ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

-8- ไม่ได้ยั่วซะหน่อย

ชื่อตอน : -8- ไม่ได้ยั่วซะหน่อย

คำค้น : น่ารัก,ฝาแฝด,สมการเวหา,ณิดา,ทัพเวหา,ชิล,อ่านสบาย,ตลก,บ้าบอคอแตก

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 902

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ธ.ค. 2561 23:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 1,000
× 0
× 0
แชร์ :
-8- ไม่ได้ยั่วซะหน่อย
แบบอักษร

ณิดายังไม่ทันออกจากออฟฟิศทัพเวหาก็มารอเธอแล้ว ตลอดการตรวจดูพื้นที่เกือบพันไร่นั้นเป็นไปด้วยดี เขานั่งเงียบๆ จ้องเธอเป็นพักๆ เหม่อลอยเป็นช่วงๆ ไม่ดื้อไม่ซน บอกอะไรก็เชื่อฟังผิดกับตอนบ่ายลิบลับ

ถึงแม้เขาจะว่านอนสอนง่ายแค่ไหนแต่กว่าจะตะลอนจนครบถ้วนก็จวนตะวันตกดิน รถส่งคนงานเข้าเมืองรอบสุดท้ายออกจากไร่ไปแล้ว เขาก็เลยอาสาไปส่งเธอที่บ้านแทน

“เลี้ยวขวาก็ถึงบ้านหนูนิดแล้ว” ณิดาชี้บอกทาง แต่ทัพเวหากลับหักพวงมาลัยเข้าจอดข้างทางไม่ยอมขับต่อ

“หนูนิดเรียกนายเมฆว่าอะไร”

ณิดาลอบถอนหายใจ ที่เขาเงียบๆ นิ่งๆ ก็เพราะน้อยใจเรื่องเมฆาสินะ

“ก็เรียกว่าพี่เมฆมาตั้งแต่จำความได้แล้วค่ะ”

“เรียกเวย์ว่าพี่เวย์บ้างสิ” เขาดึงเบรกมือแล้วหันมาจ้องเธอเขม็ง ดวงตาคู่คมไม่มีแววล้อเล่นแม้แต่น้อย

“พี่เวย์” ณิดายอมอ่อนข้อให้เพราะทัพเวหาอายุมากกว่าเธอเกือบหนึ่งปีหรอกนะ

“แล้วแทนตัวเองกับนายเมฆว่าอะไร”

แม้เขาจะยิ้มเพราะเธอยอมเรียกพี่ แต่นั่นมันยังไม่พอสำหรับทัพเวหาหรอก ตาบ้านี่มาเหนือความคาดหมายของเธอเสมอ

“ก็แทนว่าหนูนิด”

“งั้นแทนตัวเองกับพี่ว่าหนูก็พอ” ทัพเวหายิ้มกว้างขึ้นเรื่อยๆ แล้วบอกปิดท้ายอย่างอารมณ์ดี “พี่ไม่อยากเหมือนคนอื่น พี่อยากเป็นคนพิเศษของหนู”

ณิดาส่ายหน้าน้อยๆ สรรพนามระหว่างเธอกับเขาเปลี่ยนรายวันตามที่ทัพเวหาพอใจ ซึ่งมันคงดีกว่าเรียกแทนกันว่า ‘เค้า’ กับ ‘ตัวเอง’ หรือ ‘เบบี๋’ กับ ‘ดาร์ลิ้งค์’ ตามที่ทัพเวหาเคยเสนอ

“พอใจแล้วก็ขับต่อได้หรือยัง หนูนิด...เอ่อ หนูจะถึงบ้านดึกนะคะพี่เวย์” ณิดาส่งสายตาบอกเป็นนัยให้เขาเลิกงอนเสียที ตอนนี้ก็เธอง้อจนไม่รู้จะง้ออย่างไรแล้ว

“ชื่นใจจัง”

ทัพเวหาขยับมาหอมแก้มเธอหนึ่งฟอดแล้วขับรถต่อราวกับไม่เคยงอนเธอเสียอย่างนั้น ช่างเป็นคนที่พอใจกับอะไรเล็กๆ น้อยๆ แค่เธอเรียกหวานๆ นิดหน่อยก็หายเป็นปลิดทิ้งแล้วหรือ

“อ่อ...พี่จะหอมหนูตามใจตัวเองแบบนี้ไม่ได้นะ” ณิดาส่ายหน้า

ทัพเวหาย่นคิ้วทันทีที่ได้ยิน “ทำไมอะ”

ณิดาต้องอธิบายแล้วอธิบายอีกว่าห้ามหอมแก้มเธอในที่สาธารณะ คนไทยหูตาไวเป็นสับปะรด ยุ่งเรื่องชาวบ้านเป็นที่หนึ่ง ถ้ามีใครเห็นเข้าแล้วไปฟ้องแม่ มีหวังเธอโดนตีขังลืมไปอีกสามวัน

"เข้าใจแล้วใช่ไหมว่าห้ามหอมหนูสุ่มสี่สุ่มห้า" เธอย้ำ

"หนูก็เลิกยั่วพี่ก่อนสิ"

"หนูไม่ได้ยั่วซะหน่อย!" คนถูกกล่าวหาเบิกตากว้างพร้อมกับส่ายหน้าปฏิเสธ

"ไม่ได้ยั่วแล้วทำไมพี่ถึงอยากกอดอยากหอมหนูตลอดเวลาแบบนี้ล่ะ" ทัพเวหาทำหน้าครุ่นคิด "หรือว่าพี่ถูกหนูสะกดจิต?!"

"พี่ไม่ต้องพูดออกนอกเรื่อง ท่องไว้ว่าห้ามหอม ห้ามหอม ห้ามหอม"

เธอเอ่ยห้ามเขาจนปากเปียกปากเเฉะ แต่ก็ดูเหมือนว่าผู้ชายหน้ามึนจะไม่ได้นำพาเลยแม้แต่น้อย!

แก้มช้ำหมดแล้วเนี่ย!!



ชั่วอึดใจก็ถึงหน้าบ้าน ณิดาก้าวลงจากรถ พ่อยืนรอเธอเหมือนทุกวัน และพ่อคงเห็นว่ารถวันนี้เธอไม่ได้ติดมากับรถส่งคนงานหรือรถส่งนมของลุงเก่งแต่เป็นรถกระบะจากไร่อัญชัน ซึ่งหนุ่มหล่อเฟี้ยวที่มาส่งก็ไม่คุ้นหน้าอีกต่างหาก

"สวัสดีค่ะพ่อ"

ลูกสาวคนเล็กเข้ามากอดหอมบิดาเหมือนกับที่เธอทำจนชิน

ชายหนุ่มตัวสูงใหญ่ใบหน้าค่อนไปทางลูกครึ่งนั้นเดินตามลงมายกมือไหว้คุณเสงี่ยมศักดิ์หรือพ่อของณิดา เขายิ้มน้อยๆ ที่สามารถทำให้บรรยากาศขมุกขมัวของเวลาเกือบหนึ่งทุ่มนั้นสว่างไสวได้โดยฉับพลัน

“สวัสดีครับ”

“ขะ...ครับ” เสงี่ยมศักดิ์รับไหว้ด้วยใบหน้าเหลอหลางุนงง คิ้วทั้งสองขมวดมุ่นพลางมองลูกสาว

“พ่อคะ นี่พี่เวย์ค่ะ เป็นลูกพี่ลูกน้องของพี่อาร์ม พอดีว่ารถส่งคนงานเข้าเมืองหมดแล้วพี่เวย์ก็เลยใจดีมาส่งหนูนิดค่ะ” ณิดาเอ่ยตอบฉะฉาน แต่ดวงตาเธอปิดบังบางอย่าง

เสงี่ยมศักดิ์มองตาลูกสาวตัวเองก็รู้ว่าเธอใสซื่อ แต่ดูเหมือนว่าหนุ่มหล่อตรงหน้าจะไม่ได้ซื่อตามไปด้วย

“ขอบคุณนะครับคุณเวย์ ทีหลังหนูนิดโทรบอกพ่อไปรับนะลูก ดูสิลำบากรบกวนเจ้านายมาส่งจนได้” ผู้เป็นพ่อโคลงหัวน้อยๆ

“คือหนูนิด---”

ณิดายังพูดไม่ทันจบคนตัวสูงก็เอ่ยขัด

“ไม่ลำบากเลยครับ ผมเป็นฝ่ายทำให้น้องอยู่ล่วงเวลาจนมืดค่ำเอง ขอโทษครับที่พาน้องมาส่งช้า คราวหน้าจะพากลับเร็วกว่านี้นะครับ”

ทัพเวหายังคงยิ้มและพูดด้วยน้ำเสียงนอบน้อม กิริยาดูเป็นผู้ดีมากกว่าลูกหลานชาวไร่หลายเท่า เสงี่ยมศักดิ์พยักหน้าพอใจกับท่าทีของหนุ่มหล่อตัวสูง แค่เจอครั้งแรกก็ถูกชะตากว่านายเมฆาลูกชายปลัดเป็นไหนๆ

“ผมเข้าใจครับคุณเวย์ หนูนิดก็บอกว่าช่วงนี้คุณอาร์มงานยุ่ง” ผู้เป็นพ่อลูบไหล่ลูกสาวเบาๆ

“ครับ พี่อาร์มก็บ่นเหมือนกัน”  ทัพเวหาพูดแล้วก็ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมามองพลางย่นคิ้ว  “นี่ก็ค่ำแล้ว กว่าจะถึงไร่ก็คงดึก ไม่ทราบว่าแถวนี้ตลาดปิดกี่โมงครับ”

"ก็ปิดราวๆ ทุ่มสองทุ่มนี่แหละครับ ตอนนี้ก็คงทยอยเก็บร้าน" เสงี่ยมศักดิ์เองก็มองนาฬิกาเช่นกัน "แล้วคุณเวย์จะซื้ออะไรครับ"

"คิดว่าจะแวะกินข้าวก่อนกลับไร่ครับ" ทัพเวหายกมือไหว้อำลา “ผมลากลับเลยดีกว่า เดี๋ยวไม่ทันตลาด สวัสดีครับคุณพ่อ พี่กลับแล้วนะหนูนิด”

"สวัสดีค่ะ ขับรถดีๆ นะคะ" ณิดายิ้มด้วยดวงตาสว่างใสเจือความเป็นห่วงเป็นใย

...มีหรือคนอาบน้ำร้อนมาก่อนจะอ่านไม่ออก

ผู้เป็นพ่ออดยิ้มไม่ได้เมื่อเห็นสายตาหวานเชื่อมของหนุ่มหล่อตัวสูงที่มองลูกสาวของเขา เสงี่ยมศักดิ์จึงขอดูท่าทีให้แน่ใจอีกนิด

“ถ้าไม่รังเกียจ เชิญคุณเวย์อยู่ทานข้าวเย็นด้วยกันก่อนสิครับ”

"เกรงใจจังเลยครับ"

รอยยิ้มยินดีปรีดาของทัพเวหาบอกคำตอบชัดเจน ชายสูงวัยเดินขึ้นบ้านก่อน ส่วนณิดาและทัพเวหาก็เดินตามหลัง สัญชาตญาณผู้ชายบอกว่าพี่เวย์ของหนูนิดท่าจะลูกเล่นไม่น้อย

...ไปตลาดเหรอ ข้ออ้างทั้งนั้น

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว