ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Daddy 3

คำค้น : Yaoi, NC, 18+, SM

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10k

ความคิดเห็น : 23

ปรับปรุงล่าสุด : 28 พ.ย. 2561 21:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Daddy 3
แบบอักษร

Daddy 3


พะพายไม่รู้ว่าตัวเองกำลังถูกพาไปที่ไหน เพราะหลังจากที่เขาถูกประมูลเสร็จ พวกชายชุดดำก็พาเขาลงจากเวทีแล้วให้เดินตามไปที่ห้องๆ หนึ่งทันที ร่างเล็กตัวสั่นระริกด้วยความกลัว เขาไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองบ้างเพราะจากเหตุการณ์เมื่อกี้ มันบ้าบอมากจริงๆ ประมูลคนเนี่ยนะ? คนนะไม่ใช่สิ่งของมาทำแบบนี้ได้ยังไงกัน?


          “เข้าไป” ชายชุดดำบอกกับพะพาย ซึ่งร่างเล็กก็ทำท่าทางยึกยักไม่อยากเข้าไป


          “อย่าต้องให้ใช้กำลัง เข้าไปซะ!” ชายชุดดำตะคอกขึ้นทำให้ร่างเล็กสะดุ้ง จนต้องยอมเปิดประตูเข้าไป


          “พะ...พี่ไหม?” พะพายเบิกตากว้างทันทีเมื่อเห็นว่ามีผู้หญิงที่คุ้นเคยอยู่ในห้อง


          “พะพาย?” ไหมเองก็ตกใจที่เจอพะพายที่นี่ จากที่เธอรู้มาว่าหลังจากที่ประมูลเสร็จ สินค้าอย่างพวกเธอต้องมาอยู่ในห้องเพื่อรอเจ้าของ แต่...มาห้องเดียวกันแบบนี้ แปลว่าเจ้าของของเธอกับพะพายคือคนเดียวกันงั้นเหรอ?


          “ทำไมพี่ไหมมาอยู่ในนี้ครับ? นี่มันห้องอะไร? แล้วเมื่อกี้มันคืออะไรกัน?” พะพายถามเสียงรัวจนลิ้นแทบจะพันกัน ตากลมหน่วงคลอไปด้วยน้ำตาพร้อมกับร่างกายที่สั่นเทาด้วยความกลัว


          “เรายังไม่เข้าใจเหรอว่ามันคืออะไร?” ไหมไม่ตอบแต่เลือกที่จะถามกลับ


แหมะ

สิ้นเสียงคำถามของไหม น้ำตาของพะพายก็ไหลลงมาจากดวงตาคู่สวยทันที ใช่...พะพายเข้าใจ แต่เขาแค่ไม่อยากจะเชื่อ ไม่อยากจะยอมรับว่าเขาถูกขายมาเพื่อขายบริการจริงๆ


แกร็ก

เสียงเปิดประตูดังขึ้นทำให้ทั้งพะพายและไหมหันไปมองทันที และคนที่เข้ามาใหม่ก็คือคนที่ประมูลทั้งสองคนก่อนหน้านี้นั่นเอง พะพายทำหน้าตกใจทันทีที่เห็นคนตัวสูง ก่อนที่ร่างเล็กจะรีบไปยืนตัวลีบอยู่ข้างหลังไหมด้วยความกลัว


          “เสี่ยคือคนที่ประมูลไหมใช่มั้ยคะ?” ไหมเป็นคนทักทายขึ้น


          “ใช่” คิมหันต์ตอบ แต่ตาคมไม่ได้จ้องไปยังหญิงสาวที่สวยตรงสเปคเขา แต่กลับจ้องไปยังร่างเล็กที่ยืนอยู่ข้างหลัง


          “พะพาย...ทักทายเสี่ยสิ” ไหมรีบกระซิบบอกน้องที่รู้จัก เพราะถ้าพะพายเอาแต่ยืนนิ่งแบบนี้อีกฝ่ายต้องไม่พอใจแน่ๆ


          “อึก...ผม...”


          “ช่างเถอะ” คิมหันต์พูดขึ้นพร้อมขมวดคิ้วนิดๆ อย่างรู้สึกขัดใจในท่าทางหวาดกลัวจนตัวสั่นของร่างเล็ก ก็นะ...ทั้งๆ ที่ยอมขายตัวเองมาเพื่อทำงานแบบนี้ก็ควรจะเตรียมตัวเตรียมใจมาก่อนไม่ใช่หรือไง? นี่เขาคิดถูกคิดผิดที่ซื้อเด็กนี่มากัน ถึงขั้นซื้อขาดอีกต่างหาก เฮอะ...สงสัยจะคิดผิดจริงๆ


          “เอ่อ...เดี๋ยวไหมจะบริการเสี่ยเองนะคะ” เมื่อได้ยินน้ำเสียงไม่ค่อยสบอารมณ์ของคนตัวสูง ไหมก็รีบเดินเข้ามาออดอ้อนคนตัวสูงทันที ส่วนพะพาย...ก็ยังคงยืนอยู่ที่เดิม


          “อืม” คิมหันต์พยักหน้ารับแต่สายตาคมก็ยังคงมองไปยังร่างเล็กที่ยังยืนอยู่กลางห้องอย่างทำตัวไม่ถูก


          “เอ่อ...แล้วพะพาย...เอ่อ...ไหมหมายถึงน้องอีกคน?” ไหมถามอึกอัก เพราะในห้องนี้ไม่ได้มีแค่เธอกับลูกค้าอีกคน


          “ปล่อย อยากทำอะไรก็ทำ” คิมหันต์ว่าเสียงแข็ง ซึ่งนั่นทำให้พะพายตัวสั่นกว่าเดิมด้วยความกลัว ไหมเองก็เลือกไม่ได้ แม้ว่าจะอายที่มีบุคคลที่สามแต่นี่มันก็คือหน้าที่ของเธอ ว่าแล้วหญิงสาวก็โน้มคอคนตัวสูงลงมาประกบปากจูบทันที


          “อื้มมมมม” เสียงจูบแลกลิ้นกันอย่างร้อนแรงของคิมหันต์และหญิงสาวขายบริการดังขึ้น โดยที่ในห้องนี้...ไม่ได้มีแค่พวกเขาสองคน


          “อึก” พะพายรีบยกมือขึ้นมาปิดตาทันทีเมื่อเห็นการกระทำของคนทั้งสอง เดี๋ยวนะ...จะมีอะไรกันต่อหน้าเขาเลยงั้นเหรอ?


พรึ่บ


          “เดี๋ยวไหมทำให้นะคะ” ไหมว่าหลังจากที่ดันคิมหันต์ลงไปนอนที่เตียง หญิงสาวค่อยๆ ใช้มือรูดซิปกางเกงของคนตัวสูงออก แม้ว่าเธอจะไม่เคย แต่เธอก็พอรู้ว่าต้องทำยังไง


          “จ๊วฟฟฟฟ”


          “อึก” พะพายรีบหันหน้าหนีทันที ร่างเล็กไม่เพียงแค่หลับตาแต่ยังยกมือขึ้นมาปิดหูของตัวเอง ถามว่าทำไมเขาไม่หนีออกไป เพราะเขาหนีออกไปไม่ได้ยังไงล่ะ? เลยต้องทน...ฟังเสียงเหตุการณ์ที่ไม่ควรได้ยินแบบนี้


เอี๊ยดอ๊าดๆ


พั่บๆๆ


          “อ๊ะ...อ๊ะ...อ๊ะ...อ๊า...อื้อ...อ๊า” เสียงสั่นคลอนของเตียงนอน เสียงเนื้อกระทบเนื้อและเสียงครวญครางดังสอดรับกันอย่างเป็นจังหวะ ซึ่งมันดังเข้ามาในโสตประสาทของพะพายอย่างชัดเจน ร่างเล็กอยากจะร้องไห้ออกมาดังๆ กับสิ่งที่เขากำลังเผชิญอยู่ ทำไมกันนะ? ทำไมเขาต้องมาเจอกับเรื่องแบบนี้ด้วย ทำไมกัน...


          “อ๊า!!” เสียงครวญครางดังลั่นอีกครั้ง ซึ่งพะพายต้องเอามืออุดหูให้แน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้


          “ออกไป” คิมหันต์ว่าหลังจากที่ถอนกายออกจากตัวของหญิงสาว ไหมพยักหน้ารับก่อนจะรีบหยิบผ้าคลุมมาใส่แล้วออกจากห้องไปทันที


          “พะ...พี่ไหม!” พะพายรีบเรียกอีกคนทันที แต่ไม่ทันซะแล้ว...หญิงสาวออกไปเสียแล้ว


          “ขึ้นไปนอนบนเตียง” เสียงทุ้มพูดขึ้น ทำให้พะพายหันมามองคนตัวสูงทันทีด้วยความตกใจ


          “อะ...อะไรนะครับ?”


          “ฉันบอกให้ขึ้นไปนอนบนเตียง” คิมหันต์สั่งอีกครั้ง


          “อึก...พะ...พาย...”


พรึ่บ


          “โอ๊ย!” พะพายร้องออกมาด้วยความเจ็บเมื่อมือหนากระชากแขนของเขาอย่างแรงจนเซเข้าไปหาคนตัวสูง


          “จะเล่นตัวอะไรนักหนาห๊ะ? ทำงานให้คุ้มราคาหน่อย” คิมหันต์ว่าเสียงแข็ง


          “อึก แต่พาย...เอ้ย ผมไม่ได้อยากมาทำงานนี้นะครับ ผม...ผมไม่ได้ตั้งใจมา ผม...อื้อออออ” เสียงหวานถูกดูดกลืนเข้าไปในลำคอทันทีด้วยความรุนแรง เนื่องจากคิมหันต์รำคาญที่จะได้ยินคำพูดของคนตรงหน้า


          “อื้อออออ” พะพายพยายามดิ้นขัดขืนอย่างสุดกำลังแต่ร่างเล็กก็ไม่สามารถสู้แรงของอีกคนได้


          “ฮึก ฮืออออออ” พะพายร้องไห้ออกมาทันทีจนน้ำตาไหลเข้าปากคิมหันต์ทำให้คนตัวสูงต้องผละออก


          “เป็นบ้าอะไรของนายห๊ะ? ร้องไห้ทำไม?” คนตัวสูงถามด้วยความหงุดหงิด


          “ฮึก ฮือออออ” พะพายไม่ตอบแต่กลับร้องไห้โฮออกมาอย่างหนัก ซึ่งนั่นสร้างความหงุดหงิดให้กับคิมหันต์ยิ่งกว่าเดิม


          “ฉันถามว่าเป็นบ้าอะไร?”


          “โอ๊ย ฮึก พายเจ็บ ฮึก เจ็บ” พะพายว่าเมื่อคิมหันต์บีบแขนของเขาอย่างแรง ซึ่งน่าจะขึ้นเป็นรอยแดง


          “แม่งเอ๊ย นี่มันเรื่องบ้าอะไรวะเนี่ย!” คิมหันต์ปล่อยแขนของพะพายก่อนจะสบถออกมาอย่างหงุดหงิด ร่างเล็กทรุดลงกับพื้นก่อนจะนั่งกอดเข่าฟุบหน้าลงอยู่กลางห้อง


          “ฮือออออ”


          “หนวกขูชิบหาย ถ้านายไม่หยุดร้องไห้ ฉันจะเรียกพวกนั้นให้เข้ามาเอาตัวนายออกไป” คิมหันต์ว่าอย่างสุดจะทน แหงแหละ...เขาซื้อตัวเด็กนี่มาแพงนะ แถมยังซื้อขาดอีกด้วย ถ้ารู้ว่าเป็นแบบนี้ หมื่นเดียวเขาก็ไม่ยอมเจียดเงินจ่ายหรอก!


        “ฮึก ไม่เอานะครับ ฮึก พายกลัว ฮึก” พะพายเงยหน้าขึ้นมามองคนตัวสูงที่ยืนอยู่อย่างอ้อนวอนทั้งน้ำตา


          “ถ้ากลัวก็เงียบ!” พะพายสะดุ้งทันทีกับเสียงดุๆ ของคนตรงหน้า ร่างเล็กต้องกัดปากเพื่อระงับเสียงสะอึกสะอื้น


          “ฉันจะทำยังไงกับนายดี?” คิมหันต์ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด


          “ฮึก...พาย ฮึก ช่วยพาย ฮึก ออกไปจากที่นี่ได้มั้ยครับ?” พะพายพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนอีกครั้ง


          “...” คิมหันต์นิ่ง


          “ฮึก ให้พายกราบคุณก็ได้ ฮึก” พะพายพนมมือทำท่าจะกราบคนตัวสูงทันที


          “ไม่ต้อง!”


          “แม่งเอ๊ย!” คิมหันต์สบถออกมาอีกครั้งทำให้ร่างเล็กสะดุ้งและตัวสั่นด้วยความกลัว


          “ฮึก”


          “ฉันซื้อนานมาล้านนึง” คำพูดของคิมหันต์ทำให้พะพายเบิกตากว้างด้วยความตกใจ


          “ละ...ล้านนึง”


          “ใช่ ฉันคงไม่ยอมเสียเงินล้านไปฟรีๆ แน่ๆ”


          “ฮึก แต่พาย ฮึก ไม่มีเงิน ฮึก...ชดใช้คุณ” พะพายว่าด้วยน้ำเสียงน่าสงสาร ก็นะ...เขาขายตัวเองหนึ่งแสนเพื่อหาเงินใช้หนี้ให้กับแม่ แต่ก็เพิ่งมารู้ว่างานที่ตัวเองต้องเผชิญตลอดหนึ่งปีตามสัญญาคืองานขายบริการ ซึ่งเขาทำมันไม่ได้แน่ๆ เขายอมทำงานหนักจนสายตัวแทบขาดก็ได้ แต่เขาทำงานแบบนี้ไม่ได้จริงๆ ให้เขาตายยังจะง่ายกว่า


          “งั้นฉันจะคืนนายให้กับซ่อง”


          “ฮึก ไม่เอานะครับ ฮึก อย่าทำแบบนั้นกับพาย ฮึก ช่วยพายด้วยนะครับ” พะพายรีบคลานเข่าเข้าไปเกาะขาคิมหันต์ทันทีทำให้คนตัวสูงชะงัก เพราะเขา...ไม่คิดว่าจะมีคนยอมลดศักดิ์ศรีของตัวเองขนาดนี้ เพราะคิมหันต์เป็นคนที่รักศักดิ์ศรียิ่งกว่าอะไร ทำไมกันนะ...หลายคนที่มาทำงานที่นี่ร้อยทั้งร้อยก็อยากสบายทางลัด ได้เงินแสนเป็นค่าตัว แถมถ้าโชคดีถูกซื้อขาดก็สบายไปทั้งชาติ แต่เด็กคนนี้...กลับไม่เป็นแบบนั้น


          “...” คิมหันต์นิ่งอีกครั้ง


          “ฮึก ให้พายทำงานอะไรก็ได้ ฮึก เป็นแรงงานอะไรก็ได้ ฮึก พายทำได้หมด แต่ฮึก ไม่เอาแบบนี้ ฮึก พายทำไม่ได้ ฮึก พายกลัว” พะพายว่าทั้งน้ำตา ตัวบางยังคงสั่นเทาด้วยความกลัว เพียงแค่คิดว่าต้องอยู่ที่นี่ เป็นของเล่นสนองตัณหาของใครก็ไม่รู้เขาก็อยากจะกัดลิ้นตัวเองให้ตายๆ ไปซะตรงนี้เลย


          “ก็ได้”


          “ฮึก คุณว่าอะไรนะครับ?”


          “ฉันตอบว่าก็ได้ นายจะต้องมาเป็นแรงงานทำงานชดใช้หนี้ให้หมด!” ก็นะ...เขาเองก็ไม่ใช่พวกชอบฝืนใจใครด้วย ยิ่งคนตรงหน้าก็ไม่ใช่สเปคของเขา แค่ซื้อมาเพื่อกวนประสาทศัตรูเท่านั้น คิดเสียว่าได้แรงงานคนใหม่ (ที่ราคาแพงโคตรๆ) ก็แล้วกัน!

















...

นายหัวคิมหันต์ก็ไม่ได้เลวขนาดน้านนนนนนน 555555 ตามที่คิมหันต์บอกนะคะน้องไม่ใช่สเปคของคุณเขา ซึ่งสเปคของคุณเขาเป็นยังไง ต้องติดตามเน้อ อย่าลืมให้กำลังใจน้องพะพายกันนะคะ จุ๊บๆ

___จางบิวตี้___

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว