณฟังไม่ผิดหรอก คุณ ฬาวี มีแค่1ใน 99.9% เท่านั้นที่สามารถเกิดความผิดปกตินี้ได้ แต่ไม่ต้องกังวลไปนะครับ มันไม่ได้อันตรายครับ” ผมซุดตัวลงนั่งเก้าอี้อย่างคนหมดแรง เมื่อได้ฟังคำวินิฉัยจากคุณหมอถึงความผิดปกติจากการปวดท้องอย่างรุนแรงโดยไม่ทราบสาเหตุ หมอบอกผมว่า “สาเหตุที่คุณฬาวี ปวดท้องนั้น เกิดจากฮอร์โมนในร่างกายปรับสภาพกระทันหันทำให้ปวดท้องอย่างรุนแรง” มันยังไม่หมดเท่านั้นครับ สิ่งที่ผมช็อคก็คือ **“**และคุณ ฬาวี สามารถเป็นประจำเดือนเหมือนผู้หญิงครับ ซึ่งเป็นเคสที่หาได้ยากมากๆเลยครับสำหรับคนที่มีความผิดปกติแบบนี้” ม่ายย ไม่จริง ทำไมต้องเป็นผม ผมนั่งน่าเศร้าอยู่บนเก้าอี้ โดยมีเพื่อนของผมปลอบใจอยู่ข้างๆ


“ไม่เป็นไรหรอกมึง แค่เป็นประจำเดือนเอง พวกกูก็เป็น เห็นม๊ะ”


“เออๆ อย่าซีเลยเพื่อน”


“ไม่เป็นไรกับผีดิ กูผู้ชายนะโว้ย ส่วนพวกมึงเป็นผู้หญิงมันเป็นไม่ได้โว้ยย” ผมอธิบายให้หมวยเล็กและหมวยใหญ่ให้เข้าใจ พรางทำหน้าคิดหนัก “ให้ตายเถอะ ผมต้องมีฮอร์โมนเหมือนผู้หญิงอย่างงั้นหรอ มีหน้าตาที่เหมือนยังไม่พอหรือไงห๊ะ! ทำไมกูไม่เกิดมาเป็นผู้หญิงเลยละ แมร่ง” สวัสดีครับทุกคน ผมฬาวี ทณกิจ (ทะ-นะ-กิด) ทุกคนคงได้ยินและฟังได้รู้กันหมดแล้ว คุณหมอบอกว่า ผมสามารถเป็นประจำเดือนเหมือนผู้หญิงได้ ซึ่งในขณะนั้น ผมเหมือนกำลังฝันร้าย ที่กำลังรอตื่นจากฝันมาพบกับความจริงที่ว่า แท้จริงแล้วผมไม่ได้เป็นอย่างที่หมอบอก


“กลับบ้านดีๆนะมึง ไม่ต้องคิดมาก ทุกอย่างมีทางแก้ไขมึง” หมวยเล็กโผล่หน้าเข้ามาบอก


“เออ ถ้ามึงไม่มีทางแก้ ก็ไม่เป็นไรนะ อย่างน้อยมึงก็เป็นเหมือนพวกกู” หมวยใหญ่พูดเสริม


“รู้แล้วน่า กูไม่คิดมากเพราะเรื่องพวกนี้หรอก เล็กๆ” เล็กกับผีดิ มึงผิดปกตินะไอ้ฬาวี มึงมีประจำเดือนเหมือนผู้หญิงเลยนะโว้ย ข้างไม่ดีในหัวสมองผมมันย้ำ ถึงผมจะคิดในแง่บวกแค่ไหน แต่มันก็ยากที่จะทำใจได้ ได้แต่บอกตัวเองว่า “ไม่เป็นไร”


“ให้มันจริงเถอะ” หมวยเล็กจ้องหน้าผมอย่างจริงจังมันคงกลัวผมจะคิดสั้นละมั้ง กูไม่ฆ่าตัวเองด้วยเรื่องอย่างนี้หรอก


“เออน่า กูไม่ฆ่าตัวตายหรอก มึงวางใจได้” ผมพูดติดตลกให้มันสบายใจ


“ปากเสียจริงๆ มึงก็ลองตายดูสิ กูกับหมวยเล็กนิแหละจะตามไปลากมึงกลับมาจากนรกเอง” หมวยใหญ่พูด


“สวรรค์สิมึง ฮ่าๆ” ผมมันต้องขึ้นสวรรค์สิ จะให้คนหล่อๆอย่างผมไปตกนรกได้ไง


“จะอะไรก็ชั่ง แต่กูขอบอกไว้ตรงนี้เลยว่า “มึงห้ามตาย” หมวยเล็กมันพูด ผมก็ได้แต่พยักหน้าให้มันเบาใจ ก่อนที่เราสามคนจะบอกลากันเสร็จ


ผมขับรถไปจอดที่โรงรถในคอนโดแล้วเดินเข้าไปข้างใน


“เชี่ยแมร่ง..ปวดท้องอีกแล้ว” ผมหยุดเดินอยู่หน้าห้องกุมท้องตัวเองอย่างทรมาน “ทำไมเจ็บอย่างนี้ว่ะ”


ผมสถบเบาๆ กำลังจะไขประตูห้องเข้าแต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อรู้สึกเหมือนมีใครวิ่งผ่านไปที่ด้านหลัง


พรึบ!


“เฮ้ยย..ใครนะ” ผมมองเห็นแว็บๆ ใครก็ไม่รู้แต่ตอนนี้ไม่เห็นแล้ว “หรือจะเป็นคนข้างห้องว่ะ แต่ตอนนี้มันตี1แล้วนะ ชั่งมันเถอะ” ผมเลิกคิดมาก คิดไปก็คงจะไม่รู้คำตอบ


พรึบ!

“อือ..ปวดท้องโว้ย” ผมฟุบลงที่เตียงนอนอย่างอ่อนเพลีย นี้หรออาการประจำเดือนที่ผู้หญิงเป็น ตอนนี้ผมเข้าใจแล้วแหละว่า การที่พวกเธอเกิดอาการหงุดหงิดอย่างบ้าคลั่งเกิดจากอะไรเป็นสาเหตุ ผมนอนหายใจเข้าลึกๆอยู่สักพัก ก็ลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำ ผมถอดเสื้อและกางเกงออก “เชี่ย..เลือด” ผมอ้าปากตาโตร้องออกมาอย่างตกใจ ถึงกับขาอ่อนแรงไม่อยากจะเชื่อแต่ก็ต้องเชื่อ “ว่าผมมีฮอร์โมนเหมือนพวกเธอแล้วสินะ” ผมถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย ทำไมคนอย่างฬาวี ต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยว่ะ ผมเปิดฝักบัวปล่อยให้น้ำชำระร่างกายและเลือดของผมไป ก่อนจะหยิบสบู่มาถูตัวและคราบเลือดที่ติดตัวผมออก “มันจะหายเจ็บท้องตอนไหนเนี่ย เป็นประจำเดือนนี้มันยากจังว่ะ” ฬาวีพูดไปในขณะที่มือก็ชำระร่างกายของตัวเอง


หลังจากที่ผมอาบน้ำเสร็จ หน้าท้องแบนๆก็เริ่มคำรามเสียงหน้าเกียจออกมา “จะมาหิวอะไรตอนนี้ว่ะเนี่ย” จะไม่ให้ผมบ่นได้ไง ตอนนี้มันจะตี2แล้ว ในห้องก็ไม่มีอะไรเหลือเลย งั้นออกไปเซเว่นใกล้ๆก็แล้วกัน จะได้ไปซื้อผ้าอนามัยเพิ่มด้วยดีนะหมวยใหญ่ให้ติดตัวมาก่อนชิ้นหนึ่งไม่งั้นคงได้แดงเต็มกางเกงแน่ ผมล็อคห้องก่อนจะเดินออกไปจากคอนโดตอนนี้กำลังเดินไปเซเว่นถามว่า ทำไมถึงไม่ใช้รถหรอ คำตอบก็คือก็ไม่รู้เหมือนกันสงสัยอยากเดินชมนกชมกาไปด้วยมั้ง แต่ก็นะจะเปลี่ยนความคิดตอนนี้ก็คงไม่ทันละ 


เดินมาไกลแล้วถ้าให้กลับไปเอารถก็คงจะเสียเวลา ผมเดินกุมท้องมองทางไปมาอากาศตอนกลางคืนก็ไม่เลวเหมือนกันนะมันอาจจะดูวังเวงไปบ้างแต่ก็ดูสงบดี


พรึบ!

“หือ..อะไรว่ะ” ผมหันกลับไปมองด้านหลังอย่างรวดเร็วเหมือนคนเดินผ่านอีกแล้วไง ผมมองสอดส่องไปมาพรางปรับโฟกัสให้ชัดเจน แต่ก็ไม่เห็นว่าจะมีใครสักคนหรือเราจะคิดไปเอง ผมเลิกสนใจและเดินต่อไปจนถึงเซเว่น


“อ่า…ได้ของครบสักที คนก็มองกันจังแค่ซื้อผ้าอนามัยมันไม่ปกติหรือไงกัน” ผมสถบเบาๆกับตัวเอง ในระหว่างที่ผมเดินเอาของไปจ่ายตังค์นั้นคนก็มองงมาที่ผมพพรางกับอมยิ้มให้ “คงจะคิดในใจละสิว่าสงสัยซื้อไปให้เมียละมั้งหรือไม่ก็น้องสาว” ผมได้แต่ถอนหายใจกับตัวเอง ถ้ามันเป็นแค่ความฝันก็คงดีนะสิ ผมส่ายหน้าไปมา ยังไงมันก็เป็นความจริงเราก็คงทำได้แค่ยอมรับมันเท่านั้น ในระหว่างทางผมรู้สึกเหมือนมีใครกำลังจ้องมองผมอยู่ในมุมหนึ่ง ผมหยุดเดินมองไปทีซอกตรอกเล็กๆที่มืดสนิทจ้องอยู่นานแต่ก็ไม่เห็นอะไร แต่อยู่ๆคนก็ลุกขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุลมพัดปลิวไปมาอย่างแรงสร้างความสยองขวัญขึ้นไปอีก ผมเลิกมองที่ตรอกมุมนั้น ก่อนจะเดินออกไปไม่สนใจว่าตอนนี้ตัวเองกำลังปวดท้องอยู่ เดินขึ้นไปคอนโดด้วยความเงียบสงันและวังเวงไม่มีแม้แต่เสียงอะไรมารบกวนมองซ้ายมองขวา “เอาน่าไม่มีอะไรหรอก” ผมบอกตัวเอง แต่ลางสังหรณ์มันเหมือนมีคนเดินตามมาและกำลังจ้องมองมาที่ผม “จะมาขนลุกทำไมตอนนี้”ผมรีบเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น



ตึก..ตัก..ตึก..ตัก

เสียงหัวใจเต้นแรงอย่างไม่ทราบสาเหตุ ผมเร่งฝีเท้ากว่าเดิมก่อนจะมาถึงหน้าห้องของตัวเอง กำลังจะไขกุญแจเข้าไปแต่ก็ต้องหยุดชะงักอีกครั้ง หันกลับไปมองด้านหลังเมื่อรู้สึกเหมือนมีคนเดินผ่านและชนด้านหลังอย่างรวดเร็ว แต่ก็เจอแค่ทางเปล่าๆที่ไม่มีแม้แต่คนจะเดินผ่านเมื่อหันกลับไปมอง ผมส่ายหน้าไปมา “คิดมากอีกแล้วนะไอ้ฬาวี” ผมสถบกับตัวเองเบาๆก่อนจะเดินเข้าห้องไปและปิดประตูลง โดยมีอะไรก็ไม่รู้จ้องมองอีกคนอยู่หน้าห้องยิ้มออกมาอย่างสยองและสายตาหลงไหลอย่างจะกลืนกินเข้าไปให้หมดตัว ฉีกเนื้อกัดกินอย่างมีความสุข




“หอมม..ชั่งหอมเหลือเกิน”











HANASANGSAY

ความคิดเห็น