email-icon

ขอบคุณนะคะ ที่เข้ามาอ่านนิยายน้ำเน่าของไรท์

มาเฟียเถื่อนบทที่ 10 รุนเเรง (อัพเพิ่ม)

ชื่อตอน : มาเฟียเถื่อนบทที่ 10 รุนเเรง (อัพเพิ่ม)

คำค้น : สืบสวาทรักมาเฟียเถือน BDSM 25+ เดวิล ปรายฟ้า

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.5k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ธ.ค. 2561 06:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
มาเฟียเถื่อนบทที่ 10 รุนเเรง (อัพเพิ่ม)
แบบอักษร

PrayFa

"1"

"2"

"3"

ปัง!!!!!!!!

"กรี๊ดดดดดดด"   เคทีกรีดร้องด้วยความตกใจ  "อุ๊บส์....ยิงพลาด งั้นหนูขอเเก้มือนะคะ"   ไม่ใช่ที่เเค่ที่เคทีตกใจ  เพราะดราฟเเละชาร์ทที่พึ่งกลับจากบริษัทต่างต้องรีบวิ่งขึ้นมาดูว่าเกิดอะไร  

"อย่าฉันกลัว ฉันกลัวเเล้ว"    เคทีรีบวิ่งหนีออกจากหน้าประตูอย่างหวาดกลัว  ดราฟเเละชาร์ทต่างงงเป็นไก่ตาเเตก เพราะไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้น

ปังงงงง

เสียงเปิดประตูอย่างรุนเเรง จนทำให้เครี่ที่กำลังก้มคลอเครียอยู่กับเเกนกายเดวิลต้องหยุดลงด้วยความตกใจ   "ปะ..ปรายฟ้า"   หัวใจเเกร่งเต้นรั่วๆเพราะกลัวว่าปรายฟ้าจะเข้าใจผิดอย่างที่เห็น  "มานี้!!!!"   ปรายฟ้าเดินเข้าไปกระชากผมเครี่ออกมาอย่างรุนเเรง

"กรี๊ดดดดดด ปล่อยฉันกรี๊ดดด"   เครี่กรีดร้องด้วยความเจ็บหนังหัว  "ซ่านักใช่มั้ย"   ปรายฟ้ากระชากผมเครี่ให้เงยหน้าขึ้น ก่อนเธอจะเอาปืนมาจ่อใต้คางของเครี่ด้วยความโกรธเเละเกลียด   "ยะ...อย่าทำอะไรเครี่เลย เครี่กะ...กลัวเเล้ว"   เครี่รีบยกมือไหว้ด้วยความกลัว

เพี๊ยะ!!!!!

ปรายฟ้าใช้ด้านปืนตบไปที่หน้าของเครี่อย่างรุนเเรง  ก่อนเธอจะกระทืบที่ใบหน้าสวยของเครี่ซ้ำเเล้วซ้ำเล่า   ดราฟไม่รอช้า รีบเข้ามารวบตัวปรายฟ้าไว้ เพราะถ้าปล่อยไว้เเบบนี้เครี่ได้ตายคาตีนปรายฟ้าเเน่ๆ

"ปล่อย!!! ปล่อยปรายค่ะ บอกให้ปล่อย!!!"    ปรายฟ้าพยายามสะบัดตัวออกจากการจับกุมของดราฟ เเต่ไม่เป็นผลเพราะเดวิลจับกุมไว้เเน่น  "อึกฮื้อออ พี่เดวิลช่วยเครี่ด้วยค่ะ อึกฮื้อออ"  เครี่พยายามคลานไปหาเดวิลที่นั่งหอบหายใจตรงเก้าอี้ทำงาน  

"มึงยังไม่หยุดอีก"   ปรายฟ้าสะบัดตัวอย่างเเรง ก่อนจะหลุดจากการจับกุมของดราฟ   "กรี๊ดดดด"   เครี่กรี๊ดด้วยความตกใจ เมื่อปรายฟ้ากระชากผมเครี่อย่างรุนเเรงก่อนจะออกเเรงลากเธอออกไปจากห้องทำงาน   "เจ็บเเล้ว กรี๊ดดดปล่อยเครี่เถอะค่ะ"   เครี่จับมือปรายฟ้าเเน่นด้วยความเจ็บหนังหัว

"จำไว้อย่าได้คิดเล่นกับคนอย่างพี่ค่ะ พี่ดราฟพี่ชาร์ทฝากด้วยนะคะ"   ปรายฟ้าเเสร้ยิ้มอย่างชั่วร้าย ก่อนจะผลักเครี่ออกไปจากห้องทำงานอย่างรุนเเรง ปรายฟ้าเดินกับมาหาเดวิลที่เก้าอี้อีกครั้งหลังการเล่นหนังจีนจบ...

"งับ~~~~~!!!"    ปรายฟ้าเดินเข้าไปในนั่งตักเดวิลโดยหันหน้าเข้า ก่อนเธอจะงับปากล่างเดวิลอย่างรุนเเรง   "จะเอาก็รีบเอา เพราะปรายจะไปนอน"  ปรายฟ้ากัดปากล่างเดวิลอยู่นานก่อนเธอค่อยๆปล่อยเเล้วทำท่าทีฝึดฝัด   "ซี๊ดดดด   ปะ...ปรายค_ยพี่เเข็งเเล้ว..."  เดวิลหอบหายใจ เพราะเขากลัวว่าจะเผลอรุนเเรงกับปรายฟ้าไป

  เดวิลไม่รอช้ารีบบดจูบปากเล็กทันที  มือเเกร่งไม่อยู่นิ่งเรือนร่างอย่างช้าๆ  เเต่ช้านานไม่ได้  เพราะเขากำลังตบะเเตก  "ซี๊ดดดด"  เดวิลซี๊ดปากเบาๆก่อนจะ อุ้มปรายฟ้าเเนบอก ปรายฟ้ารู้งานจึงรีบเอาขาเกียวเอวสอบเเล้วเอามือคล้องคอเดวิลเพื่อไม่ให้ตก เขาไม่รอช้ารีบพาเมียตัวน้อยกลับห้องทันที

"ไม่ไหวเเล้ว  พี่ขอนะ"   เดวิลรีบจัดการชุดนอนปรายฟ้าทันที ก่อนตามด้วยของตัวเอง  เดวิลเเทรกตัวเข้าไประหว่างเขาปรายฟา เผยให้เห็นร่องอวบนูนสีสด  มันดูสวยให้สายตาของเขาทุกครั้งที่เชยชม  เดวิลก้มจูบเบาๆที่กลีบดอกกุหลาบที่พ่งบอกว่าเขารักเเละให้เกียรติเธอเเค่ไหน

ตัดๆๆๆๆ

เดวิลพึ่งอาบเสร็จ ในตอนเช้าส่วนปรายฟ้ายัลไม่ตื่นเพราะโดนทั้งคืน เธอได้นอนพึ่งไม่กี่ชั่วโมงเดวิลเลยไม่อยากปลุกเมียตัวน้อยของเขา  ปล่อยให้เธอนอนพักเเบบนั้นเเหละ วันนี้เป็นวันที่สองเเม่ลูกต้องออกไปจากที่นี้ เพราะถ้าสองเเม่ลูกอยู่ต่อไปมีหวังได้นำความชิบหายมาให้เขาอีกเเน่ๆ

"ปะป๊าคราบบบบ"   ยังไม่ทันที่เดวิลจะเดินลงมาสองเเฝดก็เป็นฝ่าวิ่งมาให้เขาเเทนเอง เดวิลไม่รอช้ารีบย่อตัวลงนั่งเเล้วอ้าเเขนกอดสองเเฝดที่วิ่งมาให้เขา  "ว่าไงครับ"   เดวิลลูบหัวลูกชายทั้งสองด้วยความรักใคร่   "ปะป๊าครับ  ป้าเเก่ๆปากเเดงๆที่นั่งอยู่ในห้องอาหาร ตีคริสครับ"  อเล็กซาเดย์รีบบอกเดวิลทันที เมื่อรู้ว่าน้องตัวเองโดนเเกล้งจากผู้สูงอายุ

"คริสไปทำอะไรให้ป้าเขารึเปล่าครับ"   เดวิลเริ่มมีน้ำหูเเต่เช้าเเล้วสิ  มันกล้าดียังไงมาทำลูกของเขา มันจะมากเกินไปเเล้วนะ  "ไม่ครับ ผมเเค่บอกว่าตรงที่ป้านั่ง มันเป็นที่ของปะป๊า ปะป๊าไม่อนุญาตให้ใครนั่ง"   เเค่คำพูดของเด็กเเค่นี้ถึงกลับต้องลงไม้ลงมือเลยงั้นหรอ   "เเล้วม๊าไปไหนครับ"   คริสถามด้วยความเเปลกใจเมื่อไม่เห็นเเม่ตัวเอง

"ม๊าในอยู่ในห้องครับ ม๊าป่วย"   เดวิลเลือกที่จะโกหกสองเเฝดไปว่าปรายฟ้าป่วย  ถ้าสองเเฝดเข้าไปมีหวังเเฝดนรกนี้คงได้เห็นเรือนร่างเมียเขาเเน่ๆ   "เเต่ผมอยากจะเห็นม๊า"   ไม่ทันทีเดวิลจะได้เอ่ยปาก อเล็กก็วิ่งผ่านรอดเเขนเขาไปจะเเล้ว  เดวิลเบิกตากว้างที  "อย่าาาา!!"   เดวิลรีบลุกขึ้น ก่อนจะวิ่งไปที่ประตูทันที  

"ทำไมครับ"  ถ้าเเฝดนรกเข้าไปมีหวังช็อกตายเเน่ๆเพราะปรายฟ้ามีรอยกุหลาบเต็มตัวไปหมด  "มะ...ม๊าป่วยหนัก ถ้าซันกับคริสเข้าไปเดี๋ยวก็ติดมากับม๊าครับ"   เดวิลยิ้มเเห้งๆให้ลูกชายทั้งสองที่มองเขาอย่างจับผิด

"หวังว่าปะป๊าไม่ได้โกหกพวกผม เพียงเพราะไม่อยากให้พบม๊านะครับ"  เดวิลเเทบกลั้นขำไม่อยู่กับท่าทีของคริส เพราะคริสเอากดอกเเล้วมองเขาอย่างจับผิด  เด็กนี้ฉลาดเกินไป ถ้าอยู่กับเขานานๆ มีหวังเขาอยู่ไม่เป็นสุขเเล้ว  งั้นเขาต้องหาทางๆพาสองเเฝดไปอยู่กับปู่ย่าเร็วๆ จะไม่มีเเฝดนรกมาคอยจับผิดเขา

"งั้นพวกผมไปเเล้วนะครับ"   ซันกับคริสยอมหันหลังกับเเต่โดนดี เพราะดูเเล้วปะป๊าคงไม่ยอมให้เขาทั้งสองไปพบม๊าเเน่ๆ   "คะ...ครับ"   เดวิลถอดใจโล่งเมื่อเเฝดนรกเริ่มถอยเเล้ว  

"1"

"2"

"3"

"วิ่งงงง!!!!!"  ไม่ทันเดวิลจะได้พักหายใจสองเเใดก็ผ่านเดวิลมุ้งตรงไปที่ห้องปรายฟ้าทันที   "ม๊าคราบบบ"   คริสรีบเปิดตูเข้าไปในห้องทันที   "ชิบหาย ไอ้ลูกเวร"   เดวิลรีบวิ่งตามสองเเฝดเข้าไปทันที   เจ้าเล่ห์ เเม่งโคตรเจ้าเล่ห์ ไอ้ลูกเวรมันเจ้าเล่ห์ได้ใครว่ะ??????



เไรท์มาอัพเพิ่มเเล้วให้นะคะ​ ยังไม่เเก้คำผิด ไรท์ต้องขอโทษจริงที่ไรท์หายไปนานนนน

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว