เมื่อเธอ ดาด้า มีโอกาส​ได้มีชีวิตอีกครั้งแล้วทำไมเธอจะต้องทนแต่งงานตามคำสั่งบิดา และเขา อุนางิ ยูยะชายหนุ่มที่อยู่ๆ ครอบครัวก็ล้มละลายที่ชีวิตก็วุ่นวาย​พออยู่แล้ว กลับต้องมาเจอสาวจอมยั่วที่จ้องจะจับเขารีดน้ำเชื้อตลอดทั้งวัน ...Shadow Black...

ตอนที่​ 20​/2 ความห่างเหิน​

ชื่อตอน : ตอนที่​ 20​/2 ความห่างเหิน​

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.6k

ความคิดเห็น : 48

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ธ.ค. 2561 18:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่​ 20​/2 ความห่างเหิน​
แบบอักษร

​"ก็เรามันใจง่ายเองจะโทษใครได้" 

ดวงตา​สวยจ้องมองร่างกายที่มีรอยรักสีกุหลาบมากมายผ่านกระจกเงา 

บานใหญ่มือเรียวยกขึ้นแตะเบาๆตรงลำคอระหงที่มีรอยมากมายจากชายหนุ่ม 

ใบหน้าสวยเงยขึ้นเมื่อน้ำตาเริ่มรินไหลอีกครั้ง  

"ฉันเป็นบ้าอะไรเนี่ย"  วิภาดาสับสนและงุนงง​ว่าเธอเป็นอะไรไปความรู้สึกน้อยอกน้อยใจหน่วงไปหมดทว่าไม่ได้คิดเสียใจที่เสียความบริสุทธิ์​ให้ฟีนิกซ์

แต่เป็นการตื่นมาแล้วไม่เจอรอยยิ้มแสนอบอุ่นมากกว่าทั้งที่เคยอยู่ตัวคนเดียว  นอนคนเดียวบนเตียงกว้างมานานจนคิดว่าจะชิน ทว่าตอนนี้กลับไม่คุ้นชินขึ้นมาซะอย่างงั้น 

หญิงสาว​ใช้เวลาอาบน้ำนานพอสมควร เมื่อเธอใจลอยแทบไม่อยู่กับเนื้อกับตัวนานเกือบครึ่งชั่วโมง​ ขาเรียวค่อยๆ ก้าวลงบันไดอย่าง​ระมัดระวัง​ วันนี้เธอคงแต่งตัวแปลกไปจากทุก​วันด้วยเสื้อแขนยาวคอเต่า และกางเกงขายาวถึงตาตุ่ม​เพราะต้องการปกปิดรอยรักรอยสวาท

"ขวัญ มาเร็วมากินข้าวกัน" 

เสียงเรียกแสนสดใสของวราลีทำให้วิภาดาฝืนยิ้มตอบ เมื่อยังคงน้อยใจเพราะเมื่อคิดว่าหลังอาบน้ำคงได้เห็นหน้า​ฟีนิกซ์แต่ก็ไม่มีแม้เงา!! 

ขาเรียวเดินตรงไปหาพี่สาวและพี่เขย ดวงตาสวยเบิกตากว้างมองดูอาหารมากมายที่ส่งกลิ่นหอมฟุ้งชวนน้ำลายไหลด้วยความตกตะลึง

 "นี่บ้านเรามีงานอะไรรึเปล่าคะพี่ด้า" 

"พี่ก็ไม่รู้" วราลีตอบไหวไหล่​เล็กน้อยหันไปหายูยะที่นั่งกินสตรอว์เบอร์รี่​ข้าง "พี่ยะล่ะรู้ไหม" 

"ไอนิกซ์มันทำอาหารเลี้ยงฉลองการจับเมียกิบตับมั้ง เห็นแหกตาตื่นมาทำกับข้าวตั้งแต่ตีห้า ทำซะเวอร์ทั้งที่ในบ้านมีไม่กี่​คน"   

"บ้า!! พูดอะไรแบบนั้นค่ะ" 

วราลีหยิกแก้มสามีเมื่อคำพูดดั่งกล่าวทำให้น้องสาวเธอถึงกับหน้าแดง ชะเง้อ​มองไปยังห้องครัวแล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

"เข้าไปหาสิขวัญ ฟีนิกซ์​อยู่ในครัวเห็นบอกจะทำคัพเค้กเป็นของหวาน" 

"ยัง ยังไม่พออีกเหรอ" คนแสนประหยัดพูดขึ้นมองดูอาหารที่เต็มโต๊ะตาปริบๆ ที่กินยังไงก็ไม่หมด 

"แต่ไงก็บอกให้ใส่สตรอว์เบอร์รี่​เยอะๆ  ด้วยแล้วกัน"   ยูยะสั่งเมื่อสตรอว์เบอร์รี่​ของโปรด​ในจานหมดเกลี้ยง​

"ก็ไม่ได้จะเข้าไปหาหรอกค่ะ แต่ถ้าพี่ยูยะสั่ง ขวัญไปบอกให้ก็ได้" 

"อ๋อหรอ ไม่ได้อยากไปหาเลยเนอะ"

ยูยะมองตามคนตัวเล็กที่เดินตัวปลิวเข้าไปในครัวก่อนจะกระตุกยิ้มกับความ 'ไม่อยาก'​ ที่ได้ยินจนอดพูดแหนบไม่ได้ เมื่อดูแล้ววิภาดาคงจะได้แต่งงานในเร็ววันแน่ๆ 

เมื่อดูจะมีใจให้กับฟีนิกซ์อย่าง​เปิดเผย​ เขาจะได้จัดการเรื่องที่ภรรยาโดนลอบทำร้ายเสียที​

"ยิ้มชั่วร้าย​แบบนี้ ด้ารู้นะคะว่าพี่คิดอะไรอยู่" 

"คิดอะไร เปล่าสักหน่อย"

"จริงเหรอ" วราลีเลิกคิ้วมองใบหน้าหล่อแสนหวาน ริมฝีปากสวยกดลงตรงแก้มสากเบาๆ ก่อนจะเคลื่อนไปหาริมฝีปาก​ที่หอมหวานสตรอว์เบอร์รี่​อ่อนๆ

"ขอบคุณ​นะคะที่เป็นห่วงด้า"  

ยูยะจ้องมองริมฝีปากสีชมพูสวยแสนอวบอิ่มที่คลี่ยิ้มหวาน ยิ่งนับวันเขายิ่งรักยิ่งหลง และต้องการวราลีมากขึ้นทุกวันๆ ไม่มีทีท่าว่าจะเบื่อราวร่างนิ่มเป็นสิ่งเสพติด 

มือแกร่งยกขึ้นลูบแก้มนิ่มจุมพิตอีกครั้งที่ปากบางขบเม้มเบาๆ ซึ่งวราลีก็ตอบสนองเป็นอย่างดี 

"อืม!!~" เสียงครางหวานดังในลำคอสวยเมื่อ​ฝ่ามือลูบไปตามต้นแขนผ่านหน้าอกนุ่ม ก่อนจะสอดเข้าไปในกระโปรง​ลูบไปตามขาอ่อนขาวเนียนจนเธอรู้สึก​วาบหวาม

"อ๊า!!~ พี่ยะอย่าค่ะ นี่ในบ้านนะเดี๋ยวมีคนมาเห็น" 

"แล้วใครกันที่เริ่ม" 

"ด้าหรอเริ่ม ไม่เห็นจะรู้ตัวเลย" 

"หมดคำจะพูดเลย" 

ยูยะส่ายหน้าไปมาให้กับภรรยาที่ยังส่งยิ้มยั่วยวน มือที่สัมผัสลูบไปตามขาเรียบเนียนเลื่อนขึ้นเข้าหาเนินเนื้ออวบ จนวราลีต้องตีมือปลาหมึกแสนร้าย หัน​ไปส่งยิ้มให้มารดาของเธอและน้อง สาว คุณยายที่เดินเคียงข้างประมุขของบ้านที่เข้ามานั่งประจำที่

 บรรยากาศที่เงียบผิดปกติทำให้วราลีรู้สึกไม่ดี เมื่อใบหน้าของบิดามารดาของเธอมีความตึงเครียด นั่งกินอาหารเงียบๆ ทั้งที่ฟีนิกซ์​ทำอาหารได้อร่อยสมกับเป็นผู้บริหาร

"คือป๊ามีเรื่องจะบอกทุกคน เรื่องแรก  เรื่องงานแต่งของฟีนิกซ์​และของขวัญคงต้องเลื่อน​ไปก่อน แต่ไม่นานหรอกประมาณสามเดือน"   

"สามเดือน!!" 

"ใจเย็นเก็บอาการหน่อย" ยูยะที่นั่งอยู่ข้างๆ  หันไปบอกวิภาดาที่ทำหน้าตกใจ "ไม่ค่อยอยากแต่งเลยนะเราอ่ะ โอ๊ย!! " 

ยูยะถึงกับร้องเมื่อวราลีหยิกต้นแขนเขาจนรู้สึกเจ็บ จ้องมองใบหน้าสวยที่ส่งสายตาอาฆาตในแววตามีแต่ความหึงหวงจนขนลุก

และดูเหมือนฟีนิกซ์เองก็ไม่ต่างกันเมื่อเห็นว่าวิภาดาคงจะสนิทกับพี่เขยจนรู้สึกหึงหวงดูท่าหลังแต่งงานเขาคงต้องลากภรนยาไปอยู่บ้านเขาซะแล้ว ​ 

"แต่ป๊าเห็นว่าจะให้ทำการหมั้นไว้ก่อนฟีนิกซ์​ขัดข้อง​ไหม​" 

"ไม่ครับผมยินดี" 

"ส่วนเรื่องที่สองคือป๊าและม๊าของพวกเราทั้งสอง ต้องไปดูงานที่สาขาอังกฤษ​เพราะเราจะขยายสาขาที่นั่น ส่วนทางนี้ป๊าอยากให้ด้าและยูยะช่วยดูแลได้ไหมลูก" 

"แล้วคุณยายละคะ จะไปด้วยรึเปล่า" 

สิ่งที่วิภาดาถามขึ้นทำให้ทุกคนถึงกับนิ่งเงียบ จนหญิงชราที่ถูกมองถึงกับหัวเราะเสียงดังอย่างหญิงอารมณ์​ดี

"ขวัญหลานก็พูดเป็นเล่นไป  ยายจะไปทำไมละ ยายอยากอยู่บ้านกับหลานที่รักมากกว่า "

ยูยะถึงกับกำหมัดแน่นเมื่อเสียงและรอยยิ้มแสนอบอุ่นนั้นช่างขัดแย้งกับแววตาที่จ้องมองวราลีด้วยความรังเกียจเด่นชัดเจน

ทว่าเมื่อมองวิภาดากับเต็มไปด้วยความรัก   จนชายหนุ่มเชื่อแล้วว่าคุณยายเป็นคนทำจริงๆ แต่ทำไปทำไมและทำเพื่ออะไร เขาเองก็ไม่รู้และคงต้องหาคำตอบให้ได้


1 เดือนต่อมา..

ภายในห้องน้ำสุดหรูของวราลีชายหนุ่มในชุดนอนสีขาวเนื้อผ้ามันวาวลายสตรอว์เบอร์รี่​กำลังล้างหน้าบ้วนปาก​ 

ดวงตาสีอัลมอนด์เงยหน้าสบตากับเงาสะท้อนในกระจกที่ใบหน้าซีดเซียวราวคนไม่สบาย

"เป็นอะไรของกูวะ"

ยูยะสบถอย่างหัวเสียเมื่อทุกเช้าที่ตื่นมาเขามีอาการคลื่นไส้​ อาเจียนรวมแล้วถึงสองวันติด ทั้งที่มั่นใจว่าร่างกายแข็งแรง 

ชายหนุ่มทรมานแทบขาดใจเมื่อเขาไม่สามารถเข้าใกล้วราลีที่ฉีดน้ำหอม หรือแม้แต่จะกินสตรอว์เบอร์รี่​ที่แสนโปรดปราบเพราะเมื่อจมูกได้กลิ่น  หรือเพียงลิ้นที่สัมผัส​ความหวานก็เกิดอาการอาเจียนทันที

"พี่ยะไปลงไปทานข้าวกะ... "

"หยุด!! อย่าเข้ามานะด้า!! " 

ขาเรียวที่กำลังก้าวเข้าหาชายหนุ่มผู้เป็นที่รักหวังเรียกไปทานข้าวถึงกับชะงัก 

ปากสวยเม้มเข้าหากันทันทีมองดูสามีที่พฤติกรรมแปลกๆ  เมื่อตลอดเวลาที่ผ่านมายูยะคอยอยู่เคียงข้าง คอยดูแลปกป้อง ไปทำงานพร้อมกัน นอนหลับพร้อมทุกค่ำคืนจนวราลีมีความสุขหมดสิ้นความกลัวเกี่ยวกับเรื่องร้าย

ทว่าสองวันมานี้ สามีขอลางานแบบไม่มีกำหนดบอกว่าไม่สบายซึ่งวราลีก็เข้าใจ แต่การหนี้ห่างจากเธอโดยการนอนที่โซฟาแทนจะนอนกับเธอบนเตียงอย่างเคย  

การห้ามให้เธอเข้าใกล้ทำตัวเหินห่างราวเธอไม่ใช่ผู้หญิงที่รักอีกต่อไป วราลีไม่สามารถ​เข้าใจได้จริงๆ หรือว่าเธอกลายเป็นของเก่าที่น่าเบื่อไปแล้ว

"พี่ยะเป็นอะไรคะ บอกด้าได้ไหม" 

"ไม่รู้ แต่ที่รู้ๆ  อย่าเข้ามาใกล้มันคลื่นไส้​ พี่จะอ้วก" 

"ฮึก!! ด้าน่ารังเกียจขนาดนั้น​เลยหรอ ทำไมคะด้าทำอะไรผิด ฮือ!! ~" 

"ไม่ใช่แบบนั้นนะ โถ่เว้ย!! "

 ยูยะถึงกับหัวเสียเมื่อเห็นภรรยายืนร้องไห้ตัวสั่น ขายาวหวังก้าวเข้าหาเพื่อกอดปลอบใจทว่าก็ต้องชะงักทำไม่ได้อย่างใจนึก เมื่อความหอมหวานของน้ำหอมที่เขาเคยชอบเคยหลงใหล จนต้องหอมแก้มนิ่ม ซุกไซ้ลำคอขาวและจับร่างนุ่มสอดประสาน 

กลับกลายเป็นเหมือนเครื่องมือป้องกันสัตว์ร้ายที่หวังกินกวางน้อยได้อย่างดีแต่จะห้ามไม่ให้ภรรยาใช้น้ำหอมอีกเขาก็ไม่รู้จะอธิบายยังไง

"ถ้ารังเกียจ​มาก ด้าไปก็ได้ค่ะ ขอตัว" 

มือเรียวยกปาดน้ำตา หมุนตัวออกจากไปอย่างรวดเร็ว ความสับสนงุนงงเข้าเล่นงานจนหัวใจบีบรัดเจ็บระบมไม่สามารถทนยืนมองสายตาสีอัลมอนด์​ที่มองเธอเป็นสิ่งแปลกปลอมได้อีกต่อไป  ตัดสินใจขับรถไปทำงานเพียงลำพังเมื่อวันนี้มีประชุมสำคัญเธอไม่อยากทำมันพัง 

 Rrrrrrrr!! ~

เวลาล่วงเลยจนถึงสองทุ่ม ดวงตาสวยจ้องมองมือถือที่ส่งเสียงดังมายาวนานด้วยความขุ่นเคือง​เมื่อปลายสายไม่ใช่ใครแต่เป็นสามีตัวดี วราลีจ้องมองสายที่สิบห้าอย่างลังเลก่อนจะตัดสินใจรับสาย

"มีอะไรคะ"

'ด้าอยู่ไหน มีอะไรเกิดขึ้นรึเปล่า ทำไมไม่กลับบ้าน'​

"เปล่าค่ะสบายดี พี่ยะอยากให้ด้ากลับบ้านด้วยเหรอ ไม่กลัวจะคลื่นไส้​เวลาเห็นหน้าด้ารึไง"  

เสียงเซ็กซี่ที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจประชดประชังอย่างชัดเจน ทำให้ยูยะที่นั่งกินมะยมถึงขบกรามแน่น 

จับมะยมเกือบสิบลูกเข้า​ปากทำเอานวลละอองที่ยืนใกล้ๆ ถึงกับขนลุกสีหน้าเหยเกรู้สึกเปรี้ยวแทน

ผิดกับเจ้านายหนุ่มที่แทบไม่มีความรู้สึกเปรี้ยว​ คายเม็ดมะยมทิ้งและหยิบมะนาวหั่นบางๆ เข้าปากต่อ

'โอเค พี่ขอโทษที่พูดไปแบบนั้น แต่ด้ากลับบ้านก่อนเถอะนะพี่เป็นห่วง'​

"ค่ะ ด้าก็กำลังจะกลับ ถ้าไม่มีอะไรแล้วแค่นี้นะคะ" 

'เดี๋ยว!!'​ เสียงเข้มที่ร้องห้ามทางปลายสายทำให้วราลีชะงักไปเล็กน้อยนำมือถือแนบหูอีกครั้ง   'พี่ฝากซื้อมะขามอ่อนให้หน่อยขอเยอะๆ'​ 

ดวงตากลมสวยกะพริบตามองดูสายที่ถูกวางไปอย่างไม่เข้าใจ เธอควรจะได้ยินคำว่า 'พี่ฝากซื้อสตรอว์เบอร์รี่​สิ'​ ถึงจะถูก แต่ทำไมเป็นมะขามอ่อน

"พี่ยะ พี่กำลังคิดทำอะไรกันแน่"


สงสัยเฮียยะอยากได้ไปขัดผิวให้สวยผุดผ่องเป็นยองใย ถุ้ย!!! บ้าบอจริงๆ (ด่าตัวเอง)​ 

อย่าแอบมองกันนะจ๊ะ  1 คอมเมนท์เป็นดั่งเชื้อไฟในการปั่นตอนใหม่❤️❤️​

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว