ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 7

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.3k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ธ.ค. 2561 19:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 7
แบบอักษร



7



"**ถอยออกมาจากพวกมัน!!!**" คุณสามีคำรามออกมาเสียงดังอย่างหน้ากลัว จนข้าแอบหวั่นกลัวในใจก่อนจะเอ่ยออกไปเสียงแข็งอย่างไม่ยอมแพ้

"**ไม่!**"

"ถอยออกมาบิท! อย่าหาว่าข้าไม่เตือน"

"ทำไมล่ะ!เด็กๆกำลังขาดแม่ท่านก็เห็น" ข้าพยายามอธิบาย

"นั่นมันก็เรื่องของพวกมัน เจ้าเป็นคู่ของข้า เป็นตัวเมียของข้า เจ้าไม่มีสิทธิไปยุ่งกับพวกมัน"

"ท่านไม่เข้าใจ ถ้าข้าทิ้งเอาไว้พวกมันจะตาย"

"เจ้าต่างหากที่ไม่เข้าใจ" คุณสามีตะคอกกลับมาเสียงดังจนข้าเถียงไม่ออก ได้แต่มองสบตาอีกฝ่ายอย่างเคือง

"..."

"เจ้าอาจจะไม่รู้ แต่มันไม่มีหมาป่าตัวเมียตัวไหนไปนอนกกลูกของหมาป่าตัวอื่นหรอกนะ หากไร้แม่มันก็ต้องตายเป็นเรื่องปกติ ผู้ที่แข็งแกร่งเท่านั้นจึงจะอยู่รอด!" คุณสามีพยายามอธิบาย(?)ให้ข้าเข้าใจ แต่มันดันเป็นอะไรที่ทำให้ข้าไม่พอใจแบบสุดๆเลยล่ะ!

"งั้นถ้าหากข้าเกิดมีลูกกับท่าน เมื่อพวกเค้าอ่อนแอท่านก็จะปล่อยให้เค้าตายหรือ!"  ข้าเถียงเสียงดัง คุณสามีนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงแต่ยังคงท่าทีไว้

"มันไม่ใช่อย่างนั้น..."

"ไม่ใช่อย่างไร?! ก็เมื่อครู่ท่านพูดเองว่าหากอ่อนแอก็ต้องตายเป็นเรื่องปกติ ผู้ที่แข็งแกร่งเท่านั้นที่จะอยู่รอด แล้วหากวันหนึ่งเกิดข้าตายไป ท่านก็จะปล่อยให้พวกเค้าตายใช่หรือไม่!"

"ข้าไม่มีทางปล่อยให้เจ้ากับลูกตายเด็ดขาด!" คุณสามีเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ข้าคงเชื่อแต่ตอนนี้...

"แล้วข้าจะเชื่อท่านได้อย่างไร เพราะขนาดตอนนี้ท่านยังจะปล่อยให้ลูกข้าตายเลย"  ข้าเอ่ยพรางเหลือบไปมองเหล่าลูกหมาตัวน้อยๆที่นอนขดกันกลมซุกตัวอยู่ด้านหลังข้า

"มันไม่ใช่ลูกเจ้า!" คุณสามีกัดฟันแน่น

"จะไม่ใช่ได้อย่างไร ก่อนท่านจะมาพวกเค้ายังกินนมข้าอยู่หยกๆ ตอนท่านมาถึงท่านก็เห็น แถมตอนนี้แม่จริงๆพวกเค้าก็ตายไปแล้ว มันก็เท่ากับว่าพวกเค้าเป็นลูกข้า"

"เหลวไหล"

"ท่านนั่นละเหลวไหล!ถ้าข้าบอกว่าพวกเค้าเป็นลูกของข้า พวกเค้าก็ต้องเป็นลูกของข้าสิ!"  ข้ายังคงเถียงเสียงแข็งอย่างไม่ยอมแพ้

"..." แม้คุณสามีไม่เอ่ยอะไรออกมา แต่ท่าทีและสายตาก็ยังคงไม่ยอมจำนนอะไรง่ายๆ ดวงตาสีทองหรี่ลงมองเหล่าลูกหมาที่นอนซุกข้าอย่างโกรธเคือง ราวกับว่าถ้าหากข้าเผลอ อีกฝ่ายจะกระโดดเข้ามากัดพวกมันขาดครึ่งอย่างไรอย่างนั้น

...ข้าไม่ยอมหรอก!...

"ไม่ต้องมองแบบนั้นเลยนะ!"  ข้าเอ่ยพรางเบี่ยงกายบังเหล่าลูกๆ(ของข้า)หนีจากสายตาอันทิ่มแทงของคุณสามี

กรร

คุณสามีครางในลำคออย่างขัดใจก่อนจะหันหน้าหนีข้าอย่างเคืองๆ

"หยุดด่าข้ากับลูกในใจด้วย"

กรร

คุณสามีคำรามในลำคอออกมาอีกครั้งก่อนจะมุดกายหนีออกจากโพลงไม้ไปแบบงอนๆ

"นี่!จะไปไหนนะ! กลับมาช่วยข้าคาบลูกกลับโพลงก่อน..."

……………………………………………….……………………..

เอ๋งเอ๋งเอ๋ง

เสียงร้อยด้วยความเจ็บปวดและตกใจกลัวดังออกมาจากลูกตัวสุดท้ายของข้าที่ถูกคาบอยู่ในปากยื่นๆของคุณสามีไม่ขาดสาย ครั้นพอเจ้าตัวน้อยร้องนานเข้าข้าก็อดที่จะบ่นคุณสามี(รอบที่เท่าไหร่ไม่รู้)ไม่ได้

"นี่ท่านช่วยอุ้มลูกของข้าแบบนิ่มนวลหน่อยได้มั้ย!"

กรร

คุณสามีครางในลำคออย่างรำคาญ โดยที่ไม่ลืมที่จะถึกตาใส่ข้าอย่างเคืองๆเป็นการตบท้ายก่อนจะสะบัดหน้าหนี ซึ่งข้าก็ได้แต่ถอนหายใจ เพราะหลังจากที่ข้าอ้อนขอคุณสามีให้ช่วยข้าอุ้มลูกๆกลับโพลง(โดยการคาบหลังคอไว้ในปาก) ซึ่งก็แน่นอนว่าในคราแรกคุณสามีไม่ยอมและทำเป็นไม่สนใจข้า ข้าอ้อนแล้วอ้อนอีกก็ไม่เป็นผลจนข้าต้องงัดไม้เด็ด

'ถ้าท่านช่วยข้าอุ้มลูกกลับโพลง...'

'...'

'ข้าจะยอมให้ท่าน...ขี่' คำสุดท้ายข้ากลั้นใจเอ่ยออกมาเสียงเบาตา...

พรึบ!

เอ๋ง!

'...'

=.,=

ดันมีหมาหื่นบางตัวได้ยิน ข้านี่ถึงกับพูดไม่ออก ทันทีที่พูดคำว่า 'ขี่' ออกไปคุณสามีที่หันหลังให้และทำเมินข้าอยู่จนถึงเมื่อครู่ก็หูตั้งหางชี้ และก่อนที่ข้าจะได้สติลูกหมาตัวน้อยแสนโชคดี(?)ตัวหนึ่งก็ไปดิ้นแด๋วๆคาปากคุณสามีที่มองสบตาข้าปิ๊งๆ หางส่ายจนก้นแทบหลุด

'...' ข้าพูดอะไรไม่ออกเลย ในหัวได้แต่คิดว่า สภาพหลังโดนขี่ของข้าจะมีลักษณะอย่างไรกัน

...เดินขาถ่างแน่ข้า ฮือฮือ~...

เอาเป็นว่าหลังจากนั้นคุณสามีก็มีทีท่าระริกระรี้ขึ้นแบบผิดหูผิดตา ค่อยๆทยอยช่วยข้าอุ้มลูกน้อยด้วยปากแล้วเดินนำหน้ากลับโพลงอย่างอารมณ์ดี สังเกตจากพวงหางที่เต็มไปด้วยกลุ่มขนฟูๆที่มันส่ายไปส่ายมาจนก้นบิดนั่นก็รู้  แต่ถึงอย่างนั้นคุณสามีก็ไม่ลืมที่จะลงน้ำหนักปากเพื่อกลั่นแกล้งให้เจ้าลูกน้อยของข้าเจ็บจนร้องประท้วงไปตลอดเส้นทาง

...เหอะ!จำไว้เลย...

ตุบ!

เอ๋ง!

ทันทีที่ถึงโพลงคุณสามีก็ปล่อยลูกตัวสุดท้ายในปากลงในกองหญ้าที่ข้าใช้นอนอยู่ทุกวันอย่างไม่เบาแรงนัก จนเจ้าตัวเล็กร้องเอ๋งๆประท้วงออกมาไม่ต่างกับอีกสองตัวก่อนหน้าที่คุณสามีก็ทำเช่นเดียวกัน

"มันก็เบาสุดได้แค่นี้ล่ะ" คุณสามีตอบอย่างไม่ใส่ใจ เล่นเอาข้าแทบกระโดดเข้าไปกัดหูอย่างเจ็บแค้น

"ถ้าท่านอุ้มเค้า วางเค้าเบาๆ เค้าก็ไม่ร้องหรอก" ข้าเถียงเสียงแข็ง แต่คุณสามีก็ไม่ได้ใส่ใจ(ไม่สนใจข้าด้วย)หันหลังเดินหนีไปอีกทาง "คุณสามี!"

กรร

"เงียบ!" คุณสามีตะคอกกลับมาเล่นเอาข้าหุบปากฉับ

"ไม่เห็นต้องตะคอกเลย..." ข้าบ่นกับตัวเองงึมงำเสียงเบา

ซวบ

กรวบ

แหมะแหมะ

เสียงคุณสามีใช้คมเขี้ยวกระชากชิ้นเนื้อออกจากร่างของซากกวางเรียกความสนใจข้าได้แบบสุดๆ เลือดไหลอาบเป็นทาง ปากยื่นๆของคุณสามีมอมไปหมด ขนเปียกลู่เพราะโดนเลือด กลิ่นคาวลอยตลบไปทั่วโพลงจนท้องข้าร้องโครกครากทั้งๆที่พึ่งงาบกระต่ายตัวอ้วนไปเมื่อไม่นานมานี้แท้ๆ คุณสามีเหมือนรู้ทันเลยเดินคาบชิ้นเนื้อกวางชิ้นโตอาบเลือดมาวางตรงหน้าข้าแล้วใช้จมูกดุนๆเป็นเชิงให้ข้ากิน ข้าเลียปากตัวเองแผล่บๆก่อนจะก้มลงฉีกเนื้อกวางกินอย่างเอร็ดอร่อย คุณสามีพอเห็นข้ากินเนื้อกวางก็ก้มลงใช้หัวคลอเคลียข้า ส่วนข้าก็คลอเคลียอีกฝ่ายตอบก่อนจะก้มลงกินเนื้อกวางต่อ

"รีบกินเข้าละ..." คุณสามีกระซิบข้างหู

"?" ข้าเอียงคอหาอย่างไม่เข้าใจ คุณสามีแสยะยิ้ม

"ข้ารอ 'ขี่' อยู่"

แผละ!

ข้าเผลอทำชิ้นเนื้อในปากหล่นพื้นดังแผละ ส่วนคุณสามีก็นอนมองข้ายิ้มๆ ดวงตาสีทองหรี่ลงมองข้าวาววับ หลังสบตาคู่นั้นของคุณสามี ข้าก็แอบเห็นเคล้าลางอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ลางๆ

...อา คุณแม่หมาป่าข้าตายแน่...


……………………………………………….……………………..

ผับผับผับผับ

"อ๊าาาาาาาาา~" เสียงเนื้อกระทบกันกับเสียงครางปนกรีดร้องออกข้าดันลั่นโพรงดิน เมื่อคุณสามีกระหน่ำท่อนล่างส่งแท่งสืบพันธุ์สีแดงแป๊ดกระแทกเข้ามาในรูก้นของข้าระรัวอย่างไม่หยุดพัก จนข้าฉี่เล็ดตามจังหวะกระทั้นที่คุณสามีส่งมา ตรงนั้นของข้าเริ่มบวมแดงจากการถูกกระแทกๆซ้ำๆเป็นเวลานานๆจนข้าเริ่มรู้สึกเจ็บ ภายในรูก้นข้ารู้สึกเฉอะแฉะไปหมดด้วยน้ำเชื้อที่คุณสามีปล่อยทิ้งเอาไว้จากการลงโทษ(บังคับขี่)ข้ารัวๆจนขัดขืนไม่ทัน

ปักปักปัก

"อั๊ง...อ๊ะ...พะ...พอแล้ว...อ๊าาาาาาาาา~" ข้าร้องห้ามเสียงกระเส่า เสียวก็เสียว จุกก็จุก ในท้องของข้ามันรู้สึกมวนๆคล้ายจะอาเจียน ไม่ไหวแล้วข้าจะตายแล้วววววว~

กรรซ์

"แอบหนีออกไปนอกโพลงโดนพลการจะต้องโดนลงโทษ" คุณสามีกล่าวกลับมาเสียงแข็ง ส่วนเอวเจ้ากรรมก็ยังไม่เลิกระรัวกระหน่ำแทงแกนกายเข้าในรูก้นข้ายิกๆ พวงหางฟูๆนี่สั่นระริกอย่างอารมณ์ดีจนข้าอยากจะกัดมันให้ขาด

...ฮือฮือ ข้าตายแล้ว ตายแน่ๆ...

"กะ...อือ...ก็ข้าหิว...นะ...นี่" ข้าเถียงกลับไปเสียงกระเส่า ก่อนจะโดนคุณสามีกัดเข้าที่ลำคอไปทีหนึ่ง ขาทั้งสี่ของข้าที่สั่นระริกอ่อนแรงจนไม่สามารถยืนหยัดได้อีก ได้แต่ทิ้งตัวนอนแบอยู่บนพื้นโพลงโดยมีเพียงส่วนสะโพกเท่านั้นที่ยังคงกระดกสูงขึ้นจากพื้นอยู่ เนื่องจากถูกแกนกายของคุณสามีซึ่งสอดแทรกกระแทกลึกยึดเอาไว้ ข้าน้ำตาไหลพราก ทั้งเหนื่อย ทั้งจุกแถมเสียววูบวาบจนขนลุกขนชันตั้งแต่หัวจรดหาง(?)จนแทบบ้า

กรร

"เงียบ!" คุณสามีขึ้นเสียงกลับมา ข้าตกใจจนเผลอขมิบส่วนนั้นบีบรัดเจ้าแท่งสืบพันธุ์แน่น คุณสามีคำรามออกมา ก่อนจะกระแทกเอวแรงๆจนแกนกายของเค้าไปกระแทกจุดหนึ่งในร่างกายของข้าเข้า ข้าเบิกตาโพลงก่อนจะกรีดร้องออกมาสุดเสียงพร้อมๆกับฉี่ราดออกมา

"อ๊างงงงงงง~"

กรร

คุณสามีคำรามออกมาอีกครั้งจนลั่นโพรง แล้วกระหน่ำระรัวเอวใส่ข้าระรัวจนร่างกายข้าไถลไปตามพื้นโพรง ข้าต้องใช้เล็บจิกดินแน่น ผ่านไปได้ครู่หนึ่งเอวที่เอาแต่กระหน่ำแทงข้ารัวๆก็เริ่มผ่อนแรงลง แกนกายที่เรียวรีปลายแหลมตรงบริเวณโคนก็เริ่มโปร่งพองขึ้นจนคับแน่นไปหมด หลังจากนั้นไม่นานคุณสามีหยุดการเคลื่อนไหวลง แต่แกนกายที่สอดคาอยู่ในภายในกับกระตุกเป็นระยะๆพร้อมๆกับความรู้สึกอุ่นร้อนผิดกับบรรยากาศภายนอกที่เย็นละเยือกซึ่งกำลังฉีดพ้นบางสิ่งเอาไว้ภายในร่างกายข้า

แฮกแฮกแฮก

กรรรรร~

ข้าหอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน ร่างกายและแขนขาไร้เรี่ยวแรงจนแทบไร้ความรู้สึก ผิดกับคุณสามีที่ครางในลำคอออกมาอย่างเปรี่ยมสุขก่อนจะทิ้งตัวลงนอนทับร่างข้า ซึ่งนอนแบขาอ้าไปคนละทาง(เพราะส่วนนั้นของคุณสามีกำลังคาอยู่ภายในร่างและบวกกับข้ากำลังโดนทับ)กับพื้นอย่างสิ้นท่า ลิ้นสากๆของคุณสามีตวัดเลียตามลำคอด้านหลังและใบหูข้าอย่างอ่อนโยนตรงบริเวณที่ขบกัดข้าจนรู้สึกแสบอย่างทุกที

...แต่ให้ตายเถอะ!ช่วยลงไปนอนที่พื้นได้มั้ย! ท่านตัวใหญ่กว่าข้าตั้งหลายเท่ามานอนทับกันแบบนี้คิดจะฆ่าข้ารึไง!...

"ทีหลังอย่าออกไปข้างนอกโดยพลการอีก" คุณสามีกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่าราวกับจะเตือนกลายๆ พรางแหย่ลิ้นสากๆเข้ามาในหูข้าจนขนลุกซู่  ข้าเผลอบีบรัดส่วนนั้นกับแท่งสืบพันธุ์ของคุณสามีแน่น

กรร~

ปึก!

"อุก!" ข้าเผลอร้องออกมาด้วยความจุก หลังจากถูกคุณสามีกระแทกแกนกายที่กำลังบวมเปล่งเข้ามาในร่างกายลึกจนรู้สึกทั้งจุกทั้งอึดอัดจนแทบอาเจียน

...แกล้งกันชัดๆ!!!!...

กรร

"ออกไปข้างนอกโดยพลการจะต้องโดนลงโทษเข้าใจมั้ย?"  คุณสามีกระซิบข้างหูข้าพรางส่ายเอวท่อนล่างไปมา อย่างกลั่นแกล้ง

"อึก...หื้ออออออ~" ข้าครางออกมาอย่างสิ้นท่า ยามที่แกนกายซึ่งกำลังพ่นพิษร้อนมันส่ายไปมาอยู่ภายในร่างกาย จนต้องกัดปากตัวเองแน่น แม้จะรู้ว่าถูกรังแกแต่ข้ากลับไม่สามารถห้ามร่างกายและความรู้สึกของตัวเองได้เลย

"เข้าใจมั้ย?" คุณสามีกระซิบถามอีกครั้ง ส่วนเอวก็ยังคงกลั่นแกล้งข้าไม่เลิก

"อือ...ฮื้ออออ~...ขะ...เข้า...จะ...ใจ"

"หืม?เจ้าว่าอะไรนะ ข้าไม่ได้ยิน"

"ขะ...ข้า...อ๊ะ"

"หืม?ว่าอย่างไร"

"ข้า...อ้าง...ข้า...ขะ...เข้าใจ...อือ"  ข้าพยายามเอ่ยตอบ

"หืม?เจ้าเข้าใจอะไร" แต่คุณสามีก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะเลิกกลั่นแกล้งข้า

"อ๋า...ขะ...ข้าจะไม่ออกไป...อื้ออออออ~...ขะ...ข้างนอกโดยพลการ...อ๊ะ...อีก" ข้าพยายามเอ่ยออกไปอย่างสุดความสามารถ ส่วนเจ้าแท่งสืบพันธุ์วายร้ายในรูก้นข้าก็ยังไม่เลิกกลั่นแกล้งข้า ส่ายไปทางซ้ายทีขวาทีจนแทบกลั้นตัวเองไม่อยู่

"แน่ใจหรือ หืม?"

...นอกจากเอวแล้ว ท่านช่วยอย่าแหย่ลิ้นเข้ามาในรูหูข้าด้วยจะได้มั้ย!!!!...

"นะ...แน่...แน่ใจ"

"ก็ดี" คุณสามีกล่าวเสียงใส ก่อนจะกระหน่ำเอวกลั่นแกล้งข้าหนักขึ้น จนข้าตาแทบเหลือก

"อ๊ะ...อย่าแกล้งข้า...อ้างงงงง~"  ข้ากรีดร้องออกมาสุดเสียง แต่คุณสามีก็ไม่ได้สนใจกระหน่ำเอวส่ายเจ้าแท่งสืบพันธุ์กลั่นแกล้งข้าอยู่อย่างนั้น ร่างกายของข้าเริ่มเครียดเกร็ง ขาทั้งสี่จิกพื้นโพลงแน่น ก่อนที่มันจะถึงจุดหนึ่งซึ่งทำข้าเสียวซ่านจนถึงขีดสุด และกรีดร้องออกมาสุดเสียง

"อ๊าาาาาาาาาาาาา~"

โบ๋ววววววววววว




....................................................................................................................................................................................................................

25 ธ.ค 61

🎄🎄Merry Christmas นะคะทุกคน 🎄🎄

ก่อนอื่นไรท์ก็ขอให้ทุกคนมีความสุขมากๆ มีแต่เรื่องดีๆเข้ามาในชีวิต คิดสิ่งใดก็ขอให้สมปราถนาทุกประการนะคะ 🎄🎀🎁🎈🎉🎊

อวยพรกันเสร็จเรียบร้อยแล้วก็มาทำการไว้อาลัยให้หนูบิทอีก 2 นาทีค่ะ

เพราะดูท่าครั้งนี้จะแย่ ความหื่นของคุณสามีนั้นช่างน่ากลัวจริงๆ

NC เยอะจนเริ่มเบื่อรึยังคะ ใครไม่เบื่อไรท์เริ่มเบื่อและ

คิดว่างดๆNCซักหน่อยก็ดี(อย่าเผาบ้านไรท์นะ)

ปกติไรท์จะไม่อัพนิยายสดนะคะ ว่างๆจะแต่งทิ้งไว้แล้วค่อยมาอัพที่หลัง ถ้าช้า น่าเบื่อยังไงก็ต้องขอโทษด้วยจริงๆค่ะ

ปล.ไรท์ต้องไปทำงานต่างจังหวัดช่วงปีใหม่นะคะคงไม่ว่างอัพนิยายยาวเลย วันนี้เลยเข้ามาอัพนิยายมอบเป็นของขวัญ(?)ให้ก่อน หวังว่าหลังกลับมาจะมีกำลังใจในการเขียนนิยายต่อนะ(อันนี้บอกตัวเอง แฮะแฮะ)

ยังไงก็แล้วเจอกันหลังปีใหม่นะคะ จุ๊บ


25 พ.ย 61

ไว้อาลัยให้หนูบิท 2 นาที

เมนท์ติชมแสดงความคิดเห็นได้นะคะ

แล้วเจอกันค่ะ

:)


ความคิดเห็น