email-icon

ขอบคุณสำหรับการเข้ามา "คอมเม้น" เป็นกำลังใจให้ไรท์ ถ้า "ติดดาว" ให้จะเป็นกำลังใจให้ไรท์มากๆ เลย

ตอนที่ 30 ใต้อ๋อง!!!

ชื่อตอน : ตอนที่ 30 ใต้อ๋อง!!!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.8k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ธ.ค. 2561 21:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 30 ใต้อ๋อง!!!
แบบอักษร

“หลงหลานมู่...หลง...หลง...หลงงงงง...”

“พระสนมเพคะ...พระสนม...” เยี่ยหลินเรียกนางที่นอนละเมออยู่ไม่รู้ตัว พร้อมกับจับมือนาง ใช้ผ้าเช็ดใบหน้านั้นเต็มไปด้วยเหงื่อ

ซุนหลี่ลืมตาขึ้น...กอดเยี่ยหลินทันที

“เยี่ยหลิน...ข้าฝันเห็นใต้อ๋องไปจากข้า...ข้าฝันแบบนี้อีกแล้ว...ข้าจะไปหาใต้อ๋อง...ข้าจะไปหาใต้อ๋อง” ซุนหลี่ลุกขึ้นจากเตียงแต่เยี่ยหลินทั้งสองข้างจับให้นางนั่งลง

“พระทัยเย็นเพคะ...ใต้อ่องทรงปลอดภัยอยู่ในสนามรบ...และตอนนี้คงบรรทมอยู่...มีแม่ทัพมู่คอยดูแลพระองค์อยู่...พระสนมคงคิดมากและเก็บไปฝัน เชื่อหม่อมฉันนอนเถิดเพคะ หม่อมฉันอยู่หน้าห้องบรรทมมิไปไหน”

“ตอนนี้...ใต้อ๋องตั่งทัพอยู่ที่ใด” ซุนหลี่ถามขึ้น นางต้องการรู้ที่ตั่งทัพของเขา 

“เมืองหนานจินเพคะ”

“หนานจินห่างจากที่นี่ประมาณกี่ลี้”

“ถ้าหม่อมฉันจำมาไม่ผิดประมาณเกือบสองร้อยลี้เห็นจะได้เพคะ”

“สองร้อยหรือ..." 

"เพคะ"

"เยี่ยหลิน ข้าคงนอนมิหลับแล้ว ข้าอยากได้ชากุ้ยฮัว เจ้าไปนำมาให้ข้าเถิด" 

"เพคะ พระสนม" เยียหลินเคารพนางแล้วเดินออกไป


พอเยี่ยหลินออกไปได้สักพัก นางเดินไปที่หีบเสื้อผ้าของตนเอาชุดออกล่าสัตว์มาใส่ เดินไปที่ห้องอักษรของหลงหลานมู่เอาดาบใส่กับเอว เอาผ้าสีดำคุมทั้งตัวแล้วเดินออกจากประตูหลังที่มีทหารเดินผลัดเวรยามอยู่ เดินเลาะไปทางประตูหน้าวัง

“เจ้าเป็นใครจึงออกมาในยามวิกาลเช่นนี้” ทหารยามประตูวังถามนาง

“ข้าเยี่ยหลินนางกำนัลของพระสนมซุนหลี่ ข้าจะกลับไปหาพ่อของข้าที่กำลังป่วยหนัก” ซุนหลี่ยื่นตราประจำตัวของนางเองให้ทหารดู

“เชิญขอรับ พวกเจ้าเปิดประตู” ทหารเปิดประตูให้นาง นางจึงออกเดินออกไปทันที ไม่เหลียวหลังมองประตูแต่อย่างใด


“สั่งการลงไป ข้าต้องการเมืองซุนโจวก่อนวันรุ่งพรุ่งนี้ หลังจากนั้นข้าจะตั่งทัพที่นั้นและบุกยึดแคว้นอันโดยทันที”

“กระหม่อมรับบัญชาพะยะค่ะ” แม่ทัพหม่าบังคมและเดินออกไป

“ส่วนพวกเจ้าออกไปได้แล้ว” หลงหลานมู่บอกกับแม่ทัพอีกสามคนบังคมและเดินออกไป

“องครักษ์หลี่...เจ้าออกไปได้แล้วข้าจะนอนแล้ว”

“พะยะค่ะ” หลี่กงกงจึงออกไป

หลงหลานมู่นั่งลงเอาหวีของนางออกมาดูและสูดดมให้หายคิดถึงจากกันหกเดือนไม่มีวันไหนที่เขาจะคลายคิดถึงนางได้เลย

ทำไม....มือมันสั่น....จนหวีตกลงบนพื้นขนแกะ ร่างกายไม่ตอบสนองอะไรเลย จะพูดก็มิมีเสียออกมา เขาจึงให้มือปัดถ้วยตกลงพื้นแตก เขาล้มตัวลงบนพื้นทันที หลี่กงกงและแม่ทัพวิ่งเข้ามาดูด้วยความตกใจ

“ใต้อ๋อง!!!”


ขอมากกว่า 10 เม้นนะแล้วมาต่อให้

เม้นมากยิ่งมาเยอะ และมาไว 

1 เม้น 1 กำลังใจ

ความคิดเห็น