นิยายติดเรท ควรใช้วิจารณญาณในการอ่าน ใครไม่ชอบผ่านจร้าาา เนื้อหาในเรื่องสมมุติขึ้นเพื่อความบันเทิงนะ ^^

ปิดฉาก ตอนจบ -ชีวิตใหม่ของจอย

ชื่อตอน : ปิดฉาก ตอนจบ -ชีวิตใหม่ของจอย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.2k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ธ.ค. 2561 22:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ปิดฉาก ตอนจบ -ชีวิตใหม่ของจอย
แบบอักษร

เอาละ ถึงตอนสุดท้ายที่ผมต้องบอกกับทุกคน


ชีวิตผมคงถูกกำหนดมาแบบนี้ และผมก็มีความสุขดีกับชีวิตที่ได้เลือก


ผมกับพี่สา เราจดทะเบียนสมรสกันหลังจากที่ผมพาไปไหว้พ่อกับแม่ ท่านทั้งสองตกใจไม่น้อย โดยเฉพาะเรื่องหลานชายที่โตแล้ว แต่นั่นไม่ใช่ปัญหา เพราะท่านรักและเอ็นดูลูกชายและเมียผมเป็นอย่างมาก


พี่โต้งขอโทษพี่สา ส่วนพี่สาเองก็กราบขอโทษครอบครัวผมเรื่องที่ทำให้ผมเสียใจ เราตัดสินใจไปอยู่บ้านหลังที่พี่สาต้องการขาย เพื่อหนีผมคราวแรก ผมมีความสุขมากๆ


ลูกชายผมมองผมอย่างแปลกใจในคราวแรก แต่เรากลับสนิทกันได้ในเวลาอันรวดเร็ว คงเป็นเพราะสายสัมพันธ์ที่เรามีต่อกัน


ผมนัดจอยมาพบเพื่อบอกลาจริงๆจังๆ พี่สาก็เช่นกันที่อยากเจอจอย


“จอยดีใจด้วย ดีใจด้วยจริงๆค่ะ”


จอยเดินเข้าไปกอดพี่สาและหันมายิ้มให้ผม ผมยิ้มกลับและรู้สึกเป็นเกียรติมากที่จอยมีความรู้สึกดีๆให้


ผมดีใจที่ตัวเองไม่ดึงจอยให้เข้ามาติดบ่วงความรักของผมมากไปกว่านี้ จอยต้องเจอคนที่ดีกว่าและเหมาะกับจอย


“ดีใจด้วยตั้ม”


จอยผละตัวออกจากพี่สา และหันมากอดผมอย่างต้องการกล่าวลา


“ขอบคุณมากจอย ขอบคุณจริงๆ”


ผมกอดจอยแน่น ในใจภาวนาให้จอยเจอคนที่รักและปกป้องจอย ...เพื่อนคนนี้ของผม


“ขอให้เจอคนที่ดีนะเพื่อน”


“เห้อ! จอยอาจเหมาะกับการอยู่คนเดียว แต่ก็ขอบคุณมากตั้มที่ทำให้จอยมีความรู้สึกดีๆ”


“ไปงานแต่งพี่โต้งมั้ย”


“ไม่ละ จอยว่าจะไปเที่ยวสักหน่อย”


“งั้นเหรอ...ขอให้โชคดีนะ”


ผมและพี่สาโบกมือให้จอยที่เดินขึ้นรถแล้วโบกมือกลับ จากนั้นจอยก็ขับรถออกไป ผมกับพี่สาหันมาส่งยิ้มให้กัน ผมจูบขมับพี่สาอย่างอดใจไม่ได้


“อะไรตั้ม คนอยู่เต็มเลย”


“เราไปหาที่...ที่ไม่มีคนเห็นเรากันเถอะ”


ผมกล่าวเสียงพร่า แล้วดึงมือพี่สาขึ้นรถ จากนั้นก็ขับออกไปอย่างรวดเร็วเพื่อไปยังโรงแรมที่อยู่ใกล้ที่สุด


ผมวางแผนจะพาพี่สาและลูกไปเที่ยวต่างประเทศช่วงปีใหม่นี้ พ่อกับแม่เสนอว่าจะดูลูกให้และให้เราไปกันสองคน แต่ผมอยากให้ลูกได้อยู่อยู่ด้วย ผมต้องการชดเชยเวลาที่ไม่ได้ดูแลเขาเลยตลอดที่ผมกับพี่สาแยกกัน


แปลก... อารมณ์ความรู้สึกเรื่องเซ็กส์ของผมเปลี่ยนไป ตั้งแต่รู้ว่าตัวเองมีครอบครัว เหมือนกับว่าผมกลับไปเป็นตั้มคนเดิม แต่จะว่าคนเดิมทั้งหมดคงไม่ใช่ เพราะผมยังอยากมีอะไรกับพี่สา...แค่คนเดียว ทั้งที่ก่อนหน้าเวลามีเซ็กส์อย่างน้อยต้องสามคน


หลายคนบอกว่า ผมมีครอบครัวตั้งแต่อายุยังน้อย โลกยังมีอะไรให้คนหา จะมัวมาอยู่แค่กับคนคนเดียวจะน่าเบื่อหรือเปล่า


แต่ผมกลับคิดว่าผมโชคดีที่ได้อยู่กับคนที่รักเร็ว เราไม่รู้ว่าพรุ่งนี้มะรืนนี้ หรืออนาคตจะเกิดอะไรขึ้น ผมอาจจะอยู่หรือไม่ได้อยู่กับครอบครัวไปจนแก่เฒ่า ชีวิตไม่แน่นอน เพราะฉะนั้นผมคิดว่าผมโชคดีที่มีครอบครัว ได้ใช้ชีวิตกับคนที่เรารักและเขาก็รักเรา...เท่านี้ก็พอแล้วสำหรับผู้ชายที่ผ่านอะไรมาแบบผม....ผมมีความสุขดี...


ขอบคุณที่ติดตามครับ...ตั้ม ธนภพ.....



🍁🍁🍁🍁🍁🍁


รักเดียวรักจริงของจอย


‘ขอให้โชคดีนะตั้ม ลาก่อนความรัก’


ฉันเขียนจดหมายใส่ขวดใบเล็กปิดฝาอย่างดี แล้วเอาไปปล่อยให้ลอยคอในทะเลกว้าง หวังว่ามันจะพัดพาเอาความทุกข์ ความเศร้าที่ไม่อาจแสดงออกที่มีอยู่ในใจให้หายไปกับทะเล


ตั้มคือคนที่ฉันรักและผูกพันมานาน แต่สุดท้ายเราก็ไม่ได้อยู่ด้วยกัน มันคงเป็นโชคชะตาที่กำหนดไว้แล้ว และฉันก็ยอมรับมัน


ฉันหนีมาเที่ยวต่างประเทศคนเดียว แบบเร่งด่วน ไม่มีเพื่อนหรือใครมาด้วย เพียงเพราะต้องการมาทำใจก็ว่าได้


‘หน้าชื่นอกตรมเป็นยังไง’ วันนี้ฉันเข้าใจถ่องแท้จริงๆ


“คุณคิดว่าตัวเองกำลังทำอะไร”


อยู่ๆก็มีเสียงดุของผู้ชายด้านหลังระหว่างที่ฉันนั่งมองขวดใส่จดหมายกำลังลอยไปในทะเลที่คลื่นกำลังซัดพาไปนอกฝั่ง


“คะ”


ฉันหันมองตามเสียงจนไปพบกับชายหนุ่ม...หน้าตายียวน...สวมเสื้อยืด กางเกงยีนส์ยืนมองฉัน สลับกับขวดที่กำลังลอยตามคลื่น


“นั่น! คุณทิ้งขยะลงทะเลงั้นเหรอ”


มือเขาชี้ไปที่ขวดใส่จดหมายของฉัน แล้วทำหน้าบึ้ง เดินไปเอาไม้ยาวมาที่วางอยู่มาเขี่ยขวดให้ลอยกลับ


“ไม่ใช่ขยะนะ ฉันแค่ต้องการ...”


‘ลอยความเสียใจออกไป’


คำพูดฉันเหมือนคำแก้ตัวมากกว่า ฉันเลยตัดสินใจเงียบไม่พูดต่อ มองชายคนดังกล่าวใช้ไม้ยาวเขี่ยขวดกลับมา แล้วหยิบขึ้นดู มันช่างขัดกับชุดที่เขาสวมจริงๆ ฉันสำรวจรูปร่างเขา หาสัญลักษณ์บนตัวที่บอกว่าเขาอาจมาจากกระทรวงทรัพยากรและสิ่งแวดล้อม ถึงได้หวงธรรมชาติแบบนี้


“ขยะ!! ถ้าคุณไม่มีจิตสำนึกก็แค่วางบนพื้นตรงไหนก็ได้ มันดีกว่าที่คุณทิ้งลงทะเล”


เขาเดินถือขวดความเสียใจของฉันไปทิ้งขยะ โอ้ว โชคไม่เข้าข้างฉันจริงๆ บางทีฉันคงต้องทุกข์ใจแบบนี้ไม่จนตาย แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็จะไม่ให้คนอื่นรู้ โดยเฉพาะชายผู้รักษ์โลกคนนี้ที่กำลังดึงเอากระดาษที่ฉันเขียนข้อความลงไปออกจากขวด!


“เอาคืนมานะ”


ฉันเข้าไปยื้อแย่งเอากระดาษในมือเขากลับ แต่เขาสูงกว่าเห็นๆ มือไม้ก็ยาวกว่า เขาดึงมันหนีจนฉันเอื้อมไม่ถึง


ฉันไต่ไปตามตัวเขา โดยลืมไปว่าร่างกายตัวเองแนบชิดไปกับร่าง...ที่แข็งแกร่ง มันร้อนวูบวาบโดยเฉพาะในช่องท้องน้อย ยิ่งตอนที่เขาก้มลงมามองหน้าฉันอย่างยียวนกวนประสาท...ทำไมใจฉันถึงเต้นแรงแบบนี้


เพราะดวงตาสีเข้มแวววาวยามจ้องมอง ทำให้ฉันจ้องกลับ


แต่แล้วฉันก็ละความพยายามที่จะเอากระดาษแผ่นนั้นกลับคืน ฉันดันตัวออก ถอยห่าง มองตาขวาง ความร้อนวิ่งไปทั่วหน้า


“ไม่อยากได้แล้วเหรอ”


“ไม่ อยากทำอะไรก็เชิญเลย”


ฉันหันหลังเดินกลับไปยังที่พักซึ่งอยู่ไม่ไกล ไม่คิดแม้จะเหลียวหันไปมองผู้ชายคนนั้นอีก ฉันถือว่าได้ลอยความเสียใจไปแล้ว ใครจะอ่านมันก็ช่าง เพราะตอนนี้ฉันเตรียมตัวเตรียมใจก้าวต่อไป อนาคตข้างหน้ายังรอฉันอยู่


ความรู้สึกที่ฉันมีต่อตั้ม มันไม่เกินจากนี้แล้ว ...ฉันต้องเริ่มชีวิตใหม่ที่เป็นของฉันจริงๆ...


1 เดือน ต่อมา


“จอย พร้อมแล้วใช่มั้ย การทำงานกับบอสคนใหม่”


“ค่ะ จอยพร้อมนานแล้วค่ะ พี่เพ็ญ”


“ดีมากจ้ะ รู้มั้ยว่าบอสคนใหม่ เป็นนักอนุรักษ์นิยมตัวยงเลยนะ เพราะฉะนั้นเราต้องเน้นเรื่องรีไซเคิลเป็นหลัก”


“เหรอคะ”


ฉันอดคาดเดาหน้าตาบอสคนใหม่ไม่ได้ ชุดเขาที่ใส่เป็นชุดที่มีแต่วัสดุรีไซเคิลทั้งตัว


“มาแล้ว”


พี่เพ็ญส่งเสียงเรียก พนักงานทุกคนตื่นตัวกันน่าดู ต่างมายืนเข้าแถวเรียงหน้ากระดานเพื่อต้อนรับบอสคนใหม่ประจำบริษัท สายตาทุกคู่จ้องไปที่ประตูทางเข้า


ไม่นานรถหรูก็มาจอดหน้าตึกบริษัท ประตูรถเปิดออก ขายาวในชุดสูทก้าวลงมาจากรถ ร่างสูงยืนมองเข้ามา


‘เอ๊ะ ทำไมคุ้นๆ’


ฉันชะเง้อคอมอง ทำหน้าสงสัย รูปร่างนี้ ใบหน้าใต้แว่นดำนั่นอีก ช่างคุ้นตาจริงๆ


แล้วฉันก็ยกมือปิดปากที่อ้าออกเพราะความตกใจไม่ได้ ชายหนุ่มที่ฉันเจอวันนั้น ที่หาว่าฉันทิ้งขยะลงทะเล คือบอสคนใหม่ของฉัน


และเหมือนเขาจำฉันได้ เขาส่งยิ้มมุมปากให้ฉัน


อย่าบอกนะว่าเขาอ่านจดหมายที่ฉันเขียนบรรยายถึงความรักที่มีต่อตั้มจนหมด


‘โอ๊ย! รู้อย่างนี้ น่าจะแย่งคืนมาให้ได้ ไม่น่าถอดใจเลย ฉันจะเอาหน้าไปไว้ไหนกัน ตายแน่ๆจอย!’

ความคิดเห็น