email-icon

ขอบคุณสำหรับการเข้ามา "คอมเม้น" เป็นกำลังใจให้ไรท์ ถ้า "ติดดาว" ให้จะเป็นกำลังใจให้ไรท์มากๆ เลย

ตอนที่ 28 ตำหนักเงาจันทร์ 25+

ชื่อตอน : ตอนที่ 28 ตำหนักเงาจันทร์ 25+

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 7k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ธ.ค. 2561 21:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 28 ตำหนักเงาจันทร์ 25+
แบบอักษร

เช้าวันต่อมาชายหนุ่มตื่นขึ้นมองหญิงสาวที่อยู่ข้างตนนอนเรือนร่างเปลือยเปล่า ท้าทายสายตาของเขายิ่งนัก มือของเขาลูบไปมาบนเรือนร่างของนางด้วยอารมณ์พุ่งพล่าน แรงปรารถนาในตัวเขาที่มีต่อนางทำให้เขาอยากจะสอดใส่เต็มที แต่ยั้งไว้และหลับตาลง เพราะว่านางลืมตาขึ้น

นางมองเขาที่นอนหลับใหลรลูบใบหน้าของเขาแผ่วเบาและยิ้มบางๆ

“หม่อมฉันรักพระองค์” ซุนหลี่จูบลงบนริมฝีปากของเขาด้วยความรัก แต่กลับกลายว่านางโดนจูบและโดนลวนลามชะเอง มือเขาโอบรัดนางไว้ ความเป็นชายเจ็บปวดตั่งแต่เมื่อวาน ทำให้มันขยายใหญ่จนน่ากลัว

“หลงหลานมู่” นางมองเขาเต็มตาหลังจากถอนริมฝีปากแล้ว

“เมื่อคืนจำได้ไหมว่าเจ้าทำอะไรกับข้าไว้” เขายิ้มให้นาง นางเขยิบลุกขึ้นแต่เขาพลิกตัวนางลงมาอยู่ด้านล่าง

“หม่อมฉันไม่ได้ทำอะไรเพคะ...นี้เช้าแล้ว ขุนนางคงรอใต้อ๋องออกท้องพระโรง” ซุนหลี่ยิ้มให้เขา เหมือนใจดีสู้เสือเพราะมือนางทำอะไรไม่ได้เลย เพราะมือทั้งสองข้าถูกเขาตรึงอยู่บนเตียง

“ข้าต้องเสร็จก่อน...ไม่งั้นก็อยู่แบบนี้นั้นละ” เขาขู่นางไม่จริงจัง

“บ้านเมืองสำคัญเพคะ”

“เจ้าก็สำคัญเช่นกัน” เขาปล่อยมือนาง แล้วนั่งลง นางลุกขึ้นหนีแต่เขาจับนางขึ้นบนหน้าขาของตน

“ใต้อ๋อง” ความเป็นหญิงของนางกระทบเขา เขารู้ทันทีว่านางก็ต้องการเข้าเช่นกัน เขาไม่พูดอะไรต่อให้เสียเวลา จับความเป็นชายสอดใส่ในตัวนางทันที นางเม้มริมฝีปากด้วยความเสียวแต่กลับกลายเป็นว่าเสียงครางออกมาจากเขาเอง

“อ่าส์...แน่นจังเลย...” เขาจับสะโพกของนางยกขึ้น นางก็เม้มริมฝีปากครางไม่เป็นศัพท์ดังสั่นทั้งห้อง ส่ายหน้าไปมาด้วยความเสียว ยกสะโพกเป็นจังหวะ

“โอ้...โอ้...อร๊ายยยย...หลง...โอ้ย...โอ้ย...อ่าส์...อ่าส์...” นางงับซอกคอเขาและหลังหูจิกเล็บบนไหล่ของเขาเป็นรอยเลือด

“ซุนหลี่...อ่าส์...”

“อร๊ายยยย…ไม่ไหวแล้ว....” นางปลดปล่อยมันออกมา เหงื่อเต็มใบหน้าด้วยความเหนื่อย เขาจูบริมฝีปากของนางแล้วกระตุกใต้ตนเองเสร็จปล่อยเข้าไปในตัวนาง

“ซุนหลี่...” เขามองใบหน้านางที่หอมหายใจรวยรินเหมือนจะขาดใจ นางซบอกแกร่งของเขา เขาจึงกอดนางไว้จูบลงบนเส้นผมยาวดำสลวย

“ข้ารักเจ้าซุนหลี่” เขาไม่ได้ยินเสียงตอบกลับ แต่ได้ยินเพียงลมหายใจสม่ำเสมอ เขาจึงดันนางออกจากอก มองใบหน้านางด้วยรอยยิ้ม เห็นว่านางหลับไปแล้ว จึงเอนตัวนางนอนลงบนหมอน และดึงผ้าห่ม ห่มนางให้คลายหนาว มองใบหน้านางแล้วยิ้ม

ผู้หญิงที่ข้ารักและจะอยู่ด้วยไปจนตายคือนางตรงหน้า...ซุนหลี่


“ใต้อ๋องทางชายแดนมีการเคลื่อนไหว แคว้นอั้นตรึงกำลังและบุกตีเมืองฉางของเราพะยะค่ะ” แม่ทัพมู่พูดขณะที่ขุนนางต่างประชุมกันในท้องพระโรง

“สั่งการลงไป...ข้าจะจัดทัพห้าหมื่นบุกตีเมืองแคว้นอัน แม่ทัพมู่จัดทัพรอข้าไว้ วันรุ่งพรุ่งนี้ข้าจะกรีฑาทัพบุกตีแคว้นอันโดยทันที ส่วนท่านหว่านเฉิน ท่านจงเป็นผู้สำเร็จราชการ ส่วนฝ่ายในข้ายังมิได้แต่งตั่งใคร ก็ให้สนมซุนหลีเป็นผู้ดูแลฝ่ายในไปก่อน”

“ทำไมใต้อ๋องจึงไม่แต่งตั่งพระสนมซุนหลีเป็นหวงโฮ่วเล่า นางเป็นถึงองค์หญิงแคว้นเย่ว์และแคว้นเย่ว์ก็เป็นแคว้นใหญ่ ถ้าแต่งตั่งพระสนมจะได้แข็งแกร่งยิ่งขึ้น และพระสนมก็เคยเป็นฮูหยินของใต้อ๋อง” ขุนนางคนหนึ่งจึงถามขึ้น ขุนนางในท้องพระโรงต่างถกเถียง

“มันเป็นเรื่องส่วนตัวของข้า” หลงหลานมู่เดินเข้าหลังม่านไป ขุนนางต่างหันมองหน้ากันด้วยความสับสนในตัวของเขา ทำไมถึงไม่ยอมตั่งนางใดขึ้นมาเป็นหวงโฮ่วตั่งแต่ครองราชย์มาถึงสามเดือน


ซุนหลี่ยืนอยู่หน้ากระจกนั่งมองปิ่นที่หลงหลานมู่เป็นคนให้ และเครื่องประทินผิวที่อยู่หน้ากระจก เยี่ยหลินนางกำนัลสามคนแต่งตัวให้นางหลังจากอาบน้ำ

“เยี่ยหลินเจ้ายังไม่ได้บอกข้าเลยนะว่าจะพาข้าไปไหน แล้วทำไมต้องแต่งตัวให้ข้ามากมายถึงเพียงนี้ด้วย นี้มันค่ำแล้ว” ซุนหลี่มองตัวเองที่นางกำนัลแต่งชุดให้นางด้วยสีแดงและเครื่องประดับมากมายอย่างกับไปงานพิธี

“เสร็จแล้วเพคะ” เยี่ยหลินบอกกับนาง ซุนหลี่มองกระจกอีกครั้ง

“งดงามมากเพคะ พระสนม เสด็จเถิดเพคะ หม่อมฉันจะนำไปเพคะ” เยี่ยหลินบอกกับนางและจับมือประคองเดินไป


ซุนหลี่เดินมาพร้อมกับเยี่ยหลิน มองผ่านอุทยาน มองเขาไปตำหนักหลังหนึ่งเป็นตำหนักที่สร้างใหม่หลังจากนางเข้ามาอยู่ในวัง หลงหลานมู่เคยบอกกับนางว่าจะทรงเป็นหอเก็บตำรา แต่สิ่งที่นางเป็นเรื่อยมาคือใหญ่และเป็นสีขาวดูงดงามมีหงส์คู่หน้าตำหนัก ไม่เหมือนกับหอเก็บตำราแม้นแต่น้อย ยังมีทางเชื่อมไปตำหนักหลงหมิงซึ่งเป็นตำหนักของใต้อ๋อง

สิ่งที่เห็นตรงหน้าของนางคือ เทียนจุดบนสะพานทอดยาวไปตำหนัก เยี่ยหลินจึงปล่อยมือนาง กินหอมของกุ้ยฮวาลอยละล่องฟุ้งกระจายไปทั่ว มองตรงไปชายหนุ่มที่อยู่ในชุดใต้อ๋องยืนหันหลังอยู่ แล้วหันกลับมามองนาง และผายมือให้นางเดินเข้ามาหา นางยิ้มและเดินไปหาเขา

“เจ้าชอบหรือไม่” เขาดึงนางเข้ามากอด นางมองบ่อน้ำที่อยู่ตรงหน้าเห็นเป็นเงาจันทร์กระทบผืนน้ำ

“งดงามมากเพคะ บ่อน้ำที่นี่แปลกนักเพคะ ทำไมเงาจันทร์ถึงกระทบอยู่บ่อเดียว แต่บ่ออื่นมิกระทบเล่า”

“ตำหนักนี้ข้าเรียกมันว่า ‘ตำหนักเงาจันทร์’ มันเหมือนกับใบหน้าที่งดงามราวกับดวงจันทร์ฉายในยามค่ำคืน แม้นว่าเดือนดับบ่อนี้นั้นยังมีแสงสว่างจากดวงดาว มันจึงไม่มืดมิดไป และข้าตั่งใจจะยกตำหนักนี้ให้เจ้า ในวันที่เจ้าขึ้นเป็นหวงโฮ่วของข้า มันยังไม่สมบูรณ์ดีนักเพราะยังไม่มีเจ้าของตำหนักมาอยู่” เขายิ้มให้นาง นางยิ้มทั้งน้ำตาให้กับความรักของเขาที่มีให้กับตนทั้งหัวใจ เขาไม่เคยที่จะบีบบังคับนางแม้นแต่ครั้งเดียว เขาจะเป็นคนที่เปิดให้ตนแสดงความคิด และให้ในสิ่งที่นางมิอาจคาดคิดมาก่อน 


ขอเม้นมากว่า 10 เม้น แล้วจะมาต่อให้นะ

1 เม้น 1 กำลังใจ

ความคิดเห็น