เมื่อเธอ ดาด้า มีโอกาส​ได้มีชีวิตอีกครั้งแล้วทำไมเธอจะต้องทนแต่งงานตามคำสั่งบิดา และเขา อุนางิ ยูยะชายหนุ่มที่อยู่ๆ ครอบครัวก็ล้มละลายที่ชีวิตก็วุ่นวาย​พออยู่แล้ว กลับต้องมาเจอสาวจอมยั่วที่จ้องจะจับเขารีดน้ำเชื้อตลอดทั้งวัน ...Shadow Black...

ตอนที่ 18/2 ภาวะอันตราย

ชื่อตอน : ตอนที่ 18/2 ภาวะอันตราย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.7k

ความคิดเห็น : 41

ปรับปรุงล่าสุด : 21 พ.ย. 2561 21:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 18/2 ภาวะอันตราย
แบบอักษร


ฉึก!! ตุบ!!

วราลีกรีดร้องดังลั่นตกใจสุดขีด ดวงตาสวยหลับปี๋เมื่อคิดว่าเธอคงต้องตายแน่ ขาเรียวทรุดลงนั่งบนพื้นเสียงดัง ตุบ!! ทว่าเธอกลับไม่รู้สึกเจ็บปวดหรือโดนงูฉกแต่ก็ยังไม่กล้าลืมตา

"ด้าเป็นอะไรไหม"

"ฮึก พี่ยะ งะ งูมัน" 

เสียงนุ่มที่แฝงไปด้วยความเป็นห่วงทำให้วราลีรีบเปิดตาโผเข้ากอดสามีร้องไห้ปานขาดใจพูดแทบไม่เป็นภาษา หลับตาลงอีกครั้งเมื่ออ้อมแขนแกร่งทว่าแสนอบอุ่นกอดเธอแน่นราวได้รับการปกป้อง

"ไม่เป็นไรพี่อยู่ตรงนี้แล้ว" 

ยูยะประคองใบหน้างามที่ซีดเผือดจุ๊บเบาๆที่หน้าผากสวยเหลือบมองงูเห่าขนาดใหญ่ที่โดนเข้าปามีดใส่ปักลงตรงกลางหัวจนตายคาที่ด้วยสายตาอาฆาตราวดับจะฆ่ายันดวงวิญญาณที่บังอาจมาทำภรรยาเขาร้องไห้

"เดินไหวไหมที่รัก"

"ฮึก ฮือ!!"

วราลีไม่ได้ตอบคำถามยังคงร้องไห้ซบอกแกร่งสะบัดหน้าไปมา ร่างบางไม่ได้คิดยั่วหรือแกล้งสำออยแต่อย่างใดเพราะตอนนี้ขาเธอไม่มีแรงจริงๆ กลัวจนแทบจะขาดใจตายแม้แต่หายใจยังไม่กล้า

ยูยะค่อยๆ ประคองร่างบางยืนขึ้นก่อนจะซ้อนอุ้มแนบอก ใบหน้าหล่อแสนหวานมีสีหน้าเคร่งเครียดจัดเมื่อคนในอ้อมแขนยังสะอื้นร่ำไห้ไม่หยุด ก่อนจะหรี่ตาเมื่อวิภาดาเดินมาดักหน้า

"พี่ด้าเป็นไงบ้างคะ" 

ร่างบางที่รออยู่หน้าคฤหาสน์ถามขึ้นมองพี่สาวที่ซบอกสามมีร้องไห้ด้วยความสงสาร

จ้องมองหน้าพี่เขยที่พูดแบบไม่มีเสียง แต่เธอก็จับใจความได้ว่า 'เรามีเรื่องต้องคุยกัน' ซึ่งวิภาดาเองทำเพียงพยักหน้ามองดูยูยะที่อุ้มพี่สาวขึ้นไปบนห้องนอนอย่างรวดเร็ว 

ขายาวก้าวเข้ามาในห้องนอนสุดหรูก่อนจะวางร่างภรรยาบนเตียงอย่างเบามือ

"ไม่ร้องพี่อยู่นี่แล้ว" 

ยูยะบอกด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนใช้นิ้วโป้งเกลี่ยหยาดน้ำตาออกจากพวงแก้มงามอย่างเบามือ

"ด้ากลัว ฮึก!! พี่ยะอยู่กับด้านะห้ามไปไหนอีกนะ ฮือ อย่าทิ้งด้าไป"

"พี่จะไม่ไปไหนพี่สัญญา" 

มือหนากอบกุมมือบางจุมพิตลงเบาๆ โอบกอดร่างเล็กไว้ในอ้อมแขนลูบไปตามผมนุ่มสลวยอย่างปลอบประโลม 

วราลีกอดรัดร่างใหญ่แน่นขึ้น หลับตาลงซึมซับความอบอุ่นจากคนตัวใหญ่ จนเผลอหลับไปจากความอ่อนเพลียในอีกไม่กี่นาทีต่อมา

"เฮ่อ~ ตาบวมหมดเลย" 

ยูยะถอนหายใจอย่างนึกเอ็นดูเมื่อดวงตาหวานบวมเป่งมีสีแดงระเรื่อจากการร้องไห้

ก้มลงหอมแก้มนุ่มจมูกสวยได้รูปคลอเคลียไปมาอย่างรักใคร่ ถ้าวราลีเป็นอะไรขึ้นมาเขาคงจะไม่ให้อภัยตัวเองเป็นแน่ที่เมียคนเดียวแต่ดูแลไม่ได้ 

ยูยะเอื้อมไปหยิบผ้าห่มคลุมกายให้สาวน้อย ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แววตาสีอัลมอนด์ที่มองภรรยาด้วยความอ่อนโยนแปรเปลี่ยนเป็นฉายชัดความดุดันวาวโรจน์ มือใหญ่กำหมัดแน่นจนขึ้นเป็นเส้นเลือด 

"ไม่ว่ามึงเป็นใครกูจะกระทืบมึงให้ตายคาตีน"

ยูยะพูดลอดไรฟันด้วยความแค้นก่อนจะก้าวออกจากห้องนอนโดยไม่ลืมล็อกประตู ขายาวพุ่งตรงไปยังปีกขวาของคฤหาสน์เมื่อเขามีเรื่องต้องคุยกับวิภาดาว่าคนที่คิดทำเรื่องระยำแบบนี้เป็นใครกัน

เพราะเมื่อสิบนาทีก่อนหน้านี้เขากำลังนั่งเล่นอยู่ที่สวนต้องตกใจเมื่ออยู่ๆ น้องสาวของภรรยาวิ่งกระหืดกระหอบบอกว่า 'ช่วยพี่ด้าด้วย พี่ด้าอาจกำลังจะตาย'

ตอนแรกยูยะไม่คิดเข้าใจจนวิภาดาบอกว่าจะเล่าทุกอย่างให้ฟังแต่ให้เขาไปที่เรือนกล้วยไม้หลังคฤหาสน์ปีกขวาก่อนจนเขาต้องยอมใจอ่อนเมื่อวิภาดาขอร้องเขาทั้งน้ำตา

ซึ่งมันอยู่คนละทางกับที่เขานั่งเล่นอยู่เลยก็ว่าได้ซึ่งชายหนุ่มไม่เข้าใจว่าวราลีจะไปที่นั่นทำไม

ทว่าเมื่อไปถึงเขาก็แทบช็อกเมื่อเห็นงูเห่าตัวใหญ่กำลังชูคอเตรียมปลิดชีวิตภรรยาที่เป็นดั่งดวงใจยืนร้องไห้ตัวสั่นดีที่อาวุธประจำตัวของเขาคือมีดสั้นจึงช่วยภรรยาได้ทันการ

ตึง ตึง ตึง!! 

เสียงทุบประตูดังลั่นทำให้ฟีนิกซ์ที่นอนหลับหลังจากกินยาก่อนนอนถึงกับสะดุ้ง คิ้วสีน้ำตาลขมวดเข้าหากันกับการทุบประตูที่แสนรุนแรงจนแทบจะพัง จนจำใจลุกจากเตียงก้าวเปิดประตูเพราะกลัวจะพังซะก่อนถ้าเขาช้าไปกว่านี้

"เมียมึงอยู่ไหนวะไอนิกซ์"

"พูดไม่เพราะเลยนะครับ" 

ฟีนิกซ์ขมวดคิ้วเมื่อสีหน้าของยูยะมีแต่ความดุดันจนน่ากลัวแตกต่างจากเมื่อเช้าอย่างสิ้นเชิง

"กูอารมณ์ไม่ดีไปตามเมียมึงมาเดี๋ยวนี้ถ้าไม่อยากให้กูบุกเข้าไป" 

ยูยะบอกเสียงลอดไรฟันเมื่อใจหนึ่งก็อยากรู้ว่าใครคิดฆ่าวราลี อีกใจหนึ่งห่วงคนตัวเล็กที่นอนอยู่คนเดียวในห้องที่อาจจะเกิดเรื่องเลวร้ายก็ได้ในเมื่อคนร้ายคือคนในบ้านหลังนี้!!

"ขวัญน้อยเข้าห้องน้ำอยู่"

ฟีนิกซ์บอกหันมองนาฬิกาที่บอกเวลาสี่ทุ่มกว่าๆ

"ดึกมากแล้วคุยวันอื่นดีกว่าไหม"

"ไม่!!" 

ยูยะตอบเสียงดังฟังชัดกระตุกยิ้มเมื่อวิภาดาออกมาจากห้องน้ำพอดี 

ฝ่ามือใหญ่ดันอกฟีนิกซ์ให้หลบออกจากบานประตู พุ่งตรงไปหาร่างบางที่มีสีหน้าตกใจพอสมควรเมื่อใบหน้าหล่อของพี่เขยน่ากลัวเหมือนจะมาฆ่ากันให้ตาย

จนเผลอเดินถอยหนีทว่ามือแกร่งกลับไวกว่าคว้าหมับที่ข้อมือบางเตรียมลากออกจากห้องไปทันที

"เรามีเรื่องต้องคุยกันเดี๋ยวนี้ขวัญ"

หมับ!!

"อ๊ะ!!"

 วิภาดาถึงกับนิ่วหน้าเมื่อฟีนิกซ์จับแขนเธออีกข้างไว้จนเธอไม่ต่างกับเชือกที่ชายหนุ่มทั้งสองดึงไปมาราวเล่นชักกะเย่อ

"อย่าไปนะขวัญน้อย" 

ฟีนิกซ์บอกเมื่อเขาไม่อยากให้คนตัวเล็กห่างกายหันมองใส่ยูยะที่ยืนทำหน้าดุอย่างไม่พอใจ มีอะไรถึงต้องมาลากภรรยาเขาไปดึกๆ ดื่นๆ ถึงในห้องแบบนี้และยังต่อหน้าเขาที่เป็นว่าที่สามีอีกด้วย

"เฮ่อ~"

 หญิงสาวถึงกับถอนหายใจเมื่อตอนนี้เธอรู้สึกหนักใจสุดๆ อีกคนก็ว่าที่สามี อีกคนก็พี่เขย แต่ตอนนี้เธอคงต้องเลือกความเป็นความตายของพี่สาวก่อนเป็นอันดับแรก

"ขอโทษนะคะ"

มือเรียวสะบัดออกจากมือใหญ่ของยูยะจนฟีนิกซ์กระตุกยิ้มก่อนจะรู้สึกราวโดนน้ำเย็นจัดสาดใส่หน้าจนชาเมื่อมือเรียวของวิภาดาแกะมือเขาออกเป็นคนต่อไป

"เรื่องนี้สำคัญจริงๆ เดี๋ยวขวัญมานะคะ"   

ชายหนุ่มอยากจะบอกเหลือเกินว่าเขาจะทำอะไรได้เมื่อสถานะตอนนี้ก็แค่ 'ว่าที่สามี' 

ทำได้เพียงกัดฟันมองตามคนตัวเล็กที่เดินนำหน้ายูยะพี่เขยไปเท่านั้น

วิภาดาเม้มปากแน่นเมื่อเธอรู้สึกผิดที่ทิ้งฟีนิกซ์ที่ไม่สบายมาแบบนี้จนอยากจะกลับไปหาชายหนุ่มซะเหลือเกิน

"คุณยูยะเราคุยกันพรุ่งนี้ดะ...ว้าย!!"

วิภาดากรีดร้องด้วยความตกใจเมื่อยูยะจับต้นแขนเธอให้หันมาเผชิญหน้าก่อนจะโดนมือใหญ่จับลำคอจนรู้สึกประหม่า

"บอกมาว่าใครคิดฆ่าเมียฉัน"

"ปะ ปล่อยก่อนได้ไหม" 

ยูยะมองใบหน้าหวานที่มีสีหน้าหวาดกลัวก่อนจะยอมปล่อยมือออกจากลำคอขาว

"ปล่อยแล้วก็บอกมา อย่าไร้สาระ มันเสียเวลา"

"คนที่คิดฆ่าพี่ด้า คือคนในครอบครัวค่ะ"

"เออ รู้แล้ว ขอทราบได้ไหมว่ามันคือใครเอาเนื้อๆ ไม่เอาน้ำ" 

ยูยะใช้มือขยี้ผมจนเสียทรงเมื่อเขาหัวเสียอยากจะจับวิภาดาหักคอให้ตายเมื่อทำให้เขาเสียเวลา

"คนที่คิดฆ่าพี่ด้าคือ..." 

ร่างบางมีสีหน้าลังเลจนยูยะเลิกคิ้วสูงกอดอกมองหญิงสาวที่เริ่มน้ำตาคลออย่างเซ็งๆ

"แม่เธอหรอ"

"ไม่ใช่นะคะ" 

วิภาดาตอบกลับแทบทันทีเมื่อได้ยินสิ่งที่พี่เขยที่พูด "แม่ขวัญไม่รู้เรื่องอะไรด้วย และไม่ใช่คนที่คิดฆ่าพี่ด้าค่ะ"

"อ๋อหรอ" 

ยูยะคลี่ยิ้มก้าวขาเดินเข้าหาร่างเล็กที่ค่อยๆ ถอยหลังจนชนกับโซฟาล้มลงไปนั่งอย่างช่วยไม่ได้ด้วยใบหน้าที่มีทั้งความกลัวและความตกใจ

เมื่อใครจะรู้ว่าหน้าหวานๆ แสนหล่อเวลาโกรธช่างน่ากลัวราวปีศาจร้าย

"หึหึ ฉันก็ไม่คิดว่าลูกสาวจะฉีกยิ้มและพยักหน้ายอมรับว่าแม่ตัวเองเป็นคนทำหรอก"

 ยูยะบอกพร้อมไหวไหล่เมื่อในสมองเขาตอนนี้คนที่เข้าข่ายและมีแรงจูงใจในการฆ่าวราลีที่สุดคือ เพ็ญประภา มารดาของวิภาดา ที่คงจะได้ประโยชน์สูงสุดหากวราลีตาย

"ก็บอกว่าไม่ใช่ไงคะ!!"

ร่างบางดีดตัวตะโกนดังลั่นจนยูยะอึ้งไปชั่วขณะจ้องมองคนตัวเล็กที่ตัวสั่นเทาที่ไม่รู้ว่ากลัวหรือโกรธกันแน่

"จริงอยู่ว่าแม่ขวัญดูน่าจะเป็นคนคิดฆ่าพี่ด้าแต่คนร้ายจริงๆคือ..."

"คุณยายค่ะ" 

เสียงหวานแหบพร่าที่พูดแทรกขึ้นจากด้านหลังทำให้ทั้งยูยะและวิภาดาถึงกับเบิกตากว้าง

มองดูวราลีที่เดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าสามีก่อนจะโผเข้ากอดร่างใหญ่ มือเล็กกำเสื้อของคนตัวใหญ่แน่นน่ำตาที่เหือดหายเริ่มร่วงหล่นอีกครั้ง

"ฮึก!!~ คนที่คิดฆ่าด้าไม่ใช่น้าเพ็ญแต่เป็นคือคุณยายค่ะ"


อ้าวเจ้ด้ารู้อยู่แล้วหรอ!!!~ แล้วคุณยายจะฆ่าเจ้ทำไมคือไรงงในงง(เดาใจตัวเองไม่ถูกเหมือนกัน) ไว้ติดตามตอนต่อไป

ปล. สงสารเฮียนิกซ์จุง สงสัยต้องรีบให้เมียง้อหวานๆ ซะแว้ว

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว