Line-icon

นิยายเรื่องนี้เปิดให้อ่านฟรีจนจบนะคะ :)

ชื่อตอน : บทที่ 03 แสร้ง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 11k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.ย. 2563 10:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 03 แสร้ง
แบบอักษร

 

03

แสร้ง

“หมายความว่ายังไงคะ?”

กิ่งแก้วมุ่นคิ้วเมื่อได้รับการรายงานถึงบางอย่างซึ่งเธอไม่ชอบใจเท่าไหร่นักผ่านทางโทรศัพท์มือถือ มีปฏิกิริยากับคำพูดนั้นอยู่มากจนหัวใจเต้นระรัวไปหมด

“น้าคิดว่ามันยากเกินไปที่เราจะสืบลงลึกมากกว่านี้ครับ เรื่องที่หนูให้น้าสืบ...มันยากเกินไปจริงๆ”

มือเล็กบางบีบโทรศัพท์ขึ้นเล็กน้อย

“น้าก้องคะ กิ่งรู้ว่างานนี้มันยาก แต่ก็ไม่ใช่ว่าไม่มีทางสืบไม่ใช่หรอคะ? เราสู้ด้วยกันมาตั้งนานแล้ว กิ่งอยากขอให้น้าก้องสู้ไปกับกิ่งอีกนิดได้ไหมคะ น้าก้องก็รู้ว่างานนี้กิ่งบอกใครไม่ได้ แล้วก็ไม่มีใครที่กิ่งจะไว้ใจเท่าน้าอีกแล้ว”

ปลายสายเงียบไป เธอรู้ดีว่าน้าก้องกำลังลังเล และโอกาสของเธอก็คือตอนนี้

“ช่วยกิ่งหน่อยเถอะค่ะน้า กิ่งอยากพบเขา มีคำถามมากมายที่กิ่งอยากรู้ ซึ่งไม่มีใครสามารถตอบได้นอกจากผู้ชายคนนั้น กิ่งเพิ่งรู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่เมื่อไม่นานมานี้เองนะคะ เราลงทุนลงแรงไปมากกว่าจะรู้”

“รู้ใช่ไหมว่าเรื่องนี้มันต้องใช้เงินมากขนาดไหน”

“ค่ะ เพราะแบบนั้นกิ่งถึงมอบสิทธิ์ให้น้าก้องในการประสานงานเต็มที่ น้าก้องไม่ต้องห่วงเรื่องเงินเลย กิ่งจะทำงานให้หนักๆ แค่เพียงน้าช่วยกิ่งหน่อย”

น้ำเสียงของกิ่งแก้วเริ่มสั่นเครือ เธอพยายามสูดหายใจเข้าลึกๆและระงับอารมณ์บางอย่างไว้ภายใน

“หนูกิ่ง แล้วถ้าตอนสุดท้ายแล้วมันไม่ได้เป็นอย่างที่หนูหวังไว้ล่ะ”

คำถามนั้นทำให้เธอชะงัก ก่อนที่จะเผยรอยยิ้มเศร้าซึ่งปลายสายไม่มีทางได้เห็น

“มาถึงตอนนี้กิ่งว่ากิ่งก็พอจะเดาออกแล้วล่ะค่ะน้า แต่กิ่งแค่...แค่อยากให้โอกาสเขา อยากฟังคำอธิบายบ้างว่าทำไม”

กิ่งแก้วได้ยินเสียงถอนหายใจ เท่านั้นเองที่ทำให้รอยยิ้มหวานประดับใบหน้า

อีหรอบนี้แปลว่าน้าใจอ่อนไม่ผิดแน่

“กะทิไม่รู้ใช่ไหม?”

“น้าก้องคะ...”หญิงสาวสูดลมหายใจลึก

“นั่นสิ เพราะถ้ากะทิรู้คงไม่มีวันยอมให้หนูทำ”

“...”

“คงไม่มีทางยอมให้หนูใช้เงินไปกับเรื่องราวในอดีตแบบนี้ บางทีแล้วถ้าผู้ชายคนนั้นหายไปจริงๆคงดีกว่า”

กิ่งแก้วไม่ตอบ เพียงแต่เธอเองก็รู้สึกไม่ต่างกันเท่าไหร่นัก เธอเบือนหน้าไปมองภาพติดผนังในกรอบไม้สีเข้ม ภาพผู้ชายหน้าตาหล่อเหลาที่กำลังยิ้มอย่างมีความสุข

นัยน์ตาสีน้ำตาลที่เธอได้มาอย่างชัดเจน

ยิ่งมองภาพนั้นนานเท่าไหร่หัวใจเธอก็ยิ่งเจ็บปวดขึ้นเป็นทวีคูณ

“ถึงเราจะหวังให้เป็นแบบนั้น แต่ความจริงคือเขายังอยู่นี่คะ”กิ่งแก้วยิ้มเศร้า เรื่องมันผ่านมาเนิ่นนานแต่ความเจ็บปวดยังติดอยู่ในใจไม่เคยจางหายไป “ยังมีความสุขอยู่ที่ไหนสักแห่งโดยที่ไม่เคยคิดถึงพวกเราเลยด้วยซ้ำ”

“น้าจะช่วยหนูเอง จะตามหาเขาให้เจอ แม้ว่ามันจะยากสักหน่อยแต่น้าก็จะพยายาม แต่ที่โทรมาวันนี้เพราะน้าอยากจะเตือนให้หนูระวังตัวสักหน่อย คิดว่ามีอะไรบางอย่างไม่ชอบมาพากลเท่าไหร่”

“คะ?”

“ตั้งแต่ที่น้ามาถึงบลัวแล้วจ้างนักสืบเอกชนที่นี่ น้าก็พบว่ามันแปลกหลายอย่าง ดูเหมือนผู้หญิงคนนั้นค่อนข้างมีอิทธิพลพอตัวเลยล่ะ”

ก้องภพเว้นไปสักครู่ ก่อนที่จะตัดสินใจเล่าข้อมูลให้ฟังต่อ

“บลัวคือเมืองหนึ่งในฝรั่งเศส เป็นบ้านเกิดของครอบครัวฝ่ายหญิง และค่อนข้างไม่ธรรมดา นักสืบเอกชนสืบเสาะข้อมูลให้น้าได้เพียงแค่หยิบมือแล้วก็พากันถอนตัว นี่ปาเข้าไปคนที่สี่แล้ว และไม่สามารถทราบอะไรได้มากกว่าที่เราเคยรู้”

“เขาอยู่ที่นั่นมากี่อาทิตย์แล้วคะ?”

“เกือบสามอาทิตย์แล้ว”

“แปลกจริงๆด้วย ปกติแล้วเขาไม่เคยอยู่ที่ไหนนานขนาดนั้นเพราะต้องหลบหนี”กิ่งแก้วสันนิษฐาน คิ้วคู่สวยมุ่นขมวดเข้าหากัน

คิดไม่ตกว่าเหตุผลคืออะไร...

หลังจากที่ต้องผจญรถติดในเมืองหลวงอันวุ่นวาย

แล้วก็ทำให้ชายหนุ่มผู้มาจากแดนไกลถึงกับหลุดสบถ ใช้เวลาชั่วครู่ในการจัดสูทให้เข้าที่เข้าทางก่อนลงจากรถยุโรปสุดหรู ท่วงท่าสง่างามพร้อมกับบอดีการ์ดซ้ายขวาทำให้ชายหนุ่มดูไม่ธรรมดา เขาก้าวเข้ามาในบริเวณโรงแรมใจกลางเมือง เห็นสายตาที่ทุกคนมองมาแต่เขากลับไม่ได้ให้ความสนใจ

ฌานกวาดสายตามองทั่วบริเวณ

“นายครับ โซนเอ”

ลูกน้องคนสนิทเอี้ยวตัวมากระซิบ พอเห็นผู้เป็นนายพยักหน้าก็เว้นระยะห่าง ทั้งที่ปกติแล้วตำแหน่งของพวกเขาคือเดินนำหน้าแต่กลับเป็นข้อยกเว้นสำหรับชายหนุ่ม ด้วยเหตุผลสุดเอาแต่ใจว่าไม่ชอบเดินตามใคร ตำแหน่งจึงได้สลับกันขยับมาอยู่ข้างหลังอย่างไม่มีข้อเรียกร้อง

บางทีก็สงสัยว่าถ้าเช่นนั้นแล้วคุณชายจะจ้างพวกเขามาคุ้มกันทำไมกัน

ในเมื่อตัวเองดันชอบเดินอยู่ข้างหน้าเพื่อเป็นเป้าล่อเสียขนาดนี้

“กว่าจะมาได้ ฉันนึกว่าต้องรอแกจนร้านปิดซะแล้ว”

ประโยคเหน็บแนมจากชายวัยกลางคนทำเอาใบหน้าคมคายของฌานดูดุดันขึ้นมาหลายส่วน นัยน์ตาแข็งกร้าวไม่พอใจแต่ก็ต้องสะกดกลั้นอารมณ์บางส่วนไว้

“ก็มาแล้ว ร้านก็ยังเปิด”เขาตอบโดยไม่มองหน้า เอื้อมมือไปหยิบเมนูขึ้นมากางออก อาจจะเพราะความเหนื่อยทำให้เขาเลือกสั่งเครื่องดื่มมากกว่าที่จะเป็นอาหารมื้อหนัก

เมื่อพนักงานรับทราบแล้วบอดีการ์ดทั้งสองคนก็ขอตัวเพื่อแยกออกไปอีกทาง ทำให้บริเวณนี้เหลือเพียงแค่เขากับชายวัยกลางคนที่หน้าตาบอกบุญไม่รับ

เขาเลิกคิ้วสูง มองใบหน้าอวบเต็มไปด้วยเนื้อจนแก้มเต่งอย่างสังเวช

“แล้วแกนัดเจอฉันทำไม?”

น้ำเสียงหยิ่งผยองจากฝั่งตรงข้ามทำเอาฌานยกยิ้มที่มุมปาก เขาไหวไหล่

“อยากรู้ว่ายังอยู่ดีไหม กลัวจะโดนเก็บไปเสียก่อน”

“ฉันเป็นพ่อแกนะ!”

ชายวัยกลางคนตบโต๊ะเสียงดังก่อนที่จะทะลึ่งลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้นวม มืออวบอูมกำแน่นเข้าหากัน คงอยากตะบันหน้าเขาสักที

พอเห็นอาการแบบนี้ ใบหน้าคมก็คลี่ยิ้มออกมา

เขากวนประสาทด้วยการผายมือล้อเลียนการให้เกียรติ

“ครับ”

“ไอ้ฌาน!”

พนันได้ว่าเขาเห็นเส้นเลือดตรงขมับทั้งสองข้างนั้นปูดโปนขึ้นมา ดูเหมือนจะตรงดิ่งเข้ามาซัดหน้าเขาได้ทุกเมื่อ แต่ทั้งที่ยืนขึ้นแล้วส่วนสูงค่อนไปทางเตี้ยของผู้ชายคนนี้ก็ไม่ได้ทำให้เขาหวาดเกรงได้เลย

ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

ตัวเขาไม่มีส่วนไหนที่เหมือนพ่อเลยสักนิด ทั้งหน้าตา รูปร่าง และนิสัย

เพราะเขามั่นใจว่าตัวเองฉลาด แต่พ่อ...ไม่

“ดูเหมือนว่าคุณจะยังไม่รู้จุดยืนของตัวเองดีสินะ”ฌานลุกขึ้นจากเก้าอี้ของตัวเองบ้าง และเมื่อเขายืนตรงส่วนสูงที่แตกต่างกันอย่างเด่นชัดก็พาให้พ่อตกเป็นรอง เพียงแค่ยื่นมือออกไปคนสนิทก็รู้ใจวางของบางอย่างลงบนมือของเขา

“ตั๋วเครื่องบิน”ดวงตาของเขาแข็งกระด้างยามมอง มันช่างไร้ความรู้สึกเหลือเกิน “ไปจากที่นี่ซะ แล้วอย่ากลับมาอีก”

ชายวัยกลางคนไม่สามารถเก็บความรู้สึกทางสีหน้าได้อีกต่อไป รู้สึกเหมือนโดนหยามจนยากที่จะอยู่เฉย แต่เมื่อเขาก้าวเข้าไปหวังจะประชิด กลับโดนกันออกโดยการ์ดทั้งสองคน

มือหยาบของหนึ่งในนั้นจับที่ปกเสื้อของเขา ปรามว่าอย่าขยับเข้ามาใกล้มากกว่านี้

“นี่แกไล่ฉันหรอ?!”

ได้ยินแบบนั้น ชายหนุ่มก็สั่งการให้คนของเขาหลบออก เพียงแค่สายตาก็เข้าใจว่าเจ้านายหมายถึงอะไร การ์ดทั้งสองคนเปิดทางอย่างว่าง่าย ส่งผลให้เจ้านายเดินมาอยู่ด้านหน้า ปะทะกับผู้เป็นพ่อ

รอยยิ้มเย็นเยียบที่เผยให้เห็นลักยิ้มกลับไม่สามารถกลับความเฉยชาในสายตาคู่นั้นได้เลยสักนิด

ไอประหลาดที่พาให้พ่ออย่างเขาเองอดหวั่นเกรงไม่ได้

“ครับ คุณวัธนา”

********************************

มาบ่อยๆ มาบ๊อยบ่อยยยย

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว