facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

BAD DEVIL 2 ไม่นะ ฉันเปล่า…

ชื่อตอน : BAD DEVIL 2 ไม่นะ ฉันเปล่า…

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 91.9k

ความคิดเห็น : 119

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ก.พ. 2564 17:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 2,200
× 0
× 0
แชร์ :
BAD DEVIL 2 ไม่นะ ฉันเปล่า…
แบบอักษร

BAD DEVIL 2

 

พลั่กๆๆๆๆๆๆ

ขณะที่กำลังเดินเข้าไปยังประตูห้องไค มิรันก็ได้ยินเสียงเหมือนมีอะไรกระแทกกันอยู่ดังออกมาจากห้องของไค แต่ทำไมเสียงมันชัดจัง เธอเคยมานอนที่นี่ปกติห้องทุกห้องจะเก็บเสียงไม่ใช่หรอ? ด้วยความสงสัย มิรันจึงเดินเข้าไปใกล้ๆพร้อมกับเอาหูแนบฟัง

เงียบ แต่ก็ไม่ได้ยินเสียงอะไรออกมา

"สงสัยหูฝาด" มิรันพูดออกมาตามความคิดพร้อมกับจะเคาะประตูอีกครั้ง แต่...

พั่บๆๆๆๆๆๆๆๆ

"หะ?? เสียงอะไรอะ" หญิงสาวพูดด้วยความตกใจปนงุนงงที่เธอได้ยินเสียงแปลกๆดังออกมาจากห้องของไค ก่อนที่มิรันจะเหลือบไปเห็นประตูห้องไคที่แง้มอยู่ตั้งแต่แรก

"ก็ว่าเสียงมาจากไหน..."

พั่บๆๆๆๆๆๆๆๆ เสียงดังขึ้นมาอีกครั้ง ซึ่งครั้งนี้เสียงนั้นดังกว่าเดิม

"อ๊ะๆๆๆๆๆๆๆ"

"อ่าาาา อิ๊ อ่าาาาส์"

ดะ...เดี๋ยวนะ เสียงนี่มัน...

พรึ่บ!! ด้วยความไม่แน่ใจและอยากรู้ทำให้มิรันเดินไปค่อยๆแง้มประตูดูเพื่อความแน่ใจ แล้วดวงตากลมก็ต้องเบิกกว้างออกมา

อุ๊บ!! หญิงสาวรีบเอามือปิดปากตัวเองทันทีด้วยความตกตะลึงกับสิ่งที่เห็น ก็ภาพที่เห็นตรงหน้าก็คือ ภาพของไคที่กำลังร่วมรักอยู่กับน้าแองจี้ภรรยาคนใหม่ของอากู๋ หรือเรียกง่ายๆว่าแม่เลี้ยงของเขาเองนั่นแหละ!!

พั่บๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

"อ๊ะๆๆๆๆๆๆ"

"ทำไมของเธอ...ใหญ่จัง อู้ววว"

"อย่าพูดมาก"

พรึ่บ มิรันรีบปิดประตูลงเบาๆทันทีเพราะไม่อาจจะทนดูภาพตรงหน้าได้

ทำไมไคถึงได้กล้าทำถึงขนาดนี้ เขากล้าที่จะมีอะไรกับแม่เลี้ยงของตัวเองในบ้านเลยงั้นหรอ ทำไมเขาถึงได้เปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้นะ ไคคนเดิม เขาไม่ได้เลวร้ายถึงขนาดนี้หนิ...

หมับ! อยู่ๆก็มีมือใครบางคนเดินมาจับไหล่มิรัน ทำให้เธอตกใจสะดุ้งเฮือกหันกลับไปมอง ก่อนจะเห็นว่าคนที่เดินมาจับไหล่เธอก็คือ...

"อะ...อาอี้หวัง" มิรันพูดออกมาด้วยน้ำเสียงตกใจสุดขีด

"เป็นอะไรไปหลานมิรัน?" อี้หวังเอ่ยถามมิรันขึ้นกับท่าทีของหญิงสาว ที่เขาขึ้นมาตามเธอก็เพราะเป็นห่วงเห็นว่าหายไปนานกลัวจะเกิดอะไรไม่ดีขึ้น ก็ลูกชายเขามันเหมือนชาวบ้านซะที่ไหน

"มะ...ไม่มีอะไรค่ะ" มิรันตอบกลับไปด้วยสีหน้าเลิกลั่ก ทำเอาคนเป็นผู้ใหญ่ดูก็รู้ว่ามันจะต้องมีอะไรแน่ๆ

"บอกอามา มีอะไร?" อี้หวังถามร่างบางออกไป

"ไม่มีอะไรจริงๆค่ะ" มิรันก็ยังคงยืนยันคำเดิม

"แน่ใจนะ?" เขาถามหลานคนโปรดด้วยสีหน้าจริงจัง

"ค...ค่ะ" มิรันพยักหน้าตอบ

"แล้วไปตามไค มันว่าไง"

"ไคบอกเดี๋ยวตามลงไปค่ะ" มิรันตอบพร้อมกับทำสีหน้าเป็นปกติ

"งั้นหรอ..."

"ค่ะ"

"เดี๋ยวอาจะเข้าไปคุยกับมัน..." ยังไม่ทันที่อี้หวังจะพูดจบ

"ไม่ได้ค่ะ!" มิรันก็พูดสวนขึ้นมาทันที

"ทำไม" อี้หวังถามและมองหน้าเธอนิ่ง

"เอ่อคือ...คือว่า..." มิรันพยายามจะนึกเหตุผลมาบอก แต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก จนกระทั่ง...

"มิรัน..." อี้หวังเอ่ยเรียกชื่อเธอขึ้น พร้อมกับบอกเธอด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"...ให้อาเข้าไป" น้ำเสียงและท่าทีของอี้หวังทำให้มิรันนิ่งไป ก่อนจะค่อยๆพยักหน้าตอบ

"ก็ได้ค่ะ" พูดจบ เธอก็ค่อยๆหลีกทางให้อี้หวังเดินเข้าไปอย่างยอมจำนนพร้อมกับคิดในใจ

ไค ฉันพยายามแล้ว...

.

.

.

ปึง!!

"นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!!"

"..." มิรันได้แต่ยืนหลับตาฟังเสียงอี้หวังตะคอกถามคนในห้องด้วยน้ำเสียงโกรธจัด

"คะ...คุณอี้!!" เสียงน้าแองจี้พูดออกมาด้วยความตกใจสุดขีด

"เธอ...นังแพศยา!!"

เพลี้ยะ!!

"ออกไปจากบ้านฉัน!!"

"ฮืออออๆๆ คุณอี้ ฉันขอโทษ ฮืออออ"

"ปล่อยขาฉัน!"

พลั่ก!

"ฮือออๆๆๆ คุณอี้"

"ออกไปซะ ก่อนที่ฉันจะให้ลูกน้องฆ่าเธอ!!" ทันทีที่อี้หวังพูดจบ ด้วยความกลัวตาย แองจี้ก็รีบวิ่งหนีออกไป

"ส่วนแก..."

"...นี่เมียฉันนะ นี่แม่เลี้ยงแก แกยังจะเอาได้ลงอีกหรอ หะ!! ไอ้ลูกเวร!!"

เพลี้ยะ!! เสียงข้างในดังออกมาด้านนอก ส่วนมิรันก็ยืนฟังอยู่ด้านนอกด้วยความรู้สึกไม่ดี เธอรู้สึกสงสารอาอี้หวังนะ แต่เสียงตบเมื่อกี้ฟังดูก็รู้ว่า อาอี้หวังต้องตบไคแน่ๆ ซึ่งฟังจากเสียงก็รู้ว่าคงจะแรงอยู่ไม่น้อย...

"ก็ยัยนี่เดินมาให้ผมเอา..." ยังไม่ทันที่ไคจะพูดจบ

เพลี้ยะ!! พ่อของเขาก็ตบหน้าเขาอย่างแรงอีกครั้ง

"แกยังจะกล้าพูดแบบนี้อยู่อีกหรอ หะ!!"

"ป๊าจะเอายังไง ก็พูดมาเลยดีกว่า" เขาพูดออกมาเหมือนกับคนที่ไม่ได้รู้สึกอะไร ซึ่งการกระทำของเขาทำเอาอี้หวังรู้สึกเจ็บปวดอยู่ไม่น้อย ที่ไคไม่มีความรู้สึกผิดอะไรต่อเขาเลยแม้แต่นิดเดียว...

"ไปอยู่ที่อื่นซะ..." ความเจ็บปวดในวันนี้ทำให้อี้หวังตัดสินใจพูดมันออกมา

"ป๊าหมายความว่ายังไง"

"กลับไปอยู่ประเทศไทยซะ แล้วไม่ต้องกลับมาที่นี่อีก!" สิ้นเสียงอี้หวัง มิรันที่ยืนฟังอยู่ด้านนอกก็เอามือขึ้นมาปิดปากด้วยความตกใจ

"ป๊าจะเอาแบบนี้ใช่ไหม" ไคถามพ่อเขาไป

"เออ" อี้หวังก็ตอบกลับอย่างไม่ลังเล

"ก็ดี ผมก็เบื่อที่นี่เต็มทีแล้วเหมือนกัน" ไคจึงพูดออกมาด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ก่อนจะเดินออกไปทันที โดยขณะที่กำลังเดินออกจากห้อง สายตาเขาก็เหลือบไปเห็นมิรันที่ยืนปิดปากตัวเองอยู่หน้าห้องของเขา

"หึ ปากสว่าง" ไคพูดใส่หน้ามิรันเพราะเขามั่นใจว่ามิรันเป็นคนบอกพ่อเขาเอง เพราะอะไรนะหรอ เพราะเขาได้ยินที่พ่อให้ยัยนี่มาตามเขานะสิแล้วยัยแม่เลี้ยงจอมร่านก็มาเสนอตัวให้เขาพอดี เขาไม่อยากขัดก็เลยจัดให้ แล้วก็ตามที่คิดไว้ยัยตัวดีเข้ามาเห็นแล้วก็คาบข่าวไปฟ้องพ่อเขาจริงๆอย่างที่เขาคิดไว้ แต่เป็นแบบนี้ก็ดี เขาเองก็เบื่อที่จะใช้ชีวิตที่นี่เต็มทนแล้ว มีพ่อก็เหมือนไม่มี วันๆเอาแต่กกเมียใหม่ หึ น่าสมเพชจริงๆ

มิรันยืนนิ่งมองตามไคที่เดินออกไปด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ

'หึ ปากสว่าง' งั้นหรอ...เขาหมายความว่ายังไง นี่ไม่ใช่ว่าเขาคิดว่าฉันเป็นคนไปฟ้องพ่อเขาหรอก...ใช่ไหม!?

มิรันรีบวิ่งตามไคไปทันทีเพราะเธอมั่นใจว่าเขาต้องคิดว่าเธอเป็นคนไปฟ้องพ่อเขาแน่ๆ เหอะ เธอพยายามช่วยเขาไว้ต่างหากละไอ้หมอนี่ ทำผิดแล้วยังจะมาพาลใส่คนอื่นอีก นิสัยเสียดีจริงๆ!

.

.

.

KAITAN

มิรันเดินเข้ามาในห้องของไคตั้นอีกครั้ง เพื่อที่จะมาพูดคุยกับไค แต่...

"ออกไป" ไคพูดขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินเสียงประตูห้องเปิดออก

"ฉันไม่ได้..." แต่ยังไม่ทันที่มิรันจะพูดอะไรออกไป

"ออกไปซะ" ไคก็พูดขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับค่อยๆเดินเข้ามาหามิรันช้าๆ

"จะ...จะทำอะไร" มิรันถามไคออกไปเสียงสั่นแต่ยังไม่ยอมออกไปตามที่เขาบอก เพราะเธอต้องการจะบอกให้เขารู้ว่าเธอไม่ได้เป็นคนไปบอกพ่อเขาจริงๆ

"ทำไม...ถ้าฉันทำ..."

"...แล้วเธอจะไปฟ้องพ่อฉันอีกหรอ" ไคถามมิรันเสียงเย็น

"ไม่นะ ฉันเปล่า..." มิรันจึงพูดออกไป แต่ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบ

"ไปให้พ้นหน้าฉัน!!"

ไคก็ตะคอกใส่มิรันอย่างดังจนเธอตกใจกลัวรีบวิ่งหนีออกมาทันที

 

 

**อย่าลืมกดหัวใจ

คอมเม้นให้กันด้วยน้าาาา**

 

ความคิดเห็น