facebook-icon

เมื่อมาเฟียเจ้าเล่ห์ดันไปหลงเสน่ห์ของคุณหมอตัวขาว ความรัก ความเปย์เเละการใส่ใจจึงถูกส่งให้คุณหมอไปเต็มๆ ติดตามได้ใน...กลรัก...มาเฟียร้าย

พิเศษ : ลูกสะใภ้ (✔️)

ชื่อตอน : พิเศษ : ลูกสะใภ้ (✔️)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 41.3k

ความคิดเห็น : 32

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.ค. 2562 09:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พิเศษ : ลูกสะใภ้ (✔️)
แบบอักษร

​พิเศษ : ลูกสะใภ้ 

 

อากาศหนาวเย็นจนทำให้ตัวสั่นได้นั้นทำให้ผมอยากจะซุกตัวหาไออุ่นของคนข้างกาย...เเล้วนอนหลับพักผ่อนไป 

 

มันควรจะเป็นอย่างนั้นครับ ถ้าผมไม่ตื่นเต้นจนทำตัวไม่ถูกมันก็ควรจะเป็นเเบบนั้นเเหละ เเต่มันเป็นไปไม่ได้ไง ผมทำไม่ได้ เเค่จะข่มตาให้หลับยังทำไม่ได้เลย... 

 

ผมกับคุณโทมัสเเละผู้ติดตามอีกจำนวนหนึ่ง เราเดินทางมาอิตาลีครับ ส่วนคุณเเฟรงค์ไม่ได้มาด้วยเพราะต้องอยู่เป็นเพื่อนหลงที่มาด้วยไม่ได้เนื่องจากต้องไปเรียน..... มาถึงก็มืดเเล้ว คุณพ่อคุณเเม่ของคุณโทมัสเข้านอนไปหมดเเล้ว พวกเราเลยทำได้เพียงเข้านอนเลยเท่านั้นเเล้วค่อยตื่นไปพบพวกท่านในตอนเช้า เเต่นี้ปาเข้าไปเกือบตี 3 เเล้ว ผมก็ยังไม่สามารถข่มตาให้หลับได้ ไม่รู้ว่าเพราะชินกับเวลาทางเเทบเอเชียหรืออย่างไร ถึงได้ยังตาสว่างเเม้จะเป็นเวลาที่ควรจะหลับไปเเล้วเเบบนี้ 

 

“ทำไมไม่หลับหืม~” 

 

คุณโทมัสถามออกมาอย่างอารมณ์ดี เขาพลิกตัวเเล้วซุกหัวอยู่เเถวๆ ซอกคอของผม เเถมยังเเอบจุ๊บเบาๆ ตรงซอกคอผมอีกด้วย 

 

“ผมทำให้ตื่นเหรอครับ” 

“หึ มีกระต่ายตื่นตูมอยู่ข้างๆ เเบบนี้ใครจะหลับลง” 

“...?” 

“คิดอะไรอยู่” 

“ผม...กังวลครับ พวกท่านอาจไม่ชอบผม” เลือกที่จะพูดออกไปตรงๆ เพราะถึงยังไงอีกฝ่ายก็คงดูออกแยู่ดีว่าผมเป็นอะไร 

“เธอเคยเจอเเม่ฉันเเล้ว ยังต้องกลัวอีกหรือไง” 

“กลัวสิครับ ตอนนั้นกับตอนนี้เหมือนกันที่ไหน” 

 

พลึบ! 

 

“นอนก่อนเถอะ ก็ถ้าเเม่ฉันไม่ยอมรับเราก็หนีตามกันไปเลยดีไหม” 

 

ตัวของผมถูกดึงให้มาเป็นฝ่ายซุกอยู่ในอ้อมกอดคุณโทมัสเเทน ก่อนที่อีกฝ่ายจะพูดจาติดตลก เหมือนในใจไม่เคยกังวลเรื่องนี้เลย 

 

“ถ้าต้องเลิกกันล่ะ” 

“...งั้นเลิกกันเลยไหม?” เขาถามเสียงนิ่ง จนผมใจเสียเลยต้องรีบปฏิเสธออกไป 

“ได้ไงกัน! ผมไม่เลิกหรอกนะ...ก็ไหนคุณว่าจะไม่มีทางทิ้งผมไง!” 

 

โอ้โห! พอได้ยินคำว่าเลิกเท่านั้นเเหละ ผมนี้ขึ้นเลย...บ้าไปเเล้วถ้าต้องเลิกกับเขาผมรับไม่ได้หรอก...ถ้าให้เลิกกันยอมตายเสียดีกว่า- -!! 

 

“ฮา..ฮาา..า~” 

 

“หัวเราะอะไรครับ!” ยังจะมาหัวเราะอีก นี้ผมกังวลมากเลยนะ! 

“นอนเถอะน่า ถ้าไม่นอนจะไม่ได้นอนเเล้วนะ” 

 

ว่าออกมาเเบบนั้นเเล้วก็ลูบมือลูบไม้เข้าไปตามหน้าท้องของผมจนต้องรีบตะครุบมือปลาหมึกนั้นไว้ก่อน คำพูดคล้ายๆ การพูดเล่น เเต่พอดูจากสายตาเจ้าเล่ห์เเละการกระทำของเขาเเล้ว ผมว่าถ้าผมยังไม่ยอมหลับๆ ไป อาจจะไม่ได้นอนเเล้วจริงๆ 

 

“ครับๆ นอนเเล้วครับ” 

 

ผมรีบตอบรับความต้องการที่คนตัวสูงหยิบยื่นมาให้อย่างว่าง่าย เขยิบตัวจัดท่าทางของตัวเองให้สบายที่สุด เเล้วรีบหลับตาลง ได้ยินเขาหัวเราะพอใจกับผลงานของตัวเองนิดหน่อย ก่อนที่เขาจะขยับตัวบ้าง เเถมยังดึงผมเข้าไปกอดเอาไว้จนเเทบจะจมหายไปในอก...รู้สึกจะหายใจยากนิดหน่อยเเต่ก็...ไม่ได้เเย่เท่าไรนะ^^ 

 

อากาศหนาวเย็นเเบบนี้พอได้หลับเเล้วก็ให้ความรู้สึกไม่อยากตื่นเลย ความเย็นที่ทะลุกำเเพงเข้ามาถึงในห้องบวกกับความอบอุ่นของฮิตเตอร์ที่กำบังทำหน้าที่ให้ความร้อนอยู่...พออากาศเย็นๆ มาบวกกับความอบอุ่นจากฮิตเตอร์เเล้ว ชวนให้อยากหลับไปนานๆ เสียจริง 

 

เเต่ทำไม่ได้หรอกครับ เพราะมีสิ่งสำคัญรอผมอยู่! 

 

ผมสะดุ้งตื่นตั้งเเต่เช้าเเบบเช้ามากๆ ทั้งๆที่พึ่งจะได้หลับไปเมื่อตอนตี 3 เเต่ก็ไม่สามารถทัดทานความตื่นเต้นได้  ผมลุกจากที่นอนเดินออกมารับลมเย็นๆ ที่ระเบียงห้องของคุณโทมัสดูไปเพลินๆ ในขณะที่คนตัวสูงคงอยู่ในห้องน้ำละมั้ง เพราะตอนที่ตื่นนอนก็ได้ยินเสียงกุกกักมาจากในห้องน้ำด้วย 

 

พอได้มีเวลามองไปรอบๆ เเล้วถึงได้รู้ว่า ไอ้สิ่งที่ผมคิดเอาไว้เมื่อคืนว่าที่นี่มันใหญ่มากนั้นผิดถนัด เพราะจริงๆ เเล้วควรจะเรียกมันว่าโคตรใหญ่เลยต่างหาก! พอได้มีเวลามองสำรวจไปรอบบริเวณเเบบนี้เเล้วไอ้คำว่าใหญ่ที่มอบให้กับที่นี้เมื่อคืนนี้ดูเล็กไปเลย 

 

คนเราจะอยู่ที่ใหญ่โตเเบบนี้ไปทำไมกัน-๐- 

 

อาจเพราะเติบโตมาในบ้านขนาดเล็กตั้งเเต่จำความได้เเล้วละมั้ง ผมถึงรู้สึกว่าที่นี่ใหญ่โตมากจนยากจะเดินคบทุกตารางเมตร ลองเป็นบ้านของผมตอนที่อยู่กับผู้หญิงคนนั้นหรือบ้านของยายสิ กล้าพูดเลยว่า ผมเดินคบทุกตารางนิ้วเเล้วเป็นร้อยๆ รอบ 

 

“ไม่หนาวหรือไง” เสียงพูดเบาๆ เเต่สามารถดังเข้ามาในหัวใจ ทำร้ายล้างความคิดฟุ้งๆ ของผมจนเเตกกระจายได้เลย พร้อมๆ กับสัมผัสอบอุ่นที่โอบกอดผมมาจากด้านหลัง 

 

ทำไมชอบกอดจากด้านหลังจังเลยนะเดียวนี้...เเบบนี้ก็ซ่อนหน้าเเดงๆกับอกของเขาไม่ได้นะสิ  >///< 

 

“อ...อาบเสร็จเเล้วเหรอครับ” 

“อือ ออกมาไม่เห็นว่านอนอยู่บนเตียงตกใจหมด” 

“ฮ่า..าๆ คิดว่าผมหนีออกไปเเล้วเหรอ?” ผมเอียงคอไปถามคนตัวสูงกว่า จมูกเฉียดเเก้มที่เต็มไปด้วยไรหนวดของเขานิดหน่อยเพราะเจ้าตัวเอาใบหน้าคมๆ มาวางไว้บนไหล่ของผม 

 

เเต่เพราะมันเเค่เฉียดนั้นเเหละ คุณโทมัสถึงได้ทำเสียงจิ๊จ๊ะขัดใจ เเล้วเป็นฝ่ายกดเเก้มของตัวเองเข้ากับปลายจมูกของผมเเทน... 

 

...คนเรานี้ตัวระเบิดได้หรือเปล่าครับ-\\-? 

 

“ไปอาบน้ำได้เเล้ว เราจะไปหาพวกท่านด้วยกัน” 

“ครับ” 

 

พอเห็นสายตาจริงจังของเขา ก็อดไม่ได้จะเชื่อมั่นกับสายตาคู่นั้นไปในทันที เหมือนสมองสั่งการว่าถ้ามีเขาอยู่ตรงนี้ ต่อให้เดินลุยไฟผมก็จะปลอดภัย ไม่มีอะไรที่ต้องกังวล 

 

ผมเสียเวลากับการอาบน้ำไปไม่มากเเต่เสียเวลาไปกับการเลือกชุดเสียมากกว่า...ทั้งๆ ที่สุดท้ายชุดที่เลือกมาก็เป็นเเค่เสื้อเชิ้ตเเขนสั้นสีน้ำเงินที่เนื้อผ้าเป็นเเบบพลิ้วไหวใส่เเล้วสบายตัวกับกางเกงขายาวสีเทาที่ไม่ได้เข้มมาก เเต่ผมกับใช้เวลาในการตัดสินใจเลือกนานกว่าปกติที่เเทบจะหยิบอะไรได้ก็ใส่มันเเบบนั้น 

 

ก็ทำไงได้ละครับ ความประทับใจเเรกมันสำคัญ ถึงผมจะเคยเจอเเม่ของเขามาเเล้วเเต่มันนานมากจนท่านอาจจะจำไม่ได้ ไหนจะสถานะที่ค่อนข้างยากในการยอมรับอีก...อือ คุณโทมัสเคยเล่าว่าคุณไรอันน้องชายของเขาก็มีเเฟนเป็นผู้ชายนี้น่า 

 

เขาทำยังไงให้บ้านนี้ยอมรับกันนะ?? 

 

คุณโทมัสพาผมเดินลงมาที่ชั้นล่างของบ้าน พอเดินมาตามทางสักระยะกลิ่นหอมๆ ที่น่าจะมาจากเครื่องหอมที่ตั้งอยู่ตามโต๊ะตามตู้ก็ส่งกลิ่นออกมามากมาย 

 

อันที่จริงก็ได้กลิ่นตั้งเเต่เมื่อคืนตอนมาถึงเเล้ว เเต่เพราะมันดึกเกินจะมีคนมานั่งจุดเครื่องหอมผมถึงคิดว่าจมูกตัวเองเพี้ยนไป เเต่ที่ไหนได้บ้านนี้เขาจุดกันทั้งวันทั้งคืนจริงๆ 

 

มันถึงได้หอมอบอวลไปทั่วพื้นที่เเบบนี้เเน่เลย 

 

“นายใหญ่กับนายหญิงรอที่ห้องอาหารครับ” 

 

ผมมองผู้ชายตัวโตที่เดินมาโค้งหัวทำความเคารพคุณโทมัสก่อนจะพูดบอกออกมาเป็นภาษาอังกฤษ 

 

สำเนียงดีจัง 

 

“นำไป” คนนี้ก็เหมือนกัน คงเพราะพวกเขาเป็นเจ้าของภาษากันด้วยถึงได้ออกเสียงกันดีขนาดนี้ 

 

เเต่ถึงยังไงคุณโทมัสก็เพราะสุด 

 

ผมเดินตามมาจนถึงหน้าประตูบานใหญ่ ด้านหน้ามีชายชุดดำยืนอยู่นับ 10 คน พวกเขาทำความเคารพคุณโทมัสเเละเผื่อเเผ่มาถึงผมด้วย เเต่นั้นไม่น่าสนใจเท่าประตูบานใหญ่ที่ค่อยๆ เปิดออก เผยให้เห็นด้านในที่มีห้องอาหารขนาดใหญ่ มีโต๊ะอาหารที่ยาวเกือบจะพอดีกับขนาดห้อง 

 

“เข้าไปกัน” 

 

เขาก้มลงมาพูดกับผม ก่อนที่จะดึงมือของผมไปจับเอาไว้ ผมพยักหน้ารับเบาๆ เเล้วเดินตามเขาเข้ามาด้านใน พวกเราตกเป็นเป้าสายตาโดยไม่ต้องเเปลกใจ ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาด้านใน พวกคนชุดดำที่ยืนกันอยู่ตามมุมห้องก็หันมามองพวกเราเเล้ว เเต่ผมไม่สนพวกเขาหรอก เพราะทันทีที่เข้ามาด้านในผมก็แทบจะหมดเเรง ยังงงกับตัวเองอยู่เลยว่าสามารถยืนอยู่บนขาสั่นๆ เเบบนี้ได้ยังไง 

 

“สวัสดีครับ” ผมดึงมือของตัวเองออกจากมือของคุณโทมัส เเล้วยกมือไหว้ท่านทั้งสองที่กำลังนั่งมองจ้องมาที่ผมกับคุณโทมัส 

 

คุณนายที่ผมเจอเมื่อตอนนี้กับท่านที่อยู่ตรงหน้าผมตอนนี้เเทบจะไม่ต่างกันเลย ยังดูสวยเเละมีอำนาจมากๆ พอเห็นท่านอยู่เคียงข้างพ่อของคุณโทมัสเเล้วมันก็ยิ่งกว่าคำว่าเหมาะสม ไม่เเปลกใจว่าทำไมคุณโทมัสถึงได้มีเเต่ส่วนดีๆ เพราะทั้งพ่อทั้งเเม่ของเขาก็หาที่ติไม่ได้เลยจริงๆ ยิ่งดวงตาคม ที่เหมือนสามารถปล่อยเเสงปล่อยพลังออกมาได้ของท่านเเล้ว ผมก็รู้เลยว่าเขาได้รูปเเบบดวงตาของพ่อเขามาเต็มๆ 

 

“...เอ่อ...ผมชื่อฟิวส์ครับ...เป็น...เเฟนคุณโทมัส” 

 

พอเห็นว่าพวกท่านยังนิ่งเเละเอาเเต่มองจ้องมาที่ผมอยู่เเบบนั้น ก็เลยต้องเลือกที่จะทำลายบรรยากาศเย็นยะเยือกพวกนี้ด้วยการแนะนำตัวออกไปอีก... 

 

“หึๆ ...เลิกเล่นกันได้เเล้วครับ เจ้าตัวขาวของผมขาสั่นจนจะยืนเองไม่ไหวอยู่เเล้ว” 

 

เเล้วบรรยากาศเย็นยะเยือกเมื่อครู่ก็หายไป ทันทีที่คุณโทมัสพูดเเบบนั้นรอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหญิงวัยกลางคน เธอลุกเดินจากที่นั่งของตัวเองเข้ามาหาผมพร้อมๆ รอยยิ้มที่ผมคุ้นเคย 

 

รอยยิ้มคล้ายกับคุณโทมัสเลย 

 

“ยินดีต้อนรับเข้าสู่บ้านของเรานะจ๊ะหนูฟิวส์” ท่านว่าออกมาเเบบนั้นก่อนจะสวมกอดผมเเล้วลูบหลังเบาๆ ก่อนจะผละออกไป 

“นี้ถ้ามาเร็วกว่านี้สักเดือน ก็คงจะได้เจอกันพร้อมหน้าทั้งบ้านเลยนะเนี่ย” ท่านพูดออกมาอย่างใจดี เเล้วพาผมไปนั่งลงที่เก้าอี้ว่างข้างๆ ท่าน ส่วนคุณโทมัสก็เดินมานั่งลงที่ฝั่งตรงข้ามเหมือนกัน 

“ดีจังๆ ได้ลูกชายเพิ่มอีกคนเเล้ว” 

“ไรอันมันพาเมียกับลูกๆ มาหาเหรอครับ” 

“จ๊ะ มาอยู่เกือบสองอาทิตย์เเน๊ะ” 

“เเต่อีกหน่อยก็คงมาบ่อย” พ่อของคุณโทมัสพูดขึ้นมานิ่งๆ เล้วเหลือบสายตามามองผม ก่อนจะหันกลับไปทำหน้านิ่งต่อ 

 

หรือท่านจะไม่ชอบผมกันนะ? ไม่เอาสิ อุตส่าห์ชนะใจคุณเเม่เเล้วนะ 

 

“กินสิ” 

 

เเล้วผมก็ยิ้มออกมาได้ เมื่อจู่ๆ ท่านก็ตักอาหารมาใส่จานตรงหน้าผม พร้อมคำพูดสั้นๆ ที่ทำให้ผมยิ้มออก 

 

“ข...ขอบคุณครับ” 

 

พออุ่นใจขึ้นมาเเล้ว ความรู้สึกกดดันที่ตัวเองสร้างขึ้นมาก็สลายหายไป พวกเราพูดคุยสื่อสารเรื่องนู้นเรื่องนี้กันไปเรื่อย โชคดีที่ผมฟังภาษาอังกฤษออกจึงไม่ลำบากอะไรเวลาต้องสื่อสารกับพ่อคุณโทมัส กับคุณเเม่ยิ่งง่ายใหญ่เพราะท่านจะพูดภาษาไทยกับผม 

 

“ดีจริงๆ เลยที่หนูมา เเม่ไม่ได้พูดภาษาไทยมาเกือบเดือนเเล้ว พอตาไรอันพาหนูออกัสกับหลานๆ กลับไปก็ไม่มีใครพูดภาษาไทยกับเเม่ได้เลย คุณทอมสันที่น่าจะพูดได้บ้างเเล้วก็ไม่ค่อยว่างจะอยู่กับเเม่เท่าไร หนูฟิวส์จะมาอยู่นานไหมจ๊ะ สักปีหนึ่งดีไหม...” 

“พอครับๆ คุณนาย ถ้ามาอยู่นี้เป็นปีทางโน้นเจ๊งเเน่” คุณโทมัสรีบพูดปฏิเสธออกมาเป็นพัลวัน 

 

ตอนนี้พวกเราโยกย้ายตัวเองมาที่ห้องรับเเขกกันเเล้วหลังจากรับประทานอาหารเช้ากันเสร็จก็มานั่งทานของหวานกันต่อ คุณพ่อกับคุณเเม่ท่านนั่งกันอยู่ที่โซฟาหรูหราตัวยาว ที่เป็นเสมือนเซนเตอร์ของโต๊ะนี้ ส่วนผมกับคุณโทมัสก็นั่งตัวที่อยู่ถัดจากท่านทั้งสองมาซึ่งมีขนาดเล็กกว่าพอสมควร 

 

“เเกก็กลับไปสิ เเม่ก็ไม่ได้ห้ามนี่ เเต่ให้หนูฟิวส์อยู่ที่นี่กับเเม่ก่อนก็พอ” 

“เเบบนั้นยิ่งเเล้วใหญ่เลย ผมตายกันพอดี” 

“อยู่ห่างเมียเเค่นี้ล่ะกลัวตาย ที่ยกปืนยิงกันนี่ไม่เห็นจะกลัว” 

 

คุณเเม่ทำหน้าเหม็นเบื่อ ส่วนคุณพ่อท่านเเค่นั่งจิบกาเเฟพร้อมๆ กับอ่านหนังสือพิมพ์ไปพลางไม่ได้สนใจเรื่องที่เราคุยกันเท่าไร 

 

“โดนยิงมันเเค่เจ็บตัวนี้ครับเเม่ เเต่ถ้าต้องห่างเมียมันปวดใจ” คุณโทมัสพูดออกมาอย่างทะเล้น ไม่พอเเค่นั้นยังดึงผมเข้าไปกอดเเล้วฝังจมูกโด่งๆ ของเขาลงที่เเก้มของผมทั้งสองข้างเเรงๆ สลับไปมาจนเเทบช้ำ 

 

เเอบได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ มาจากคุณพ่อ พอหันไปมองก็ได้เห็น รอยยิ้มที่มุมปากของท่านนิดหน่อยก่อนที่ท่านจะกลับมาทำหน้าตาปกติตามเดิม 

 

“รักก็ดูเเลน้องดีๆ อย่าให้น้องต้องมาฟ้องเเม่นะ!” 

“คร้าบๆ ไม่กล้าทำให้เสียใจหรอก” 

“ให้มันจริงเถอะ ค่อยดูเถอะ ทั้งเราเเละน้องเราเลย ถ้าใครทำลูกสะใภ้ของเเม่เสียใจนะ จะเอาให้ตาย!” คุณเเม่พูดพร้อมๆ กับทำหน้าโหดใส่ ถึงมันจะไม่ได้ดูโหดจนน่ากลัว เเต่กับรับรู้ได้ถึงอำนาจมากมายจากท่านเลยละ 

 

เเต่คงไม่ต้องรอให้ถึงมือของท่านหรอก...ถ้าเขาทำผมเสียใจจริงๆ ผมคงเล่นงานเขาก่อนเเน่ๆ ...เเละถ้ายิ่งเป็นเรื่องของผู้หญิงละก็ 

. 

. 

. 

หึ! ...ผมเอาตาย 

 

BY : ลั้น ลา 

 

ไรท์ : สวัสดีค่าาา  อยากจะให้รีดเดอร์ที่น่ารักทุกท่านช่วยคิดหน่อยว่า 

"อยากจะให้ฟิวส์ยกโทษให้คุณเเม่ไหม" 

​            o  อยากให้ยกโทษให้เเม่ >> กด 1<< 

o  ไม่ต้องยกโทษให้    >> กด 2 << 

เเละไม่ว่าคุณจะกด 1 หรือ กด 2  เราจะมีตอนพิเศษอีกตอนให้คุณเเน่นอนนนนน  ขอบคุณที่ติดตามจ้า 

ความคิดเห็น