facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : BAD DEVIL 1 ไคตั้น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 118k

ความคิดเห็น : 63

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ก.พ. 2564 17:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
BAD DEVIL 1 ไคตั้น
แบบอักษร

BAD DEVIL 1

 

@คฤหาสน์ตระกูลกู๋

- HONG KONG -

"มิรัน สวัสดีคุณอาอี้หวังสิลูก" เสียงแม่มิรันหันไปเอ่ยบอกลูกสาว

"สวัสดีค่ะอาอี้หวัง" มิรันก็หันไปสวัสดีตามที่แม่เธอบอกอย่างว่าง่าย

"อา...หนูมิรัน ปีนี้โตเป็นสาวเลยนะ แถมสวยเหมือนแม่อีกต่างหาก..." อี้หวังพูดขึ้น ก่อนจะหันไปพูดกับเพื่อนสนิทของตนเอง ซึ่งก็คือพ่อของมิรัน

"...ฉันละอิจฉาแกจริงๆ มีลูกสาวน่ารักแบบหนูมิรันเนี่ย"

"น่ารักก็รับมิรันไปเป็นลูกอีกคนสิคะอากู๋" มิรันพูดออกไปตามประสาเด็กขี้เล่น อีกอย่างเธอเองก็ชอบอี้หวังมาก เพราะอาอี้หวังของเธอมักจะตามใจและเอาใจเธออยู่เสมอตั้งแต่เธอเด็กๆแล้ว

"อย่าท้าอานะลูก ฮ่าๆๆ" อี้หวังพูดออกมาด้วยความอารมณ์ดี เพราะเขาเอ็นดูมิรันอยู่ไม่น้อย เธอเป็นเด็กที่มีไมตรีที่ดีสำหรับทุกคน แถมยังฉลาดมากๆ

"จะไปเป็นลูกอาอี้หวัง ไม่รักพ่อตัวเองแล้วรึไง" พ่อของมิรันแกล้งพูดออกมาด้วยความน้อยใจ

"โอ๋ๆๆมิรันก็รักทั้งสองคนเท่าๆกันนั้นแหละค่า" เธอพูดพร้อมกับเดินไปกอดพ่อของเธอและอี้หวังพ่อของไค

"ฮ่าๆๆ เด็กคนนี้นี่น่ารักจริงๆ" อี้หวังพูดออกมาด้วยความหลงในความน่ารักของมิรัน เพราะตัวเขาเองมีแต่ลูกชาย แถมยังเป็นลูกชายคนเดียวอีกต่างหาก ทำให้บางทีเขาก็รู้สึกเหงา อยากมีลูกสาวมานั่งคุยนั่งเล่นแบบเพื่อนเขาบ้าง เพราะเขากับไคไม่ได้สนิทกันเหมือนมิรันกับพ่อของเธอ เขากับไคคุยกันวันนึงยังไม่ถึง3ประโยคเลยด้วยซ้ำเพราะตั้งแต่ที่แม่ของไคเสียไป ลูกชายเขาเอาแต่ไปอยู่ข้างนอก พอมืดๆก็กลับหรือบางวันมันก็ไม่กลับมาเลยก็มี เขาจึงชินกับบ้านที่ใหญ่โตแต่เงียบงันนี่ จนวันนึงที่เขาแต่งงานใหม่และพาภรรยาใหม่เข้ามาทำให้ไคไม่ค่อยกลับบ้านหนักกว่าเดิมจนบางทีเขาก็ลืมไปเลยว่า เขายังมีลูกชายอยู่เหมือนกัน...

"แล้วไคไปไหนละคะ" แม่ของมิรันเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัยเพราะเธอมาที่นี่กี่ครั้งๆก็ไม่เคยเจอไคเลย ไม่รู้ว่าตอนนี้จะโตแค่ไหนแล้ว

"ไม่รู้มัน ซุกหัวอยู่แต่ในห้องละมั้ง" อี้หวังตอบกลับด้วยความหงุดหงิดลูกชายตัวเอง ทั้งๆที่เพื่อนสนิทเขามาหาถึงบ้านขนาดนี้ก็ยังจะไม่สนใจ เอาแต่คลุกอยู่แต่ในห้องของตัวเอง

"อะไรกัน เสือแก่กับเสือเด็กบ้านนี้ยังไม่คุยดีๆกันอีกรึไง" พ่อมิรันถาม เพราะเขาพอจะรู้อยู่บ้างว่าเพื่อนของเขากับลูกไม่ค่อยลงรอยกัน

"ยัง วันๆมันเอาแต่ไปคลุกอยู่ข้างนอก กว่าจะกลับมาบ้านก็เกือบเช้า หรือบางทีมันก็ไม่กลับ ไอ้ลูกเวร!" อี้หวังพูดออกมาด้วยความหงุดหงิดเมื่อนึกถึงลูกชายตัวเอง

"ใจเย็นๆ แต่เมื่อก่อนไคก็ไม่ใช่เด็กแบบนั้นนี่หว่า..." พ่อมิรันพูดขึ้นเพราะเขาจำได้ว่าไคก็เป็นเด็กที่น่ารักคนนึงตอนที่แม่เขายังอยู่...

"อืม ก็ตั้งแต่ที่ฉันแต่งงานใหม่ มันก็เริ่มเปลี่ยนไปเรื่อยๆ จนตอนนี้...มันเหมือนไม่ใช่ลูกฉันเลยวะ" อี้หวังพูดออกมาตามตรง เขาไม่ได้หมายความไคไม่ใช่ลูกเขานะ แต่เขาหมายถึงว่าบางทีเขากับไคก็ห่างเหินกันเกินไปจนเหมือนจะไม่ใช่พ่อลูกกันอยู่แล้ว

"คิดมากนะอี้หวัง จริงๆไคอาจจะแค่ยัง...คิดถึงแม่เขาอยู่ แล้วพอคุณมาแต่งงานใหม่ เขาก็อาจจะเข้าใจไปอีกแบบเหมือนว่าคุณลืมแม่เขาแล้วอะไรแบบนั้นรึเปล่า" แม่มิรันพูดออกไปตามความคิดตัวเอง

"อืม ฉันก็คิดแบบนั้นแหละ" อี้หวังพยักหน้าเห็นด้วย เพราะเขาก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน ซึ่งเขามั่นใจว่าเขาไม่เคยลืมไลล่าแม่ของไคเลย แต่เพราะว่าบ้านมันเงียบตั้งแต่ที่แม่ไคจากไป ส่วนตัวไคเองก็เอาแต่คลุกอยู่แต่ในห้อง มันจึงทำให้เขาเหงาจนต้องหาใครสักคนมายืนเคียงข้างเขาเหมือนอย่างที่เคยมี...

"แล้วภรรยาใหม่นายละ" พ่อมิรันถามขึ้น ก็ตั้งแต่มาเขายังไม่เห็นหน้าภรรยาใหม่ของเพื่อนเลย

"ไม่สบาย ฉันเลยให้นอนพักอยู่บนห้อง" อี้หวังตอบ

"อ่อ" พ่อมิรันก็พยักหน้ารับรู้

"มิรัน เบื่อหรอลูก" อี้หวังก็หันไปถามมิรันที่เอาแต่นั่งเงียบหงอยอยู่คนเดียว

"ค่ะ" มิรันพยักหน้าตอบตามตรง เพราะเธอเป็นคนตรงไปตรงมาอยู่แล้ว

"งั้นไปตามไคลงมานั่งคุยเป็นเพื่อนกันสิลูก หนูกับไคไม่ได้เจอกันมาสักพักแล้วนิ่" อี้หวังเอ่ยบอกมิรันออกไป เพราะถ้ามิรันลองไปเรียกไค บางทีเขาอาจจะยอมลงมาก็ได้ อย่างน้อยตอนเด็กๆสองคนนี้ก็มักจะเล่นด้วยกันอยู่บ่อยๆ

"โอเคค่ะ" มิรันรับคำอย่างว่าง่ายพร้อมกับเดินออกไปเพื่อที่จะไปตามไคอย่างที่พ่อของเขาบอก

ตึกตึก ตึกตึก และในขณะที่มิรันเดินออกมาจากห้องรับแขก เธอก็มุ่งหน้าเดินไปที่...ห้องของที่เธออยากจะไปมากที่สุดในบ้านนี้ทันที

แอดดดดดดดด มิรันค่อยๆเปิดประตูเข้าไปในห้องก่อนจะรีบปิดประตูลงเบาๆ

ปัง

"ไคตั้น" เธอเอ่ยเรียกขึ้นพร้อมกับเดินเข้าไป

แคว่ว!! เสียงคำรามของเสือขาวสัตว์เลี้ยงสุดรักของไคก็คำรามขึ้นเมื่อได้ยินเสียงคนเดินเข้ามาใกล้ๆกรงของมัน ใช่! ไคตั้นก็คือเสือขาวสัตว์เลี้ยงของไคนั่นเอง

"ไคตั้น หื้มมม โตเร็วจัง" มิรันพูดขึ้นและมองไคตั้นด้วยความตื่นเต้น เธอจำได้ว่าตอนที่เจอครั้งล่าสุดมันก็ยังตัวเล็กเหมือนแมวอยู่เลย แต่มาตอนนี้ตัวมันใหญ่กว่าเธอซะอีก

"คิดถึงจังเลย สบายดีไหม ไคตั้น" มิรันพูดคุยกับไคตั้นราวกับว่ามันคือเพื่อนคนนึง

"หิวหรือเปล่าเนี่ย" มิรันถามมันออกไป

แคว่ว!! มันก็คำรามตอบกลับมา

"หิวใช่ไหม อืม...แต่ฉันก็ไม่กล้าให้อะไรมั่วๆด้วยสิ..."

"...เวลาไคโมโหยิ่งน่ากลัวๆอยู่" มิรันพูดออกมาพร้อมกับนึกย้อนไปตอนที่เธอเคยมีปัญหากับไค เมื่อว่าตอนนั้นเธอจะทำของเล่นอะไรบางอย่างของเขาหักหรือพังนี่แหละ ตอนนั้นไคน่ะโกรธเธอมากจนเผลอผลักเธอจนล้มอย่างแรง เธอจึงร้องไห้ออกมาอย่างหนักเพราะเจ็บก้น ซึ่งพอพ่อไคมาเจอก็จัดการตีเขายกใหญ่ เรียกได้ว่าตอนนั้นไคน่ะ เกลียดฉันสุดๆไปเลยแหละแต่ไม่นานเราก็กลับมาคุยกันเหมือนเดิม โดยที่ฉันเป็นฝ่ายไปง้อเขาเอง ถ้ารอไคมาง้อ ชาตินี้เราคงไม่ได้เป็นเพื่อนกันอีกต่อไปแล้วแหละ ก็ตั้งแต่เกิดมาฉันยังไม่เคยเห็นเขาจะง้อใครเลยสักคน แม้แต่พ่อเขาเอง เขายังไม่ง้อเลยด้วยซ้ำ...

"เอางี้ งั้นเดี๋ยวฉันไปตามให้เขามาให้อาหารนายดีกว่า เพราะฉันก็ต้องไปตามเขาให้อากู๋อยู่ดี..." มิรันพูดออกมา ก่อนจะหันไปบอกไคตั้น

"รอก่อนนะ เดี๋ยวฉันมา" พอพูดจบ มิรันก็เดินมุ่งหน้าไปที่ห้องของไคทันที

 

 

NEXT EP.

"ไม่นะ ฉันไม่ได้..."

"ไปให้พ้นหน้าฉัน!!"

 

**อย่าลืมกดหัวใจ

คอมเม้นให้กันด้วยน้าาาา**

ความคิดเห็น