email-icon

ขอบคุณสำหรับการเข้ามา "คอมเม้น" เป็นกำลังใจให้ไรท์ ถ้า "ติดดาว" ให้จะเป็นกำลังใจให้ไรท์มากๆ เลย

ตอนที่ 29 ดอกปี่อั้น

ชื่อตอน : ตอนที่ 29 ดอกปี่อั้น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.8k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ธ.ค. 2561 21:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 29 ดอกปี่อั้น
แบบอักษร

หลังจากพานางไปดูตำหนักหลังใหม่ ถ้าตีแคว้นอั้นกลับมา จะให้นางย้ายไปอยู่ตำหนักหลังใหม่และเขาก็จะเข้าไปอยู่ด้วย ถ้าไปทำศึกแล้วก็ไม่รู้จะกลับมาเมื่อไหร่ อาจจะเป็นเดือน สองเดือน หกเดือน หรือแม้นกระทั้งแรมปีก็ไม่อาจรู้ได้ การศึกกับแคว้นอันในครั้งนี้ต้องเอาให้ชนะตีแคว้นใหม่เป็นส่วนหนึ่งกับแคว้นมู่ให้จงได้


“ใต้อ๋อง” ซุนหลี่ยืนอยู่หน้าประตูในชุดสีแดงประดับปิ่นชิ้นเดียวบนหัวที่เขาให้

“ซุนหลี่เจ้ามาได้อย่างไร” เขาถามกลับไปมองหญิงสาวที่เดินตรงมาหาเขา ซุนหลี่ยกมือขึ้นให้นางกำนัลออกไป นางกำนัลก็ทยอยออกไป

“ใต้อ๋อง ทำไมท่านไม่บอกข้าเรื่องการศึก ที่ท่านจะไปตีแคว้นอั้น” ซุนหลี่เอาเสื้อเกาะเงินที่อยู่บนไม้ยกมาใส่ให้เขา

“ข้ากลัวเจ้าจะเป็นกังวล และข้าก็ไม่อยากบอกเจ้า”

“คิดหรือว่าข้าจะมิรู้ หลงหลานมู่...ข้าก็เป็นสนมของท่าน อะไรที่ท่านมีความสุขข้าก็พลอยยินดีไปด้วย ถ้าท่านมีความทุกข์คิดหรือว่าข้าจะมิรู้ ท่านนอนพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียง พอท่านออกไปแล้วข้าจึงเดินตามท่านไปและเจอกับแม่ทัพมู่ในชุดออกศึกและเห็นทหารหลายกองเตรียมกันไปสมทบที่ลานกว้างหน้าพระราชวัง ข้าจึงแน่ใจว่าท่านต้องไปทำศึกแน่” นางจัดชุดเกาะให้เข้าที

“ข้าจะรีบกลับมาโดยไว”

“ระวังตัวด้วย และส่งสาสน์มาหาข้าเป็นระยะ ข้าจะได้รู้ว่าท่านเป็นอย่างไรบ้าง”

“ข้าจะส่งสาสน์มาหาเจ้าบ่อยๆ” หลงหลานมู่ยิ้มให้นาง

“ข้ารู้ว่าท่านเป็นจอมทัพ เคยเป็นถึงเสนาบดี ข้ารู้ว่า...ข้าห้ามท่านมิได้” ซุนหลี่ส่งดาบด้วยสองมือให้เขา เขารับไว้

“อยู่ที่นี่เจ้าจงรักษาตัวด้วย” เขายิ้มให้นาง นางยิ้มให้เขา

“จงปลอดภัยกับมาหาข้า” ซุนหลี่กลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล มองเขาเดินออกไปจนกระทั้งเขาเดินไปถึงประตู นางจึงวิ่งไปสวมกอดเขาจากด้านหลังทันที

“รีบกลับมานะ...จงปลอดภัยกลับมา” นางกอดเขาน้ำตาไหลรินออกจากนัยน์ตางามของนางเอง เขาจับมือนางและหันกลับมา

“ซุนหลี่...เจ้าคือรอยยิ้มของข้า...คือความสดใสของข้า...เจ้า...” เขาพูดไม่ทันที่จะจบประโยคนางบดจูบริมฝีปากของเขาทันที มือของนางลูบไล้ซอกคอเขาหลับตาลง เขาจูบนางตอบตามอารมณ์ของนางด้วยเช่นกัน มีความเศร้าในความรู้สึกของนาง

“ไปเถิดข้าจะมิร้องอีกแล้ว” นางลูบไล้ใบหน้าของเขา เขาจับมือนางมาจูบ

“ข้าสัญญาข้าจะเร่งทำศึกแล้วจะรีบกลับทันที” เขาเอื้อมไปด้านหลังผมของนางเอาหวีที่นางปักไว้

“ข้าขอนำหวีเล่มนี้ไปด้วย ข้าเห็นเจ้าให้มันทุกวัน ข้าจะได้คลายหลายคิดถึงเจ้าได้บ้าง” เขาใส่หวีในสาบเสื้อ

“ไปเถิดเดียวจะเสียฤกษ์ยาม”

“ข้ารักเจ้า” หลงหลานมู่ยิ้มให้นางแล้วเดินออกไป

นางเดินไปที่หน้าต่างของตำหนัก มองเห็นทหารมากมายจัดเป็นกองทัพนับหมื่นนับแสน หลงหลานมู่ขึ้นม้ามองมาทางพระราชวัง แต่ไม่เห็นนางเพราะนางอยู่ในตำหนักใน แต่นางเห็นเขาอยู่หน้าของทุกคนแล้วชูดาบ ออกทางประตูทิศเหนือของวัง แล้วหลั่งน้ำตาที่สะกดกลั้นไว้นาน ไม่ให้เขารู้สึกตนมากไปกว่านี้


“พระสนมเพคะ ใต้อ๋องตีเมืองหนาน เมืองหลิน เมืองซ่ง เป็นเมืองสำคัญของแคว้นอันจนหมดสิ้นแล้วเพคะ” เยี่ยหลินพูดให้ซุนหลี่ฟัง นางได้ฟังจากทหารที่ส่งข่าวมา

“นี่มันก็หกเดือนแล้วซินะ ที่ใต้อ๋องไปทำศึก ส่วนข้าก็อยู่แต่ฝ่ายในรอฟังข่าวว่าใต้อ๋องเป็นอย่างไงบ้าง ตีเมืองใดแล้วชนะหรือไม่ สิ่งที่ข้าอยากรู้ว่า ใต้อ๋องกินหรือยัง...ทำอะไรอยู่...ที่นั้นหนาวไหม...มีอะไรขาดเหลือหรือเปล่า ข้าอยากจะเห็นกับตาด้วยตัวเอง”

“ใต้อ๋องต้องปลอดภัยเพคะ ตอนนี้ก็ใกล้ถึงเมืองอั้นเต็มทีแล้วเพคะ”

หลงหลานมู่ ข้าตั้งใจว่าถ้าเจ้ากลับมาข้าจะขึ้นเป็นหวงโฮ่วเป็นประมุขฝ่ายในเพื่อเบ่งเบาภาระของเจ้า

“รัชทายาทเกิดเรื่องใหญ่แล้วพะยะค่ะ!!!” ไป่เซีย ทหารราชองครักษ์ของกวางหลินเข้ามาในห้องบรรทมของกวางหลินที่กำลังร่วมสวาทกับสาวงามสามคนในเตียงเดียวกัน

“อ่าส์...” กวางหลินอยู่บนตัวของหญิงสาวที่นอนเปลือยเปล่าอยู่ใต้ร่างของเขา เขาใส่นางอย่างไม่ลดละ นางร้องครางด้วยความเสียวและเจ็บกายสาวเลือดของนางไหลออกมาพร้อมกับน้ำในตัวนาง

“องค์รัชทายาคือว่า...” ไป่เซียเห็นแบบนี้เสมอเมื่อเข้าห้องของเขาจนชินตา

“โอ้...โอ้...อ่าส์...” กวางหลินปลดปล่อยมันออกมาพร้อมกับตัวนางที่สลบไปเพราะความเหนื่อยส่วนสาวอีกสองคนนอนสลบเช่นกันร่างกายเปลือยล่อนจ่อนอยู่บนเตียงของเขา

“ข้ารู้แล้วว่าหลงหลานมู่บุกประชิดแล้ว...ข้าให้คนไปจัดการมันเรียบร้อยแล้วไม่ต้องกังวลบอกเสด็จพ่อด้วย” เขาพูดอย่างไม่แยแส

“องค์รัชทายาทให้นักพรตหลินทำคุณไสยหรือพะยะค่ะ” ไป่เซียรู้มาเสมอว่านักพรตหลินกงซุน ผู้ชำนาญในมนต์ดำทำคุณไสยและที่เขาได้ตำแหน่งรัชทายาทเพราะคุณไสยของนักพรตผู้นี้ที่ตนพาให้รู้จักกวางหลิน

“หลินกงซุนเขาแค่ทำงานให้ข้า ส่วนเจ้าจัดการตามแผนได้เลย” กวางหลินขยำอกงงามของหญิงคนหนึ่งที่อยู่บนเตียงเดียวกับเขา

“พะยะค่ะ” ไป่เซียเดินออกไป มองหญิงอีกคนหนึ่งในชุดไข่มุกขาวเปลือยเปล่าพร้อมกับแก้วเหล้าและคนโทในถาด เขาจึงเดินออกไปโดยไม่มองนางอีก


หญิงสาวลืมตาขึ้นมองในทุกดอกปี่อั้น* แดงเต็มทุ่ง มันสวยและงดงาม ภายใต้ความสวยนั้น ซ้อนชายหนุ่มที่ยืนหันหลังอยู่ไม่ไกลจากนางมากนัก นางรู้ได้ทันทีนั้นคือ

“หลงหลานมู่” นางเรียกเขาด้วยรอยยิ้มคะนึงถึงเขาทุกคืนวัน

“ซุนหลี่” เขาทักกลับนาง นางเดินเข้าไปหาเขา เดินไปเท่าไหร่ก็ไม่ถึงเสียที เห็นเขายกมือขึ้นพร้อมรอยยิ้มแล้วก็หายไปช้าๆ


*หมายเหตุ*

ดอกปี่อั้น..บุปผาแห่งปรภพ มีสองชื่อเรียก 

หนึ่งนั้นก็คือ ดอกปี่อั้น - 彼岸花 ปี่อั้นฮวา  . ปี่อั้นฮวา มีชื่อไทยว่า ดอกพลับพลึงแดง หรือชื่อญี่ปุ่นว่า ดอกฮิกังบะนะ 

ชื่อปี่อั้น แปลว่า อีกฟากฝั่ง - 彼 ปี่ แปลว่า อีกหนึ่งนั้น; 岸 อั้น แปลว่า ชายฝั่ง . ดอกไม้ชนิดนี้มีพิษ สามารถไล่หนูและสัตว์ร้าย ต่างๆ ได้ จึงมักปลูกไว้ตามคันนา หรือหลุมศพ และนับเป็นดอกไม้อัปมงคลค่ะ จะไม่เอาดอกพลับพลึงแดงนี้มาจัดช่อกันนะคะ


ขอเม้นมากกว่า 10  เม้นนะคะ เป็นกำลังใจให้ไรท์

1 เม้น 1 กำลังใจ

ความคิดเห็น