ขอนอนได้ไหม,

บทที่ 20 ภาคกำเนิดฮอลโลว์

ชื่อตอน : บทที่ 20 ภาคกำเนิดฮอลโลว์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 570

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 20 พ.ย. 2561 20:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 20 ภาคกำเนิดฮอลโลว์
แบบอักษร

แฮ่ก แฮกๆ


"โอ้ะๆ เล่นสนุกจนหอบเหมือนหมาเลยแฮะ เอ๊ะไม่ใช่สินายเป็นแมวนี่นา ฮ่าๆ"


เสียงหยอกล้อยังดังออกมาไม่หยุด แต่กริมจอร์ในตอนนี้ก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว แรงดันวิญญาณถูกใช้ไปจนหมด แต่ก็ยังโจมตีชายผู้นี้ไม่โดนเลยแม้แต่ทีเดียว


ภาพด้านหลังของไทม์คือความวินาศสันตะโร ที่กริมจอร์สร้างขึ้น เขาพึงพอใจความสามารถของกริมจอร์จริงๆ แถมยังตัดสินใจจะเอามันเข้ามาเป็นพรรคพวกด้วย


"เอาละตานายแล้วนะ จะยืนเฉยๆ แบบนั้นไปถึงเมื่อไหร่ค้างคาวน้อย"


วิ้งงงงงงงง. ฟึ้บบบบบ!


'หืม~เร็วมาก นี่มันโซนีดโด้? แต่ในระดับวาสโทรเด้เนี่ยนะ  ?'


ตู้มมมมมมมมมมมม!


"หลบได้อย่างนั้นหรอ"


อุลคิโอร่ากล่าวออกมาอย่างไม่อยากเชื่อสายตา การเคลื่อนไหวที่อุลคิโอร่าใช้ไปเมื่อครู่คือการวิเคราะห์ท่าเท้าและการปล่อยพลังวิญญาณของไทม์แล้วนำกลับมาใช้เอง เจ้าหมอนี่ร้ายกาจมาก


"ไม่หรอก นายเล่นเราซะเลือดออกเลยละ"


ไทม์ก็ไม่อยากเชื่อเช่นกันว่าเจ้าหมอนี่จะแข็งแกร่งและลักจำได้ไวถึงขนาดนี้ ถ้าตอนนั้นเขาป้องกันโดยไม่ใช้ เซโลโซ ต้านไว้มีหวังหัวได้เป็นรูกลวงไปแล้วแน่ๆ


'หอกเมื่อกี้นี้มัน แสงแห่งพระจันทร์ ลูสเดลาลูน่า ไม่น่าเชื่อว่า พลังในระดับวาสโทรเด้มันจะเจาะผ่านฮิเอโร่ของเราได้'


ไทม์คิดพร้อมมองไปยังมือขวา มันมีโลหิตสีแดงไหลรินหยดลงสู่พื้นทราย เขาประมาทเจ้าหมอนี่เกินไป เจ้านี่มันไม่ต่างจากสุดยอดมือสังหารเลยด้วยซ้ำ


แต่ชั่วพริบตาเดียวแผลที่เปิดขึ้นจากคมหอกของอุลคิโอร่า ก็สมานหายไปอย่างรวดเร็ว ขนาดว่าที่เจ้าของความสามารถสุดยอดฟื้นฟูยังตกใจ มีคนเล่นสายฟื้นฟูแบบตนด้วยหรือ ชายผู้นี้....


"หืม ข้าบาดเจ็บ" อุลคิโอร่าพึ่งรู้ตัวว่านิ้วโป้งของมันขาดแหว่งไป แต่ว่าตอนไหน หรือจะเป็นตอนที่ข้าโจมตี ? เจ้านี่ถึงกับสวนกลับมาได้อย่างรวดเร็วขนาดนี้เลยรึ อันตรายชายคนนี้คือตัวอันตราย


"นายชื่ออะไร เราถูกใจนายมาก มาเป็นเพื่อนกันเถอะ" 


อุลคิโอร่าที่กำลังหวาดระแวงและสร้างหอกแสงแห่งพระจันทร์มาเตรียมไว้ ก็ต้องแปลกใจเมื่อได้ยินคำพูดของไทม์ เพื่อนงั้นหรอ มันคืออะไรกัน และเมื่อเห็นว่าอุลกำลังครุ่นคิดเขาก็พูดแทงใจดำเจ้าตัวเข้าไปอีก


"นายคงไม่คิดจะอยู่แบบนี้ไปคนเดียว จนกลายเป็นความว่างเปล่าไร้ตัวตนไปหรอกนะ"


เหมือนโดนดาเมจทางจิตใจ ความคิดของอุลคิโอร่าค่อยๆเกิดระลอกความคิดขึ้นมาไม่หยุด ว่างเปล่า ใช่สิตัวข้านั้นว่างเปล่ามาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว มันไม่มีวันเปลี่ยนแปลงไปหรอก


ไทม์มีหรือจะไม่รู้ความคิดของอุลคิโอร่า ยามเขาเป็นเด็กกำพร้าเขาก็รู้สึกว่างเปล่า เขามันไม่มีอะไรเลย ขนาดพ่อแม่ยังเอาตัวเขามาทิ้งขว้างราวขยะชิ้นหนึ่ง ไม่มีใครต้องการ เพื่อนฝูงก็ไม่มีใครคบต้องอยู่อย่างโดดเดียวอ้างว้างไปวันๆ 


'ถ้าเราไม่มีครอบครัวใหม่ของมิไรเข้ามาเติมเต็มความรู้สึกในชีวิตที่แสนว่างเปล่าแล้วละก็ เราคงเป็นคนแบบอุลคิโอร่าแน่ๆ'


นี่เป็นเหตุผลที่เขารักมิไรมาก เธอคือคนสำคัญที่สุดในชีวิตของเขาในทุกช่วงเวลา ส่วนตอนนี้เขาอยากเปลี่ยนบ้าง จากผู้รับจะกลายเป็นผู้ให้ เขาอยากให้อุลคิโอร่าได้ใช้เวลากับตัวตนที่ไม่ว่างเปล่าบ้าง


"ความว่างเปล่าของนายเราจะเติมเต็มมันให้เอง มาสิเรามาเป็นเพื่อนกันเถอะ"


ไทม์ยืนมือไปทางอุลคิโอร่าพร้อมรอยยิ้มที่จริงใจ ใช่แล้วรอยยิ้มนี้เขามีให้แต่มิไรกับเทียเท่านั้น แต่นี่เป็นคนที่สามแล้ว


"นั่นคือความหมายของคำว่า...เพื่อน...สินะ"


อุลก็ตัดสินใจอย่างยากลำบาก ตอนแรกทำท่าจะเอื้อมมือไปแต่ก็ดึงเก็บกลับมา แต่หลังจากที่เห็นรอยยิ้มนั่นแล้วมือของเขาก็ค่อยๆยืนออกไปจับอย่างไม่รู้ตัว


หมับ!!


"เจ๋งแจ๋ว หลังจากนี้นายคือเพื่อนคนแรกของเรา ว่าแต่นายชื่ออะไร เราชื่อ เดรโก้ เดธ เลวีอาธาน จะเรียก เดรโก้เฉยๆก็ได้"


ไทม์ยิ้มพลางเขย่ามืออุลไม่หยุด เพื่อน ใช่แล้วเจ้าหมอนี่คือเพื่อนคนแรกของเขาทั้งชีวิตในอดีตปัจจุบัน และ จะเป็นเพื่อนกันตลอดไป


"ขะ ข้าชื่ออุลคิโอร่า ซิฟเฟอร์"แม้น้ำเสียงแนะนำตัวของอุลจะยังเฉยชาอยู่บ้าง แต่ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวอุลทำไทม์รู้สึกแปลกๆชอบกล


ตึ้งงงงงงงง


"[ ท่านได้รับความสัมพันธ์ตรงตามเงื้อนไขกับ อุลคิโอร่า ซิฟเฟอร์ ระดับ 9  ]"


"โว้ยยย ระดับเก้าพ่องมุงสิ!!"


-ไม่วายแต่จิ้นได้ -

ความคิดเห็น