facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 9 NC

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 19.1k

ความคิดเห็น : 39

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ธ.ค. 2561 00:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 9 NC
แบบอักษร

หัวใจขายฝาก

บทที่ 9



กลายเป็นกิจวัตรประจำวันหลังจากนั้นเมื่อกลับจากงานเสิร์ฟอาหารมาถึงบ้านหลังสี่ทุ่ม จอมภพจะต้องเปิดประตูเข้าไปมองปาณัทก่อนจะเข้าไปห้องส่วนตัวของเขา สองสามวันที่ผ่านมาปาณัทวุ่นวายอยู่กับการติดต่องานจนถึงยามดึกทั้งทางโทรศัพท์และอินเตอร์เน็ต จอมภพเองไม่อยากจะกวนใจอีกฝ่ายจึงเข้าไปพักผ่อนในห้องของเขา จนกระทั่งวันนี้


จอมภพเปิดประตูเข้าไปมองปาณัท วันนี้เจ้าของห้องไม่ได้วุ่นวายอยู่กับการติดต่อประสานงาน ปาณัทนั่งอยู่ตรงโต๊ะทำงานและมองกระดาษในมือพลางครุ่นคิดจนคิ้วชนกัน


“อ้าว จอม เข้ามาสิ”


ปาณัทเห็นจอมภพเปิดประตูเข้ามา ที่ผ่านมาหลายวันเขายุ่งกับงานจนไม่มีเวลาให้กับเด็กหนุ่ม นึกแล้วก็อดรู้สึกผิดไม่ได้ เขาส่งยิ้มให้จอมภพที่หยุดยืนอยู่ข้างโต๊ะทำงานของเขา


“ขอโทษนะที่ไม่มีเวลาให้จอมเสียหลายวัน กำลังติดต่องานกับลูกค้าต่างประเทศ”


ปาณัทก็คือปาณัท เขาใส่ใจและเป็นห่วงจนจอมภพตื้นตันอยู่ในใจ ชีวิตที่ต้องลำบากตั้งแต่เด็กทำให้ลึกๆแล้วเขาก็โหยหาความเอาใจใส่เช่นนี้มาโดยตลอด


“ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมไม่ใช่เด็กๆแล้ว”


ปากกล่าวเช่นนั้นแต่จอมภพเริ่มเสพติดความผูกพันกับปาณัทโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ เขาชะโงกหน้ามองกระดาษหลายแผ่นที่วางกองอยู่บนโต๊ะของปาณัท


“รูปสินค้าล็อตใหม่ที่โรงงานกำลังออกแบบกันอยู่น่ะจอม” ปาณัทอธิบายให้ฟังเมื่อเห็นจอมภพมองอย่างสนใจ “จะส่งออกไปต่างประเทศ ก็เลยต้องหาแบบใหม่ๆ ที่ทันสมัยและใช้ประโยชน์ได้หลายอย่างในงานชิ้นเดียว นี่ยังไม่ลงตัวเท่าไหร่ อยากให้แบบมันสวยกว่านี้”


จอมภพยกเก้าอี้อีกตัวมานั่งด้านข้างของปาณัท เขาหยิบแผ่นกระดาษในกองมาพิจารณาทีละใบ


“ใบนี้ก็สวยนะครับเสี่ย แต่ถ้าเพิ่มแบบนี้ลงไป”


คว้าดินสอบนโต๊ะมาขีดๆเขียนๆเพิ่มเติมลงไปบนแบบร่างในแผ่นกระดาษ ครู่หนึ่งเขาก็ยื่นคืนให้ปาณัท เสี่ยหนุ่มรับมาแล้วถึงกับยิ้มสดใสออกได้


“สวยจังจอม เก่งจัง เรียนกราฟฟิคดีไซน์มันใช้กับออกแบบผลิตภัณฑ์พวกนี้ได้ด้วยเหรอ”


เห็นรอยยิ้มของปาณัทแล้ว ไม่รู้ว่าทำไมถึงได้ดูสว่างไสวนัก ราวกับตอนนี้ไม่ใช่เวลาค่อนคืน จอมภพวางท่อนแขนลงกับโต๊ะ ก่อนจะใช้คางตนเองเกยไว้ เขาเงยหน้ามองปาณัทที่ยังไม่หุบยิ้ม


“มันก็ใช้ได้ทั้งนั้นแหละครับถ้าเราอยากจะทำ มันอยู่ที่ว่าทำให้ใครต่างหาก”


พูดออกไปแล้วจอมภพก็นึกอยากจะกัดลิ้นตัวเอง ประโยคเหล่านั้นคล้ายกับกำลังเกี้ยวพาราสีคนฟังอยู่ พวงแก้มขาวของปาณัทขึ้นสีฝาดอย่างเห็นได้ชัด จอมภพได้แต่มองอย่างลืมตัว


“ฝีมือดีแบบนี้ ผมจ้างจอมมาทำงานพิเศษที่โรงงานดีไหม มาเป็นฟรีแลนซ์ออกแบบผลิตภัณฑ์แล้วรับเงินเป็นชิ้นงานไป แล้วก็ทำเว็บไซด์ของโรงงานด้วย ไม่ต้องไปเสิร์ฟอาหารแล้ว”


“ผมยังเรียนไม่จบเลยเสี่ย”


จอมภพท้วงเบาๆ แต่ใจนั้นกลับลิงโลด งานที่ปาณัทเสนอมาเป็นงานที่เขาสนใจอยู่แล้ว ปาณัทเอื้อมมือมายีผมยุ่งของเขาอย่างเอ็นดู


“ทำไมต้องรอให้จบล่ะ อีกสองปีเองนี่ ทำงานไปเรียนไปก็ได้ จะได้เก็บเกี่ยวประสบการณ์”


ปาณัทเติบโตมากับครอบครัวคนจีนหัวสมัยใหม่ เขาถูกเลี้ยงดูมาให้เรียนรู้งานตั้งแต่จำความได้ ทั้งเตี่ยและพี่ๆของเขาสอนให้ปาณัททำงาน แม้จะไม่ใช่งานจับกังออกแรงแต่ปาณัทก็ไม่ใช่ลูกคนรวยที่เอาแต่ชี้นิ้วสั่ง การเรียนเพียงอย่างเดียวไม่เพียงพอแล้วสำหรับยุคนี้


“ขอบคุณนะครับเสี่ย”


ดีใจจนต้องดึงร่างโปร่งเข้ามากอด ปาณัทอุทานเบาๆ เมื่อจอมภพอุ้มเขามานั่งบนตัก


“จอม ดีใจเป็นเด็กได้ของเล่นเลยนะ”


กลัวตกจนต้องใช้แขนคล้องลำคอของเด็กหนุ่มไว้ จอมภพมองใบหน้าที่แดงสุกปลั่งนั้นแล้วทนไม่ได้จนต้องโน้มใบหน้าเข้าไปหอมแก้มดังฟอด


“เสี่ยให้งานกับผม ผมก็ต้องตอบแทนเสี่ยสินะ”


ดวงตาคมส่องประกายพราวยามจับจ้อง ปาณัทเขินจัดจนต้องหลบตาต่ำ เขามองได้แค่ปลายคางสากที่มีไรหนวดขึ้นรำไร มือที่เกาะอยู่ตรงท้ายทอยเผลอเขี่ยหลังคอเจ้าของจนจอมภพส่งเสียงสบถเบาๆ เขาบดจูบลงไปบนกลีบปากนุ่มทันที


ปาณัทเปิดทางรับลิ้นร้อนที่ตวัดเข้าหา เพราะไม่ได้ใกล้ชิดกับจอมภพมาหลายวันจึงโหยหาสัมผัสวาบหวามนี้ แขนของตนที่เกี่ยวคล้องลำคอจอมภพเหนี่ยวรั้งให้เด็กหนุ่มยิ่งขยี้จูบร้อนแรงแนบชิด ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดซึ่งกันเมื่อไฟร้อนเริ่มระอุ วงแขนแกร่งโอบอุ้มเอวของปาณัทจนร่างลอยไปยังเตียงกว้าง จอมภพทิ้งกายที่เหนี่ยวชิดติดพันลงไปบนที่นอนนุ่ม มือสากลูบไล้เนื้อตัวภายใต้ชุดนอนพลางปลดกระดุมอย่างรวดเร็ว


นิ้วมือเรียวของปาณัทเองก็ปลดกระดุมชุดนักศึกษาของจอมภพออกเช่นกัน เขาชอบมองร่างกายของจอมภพ กล้ามเนื้อเหล่านั้นไม่ได้มีมากเกินไปจนกลายเป็นคำว่าล่ำสัน แต่มันพอดีจนน่าหลงใหล ใช่ ปาณัทกลัวว่าเขากำลังหลงใหลร่างกายของชายหนุ่มที่กอดก่ายเขาไว้ยามเหลือเพียงความแนบชิดของเนื้ออุ่น


“จอม ผมขออะไรอย่างได้ไหม”


ปาณัทเกลี่ยไล้ตามโครงหน้าก่อนมาหยุดที่มุมปาก จอมภพจูบที่นิ้วเรียวแผ่วเบา


“เสี่ยจะขออะไรจากผมครับ ผมมีอะไรจะให้เสี่ยได้งั้นหรือ”


“มีสิ จอมเลิกเรียกผมว่าเสี่ยได้ไหม มันฟังดูแก่ๆยังไงก็ไม่รู้”


เสียงนุ่มพูดติดตลก หน้าคมที่อยู่เบื้องบนมองด้วยสายตาเจ้าเล่ห์


“เสี่ยมีข้อแลกเปลี่ยนไหมครับ”


ปาณัทเอียงคอมองด้วยความสงสัย จอมภพต้องการอะไรแลกเปลี่ยนกันเล่า จนกระทั่งจอมภพโน้มกายมากระซิบที่ข้างหูของเขาปาณัทถึงกับทำตาเหลือก


“จอม เอ่อ อันนี้ผมไม่เคย ถึงจะเคยใช้บริการเพื่อนคุยอยู่บ้างนานๆครั้ง แต่ เอ่อ ฮื้อ ไม่เคยจริงๆนะ”


“ทุกคนต้องมีครั้งแรกด้วยกันทั้งนั้น นะครับ อยากให้ผมเลิกเรียกเสี่ยไม่ใช่หรือ ถ้าเสี่ยยอม ผมจะเลิกเรียกว่าเสี่ยแล้วมาเรียกว่า อะไรดีนะ พี่เปาดีไหม”


แค่ได้ยินเสียงทุ้มนั้นข้างหูปาณัทก็หวั่นไหวแล้ว ถึงจะเขินจัดแต่ก็ต้องยอม เสี่ยหนุ่มผลักร่างแข็งแกร่งให้พลิกกลับไปนอนหงายขณะที่เขาพลิกไปอยู่ด้านบน ปาณัทมองจอมภพไล่ลงตั้งแต่บ่ากว้างผ่านอกสามเหลี่ยมเลื่อนมาถึงลอนกล้ามเนื้อหน้าท้องจนสายตาหยุดอยู่ตรงองคาพยพที่เรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบเกินวัย


กลืนน้ำลายอึกใหญ่ แก้มขาวแดงจนลามไปถึงหู จอมภพยิ้มบางๆมองอย่างเพลิดเพลินเมื่อปาณัทเลื่อนกายต่ำลงไปจนถึงกึ่งกลาง ปากอิ่มเปิดทางแล้วครอบลงไปบนความเป็นชายของเขาทีละนิด


“อา ดีมากครับเสี่ย ค่อยๆเปิดปากนะครับ ระวังฟันนะ”


กลายเป็นเด็กหนุ่มที่มีประสบการณ์มากกว่าต้องส่งเสียงกระเส่าแนะนำ ปาณัทจับจังหวะใช้ลิ้นโลมเลียจนมันตื่นตัวเต็มช่องปาก ปาณัทจึงค่อยคายออกให้ความแข็งแกร่งนั้นอวดตัวตรงต่อหน้า จากนั้นร่างโปร่งขาวเนียนจึงได้ชันเข่าคร่อมเอวของจอมภพไว้อย่างเก้ๆกังๆ


“จัดการผมเลยครับเสี่ย ผมรออยู่แล้ว”


ด้วยสายตาแพรวพราวนั้นปาณัทแทบจะแทรกกายหนีไปจากเตียงถ้าทำได้ แต่ขณะนี้ที่เขาเองก็ต้องการจอมภพไม่แพ้กันจึงต้องข่มความขัดเขินไว้ ปาณัทกดสะโพกตนลงไปสู่ท่อนเนื้อนั้นให้มันค่อยๆกลืนหายเข้าสู่ช่องทางของเขาทีละนิดจนกระทั่งผลุบหายเข้าไปจนหมด เสี่ยหนุ่มเป่าปากเบาๆกับความคับแน่นในท่วงท่านี้เมื่อเขานั่งทับอยู่บนเอวของจอมภพ


“ลึกจัง”


ปาณัทเม้มปากแน่น การเสียดสีจากการแทรกประสานกระตุ้นความต้องการได้อย่างเป็นเลิศ ตอนนี้เนื้อตัวของเขาร้อนผ่าวไปหมด เปลือกตาปิดลงเมื่อปาณัทส่งตนเองไปกับอารมณ์ปรารถนา เขาเริ่มต้นด้วยการขยับเอวเป็นวงกลมเพื่อให้ท่อนเนื้อนั้นได้สัมผัสไปรอบๆช่องทาง


“โอ...”


เงยหน้าส่งเสียงแผ่นหวาน รู้สึกถึงสัมผัสจากมือสากที่เอื้อมมาวางแนบอยู่ตรงยอดอกแล้วคีบดึงด้วยช่องว่างระหว่างนิ้ว ร่างกายเรียกร้องมากขึ้นเรื่อยๆจนปาณัทลองเปลี่ยนเป็นโยกเอวขึ้นลงเบาๆเพื่อเสาะหาจุดไวต่อสัมผัสภายใน เขากลั้นเสียงแทบไม่อยู่เมื่อท่อนเนื้อนั้นกระแทกเข้าจุดหนึ่งในโถงถ้ำ


“เสี่ยครับ ผมจะไม่ไหวแล้ว”


จอมภพส่งเสียงเตือน เสียงของเขาตอนนั้นแหบพร่าไปหมด ใครจะทนได้ถ้าได้เห็นภาพอย่างที่เขากำลังจ้องมองอยู่ ร่างเปลือยขาวโพลนชันกายอยู่ตรงเอวของเขา บิดกายเร่ากัดริมฝีปากตน ใบหน้าบ่งบอกถึงความรัญจวนขณะกำลังโยกกายขึ้นลง


“เร่งขึ้นอีกหน่อยนะครับเสี่ย นะครับพี่เปา”


ช่วยเหลือปาณัทด้วยการใช้มือแหวกบั้นท้ายให้แยกออกและโยกเอวสวนรับ เพื่อนำทางให้ปาณัทเร่งจังหวะให้เร็วขึ้น ปาณัทเหงื่อออกเต็มแผ่นหลังเมื่อเขาออกแรงมากขึ้น


“จอม จอม ผม อื้อ จะไม่ไหวแล้ว”


ความต้องการมีมากแต่ไม่ไหวกับการโถมแรง จอมภพจึงรวบกายนั้นให้โน้มตัวลงมาสู่อ้อมอก เขายึดต้นขาอ่อนให้แยกจากกันเพื่อเตรียมจะส่งปาณัทสู่เส้นชัย


“จูบผมหน่อย นะครับพี่เปา”


ปาณัทแนบริมฝีปากจูบทันที เขากอดร่างของจอมภพไว้แน่นหนาเมื่อเด็กหนุ่มออกแรงโยกสะโพกเข้าโรมรันถี่ยิบ ร่างกายของปาณัทปวดร้าวไปหมดจนต้องถูไถเอวไปกับลอนหน้าท้องของจอมภพ


“จะ จอม อื้อ จะ แตก”


สิ้นคำตะกุกตะกักน้ำอุ่นก็พุ่งพรวดจนเปียกชื้นระหว่างกัน ปาณัทกลั้นใจกับความบีบคั้นและผ่อนคลายในทันทีทันใด เมื่อจอมภพรู้ว่าปาณัทถึงฝั่งแล้วเขาก็เร่งกายโดยพลัน เพียงอึดใจเขาก็ผลักให้ปาณัทนอนหงายก่อนที่เขาจะดึงกายออกมารูดรั้งอีกไม่กี่ครั้งจอมภพก็ปลดปล่อยออกมาใส่กายขาวปะปนกับความเปียกชื้นที่มีก่อนหน้า


ร่างสูงทิ้งกายลงไปนอนแผ่เคียงข้าง จอมภพหอบหายใจเร็วอยู่พักหนึ่งจึงได้ตะแคงข้างไปกอดปาณัทไว้แล้วจูบที่พวงแก้มนุ่ม


“ขอบคุณนะครับ พี่เปา”


เสียงเรียกนั้นหวานจัดโดยที่จอมภพไม่รู้ตัว ปาณัทอยากจะละลายอยู่กับอ้อมกอดนี้เหลือเกิน บางทีกำแพงที่จอมภพสร้างไว้อาจจะทลายลงหมดสิ้น ปาณัทควรจะเริ่มให้เขาได้เรียนรู้คุณค่าของความรักอย่างที่ภวัตผู้เป็นบิดาของจอมภพสั่งเสียไว้สักที




ในวันรุ่งขึ้นจอมภพขอให้ปาณัทมาที่บริษัทโฆษณากับเขา ยงยศนัดไว้ให้มารับเงินค่าตัวที่ถ่ายโฆษณาไว้เมื่อหลายวันก่อน


“เชิญเลยครับ”


เจ้าของสถานที่ต้อนรับที่มุมต้อนรับลูกค้า เขาถือหนังสือสัญญามาด้วย


“พอดีวันนั้นมันฉุกละหุกไปหน่อย ไอ้ตัวแสดงจริงมันไม่มา เห็นจอมภพยืนอยู่ข้างสนามก็เลยเรียกมาถ่ายไม่ทันตั้งตัว”


เมื่อรู้ว่าปาณัทเป็นคนดูแลจอมภพ ยงยศจึงชี้แจงให้ฟัง เมื่อไม่ได้อยู่ในภาวะกดดันยงยศจึงมีท่าทีสบายๆกว่าวันถ่ายโฆษณา


“สัญญงสัญญาจ้างงานก็ไม่ทันได้เซ็นกันตอนนั้น วันนี้ขอเซ็นย้อนหลังแล้วก็จ่ายเงินค่าจ้างไปพร้อมๆกันเลยนะครับ อ่านให้ละเอียดกันก่อนก็ได้”


ปาณัทรับสัญญาจ้างงานมาอ่านโดยละเอียดด้วยนิสัยของผู้บริหาร เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรที่ต้องคัดค้านเขาจึงส่งให้จอมภพรับไปเซ็นจากนั้นเขาจึงเซ็นเป็นพยานให้


“เอ๊ะ คุณปาณัท นามสกุลเหมือนกับยัยปลาร้า เอ๊ย คนรู้จักเลยครับ ชื่อปลา ปาริชาติ”


ยงยศทักขึ้นเมื่อรับสัญญาคืนมาแล้วอ่านลายเซ็นชื่อของปาณัท เจ้าตัวยิ้มรับ


“พี่สาวผมเองครับ ผมเป็นน้องชายของเจ้ปลา”


“อ้าว จุดไต้ตำตอ แหะๆ บริษัทนี้เช่าอุปกรณ์ยัยปลาร้า เอ๊ย คุณปลาบ่อยครับ ก็เลยรู้จักกันเถียงกัน เอ๊ย พูดคุยกันบ่อย ฮ่าๆๆ อ้อ ผมขอแนะนำจอมกับคุณเปานะครับ”


ยงยศเปลี่ยนท่าทีเป็นการเป็นงานขึ้น


“เปาขึ้นกล้องมาก ตัวอย่างโฆษณาที่ตัดต่อเสร็จแล้วแม่งโคตรหล่อ ขนาดผมเป็นผู้ชายยังต้องยอมรับ หลังจากโฆษณาถูกปล่อยออกไปจอมต้องดังแน่ ผมแนะนำให้จอมเตรียมตัวเข้าสู่วงการบันเทิงได้เลย แล้วก็ควรจะมองหาเอเจนซี่สำหรับดูแลศิลปินไว้ ขอให้หาแบบที่ไว้ใจได้นะครับ ผมแนะนำได้เท่านี้”


ยงยศมอบเช็คเงินสดค่าจ้างให้จอมภพ เขาขอตัวไปทำงานต่อ จอมภพและปาณัทลุกขึ้นยืนเตรียมจะกลับแต่ถูกรั้งไว้ด้วยคำทักทายจากอีกสองคนที่เพิ่งก้าวเข้ามาใหม่


“จอมภพ”


ทั้งคู่หันไปมอง ชานนท์กับภาคภูมินั่นเองที่รั้งไว้ สีหน้าของชานนท์ดูดีใจมากเมื่อได้พบกับจอมภพอีกครั้ง เขาปรี่เข้ามาเกาะแขนจอมภพไว้แน่น


“คิดถึงจอมมากเลย ตั้งแต่วันที่เราถ่ายโฆษณาด้วยกันก็ไม่เจออีกเลย ลืมขอเบอร์โทรไว้วันนี้ไม่พลาดละ”


จอมภพหน้าขรึมทันควันเมื่อเห็นปาณัทหุบยิ้ม เขาพยายามแกะมือของชานนท์ออกเท่าไหร่อีกฝ่ายก็ยังยึดไว้แน่นหนา ปาณัทหันไปฝืนยิ้มเมื่อภาคภูมิเอ่ยทักทาย


“สวัสดีครับเปา พบกันอีกแล้ว กำลังหาทางติดต่อเปาอยู่เลย”


“สวัสดีครับภาคภูมิ ติดต่อผมเรื่องอะไรหรือครับ”


ภาคภูมิยังคงยิ้มแย้มโดยไม่สนใจหน้าตาบึ้งตึงของจอมภพที่จ้องตนตาเขม็ง


“ผมจะชวนจอมภพให้เขามาเซ็นสัญญาอยู่กับผมน่ะครับ รับรองว่าจะดูแลเด็กของเปาให้เติบโตในวงการให้ดังเร็วที่สุด ผมอยากให้เปาไว้ใจ เพราะผมมั่นใจว่าไม่มีใครจะดูแลคนของเปาได้ดีเท่าผมอีกแล้ว”


TBC

จอมจะยอมเซ็นสัญญาไปอยู่กับอีสองคนนี้ไหมเนี่ย

​อย่าลืมกดไลก์ กดดาวนะคะ

ความคิดเห็น