email-icon

ขอบคุณสำหรับการเข้ามา "คอมเม้น" เป็นกำลังใจให้ไรท์ ถ้า "ติดดาว" ให้จะเป็นกำลังใจให้ไรท์มากๆ เลย

ตอนที่ 27 เจ้ายังนอนไม่ได้นะ 21+

ชื่อตอน : ตอนที่ 27 เจ้ายังนอนไม่ได้นะ 21+

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.6k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 25 พ.ย. 2561 12:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 27 เจ้ายังนอนไม่ได้นะ 21+
แบบอักษร

​ซุนหลี่ตื่นขึ้นมาของอีกวันไม่เห็นเขาอยู่ข้างกาย นางลุกขึ้นนั่งมองเห็นเยี่หลินเดินเข้ามาพร้อมกับกลิ่นน้ำโสมลอยมา

“ตื่นแล้วหรือเพคะ” เยี่ยหลินยิ้มให้นาง

“ใต้อ๋องไปท้องพระโรงแล้วหรือ”

“เพคะ ก่อนเข้าท้องพระโรงพระองค์ทรงไปห้องวิเสทปรุงน้ำโสมมาถวายด้วยพระองค์เอง” เยี่ยหลินยิ้มน้อยยิ้มให้ แล้วส่งแก้วหยกที่มีน้ำโสมส่งให้นาง นางจึงยกดื่ม (ห้องวิเสทคือห้องครัว)

“จะสรงน้ำเลยหรือไม่เพคะ” เยี่ยหลินเอาแก้วน้ำโสมจากมือนางที่กำลังส่งให้วางบนโต๊ะ

“เจ้าออกไปก่อนข้าจะอาบน้ำ”

“ให้หม่อมฉันกับเหล่านางกำนัลสรงน้ำให้เถิดเพคะ พระองค์จะขึ้นเป็นหวงโฮ่ว ทุกสิ่งทุกอย่างพวกหม่อมฉันต้องเป็นคนทำให้พระองค์ และเป็นกฎด้วยเพคะ”

“ก็ได้” นางพูดอย่างจำใจ ตั่งแต่จำความได้ จะอาบน้ำด้วยตัวเองมาตลอดยกเว้นมารดาของนางเองที่เป็นคนอาบให้

“ทำไมกลิ่นมันแปลกไปเหมือนกลิ่นกุ้ยฮัว กลิ่นกุหลาบผสมกลิ่นกล้วยไม้ผสมรวมกัน” ซุนหลี่ได้กลิ่นพวกนี้แล้วรู้สึกผ่อนลายอย่างบอกไม่ถูก นางจึงกางแขนให้นางในถอดชุดออกจนหมดสิ้น พวกนางได้เห็นถึงความงามหมดจดไม่มีแม้นแต่รอยใดยกเว้นแต่รอยรักที่เขาฝังไว้บนเรือนร่างของนาง

“พวกเจ้ามองข้าแบบนี้ ข้าจึงไม่อยากให้ใครอาบน้ำให้กับข้า” ซุนหลี่พูดด้วยความเขินอาย แต่จำใจที่ต้องลงไปในสระน้ำ ด้านบนเป็นม่านน้ำไหลลงมา นางกำนัลสองคนลงไปพร้อมกับนางด้วย ประคองนางเดินไปตรงกลางสระ นางกำนัลทั้งสองลูบไล้ตัวนางด้วยกลีบกุหลาบ

“โอ้ย...จั๊กจี๊...ข้าไม่ไหวแล้ว...ฮ่า...ฮ่า...พอก่อน” ซุนหลี่ร้องลั่นหัวเราะดังลั่นห้องน้ำ

“เดี๋ยวก็ชินเพคะ” เยี่ยหลินถูข้าลำตัวนาง

“พอแล้ว...เยี่ยหลิน...พอแล้ว...ก่อนที่ข้าจะขาดใจตายกลางสระ...นี้เป็นคำสั่งข้าออกไปเดี๋ยว ข้าอาบเอง” ซุนหลี่เดินหนีในสระอย่างทุลักทุเล นางกำนัลจำใจต้องขึ้นกัน แต่ยังมองดูนาง แม้นแต่ผู้หญิงด้วยกันยังต้องอิจฉาความงามของนางด้วยกัน

นางใช้มือสองข้างรองม่านน้ำที่ไหลลงมามาชะโลมร่างเปลือยเปล่าของนาง


“ใต้อ๋อง” เยี่ยหลินเห็นหลงหลานมู่เดินเข้ามานางกำนัลก้มหน้าไม่กล้ามองเขาและทยอยกันเดินออกไป

เขามองนางด้วยแรงปรารถนาเขามองความงามถ่ำกลางดอกไม้ที่ลอยอยู่ภายใต้ม่านน้ำ นางใช้มือลูบไล้ไปตามตัวของนาง เขานำร่างเปลือยเปล่าเดินลงไปในสระน้ำที่นางอยู่ เสื้อผ้าของเขาได้ถอดไปตั่งแต่เมื่อไหร่นั้นไม่รู้

นางสะดุ้งด้วยความตกใจรู้สึกเหมือนมีใครมาสวมกอดและจูบลงบนไหล่ของนาง นางจึงหันหลังกลับไปมองข้างหันหน้าเข้าหาเขา

“ใต้อ๋อง...” นางพูดเบาๆ ด้วยความเขินอาย เขาจูบลงบนแก้มนางด้วยความรักและถนุถนอมต่อนางอันเป็นที่รักอย่างสุดหัวใจ

“ข้าเอง...” เขายิ้มให้นาง

“เข้ามาได้อย่างไงเพคะ”

“ทุกห้อง...ทุกตำหนักในวังแห่งนี้เป็นของข้า ข้าจะเข้าออกที่ไหนก็ย่อมได้”

“ข้ารู้แต่ข้าอาบน้ำอยู่ ท่านควรออกไปก่อน”

“ทำไมข้าต้องออกไปด้วยเล่า...มิต้องเขินอาย...ข้าเห็นร่างกายของเจ้าทุกสัดส่วน...ข้าสัมผัสมันด้วยความรักที่มีต่อเจ้า” นางมือนางโน้มหัวเขาลงมาให้ริมฝีปากเขาประกบกับริมฝีปากนางดูดดื่มกันและกัน ซึมซับความรักแรงปรารถนาตัวเขาที่มีต่อตัวนาง เขาจึงจับนางหันกลับมาทั้งตัว มือนางสัมผัสอกแกร่งของเขาลูบไล้ประโลมตัวเขา ความเป็นชายใต้น้ำของเขาเร่งเร้าถูไถบนความเป็นหญิงของนางให้นางสมยอมด้วยตัวนางเอง

“อืมม์....” นางหยุดการถูบนอกเขาแต่จิกเล็บบนอกเขาแทนบนความเสียว เขาจับขาทั้งสองข้างของนางเข้าเอว มือของนางโอบรัดซอกคอของเขา เขาจูบริมฝีปากนางแต่เหมือนว่านางจะเป็นคนที่จูบเขามากกว่าด้วยความปรารถนาแรงกล้าเขา ประคองนางขึ้นจากสระไปยังเตียงนอน วางนางนอนลงเขายังคงอยู่บนตัวนาง ความเป็นชายของเขาถูไถบนความเป็นหญิงของนางเหมือนแกล้งนางให้นางปรารถนาอยู่ฝ่ายเดียว

“หลง...อย่าทรมารข้า...” นางขยำผ้าปูที่นอนด้วยความเสียทรมารที่เขาไม่เข้ามาในตัวนางสักที

“เจ้าต้องการอะไร...หวงโฮ่ว...” เขายิ้มให้นาง มือลูบไล้บนสะโพกของนาง นางใช้มือโอบรัดซอกคอเขา ยกสะโพกขึ้นเข้าหา

“เจ้ามิบอกข้า...ข้าไม่รู้ว่าเจ้าต้องการอะไร” เขายิ้มให้นาง นางส่ายหน้าแล้วยิ้มเม้นริมฝีปาก เขายิ้มให้นางเลื่อนตัวลงมา

“ข้าจะทำให้เจ้าร้องขอชีวิตจากข้าเลยทีเดียว” เขาจับขานางทั้งสองข้างชันขึ้นเขาจูบลงบนหน้าขาของนางอย่างอ่อนโยนแล้วจูบลงเบาๆ ไล่ไปถึงความเป็นหญิงของนาง เขามองนางที่กำลังกัดริมฝีปากแล้วขยำปทุมทันทั้งสองข้าด้วยความเสียว เขาใช้ริมฝีปากจูบบนความเป็นหญิงจับขานางทั้งสองข้างไม่ให้นางดิ้นไปมา แล้วจูบหนักๆ สอดลิ้นเข้าไปให้นางครางเสียวเสียงหวานๆ ดังกังวานลั่นห้อง

“อ่าส์...หลง...อร๊ายยยย...” หญิงสาวกดหัวเขาให้เขาจูบหนักๆ น้ำในตัวนางก็ไหลทะลักเป็นละลอกให้เขาดื่มกินให้หายกระหาย เขาจึงลอดนิ้วให้นางครางเสียงดังขึ้นไปอีก จนนางเกร็งตัวและขมิบเข้า เขาใช้มือลูบขานางเบาๆ ให้ผ่อนคลาย นางจึงคลายออกและปลดปล่อยมันออกมา เขาเงยหน้าขึ้น จูบลงริมฝีปากของนางด้วยความรัก  มือของนางลูบไล้ลำตัวเขา เขาจับมือนางไว้

“หลง” นางกระซิบเบาๆ ด้วยความเหนื่อยหอบ ทั้งที่เขาไม่ได้สอดใส่

“ว่าไง” เขาสีความเป็นชายบนความเป็นหญิงที่อยู่ด้านล่าง นางปลดปล่อยอีกครั้ง

“จะทำแบบนี้อีกนานไหม”

“จนกว่าเขาจะร้องขอ” เขายิ้มให้นาง

“นอนเถิดเพคะ หม่อมฉันง่วงนอนแล้ว” นางยิ้มให้เขาอ้าปากไม่กว้างมากหาวให้เขารับรู้ว่านางง่วงแล้ว เขาลงมานอนข้างนางพอได้จังหวะนางจึงขึ้นค่อมเขาทันที

"เจ้ายังนอนไม่ได้นะ" เขามองนางที่อมยิ้มอยู่แล้วหรี่ตาลง

“นอนเถิดเพคะ หม่อมฉันง่วงนอนแล้ว” นางยิ้มให้เขาอ้าปากไม่กว้างมากหาวให้เขารับรู้ว่านางง่วงแล้ว เขาลงมานอนข้างนางพอได้จังหวะนางจึงขึ้นค่อมเขาทันที

“ซุนหลี่..เจ้ายังนอนไม่ได้นะ” เขาขบกามคำรามเบาๆ มองนางที่จับแขนเขาทั้งสองข้างไว้ไม่ให้ลวนลามตนเอง

“ชูว์...อย่าเสียงดังซิเพคะ” นางยิ้มให้เขา

“เจ้านี่นะ” เขายิ้มให้นาง นางปล่อยมือจากเขา

“หม่อมฉันจะนอนแล้วเพคะ” ซุนหลี่ปล่อยมือเขาแล้วนอนซบบนอกแกร่งของเขา เขาจึงกอดนางไว้แล้วนางก็หลับไป ขณะที่เขานอนไม่หลับเพราะนางที่ปล่อยให้อารมณ์เขาค้าง

พรุ่งนี้...ข้าจะไม่ให้เจ้าลุกจากเตียงเลยคอยดู


นิยายฟรี ขอมากกว่า 10 เม้น แล้วจะมาต่อให้นะ

1 เม้น 1 กำลังใจ

ความคิดเห็น