facebook-icon

เมื่อมาเฟียเจ้าเล่ห์ดันไปหลงเสน่ห์ของคุณหมอตัวขาว ความรัก ความเปย์เเละการใส่ใจจึงถูกส่งให้คุณหมอไปเต็มๆ ติดตามได้ใน...กลรัก...มาเฟียร้าย

ตอนที่ 33 ด้วยกัน...ตลอดไป (จ + บ = จบ) (✔️)

ชื่อตอน : ตอนที่ 33 ด้วยกัน...ตลอดไป (จ + บ = จบ) (✔️)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 45.9k

ความคิดเห็น : 40

ปรับปรุงล่าสุด : 04 เม.ย. 2564 20:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 33 ด้วยกัน...ตลอดไป (จ + บ = จบ) (✔️)
แบบอักษร

 

ตอนที่ 33 ด้วยกัน....ตลอดไป (จอ + บอ=จบ) 

 

 

หลังจากวันนั้นเขาก็ไม่เคยมาเจอผมอีกตามที่ผมขอเอาไว้ เเต่ก็ให้คนของเขาค่อยมาเฝ้าผมอยู่ตลอดๆ ซึ่งผมก็คงว่าอะไรไม่ได้เพราะตัวเองเป็นคนพูดออกไปว่าเขาจะให้คนมาเฝ้าดูผมยังไงก็ได้....ก็นะ...ผมพูดออกไปเองเพราะฉะนั้นก็คงต้องยอมรับนั้นเเหละ ตราบใดที่เเค่มาเฝ้าเฉยๆ ผมก็จะทำเป็นมองผ่านๆ ไปก็เเล้วกัน 

 

หลังจากวันนั้นผมก็ตั้งคำถามกับตัวเองอยู่บ่อยครั้งนะครับ ว่าตัวเองสามารถให้อภัยผู้หญิงคนนั้นได้ไหม....คิดเเบบนั้นที่ไร ในหัวก็เหมือนจะมีตัวเองปรากฏขึ้นมาอีก 2 ตัว หรือจะเรียกว่า ด้านดีด้านเลวเลยก็ได้มั้ง พอคิดเรื่องนั้นทีไร ในหัวของผมมันก็จะตีกันให้ยุ่งไปหมด…พอคิดว่าจะให้อภัยเขา ด้านเลวของตัวเองก็มักจะพูดออกมาว่า 

 

‘โง่หรือไง จะให้อภัยคนที่เห็นเเก่ตัวเเบบนั้น...ถ้าเขารักเเกจริงเขาจะทิ้งเเกไปทำไม’ 

 

เเต่พอคิดว่ายังไงชีวิตนี้ก็ไม่มีทางจะให้อภัยผู้หญิงคนนั้นในหัวก็จะมีตัวเองอีกด้านหนึ่งปรากฏขึ้นมาทุกที 

 

‘ขนาดเพื่อนเธอยังยกโทษให้ได้เลยนะ เเล้วนั้นเเม่เเท้ๆ เเม่บังเกิดเกล้า เธอจะให้อภัยไม่ได้เลยเหรอ’ 

 

เเละพอเป็นเเบบนั้นผมก็มักจะหยุดความคิดวุ่นๆ พวกนี้ด้วยการทำงานๆ จนสุดท้ายผลก็ตกอยู่ที่ผมเนี่ยเเหละ 

 

เหนื่อยเป็นบ้า! 

 

ผมทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาในห้องรับเเขกของบ้าน พิงร่างกายที่เหนื่อยอ่อนไปบนโซฟาตัวนุ่มก่อนจะยกมือขึ้นมานวดขมับของตัวเองเพื่อคายความเหมื่อยล้าให้หายไปบ้าง 

 

เอาเถอะไม่ว่ายังไงเรื่องในอนาคตเราก็คงไปสั่งให้มันเป็น ไปตามที่เราต้องการทั้งหมดไม่ได้หรอก...ถ้าในอนาคตผมต้องยกโทษให้เขาจริงๆ ผมก็จะยกโทษให้...เเต่ตอนนี้...ผมยังไม่รู้สึกเเบบนั้น...ก็ปล่อยให้มันเป็นเเบบนี้ไปก่อนเเล้วกัน...ตัวผมเองก็จะเลิกมากลุ้มกับเรื่องพวกนี้เเล้ว...เพราะสุดท้ายก็เป็นผมเองที่รับผลมาเต็มๆ 

 

...เอาเป็นว่าให้เวลามันช่วยตัดสิน...ถ้าเขารอได้อะนะ 

 

“พี่ฟิวส์!” 

 

ในขณะที่กำลังคิดเรื่องพวกนั้นอยู่ เสียงเรียกชื่อผมดังมาเเต่ไกล ก่อนที่เจ้าของเสียงนั้นจะวิ่งพ้นประตูบ้านเข้ามา 

 

“อะไรหลง เสียงดังมาเชียว” 

“เอาไป...เฮียเขาฝากมาให้” หลงว่าเเล้วรีบเดินหนีผมไปทางห้องนอนของตัวเอง 

“จะนอนเเล้วเหรอ??” ผมขมวดคิ้วถามออกไป ก็ตอนนี้พึ่งจะ 1 ทุ่มเองจะรีบเข้าห้องนอนเเล้วเหรอ 

“เปล่านอนสักหน่อย...เเต่เฮียบอกว่าให้เสร็จเเล้วก็ให้เข้าไปอยู่ในห้องเลย” 

 

หา??? อะไรของพวกเขาเนี่ย- - 

 

เเต่ยังไม่ทันที่ผมจะถามอะไรต่อ หลงก็รีบชิ่งหนีเข้าห้องนอนไปเเล้ว ผมเลยต้องก้มลงมาสนใจกระดาษเเผ่นน้อยๆ เเทน 

 

‘ยืนขึ้นเเล้วหลับตาเเล้วนับ 1-10ในใจ’ 

 

ข้อความสั้นๆ ที่สั่งให้ผมหลับตาลง พอมองไปรอบๆ ห้องรับเเขกก็ไม่เห็นเจ้าของข้อความนี้เลย เเต่คิดว่าพอผมหลับตาเขาก็คงจะออกจากที่ซ่อนของตัวเอง...ผมเลยต้องหลับตาลงเเล้วทำตามที่เขาบอก  โดยการเริ่มนับ 1 -10 ในใจ เเต่ดูเหมือนเจ้าของคำสั่งนั้นจะใจร้อนนะครับ เพราะยังไม่ทันจะนับคบ 10 เลย.....เสียงกระซิบเบาๆ ที่ข้างหูของผมพร้อมๆ กับสัมผัสบางอย่างที่โดนหลังของผม พอลืมตาขึ้นมาถึงได้รู้ว่าคนตัวสัมผัสที่โดนหลังของผมนั้นก็คือคนตัวสูงกว่า ที่กำลังกอดผมจากด้านหลังเเล้ววางคางของตัวเองลงบนหัวไหล่ของผมอยู่ตอนนี่เนี่ยเเหละ 

 

"ของขวัญ" 

“ของขวัญอะไรครับ?” 

“ของขวัญสำหรับคุณหมอคนเก่งคนใหม่ของโรงพยาบาลฉันไง...ช้าไปหน่อยพอดีเรื่องพึ่งจะเสร็จ” 

“ไม่เห็นต้องให้เลย” 

“ต้องสิ ใครเขาก็ให้กัน” 

“เเต่วันนั้นคุณก็ให้ผมเเล้ว” 

“อันนั้นมันของขวัญเรียนจบ"เขาพูดเถียงออกมาอย่างไม่ยอมเเพ้ 

"เเต่มันก็มากพอเเล้ว" 

"เเค่รถคนเดียวเอง...เเถมเธอยังไม่ค่อยได้ใช้ประโยชน์จากมัน” 

 

นี่เขาใช้คำว่าเเค่กับรถราคา 10 ล้านขึ้นเนี่ยนะ!! ...โอโห้! ต้องเกิดมากับช้อนเงินช้อนทองขนาดไหนถึงพูดออกมาเเบบนี้ได้เนี่ย-*- 

 

“...ผมถึงบอกไงครับว่าไม่ต้องซื้ออะไรให้ผม เพราะยังไงผมก็คงไม่ได้ใช้อยู่ดี” 

“ดูก่อนสิ ฉันมั่นใจว่าเธอต้องยิ้มออก” พอเห็นว่าผมก็ยังไม่ยอมเเพ้เหมือนกัน เขาถึงได้เปลี่ยนจากการพูดเถียงมาเป็นการบังคับผลกลายๆให้เปิดดูของที่อยู่ด้านในซองเอกสารนี้ก่อน 

“เเค่ดูเท่านั้นเเต่ไม่รับปากว่าจะรับเอาไว้นะครับ” ผมพูดบอกอย่างขอไปที ไม่อยากจะขัดใจอีกฝ่ายเท่าไรหรอกเเต่ว่าถ้าของที่อยู่ในซองนี้มันมากเกินไปจนผมรับไม่ไหวก็คงต้องขอคืนเขาไปนั้นเเหละ 

“นี่มัน!” 

“โฉนดที่ดินบ้านเเละสวนของยายเธอไง” 

“คุณไปได้มาจากไหนครับ...หรือว่า” 

“น้องสาวของยายเธอประกาศขาย ฉันคิดว่ามันสำคัญกับเธอมากก็เลยให้คนติดต่อซื้อ” 

“ครับ..มันมีความทรงจำของผมมากมาย เเต่คุณไม่ต้องทำถึงขนาดนั้น” 

 

ถ้าให้ผมเดา...เขาต้องเสียเงินไปมากเเน่ๆ กับการซื้อบ้านเเละที่ของยายมา ผมมั่นใจว่าน้องของยายจะต้องขายที่พวกนี้ในราคาที่ค่อนข้างสูงอาจจะสูงกว่าที่พวกนักตีราคาที่ดินตีเอาไว้เสียด้วยซำ้ เเล้วคุณโทมัสก็ยังยอมเสียเงินจำนวนมากขนาดนั้นเพื่อซื้อมันมา 

 

“ของที่เกี่ยวกับเธอ ต่อให้ต้องหมดตัวเพื่อได้มันมาฉันก็ยอม” เขาว่าออกมาเเบบนั้น ก่อนจะกดจมูกหอมเเก้มผมเบาๆ ทั้งที่ยังกอดผมจากด้านหลังอยู่เเบบนั้น 

“ที่ตรงนั้นมีความหมายกับผมเพราะเป็นที่ที่ผมกับยายเเละก็เจ้าหลงมีความทรงจำด้วยกัน”ตอนเเรกก็กะจะปฏิเสธเขาไปเลย เเต่พอคิดๆ ดูเเล้ว เขาเองก็คงไม่ยอมให้ผมปฏิเสธเขาเเน่ๆ 

 

เอาเเบบนี้เเล้วกัน! 

 

“คุณโทมัสครับ” 

“ว่ายังไง” 

“ผมจะรับเอาไว้ก่อนก็ได้...เเต่พอหลงอายุครบ 20 เเล้ว ผมขอยกให้น้องได้ไหมครับ” 

“ทำไมละ...หรือว่าไม่อยากได้” 

“ไม่ใช่ไม่อยากได้ครับ!” ผมรีบปฏิเสธ ก่อนจะพูดอธิบายต่อ 

“หลงเกิดเเละโตที่นั่น ผมว่ามันสำคัญกับน้องมากกว่าผม...อีกอย่างผมมีอีกที่หนึ่ง ที่ผมอยากจะได้ คุณจะให้ผมได้ไหม” 

“ที่ไหนล่ะ เธอบอกฉันมาจะได้ให้เเฟรงค์ติดต่อซื้อเลย” 

“คุณเเฟรงค์ซื้อให้ผมไม่ได้หรอกครับ…มีเเต่คุณเท่านั้นที่ให้ผมได้” ผมพูดยิ้มๆ มองสบตาเขาก่อนจะจับมือทั้งสองข้างของคนตัวสูงมากุมเอาไว้ 

“??” 

“คุณจะให้ที่ตรงนั้นผมได้ไหม” 

“ที่ไหนล่ะ...ฉันจะหามาให้” 

 

คุณโทมัสพยักหน้ารับทันที ดูเอาเถอะครับ ยังไม่ทันรู้เลยว่าผมอยากได้อะไร เขาก็ยอมพยักหน้ารับง่ายๆ นี้ถ้าผมอยากได้ดาวอังคาร เขาจะซื้อมาให้ผมได้ไหมเนี่ย-*- 

 

“ที่ๆ ผมอยากได้...คือ ที่ๆ อยู่ข้างๆ คุณ” 

 

พอพูดจับ ผมก็เขย่งปลายเท้าสุดฤทธิ์เพื่อให้ส่วนสูงของตัวเองสามารถยกมือขึ้นไปโอบรอบคอคนที่ตัวโตเป็นยักษ์ปักหลั่นนั้นได้ พอโอบรอบคออีกฝ่ายได้เเล้วก็ค่อยๆ เลื่อนใบหน้าของตัวเองเข้าไปหาเขา 

 

“ให้ผมได้ไหมครับ” 

“หึ...ก็ไม่ใช่ว่าให้ไปตั้งนานเเล้วหรือไง” คุณโทมัสยกยิ้มชอบใจ ที่นานๆ ที่ผมจะทำอะไรเเบบนี้...อายมันก็อายนั้นเเหละครับ เเต่ว่า...ผมก็ทำกับเขาเเค่คนเดียวนั้นเเหละ^^ 

 

ทั้งคู่กอดกันกลมอยู่ภายใต้บ้านหลังเล็กๆ ของเขาทั้งสองคน เป็นบ้านที่เต็มไปด้วยความทรงจำของคนทั้งคู่...เป็นบ้านที่เกิดเรื่องราวมากมายขึ้นที่นี่ เเละจะมีเรื่องราวอีกมากมายที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้...เเละไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น….เจ้าตัวขาวก็จะเป็นของคุณมาเฟีย...เเบบที่คุณมาเฟียก็เป็นของเจ้าตัวขาว….เเละทั้งคู่จะเป็นของกันเเละกัน... 

 

ตลอดไป 

 

THE END 

 

หายไปนานเเต่ก็มาต่อนาจ้าาาา 

หลายคนอาจจะสงสัยว่าทำไมถึงไม่เเต่งต่อให้ฟิวส์กับเเม่ดีกัน....ตอนเเต่ก็มีความคิดนะว่าจะให้เขาดีกัน...เเต่อิด้านร้ายในตัวมันก็บอกว่า...จะบ้าเหรอ! ง่ายเกินไปถ้าฟิวส์จะยกโทษให้เลย โดนทิ้งไปเป็น 10 ปีเลยนะเธอไม่ตลกเลย...คนโดนทิ้งไม่เคยจะมีความสุขอะ อันนี้พิสูจน์ได้จากการที่อินี้ต้องนั่งปั่นงานส่ง เเต่ป๊ากะม๊าของเราโน้นจ้าขึ้นเหนือทำบุญ...โอโห้อยากจิร้อง! เศร้ามากกกกกกกกกก 

ยังไงก็ขอบคุณที่ติดตามมาตั้งเเต่ต้นจนจบ เจอกันเรื่องหน้านะเธอจ้าาาา 

>>โคตรร้าย...โคตรรัก<< อย่าลืมติดตาม!!! 

***ไม่เเน่ใจว่าจะมีตอนพิเศษหรือเปล่า….ยังไงก็อธิฐานเอาเด้ออ 555555 

BY: ลั้น ลา 

​**** 

ความคิดเห็น