เมื่อเธอ ดาด้า มีโอกาส​ได้มีชีวิตอีกครั้งแล้วทำไมเธอจะต้องทนแต่งงานตามคำสั่งบิดา และเขา อุนางิ ยูยะชายหนุ่มที่อยู่ๆ ครอบครัวก็ล้มละลายที่ชีวิตก็วุ่นวาย​พออยู่แล้ว กลับต้องมาเจอสาวจอมยั่วที่จ้องจะจับเขารีดน้ำเชื้อตลอดทั้งวัน ...Shadow Black...

ตอนที่ 19/1 เสียวจนร้องขอชีวิต NC18++

ชื่อตอน : ตอนที่ 19/1 เสียวจนร้องขอชีวิต NC18++

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.6k

ความคิดเห็น : 29

ปรับปรุงล่าสุด : 25 พ.ย. 2561 02:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 19/1 เสียวจนร้องขอชีวิต NC18++
แบบอักษร

"ถ้าไม่อยากให้พี่ไป ช่วยแสดงกลเม็ดมัดใจให้ดูหน่อยได้ไหมครับขวัญน้อยที่รัก"

สิ่งที่ได้ยินทำให้วิภาดานิ่งเงียบดวงตาสวยแสนหวานกลอกตาไปมาอย่างนึกคิดว่าตัวเธอมีกลเม็ดหรือมีอะไรดีที่คิดว่างัดออกมาแล้วจะทำให้ว่าที่สามีไม่คิดไปจากกันนะ 

ดวงตาสวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมอยากต้องการหาคำตอบก่อนจะเขินจนหน้าแดงเมื่อในนัยน์ตาสีน้ำตาลของฟีนิกซ์ที่จ้องมองกลับมามีแต่ความปรารถนาที่ฉายเด่น

จนวิภาดารับรู้ได้ว่าสิ่งที่ชายหนุ่มอยากให้เธองัดกลเม็ดมาแสดงคงไม่ใช่เสน่ห์ปลายจวัก หรือความเป็นแม่บ้านแม่เรือนดั่งที่ในตำราเขาสอนสินะ แต่จะทำยังไงในเมื่อสิ่งที่ชายหนุ่มต้องการคือสิ่งที่วิภาดา 'ไม่เคย'

"ขวัญไม่แน่ใจว่าจะทำได้ถูกใจพี่ฟีนิกซ์รึเปล่า"

"ก็ลองดูพี่ยอมเป็นหนูทดลองให้ขวัญน้อยทั้งคืนเลย" 

รอยยิ้มแสนหวานทำให้คนตัวเล็กถึงกับใจสั่นเมื่อมันช่างมีอิทธิพลต่อเธอ พอๆ กับใบหน้าจิ้มลิ้มที่เวลาเขินอายก็ช่างดูน่ารักในสายตาฟีนิกซ์

ใบหน้าหวานโน้มลงเข้าใกล้ใบหน้าหล่ออีกครั้ง จมูกเล็กกดลงตรงแก้มสากไล้เป็นวงกลมอย่างแมวน้อยที่กำลังคลอเคลียเจ้านายที่รัก ก่อนจะเปลี่ยนเป็นปากนุ่มที่จุ๊บเบาๆ ที่แก้มฟีนิกซ์ จนเขาอดอมยิ้มไม่ได้ยกมือข้างซ้ายโอบกอดร่างหญิงที่รักรั้งให้แนบชิดก่อนจะทิ้งตัวลงนอนบนโซฟานุ่มโดยมีวิภาดาทาบทับเหนือร่าง

"อืม!!~" 

เสียงนุ่มทุ้มที่ครางยิ่งทำให้ใจดวงเล็กเต้นตุบตับ ทั้งที่เธอกังวลว่าถ้าเคลื่อนใบหน้าต่ำลงซุกไซ้ลำคอแกร่งชายหนุ่มจะเป็นเช่นไรหรือรู้สึกอย่างไร 

ริมฝีปากอ่อนนุ่มอุ่นจูบเบาๆ ไปตามเส้นชีพจรของคนตัวใหญ่ ขบเม้มเบาๆ ก่อนจะแรงขึ้นเป็นดูดดึงเมื่อต้องการตีตราฝากรอยสีกุหลาบสวยอย่างต้องการแสดงความเป็นเจ้าของ

"อ๊ะ!! อย่าค่ะ"

"ขอโทษพี่ทำขวัญน้อยตกใจเหรอ"

ฟีนิกซ์บอกด้วยสีหน้าสำนึกผิดเมื่อสัมผัสละมุนของคนตัวเล็กสร้างความวาบหวามทำให้เขาเผลอสอดมือเข้าไปลูบไล้แผ่นหลังเรียบเนียนตามสัญญาณของผู้ชายจนเผลอปลดตะขอบราเซียออกอย่างไม่รู้ตัว

"งั้นเรานอนกันดีกว่า นี่ก็ดึกแล้ว" 

ฟีนิกซ์บอกด้วยรอยยิ้ม ฝ่ามือใหญ่ลูบไปตามแก้มนุ่มของคนตัวเล็กที่ยังมีสีหน้าตกใจกำเสื้อเชิ้ตของตัวเองแน่นอย่างหวาดกลัว ก่อนหยิกแก้มนุ่มที่มีสีแดงระเรื่อเบาๆ อย่างนึกแกล้งและรู้สึกผิด

"อย่าคิดมาก พี่ไม่ไปไหนหรอก"

วิภาดามองตามแผ่นหลังกว้างของคนตัวใหญ่ที่ลุกขึ้นไปนอนบนเตียงก่อนจะหลับตาลงเมื่อเขาต้องการข่มอารมณ์ดิบเถื่อนแบบสุดๆ 

รับรู้ถึงที่นอนที่ยุบตัวลงคงเพราะคนตัวเล็กขึ้นมานอนข้างเขา แต่ก็ยังคงหลับตานอนตัวแข็งพยายามนับเลขในใจไม่ให้กลายร่างตบะแตกไปซะก่อน

"พี่ฟีนิกซ์คะ"

"หือ ว่าไง"

ดวงตาคมเปิดตาขึ้นมองร่างเล็กที่นั่งพับเพียบราวกุลสตรีด้วยความสงสัย เมื่อวิภาดาเหมือนมีเรื่องลำบากใจที่อยากจะพูด

'สีหน้าแบบนี้ อย่าบอกนะว่าจะไล่ให้ไปนอนบนโซฟา'

"คือที่บอกว่าอย่าเมื่อกี้ คือขวัญไม่ได้จะไม่ให้ค่ะ"

"แล้วแปลว่าไร" 

นั่นสิอย่าก็แปลว่าหยุดไม่ใช่หรือ

"ก็..." ฟีนิกซ์มองตามนิ้วชี้เรียวที่ค่อยชี้ตรงมายังเขา ก่อนจะจิ้มลงตรงเผือกที่มือขวาเขาเบาๆ 

"พี่ฟีนิกซ์เจ็บแขนอยู่ ขวัญเลยจะเป็นคนถอนเองคงจะสะดวกกว่า"

"⊙o⊙"

"ทำไมต้องทำหน้าแบบนี้ด้วย รู้ไหมว่าขวัญจะร้องแล้วนะ"

วิภาดาหันหลังยกมือขึ้นปิดหน้าเมื่อทั้งอายและเขินจนอยากจะร้องไห้ ยิ่งเห็นว่าที่สามีเธอมีสีหน้าอึ้งก็รู้สึกราวกับคิดไปเองคนเดียวว่าคืนนี้จะมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งไปคนเดียว

ตุบ!!

"อ๊ะ!! พี่ฟีนิกซ์" 

วิภาดาตกใจเรียกชื่อคนตัวใหญ่เสียงสั่นเมื่อมือแก่รงเพียงมือเดียวจับไหล่เธอกดลงจนนอนลงบนเตียงกว้าง ก่อนจะโดนร่างใหญ่ขึ้นทาบทับ ดวงตาสวยจ้องมองใบหน้าของฟีนิกซ์ที่แสดงถึงความเคร่งเครียดมาให้อย่างไม่เข้าใจเธอกำลังทำให้เขาโกรธงั้นหรือ

"พี่หมดความอดทนแล้วนะ"

"ขวัญขอโทษ" 

ร่างบางบอกอย่างสำนึกผิดถึงจะไม่รู้ว่าเธอทำอะไรผิดแต่ก็อยากขอโทษถ้ามันจะทำให้ฟีนิกซ์หันมายิ้มไม่ทำหน้าดุดันแสนน่ากลัวใส่เธอ

"ถ้าอยากให้หายโกรธละก็" 

เสียงเข้มเว้นช่องว่าง โน้มใบหน้าเข้าหาคนตัวเล็กจนวิภาดาหลับตาปี๋เมื่อคิดว่ากำลังจะโดนจูบ 

จนฟีนิกซ์กระตุกยิ้มเปลี่ยนไปจับมือเล็กแสนนิ่มนำมาวางลงบนความแข็งขึงกลางลำตัวจนวิภาดาลืมตาทันที อยากจะดึงมือกลับแต่ก็สู้แรงคนเหนือร่างที่รั้งไว้ไม่ได้เผลอกลืนน้ำลายลงคอจ้องมองใบหน้าหล่อด้วยความประหม่า

'บ้าใหญ่มาก ใหญ่น่ากลัว ใหญ่กว่ากล้วยหอมทองในเซ่เว่นเป็นสองเท่า!!'

"ทำกันนะพี่ขอร้องมันปวด มันทรมานจนจะระเบิดแล้ว ถ้าขวัญน้อยใจร้ายพี่คงต้อง ฮึก!!~"

"ตะ ต้องอะไรคะ" 

วิภาดาถามเสียงสั่นเมื่อตอนนี้เธอตกใจไม่ทันจนอยากจะหาคนช่วยตกใจ เพราะทั้งมือที่สัมผัสกับสิ่งที่ไม่เคยคิดว่าจะได้จับและทั้งคนตัวใหญ่ที่ซบลงบนอกเธอสะอื้นร้องไห้ ทำไมเวลาแบบนี้ถึงไม่เป็นลมให้รู้แล้วรู้รอดก็ไม่รู้เธออยากจะบ้าตาย

"พี่ก็คงต้องช่วยตัวเอง"

"พูดซะน่าสงสารเชียว ก็ได้ค่ะขวัญยอมก็ได้ แต่แค่ครั้งเดียวพะ...อุ๊บ!!"

ฟีนิกซ์ไม่รอช้าอีกต่อไปเมื่อได้ยินคำอนุญาตจากคนตัวเล็ก ปากร้อนก้มลงบดขยี้กลีบปากนิ่มสีหวานทันทีด้วยความเร่าร้อนรุนแรง 

ลิ้นสากเลียไปตามริมฝีปากนิ่มก่อนจะสอดแทรกเกี่ยวตวัดไปมาในโพรงปากนุ่มกับลิ้นเล็กที่ตอบสนองอย่างรู้งานกว่าเก่า

"อืม!!~"

หญิงสาวครางเสียงหวานเมื่อมือใหญ่กอบกุมเต้างามที่ขนาดพอดีมือบีบนวดเคล้นคลึงสลับกับสะกิดหยอกล้อหัวนมเล็กที่แข็งเป็นตุ่มไตแสนน่ารัก

จนวิภาดาที่อยู่ใต้ร่างใหญ่เผลอกอบกุมท่อนเอ็นใหญ่อย่างแรงจนปลายนิ้วจิกเข้าไปถึงลูกบอลเล็กเพื่อระบายความวาบหวามจึงทำให้ฟีนิกซ์สะดุ้งผละออกจากจูบแสนหวานเร่าร้อนทันที

"พี่ฟีนิกซ์หยุดทำไมคะ" 

"จุก"  ฟีนิกซ์บอกก่อนจะชี้ไปที่มือบางที่กอบกุมท่อนเนื้อร้อนเขาอยู่อย่างไม่นึกกลัวแต่เหมือนจะดึงให้หลุดติดมือ

"บีบเบาๆ หน่อยที่รัก เดี๋ยวก็แหลกคามือหรอก" 

"กะ ก็อยากเอามือขวัญไปจับของบ้าๆ นี่ทำไมเล่า"

"เหอะ เดี๋ยวจะทำให้ร้องขอชีวิตด้วยของบ้าๆ อันนี้แหละคอยดู"


ขอโทษที่นานซึ่งปกติ NC ก็นานอยู่แล้วแหละอิอิ แต่คู่นี้นานหน่อยเพราะแบบต้องแต่งไม่ให้หลุดคาแร็กเตอร์เข้าใจผมนะเดี๋ยวมาต่อให้ใหม่ ขอบคุณสำหรับคอมเมนท์มากครับ จุ๊บ💋💋

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว