ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 9 เขาให้ผม...

ชื่อตอน : ตอนที่ 9 เขาให้ผม...

คำค้น : #สัตว์ร้ายของผม

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.5k

ความคิดเห็น : 27

ปรับปรุงล่าสุด : 28 พ.ย. 2561 17:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 9 เขาให้ผม...
แบบอักษร

            หากวันนี้ต่างจากวันนั้นตรงไหนก็ตรงที่เพลิงไม่ต้องเหนื่อยลากคนเมาขึ้นมาบนห้องเองยังไงล่ะ

            “หึๆๆ ฮ่าๆๆๆ วันนี้กูต้องได้!”

            เวลานี้ เพลิงยืนกอดอก จ้องมองไปยังผู้ชายตัวโตที่นอนแผ่อยู่กลางเตียงนอนด้วยสายตาหมายมาด หัวเราะอย่างชอบอกชอบใจที่ทุกอย่างมันง่ายเสียยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปาก ไม่รู้ทำไมไม่คิดได้ตั้งแต่ต้นว่าชวนอีกฝ่ายไปดื่มก็คงได้เสร็จสมอารมณ์หมายมาตั้งแต่หลายวันก่อนแล้ว แต่ไม่เป็นไร ถึงจะช้าไปหน่อย แต่ตอนนี้ก็ยังถือว่าไม่ช้ามาก

            ชายหนุ่มบอกตัวเองพร้อมทั้งเลียปากอย่างใจเย็น ไม่ได้โถมตัวเข้าหาเหมือนทุกที

            คืนนี้เพลิงรอบคอบกว่าครั้งไหน

            ตอนนี้เขาล็อกห้องแล้ว คล้องกุญแจแล้ว ถ้าคนเมาเสือกมีสติวิ่งหนีได้ ก็ปลดที่คล้องกุญแจไม่ได้แน่นอน สองมือก็เริ่มต้นปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตอย่างไม่รีบร้อน ฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี ไม่นาน เสื้อตัวเก่งก็ถูกถอดพาดเอาไว้กับเก้าอี้หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ตามมาด้วยกางเกงยีนรัดรูป เหลือเพียงกางเกงใน...เผด็จศึก

            ชั้นในตัวจิ๋วที่รัดรึงปิดบังแค่ด้านหน้า หากแต่เปิดเปลือยด้านหลัง

            ไอ้เพลิงบอกแล้วว่าวันนี้...พร้อม!

            พอจัดการตัวเองเสร็จ ดวงตากลมที่ตอนนี้ชักเยิ้มๆ เพราะฤทธิ์ไวน์บวกกับอารมณ์ที่คุกรุ่นก็จ้องมองไปยังผู้ชายตัวโตที่หน้าแดงก่ำ แล้วก็ขยับขึ้นไปบนเตียงอย่างไม่เร่งรีบ มือก็ดึงแว่นตาที่บดบังความหล่อออกไปวางข้างเตียง ริมฝีปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มสมใจ ขณะที่ปลดกระดุมกางเกงอีกฝ่ายช้าๆ

            หนก่อนถูกจับคร่อมกระชากเสื้อก็กร้าวใจดี แต่หนนี้จับถอดหมดแล้วใส่เลยก็ได้ ไม่เป็นไร ไม่ถือ

            เพลิงจึงต้องการปลดเปลื้องปราการออกจากกายอีกฝ่ายก่อนค่อยปลุกเรียกสติ ที่สำคัญ ถ้าอยากให้มั่นใจว่าได้แน่ ก็ควรจะปลุกอย่างอื่นก่อนสติของพี่สินธุ์ด้วย

            ไม่นานเลย กางเกงของผู้ชายตัวโตก็ถูกถอดออก ส่วนอีกชิ้นน่ะไม่ต้องไปใช้ความพยายามยกสะโพกคนตัวใหญ่กว่าหรอก เอาแค่ให้มันพ้นผ้าชิ้นจิ๋วได้ก็ถือว่าโอเคแล้ว เพราะตอนมันแปลงร่าง เขาเองว่าเก่งๆ ยังรู้สึกเหมือนว่าอีกฝ่ายใส่เข้ามาไม่สุด

            “ฮัลโหลสุดหล่อ ไม่ได้เจอกันมาสักพักแล้วเนอะ”

            เพลิงยิ้มกริ่ม ก้มลงทักทายเจ้าของนุ่มนิ่มในมือ แล้วเป่าฟู่ลงไป

แหม กระดิกทักกลับเชียว

            ความคิดของคนที่ยิ่งยิ้มกว้าง ทิ้งสะโพกลงบนเตียงข้างหนึ่ง ใช้ข้อศอกยันตัวขึ้นมา ส่วนอีกมือก็จัดการรูดท่อนเนื้อร้อนผ่าวช้าๆ ริมฝีปากอุ่นก็เป่าลมร้อนลงไปซ้ำอีกครั้ง รู้สึกถึงปฏิกิริยาตอบโต้ที่ช่างน่ารักน่าใคร่เสียเหลือเกิน

            ใช่แล้ว เพลิงจะเอาให้พี่สินธุ์อยากจนหนีเขาไม่พ้น!

            พอสรุปแผนการทุกอย่างในหัว เพลิงก็ไม่ลังเลเลยที่จะ...

            แผล็บ

            ร่างเล็กส่งลิ้นไปเลียที่ส่วนปลายร้อนจัด ลิ้มรสชาติที่หนก่อนไม่ได้ลองแล้ว...ติดใจ

อื้อ มันใช่ แบบนี้แหละที่อยากกิน

            เพราเพลิงระริกระรี้ขึ้นมาทันที ขณะที่ใช้ลิ้นอุ่นเลียไปตามความยาว ชอบใจความร้อนจัดที่เหมือนจะร้อนขึ้นเรื่อยๆ พอๆ กับส่วนใหญ่โตที่กำลังมีปฏิกิริยาตอบสนอง มันพองขึ้น ขยายขึ้น แข็งขึ้น จนอดไม่ได้ที่จะใช้ริมฝีปากถูไปตามความยาว ใช้ลิ้นปาดเลียให้ทั่ว จมูกก็สูดกลิ่นกายที่ช่างเร้าอารมณ์เข้าเต็มปอด

            จุ๊บ...จ๊วบ จ๊วบ...

            ริมฝีปากอุ่นเริ่มดูดแรงขึ้น ลมหายใจก็ร้อนผะผ่าว หัวใจดวงน้อยเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น แค่คิดว่าอีกไม่กี่นาทีจะได้เจอพี่สินธุ์เวอร์ชั่นดุเถื่อน ริมฝีปากก็อ้าออก แล้วจัดการครอบลงบนส่วนใหญ่โตนั้นช้าๆ จงใจให้ส่วนปลายเรียบลื่นสีก่ำถูเข้ากับกระพุ้งแก้ม

            พี่สินธุ์เอวกระตุกด้วย

            เพลิงเห็นแผ่นท้องที่โผล่พ้นชายเสื้อกำลังเกร็งเป็นลูก เด่นขึ้นมาเสียจนส่งมือไปลูบเล่น ชอบใจความแข็งที่พอดี ไม่ใช่กล้ามปูเหมือนบางคน แล้วลดมือมาขยุ้มขยำที่ไรขนสีเข้มอย่างเบามือ ริมฝีปากก็ขยับขึ้นลงแรงขึ้น ดูดท่อนเนื้อจนเกิดเสียงดังจ๊วบจ๊าบทุกครั้งที่ขยับตัว

            เขาได้ยินเสียงพี่สินธุ์หายใจแรงขึ้น กระชั้นขึ้น ร่างกายขยับน้อยๆ

ชอบมาก โคตรชอบเลย

            คนตัวเล็กรู้สึกถึงความร้อนที่พร้อมใจกันไปรวมที่ร่างกายช่วงล่าง เพียงแค่ดูดอมของอีกฝ่าย แต่คิดว่าเดี๋ยวมันจะมุดเข้าไปในตัวเขา หัวใจก็เต้นโครมคราม ปากอุ่นยิ่งเลียจนน้ำลายฉ่ำแฉะไปทั่วทั้งลำท่อน

            เพลิงกำลังเพลิน เขาจึงไม่รู้เลยว่า...สัตว์ร้ายตื่นแล้ว

            ผู้ชายตัวโตที่กำลังลืมตาขึ้นมองเพดานห้องด้วยดวงตาลุกวาว แล้วกดสายตามองไปยังร่างเล็กที่ยังวุ่นวายกับท่อนเนื้อแข็งขืน แก้มทั้งสองข้างแดงก่ำ ดวงตาหรี่ปรือด้วยแรงอารมณ์ ขณะที่ร่างกายก็เบียดปลายเท้าชิดกัน ขยับถูไถเพื่อผ่อนคลายอารมณ์ที่กำลังพุ่งพรวดขึ้นมา

            หมับ

            “อื้ออออ!!!”

            ดังนั้น เพลิงจึงตกใจแทบตายเมื่อถูกมือใหญ่...กดหัวให้ลึกลงกว่าเดิม

            “ฮื่ออออ”

            เพลิงยืนยันว่าเขาชอบส่วนที่อยู่ในปาก แต่พอมันถูกดันเข้ามาในลำคออย่างไม่ทันตั้งตัว คนตัวเล็กก็ร้องครวญคราง ดวงตาที่เยิ้มด้วยอารมณ์ก็ฉ่ำคลอด้วยหยดน้ำตาเพราะความอึดอัด ช้อนขึ้นมองเจ้าของมือแล้วพบกับใบหน้าป่าเถื่อนที่กำลังจับจ้องมาที่เขา

            พี่สินธุ์ตื่นแล้ว และใช่ นี่คือพี่สินธุ์คนนั้น

            หมับ

            สวบๆๆๆ

            “ฮื่อออ อื้อ อึ้ก!”

            คนตัวเล็กได้แต่ร้องอื้ออึง เมื่อถูกจับเข้าที่ท้ายทอย แล้วอีกฝ่ายก็บังคับให้กดหน้าลงไปรับท่อนเนื้อร้อนจัดให้ลึกขึ้น บังคับจังหวะให้ขยับขึ้นลงแรงกว่าเดิม รู้สึกถึงส่วนปลายที่กำลังแทงลึกเข้าไปในคอหอยจนอึดอัด น้ำตาหยดใสเริ่มไหลพราก สองมือตบหน้าขาอีกฝ่ายว่าไม่ไหว

            แต่พี่สินธุ์ไม่หยุด!

            ผู้ชายตัวโตที่หายใจแรงขึ้น ดวงตาเข้มจัด สอดมือเข้ามาแล้วกำขยุ้มเรือนผมของเพลิงเอาไว้ แล้วบังคับจังหวะด้วยตัวเอง

            ฟึ่บบบบ

            “อึ้ก ฮื่ออ!!!”

            ทันใดนั้น พี่สินธุ์ก็ยื่นขาออกมาถูส่วนอ่อนไหวระหว่างขาทั้งสองข้างของเพลิง ทำเอาคนตัวเล็กร้องเสียงสั่นสะท้าน ส่งผ่านแรงสั่นโอบล้อมท่อนเนื้อใหญ่โต จนร่างสูงเองก็ยิ่งถูนิ้วเท้าเข้ากับส่วนฉ่ำแฉะที่ซ่อนอยู่ในชั้นในตัวจิ๋ว

            ใช่ ในขณะที่คนอื่นคงเกลียดพี่สินธุ์ไปแล้ว แต่เพลิง...โคตรมีอารมณ์

            ทุกครั้งที่ส่วนใหญ่โตนั้นดันเข้ามาในปาก เพลิงก็แอ่นสะโพกเข้าหา เพื่อให้ปลายเท้าของอีกฝ่ายถูไถเข้ากับท่อนเนื้อของเขา มันทั้งวูบวาบ ทั้งเสียวซ่าน ทั้งตื่นเต้น จนริมฝีปากห่อแน่นขึ้น ขยับตามที่อีกฝ่ายบังคับอย่างไม่ลังเล สองมือที่ตีหน้าขาก็เปลี่ยนเป็นกำขยำผ้าปูเตียงเอาไว้

            ฟึ่บ

            ทันใดนั้น พี่สินธุ์ก็ดึงกายออกจากปากของเขาเสียอย่างนั้น จนเพลิงต้องเงยหน้าฉ่ำน้ำขึ้นมอง อยากจะประท้วงว่าทำไมหยุด แต่...

            พรืด

            “ฮื่ออออ อึ้ก พี่สินธุ์...เพลิง...ตรงนั้นเพลิงเสียว...”

            ใบหน้าน่ารักบิดเบ้ทันที เพราะว่าส่วนใหญ่โตถูเข้ากับ...หัวนมนิ่ม

            มันกำลังถูแรงๆ ลูบวนเป็นวงกลมไปทั่วส่วนแข็งขืนจนต้องสูดปากเต็มแรง ครวญครางเสียงพร่า เพราะเพลิงอ่อนไหวตรงนั้นอยู่แล้ว พอมีอะไรมาถูแรงๆ เขาก็วูบวาบไปหมด

            “พี่สินธุ์...อีกข้าง...ได้โปรด อีกข้าง”

            หมับ

            “อื้อออออ!!!”

            เพลิงหมายถึงให้อีกฝ่ายถูอีกข้างด้วย แต่ผู้ชายตัวโตกลับยื่นมือมายังหัวนมอีกข้างเขาแล้วดึงแรงๆ ความเจ็บปวดผสมความเสียวซ่านทำให้ครางออกมาเสียงกระเส่า แผ่นอกยิ่งถูเข้ากับท่อนซุงแรงขึ้น อีกข้างก็ปล่อยให้คนตัวโตดึงขยี้เล่นจนเนื้อตัวสั่น

            ตอนนี้ในกางเกงของเขาเปียกฉ่ำแฉะหมดแล้ว

            “พี่สินธุ์...นะครับ...” เพลิงขอร้องเสียงสั่น เขาต้องการให้ส่วนนั้นเข้ามาในกายเดี๋ยวนี้

            ดังนั้น ร่างเล็กจึงจะขยับขึ้นไปหมายจะทาบทับอีกฝ่าย แล้วเป็นฝ่ายขึ้นขย่มเสียเอง แต่...

            “เพลิง อมเดี๋ยวนี้”

            ผู้ชายตัวโตที่ไม่พูดอะไรนอกจากหอบหนักๆ กดใบหน้าเขากลับไปยังระหว่างขาทั้งสองข้างอีกครั้ง อีกมือก็จับท่อนเนื้อร้อนมาจ่อที่ริมฝีปาก จนเพลิงส่ายหน้าแรงๆ ไม่ใช่ไม่ชอบหรอกนะ ชอบสิ แต่อยากทำแบบอื่นมากกว่า ซึ่งนั่น...

            เพียะ

            เฮือก!

            “อม!”

            พี่สินธุ์ยื่นมือไปตีก้นเพลิงเต็มแรง จนคนได้รับสะดุ้งเฮือก ริมฝีปากเปิดอ้าออกทันทีที่ได้ยินคำสั่ง ขนอ่อนทั้งตัวลุกซู่ หายใจสะดุด รู้สึกว่าเขาไม่อาจจะปฏิเสธคำสั่งของอีกฝ่ายได้จนรับพี่สินธุ์เข้ามาอีกครั้ง และครั้งนี้มันขยับโยกเข้ามาเร็วขึ้น ท่อนขายาวก็กลับมาถูไถที่ระหว่างขาเพลิงอีกครั้ง

            “ฮึก อื้อออ จ๊วบ ฮื่ออออ!”

            คราวนี้เพลิงทั้งเบียด ทั้งอม ทั้งถูร่างกายไปมา ขณะที่เสียงแฉะของการดูดท่อนเนื้อร้อนก็ดังก้องไปทั่วทั้งห้องกว้าง ประสานไปกับเสียงหายใจรุนแรงของชายหนุ่มทั้งสอง

            ฟึ่บ

            “อื้ออออออ!!!”

            พรวด

            ทันใดนั้น เพลิงก็เบิกตากว้าง เมื่อถูกดันหัวให้กดต่ำลง จังหวะเดียวกับสายธารสีขุ่นพุ่งทะลักเข้ามาในโพรงปาก ซึ่งคนน่ารักไม่ลังเลเลยที่จะกลืนมันลงไป พอๆ กับที่เบียดขาทั้งสองข้างชิดกัน เพื่อถูเข้ากับท่อนขายาว รู้สึกถึงอารมณ์ที่ไต่ขึ้นมาสูงลิบ ยิ่งกลืนมันลงไป ดวงตาก็ยิ่งฉ่ำเยิ้มด้วยแรงอารมณ์

            เขาอยากโดนตีอีก อยากโดนกัดอีก อยาก...มีอะไรกับพี่สินธุ์จะตายแล้ว

            ดังนั้น คนตัวเล็กจึงเงยหน้าขึ้นทั้งที่ปากเลอะไปด้วยคราบน้ำสีขุ่น มองฝ่าม่านน้ำตาไปยังอีกคนด้วยแววตาอ้อนวอน

ทำทีเถอะ ไม่ไหวแล้วจริงๆ

            “แฮก แฮก พี่สินธุ์...เพลิงขึ้นเลยนะ...” เพราเพลิงใช้มือขยับรูดท่อนเนื้ออีกฝ่ายอีกครั้ง หวังให้มันกลับมาแข็งไวๆ เหมือนคืนนั้น แล้วเขาไม่แคร์แล้วจะโดนกระทำหรือไม่ อารมณ์นี้เกาเองก็ได้ ส่วนพี่น่ะนอนเฉยๆ สักรอบแล้วจะปล่อยให้บรรเลง

            แต่...

            “พี่สินธุ์!”

            เพลิงขมวดคิ้วในตอนแรก เพราะ...มันอ่อนลงเรื่อยๆ

            ดังนั้น คนตัวเล็กจึงแทบจะตะกายขึ้นไปหาอีกฝ่าย สองมือที่เลอะคราบน้ำคาวตบแปะๆ ลงบนแก้มหนักๆ เพื่อพบว่า....

            “คร่อกกกก...คร่อก...”

“ไอ้พี่สินธุ์****!!!”

            อีกฝ่ายหลับไปแล้ว

            เท่านั้นแหละ เพลิงทั้งตะโกน ทั้งเขย่า ทั้งตบหน้าแรงๆ อีกฝ่ายก็ยังคงนอนนิ่ง แถมยังส่งเสียงกรนเบาๆ เพื่อบอกว่าหลับสนิท และคงไม่ยอมตื่นจนกว่าจะเช้าวันใหม่ จนทำให้คนที่อยากมาทั้งอาทิตย์ วางแผนรัดกุดเสียจน ‘เกือบได้’ ร้องไห้โฮ

            “ตื่นสิไอ้บ้า ตื่น! ฮึก ตื่นมานะ แล้วกูจะทำอะไรกับไอ้นี่ ตื่นซี่!!!”

            เพลิงน้ำตาร่วงแหมะๆ ตีอกล่ำหลายๆ ที เพราะเขา...เกือบจะเสร็จอยู่แล้ว

            คราวนี้คนตัวเล็กทั้งพยายามปลุก พยายามปล้ำเจ้าตัวน้อยให้ลุกขึ้นมาสู้ ส่วนเจ้าของน่ะจะหลับยาวก็ช่างแม่ง แต่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน ทั้งขอร้องด้วยปาก ทั้งอ้อนวอนด้วยมือ มันก็ยังหลับนิ่งไม่ต่างจากพ่อมัน จนเพลิงยิ่งโฮหนัก

            “ไอ้บ้า ตื่นสิ ตื่น ฮือออ ไอ้พี่สินธุ์บ้า กูอยากจะตายห่าแล้วนะ!!!”

            เพลิงร้องโวยวาย แต่อีกฝ่ายก็ไม่มีท่าทางว่าจะตื่น

            สุดท้าย คนตัวเล็กก็ทิ้งตัวแหมะทับร่างคนหลับเอาไว้ แล้ว...ขยับถูมันบนตัวเนี่ยแหละ

ฮึก หนก่อนก็ต้องใช้ของเล่นช่วย หนนี้...นิ้วกูอีกแล้วหรือวะ

            เพราเพลิงที่ทำไปก็ร้องไห้ไป บอกเลยว่าตอนนี้ไม่ใช่ร้องเสียวเหมือนตอนแรก แต่ร้องเพราะโคตรเจ็บใจ!

            ถ้าเมื่อกี้ขึ้นขย่มก็จบแล้วป่ะ ไม่น่าเล่นเยอะเลยกู!!!

ฮืออออ ไอ้บ้า พอเจอของมึงเข้าไป นิ้วกูมันจะพอได้ไงล่ะวะ!!!

            ท่ามกลางค่ำคืนที่แสนโรแมนติก (?) จึงมีเพียงเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นของนายเพราเพลิง แทนที่จะเป็นเสียงครางอะอร๊างอย่างที่หมายมาดในตอนแรก

            เพลิงบอกเลยว่าจะร้องให้ตายไปข้างนึงเลย!

.............................................

            สินธุ์ตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดหัว

            ตอนแรกที่แสงส่องตาจนต้องปรือตาขึ้นมามอง เขาไม่รู้เลยว่าอยู่ที่ไหน ทั้งเพดาน ทั้งผ้าห่ม ทั้งเตียงช่างไม่คุ้นตา จนได้แต่ลุกขึ้นมานั่งบนเตียงนอนนุ่ม มือจับหัวตัวเองมั่น พยายามระลึกความทรงจำว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น แล้วพบว่าเขาออกมาทานข้าวกับน้องเพลิง ใช่...กับน้องเพลิง

            “เฮ้ย!”

            พอคิดได้ดังนั้น สินธุ์ก็กวาดสายตามองไปรอบๆ เพื่อหาเด็กน่ารักคนนั้น แล้วเขาก็เห็นกลุ่มผมสีน้ำตาลแดงที่โผล่พ้นมาจากขอบเตียง จนรีบขยับตัวเข้าไป แล้วเขาก็ได้เห็นคนที่ตามหา

            อีกฝ่ายกำลังนั่งกอดเข่า หันหลังพิงเตียง คราวนี้แหละ...

            “น้องเพลิงครับ”

            คนเพิ่งตื่นร้องเรียกอย่างไม่แน่ใจ ซึ่งทำให้...ไหล่สั่น

            “เอ่อ น้องเพลิง คือเรามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”

            “ฮึก”

            “เฮ้ย!”

            แม้ใจหนึ่งสินธุ์จะรู้อยู่แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เขายังปลอบใจตัวเองว่าอาจจะแค่ฝันไป เขาคงไม่ได้เป็นคนที่ขยุ้มผมน้องเพลิง แล้วจับโยกเข้าโยกออกแถวหน้าขาตัวเอง มันคงเป็นเพราะเขาชอบน้องเพลิงมากไปจนแอบเก็บไปฝัน หากเสียงร้องไห้ที่ดังแผ่วๆ ก็ทำให้เจ้าตัวผวาเยือก มือที่ยื่นออกไปค้างกลางอากาศ

            และนั่น...

            “พี่สินธุ์ใจร้าย”

            ใบหน้าที่มองว่าน่ารักเหลือเกินหันมามองหน้า แล้วเขาก็ได้เห็น...คราบน้ำตา

            “คนใจร้าย”

            อีกครั้งที่น้องเพลิงเรียกเขาว่าใจร้าย จนสินธุ์ถามเสียงเบาหวิว

            “พะ...พี่ทำอะไรลงไปหรือ...”

          ‘อม!’

            ทันใดนั้น เขาได้ยินเสียงตัวเองสั่งอีกฝ่ายให้ทำตามอย่างที่ใจคิด จนเผลอมองไปยังริมฝีปากแดงช้ำตรงหน้า ความรู้สึกหวนคืนมาว่ามันนุ่มนิ่มมากมายแค่ไหน จนตัวแข็งทื่อ หัวใจแทบหยุดเต้น ยิ่งตวัดตาไปมองดวงตาแดงช้ำที่บอกว่าร้องไห้อย่างหนักนั่น

กูทำลงไปอีกแล้วสินะ

            เขาทำตัวเลวทรามกับน้องเพลิงอีกแล้วสิ

            “พะ...พี่ขอโทษ”

            “ไม่ต้องมาขอโทษเลย ไม่ต้องเลย...โกรธแล้ว โกรธมากด้วย”

            อีกฝ่ายสะอื้นออกมาเต็มเสียง ยกสองมือปิดหน้า ซึ่งแม้สินธุ์จะรู้ทั้งรู้ว่าไม่ควรยื่นมือแสนสกปรกของตัวเอง (?) ไปแตะต้องอีกฝ่าย แต่เขาก็รีบตะเกียดตะกายลงมาจากเตียง แล้วพบว่าท่อนล่างมีเพียงเจ้าลูกชายที่ห้อยหัวออกมาจากชั้นใน จนรีบเก็บมันด้วยอาการผวา ถลาลงมานั่งยองๆ ข้างเตียง

            “เพลิงครับ พี่ขอโทษ พี่ผิดไปแล้ว”

            เขาทำตัวเลวร้ายอีกแล้วสินะ

            ความผิดครั้งนี้ไม่น่าให้อภัยเลย เพราะมันเป็นครั้งที่สองแล้ว

            คนพูดว่าพลางยื่นมือไปแตะที่หัวไหล่สั่นๆ และนั่น...

            หมับ

            “ไอ้คนใจร้าย แงงงง ปล่อยให้เพลิง...ทำงั้น...ทั้งคืน...ได้ไง ใจร้าย คนใจร้าย!!!”

ทั้งคืน*!*

            เขาจำได้แค่ให้น้องเพลิงอม แต่กลับกลายเป็นว่าเขาบีบบังคับให้น้องเพลิงเป็นทาสเซ็กส์เขาทั้งคืน!

            ความคิดนี้ทำให้ชายหนุ่มนิ่งอึ้ง ปล่อยให้คนตัวเล็กโผเข้ามากอดเต็มตัว ทั้งทุบ ทั้งโวยวาย ทั้งงอแงว่าเขามันเป็นผู้ร้ายใจทรามที่บังคับขืนใจคนน่ารัก ไม่ทันได้ฟังประโยคถัดมาที่ยังงอแงไม่เลิก

            “ให้เพลิงทำเองทั้งคืนแบบนี้ไม่แฟร์เลย แล้วพี่ก็เอาแต่หลับ ทำไมไม่เอาเพลิงสักที ฮึก หลายวันแล้วนะ นี่ยั่วจนเหนื่อยแล้วนะ...ไอ้พี่สินธุ์บ้า!”

            สาบานได้ว่าคำพูดเหล่านั้นไม่ได้เข้าหัวนายสินธุ์คนดีเลยสักติ๊ดเดียว

            ผู้ชายที่ยกสองมือขึ้นมาโอบกอดคนตัวเล็กเอาไว้แน่น ซบหน้าลงกับเรือนผมนุ่ม สูดกลิ่นกายหอมกรุ่นเข้าเต็มปอด สองมือลูบแผ่นหลังคล้ายปลอบโยน รับรู้ได้ถึงอ้อมกอดที่กอดเขากลับ กับเสียงอื้ออึงที่ดังอยู่ในหัว ซึ่งสินธุ์ก็ยิ่งกระชับร่างน้อยแน่น

            ดวงตาคู่คมฉายชัดถึงการตัดสินใจ

            เขาทำผิดกับน้องเพลิงมากเกินไปแล้ว มันจะต้องไม่มีครั้งต่อไป!

.......................................

ไอ้คนใจร้าย ไอ้ผู้ชายแข็งรอบเดียว ไอ้คนชิงหลับก่อนได้กัน*!*

            ใช่แล้ว เพราเพลิงร้องไห้ก็จริง แต่ไม่ใช่ด้วยเหตุผลเดียวกับที่สินธุ์กำลังคิดอยู่ มันก็แค่...ความต้องการที่ไม่ได้รับการเติมเต็มเสียที

            เมื่อคืนคนตัวเล็กหลับไปทั้งอย่างนั้น และตื่นขึ้นมาเพราะเนื้อตัวเหนียวเหนอะหนะ แต่พอเงยหน้าขึ้นมองสาเหตุที่ทำให้ร้องไห้ เพลิงก็เป่าปี่อีกรอบด้วยความเจ็บใจ เพราะนี่ก็เช้าแล้ว ฟ้าสว่างแล้ว ต้องเช็กเอ้าท์แล้ว แถมลงทุนไปตั้งมากมายแล้ว แต่กลับ...ไม่ได้ดั่งที่ใจต้องการ

            ภาษาชาวบ้านก็ชวดนั่นแหละ

            ภาษาโซเชียลก็นกไงครับ

            ส่วนภาษาไอ้เพลิง...อดแดกไงวะ!

            แบบนี้จะไม่ให้เขาร้องห่มร้องไห้ได้ยังไง ก็คนมันเสียดายง่ะ

            อีกทั้งเพราเพลิงเพิ่งลั่นวาจาไปว่าจะแดกพี่สินธุ์ให้ได้ภายในสามวันแล้วเขี่ยทิ้งให้ดู หากเจ้าตัวยังรู้เลยว่าไม่มีทางทำได้ นี่ขนาดว่าตัวเองหน้าด้านแล้วนะ อีกนิดเดียวคือจับมัดแล้วกรอกไวอาก้า แต่ถึงจะแรดยังไงก็ไม่กล้าขนาดนั้นป่ะ เลยได้แต่ร้องห่มร้องไห้เรียกหาความเป็นธรรมอยู่นี่ไง

            เขาบอกไปแล้วว่าให้พี่สินธุ์ทำสักที แต่คนตัวโตก็ยังเงียบ กอดเขาแน่นๆ กระทั่งสงบจิตสงบใจลงได้

เอาวะ วันนี้ไม่ได้ วันหน้าต้องได้

            ฟืดดดดด

            เจ้าตัวสูดน้ำมูกแรงๆ ขณะที่ก้าวขึ้นมาบนรถของพี่สินธุ์ ไม่ทันสังเกตว่าคนขับเงียบผิดปกติ แต่ตอนนี้ก็ไม่อยากคุยเหมือนกัน...งอนอยู่

เออ แล้วทำไมพี่สินธุ์ไม่ถามเรื่องไปนอนที่ห้องนั้นได้ไงวะ

            คำถามที่เพลิงเองก็ยักไหล่ ขี้เกียจพูด ตอนนี้ขอจมกับความผิดหวังก่อน ทั้งที่ในหัวก็แอบคิดถึงใบหน้าดุดันรุนแรงที่บังคับให้เขาดูดอมเจ้าซุงท่อนนั้น มันสยองกิ้วน่าดูเลยล่ะ ซึ่งแปลว่าเวลาเมาแล้วพี่สินธุ์จะแปลงร่างง่ายกว่าปกติ แต่เขาเองต่างหากที่ต้องใช้เวลาศึกษาก่อนว่าเมาระดับไหนถึงจะดี

            บังคับแดกไวน์ทั้งขวดอาจจะมากเกินไป

อืม ต้องจดซะแล้วสิ

            ความคิดของคนที่ไม่รู้เลยว่าสนใจหนุ่มแว่นไปเต็มเปา

            และเนื่องจากวันนี้เป็นเช้าวันหยุด พวกเขาจึงไม่ต้องฝ่าการจราจรที่ติดขัดกลับมายังคอนโดมิเนียม ใช้เวลาไม่นาน พี่สินธุ์ก็เลี้ยวรถเข้ามายังที่จอดประจำ แล้วก้าวลงจากรถมาเปิดประตูให้ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด แต่อีกครั้งที่เพลิงก็ไม่ทันสังเกต ได้แต่ครุ่นคิดว่าเดี๋ยวถึงหน้าห้องแล้วผลักล้มโครมเข้าไปเลยดีมั้ย

ไม่ล่ะ เมื่อคืนช่วยตัวเองจนน้ำหมดแล้ว

            เพลิงเบ้ปาก ก็เนื้อตัวอุ่นๆ ของผู้ชายตัวโตมันปลุกเร้าน้อยเสียเมื่อไหร่ล่ะ

            พวกเขาเลยเดินขึ้นมายังชั้นของเพลิงเงียบๆ แล้วมาหยุดที่หน้าห้อง

            “ขอบคุณพี่สินธุ์ที่มาส่งนะครับ”

            เพลิงหันไปยิ้มให้ หากอีกฝ่ายยังคงมองด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ทำท่าเหมือนจะเปิดปากพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็เงียบลงอีกครั้ง จนเพลิงขมวดคิ้วฉับ

            “พี่สินธุ์ไม่ต้องกังวลนะ เพลิงไม่ได้โกรธหรอก ก็แค่งอนนิดหน่อย”

จริงๆ ก็มากแหละ

            “ขอโทษนะครับที่ทำให้ตกใจ เพลิงก็ต่อมน้ำตาแตกง่ายจัง สงสัยช่วงนี้อ่อนไหวง่ายน่ะครับ”

เพราะพี่เป็นคนแรกที่ได้ยากขนาดนี้

            เพราเพลิงมุ่ยปาก เพราะพี่สินธุ์ยังคงเงียบ เขาเลยเปลี่ยนเป็นส่งยิ้มให้ ขยับเข้าไปหาอีกก้าว แต่...

            ฟึ่บ

            พี่สินธุ์ก็ก้าวถอยหลังอีกก้าว หากคนมองไม่รู้สึกรู้สา อารมณ์ว่าชินแล้วน่ะ

            “เอาเป็นว่าพี่ไม่ต้องคิดมากนะ แล้วพี่เองจะได้รู้ด้วยว่าตัวเพลิงจริงๆ ไม่ได้ดีอย่างที่พี่คิดหรอก เมื่อคืนก็เห็นแล้ว แถมเมื่อเช้าก็ได้ยินไปหมดแล้วว่าเพลิงทำอะไรลงไปบ้าง พี่ไม่ต้องโทษตัวเองหรอก...เนอะ” คนพูดยิ้มหวานให้ เพราะใช่สิ พี่แกก็เห็นแล้วนี่ว่าเขาไปไต่บนตัว ตื่นมาก็เจอไอ้เพลิงงี้ดูดๆ อมๆ เสียเหมือนอมยิ้มเชียว เมื่อเช้าก็ร้องไห้โวยวายที่ไม่ได้ทำกัน ป่านนี้คงตาสว่างแล้วมั้ง

            “พี่จะไม่โทษตัวเองได้ยังไงล่ะ”

            “ครับ?”

            หากเพลิงก็ต้องทวนคำ มองคนตัวโตที่ทำหน้าเจ็บปวด

            “พี่ให้น้องเพลิงทำทั้งคืนแบบนั้น พี่จะไม่โกรธตัวเองได้ยังไง”

เออดี โกรธเยอะๆ นะ แล้วคราวหลังมาช่วยกันทำด้วย

            แต่พี่สินธุ์ยังพูดต่อ

            “พี่เองก็น่าจะรู้ว่าพี่เคยทำอะไรไว้ตอนที่เมาหนที่แล้ว แต่พี่ยังปล่อยให้ตัวเองเมาอีก เดือดร้อนให้น้องเพลิงต้องเปิดห้องให้ แล้วยังปล่อยให้อารมณ์ครอบงำจนทำร้ายน้องเพลิงจนร้องไห้ขนาดนี้ พี่รู้ว่าเราใจดี พี่รู้ว่าเราจะไม่โกรธพี่ แต่พี่โกรธตัวเองมาก” พี่สินธุ์บอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง แต่คนฟัง...โคตรงง

            “พี่สินธุ์?” เพลิงขยับเข้าหาอีกก้าว พี่สินธุ์ก็ขยับหนีอีกก้าวเช่นกัน...ด้วยสีหน้าเจ็บปวด

            “น้องเพลิงอย่าเข้าใกล้พี่เลยครับ พี่มันเป็นผู้ชายร้ายกาจอย่างที่น้องเพลิงว่าจริงๆ”

ห้ะ*!*

            เพราเพลิงยิ่งฟังก็ยิ่งงง

            เท่านั้นไม่พอ พี่สินธุ์ยังก้าวถอยหลังอีกก้าว แล้วบอกด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“พี่จะไม่เข้าใกล้ให้น้องเพลิงเดือดร้อนอีกแล้ว”

            “!!!”

            เท่านั้นแหละ เพลิงก็อ้าปากค้าง ตะลึงงัน นี่ถ้าถืออะไรอยู่คงกระจายเกลื่อนพื้นแล้ว ขณะที่อีกฝ่ายก็หมุนตัวแล้วก้าวยาวๆ ไปทางบันไดหนีไฟจนคนทางนี้กะพริบตาปริบ

            กว่าที่เพลิงจะรู้ตัว พี่สินธุ์ก็ไปไกลลับสายตาแล้วจนได้แต่...

            “มึงว่าอะไรนะ!!!”

            คนตัวเล็กตะโกนลั่นทางเดิน สมองช็อตขึ้นมาเสียเฉยๆ รู้สึกว่าไม่เข้าใจภาษาคนก็วันนี้แหละ

            “นี่กู...โดนทิ้ง!”

            เมื่อวันก่อนเพิ่งลั่นวาจาไปว่าจะฟันพี่สินธุ์แล้วเขี่ยทิ้ง แต่ได้ข่าวว่าวันนี้ปากเขาโดนพี่สินธุ์ฟันเสียจนช้ำไปถึงคอหอย แล้วยังเป็นฝ่ายถูกทิ้งด้วยเนี่ยนะ

            คนอย่างเขาเนี่ยนะที่ถูกทิ้ง

            ความคิดที่ทำให้เพลิงเองก็ร่วงแหมะไปนั่งกับพื้น

            อีกครั้งที่คนตัวเล็กถามตัวเอง

นี่มันเรื่องเหี้ยอะไรวะ*!*

​..........................................................

ครบค่า มามะมาเป็นกำลังใจให้น้องเพลิงกันเถอะ


ความคิดเห็น