เมื่อเธอ ดาด้า มีโอกาส​ได้มีชีวิตอีกครั้งแล้วทำไมเธอจะต้องทนแต่งงานตามคำสั่งบิดา และเขา อุนางิ ยูยะชายหนุ่มที่อยู่ๆ ครอบครัวก็ล้มละลายที่ชีวิตก็วุ่นวาย​พออยู่แล้ว กลับต้องมาเจอสาวจอมยั่วที่จ้องจะจับเขารีดน้ำเชื้อตลอดทั้งวัน ...Shadow Black...

ตอนที่ 17/3 ของขวัญที่รัก

ชื่อตอน : ตอนที่ 17/3 ของขวัญที่รัก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.5k

ความคิดเห็น : 39

ปรับปรุงล่าสุด : 19 พ.ย. 2561 21:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 17/3 ของขวัญที่รัก
แบบอักษร

"เหอะๆ ขวัญเองก็เพิ่งจะรู้ว่าจิตใจดีงามก็วันนี้แหละ" 

วิภาดาหัวเราะอย่างไม่จริงจังนักก่อนจะถอนหายใจเมื่อเธอก็สับสนกับตัวเอง

ดวงตากลมโตจ้องมองใบหน้าหล่อเหล่าที่จ้องมองเธอด้วยรอยยิ้มแสนอบอุ่นเช่นเดิมเคลื่อนไปตามจมูกโด่งเป็นสันที่เคยซุกไซ้ต้นคอเธอก่อนจะหยุดนิ่งที่ริมฝีปากสีชมพูอ่อนที่เคยมอบจูบแสนละมุนทว่าแฝงด้วยความเร่าร้อน 

"มันนุ่มมาก" 

"อะไรนุ่มหรอขวัญน้อย" 

"ห๊ะ!!" 

วิภาดาถึงกับเบิกตากว้าง นี้เธอเผลอพูดอะไรที่แสนน่าอายออกไปอีกแล้วใช่ไหมโอ๊ย ดวงตาสวยกลอกไปมาก่อนจะชี้ไปยังป้าที่นั่งอยู่บนรถเข็นจนฟีนิกซ์ที่มองตามถึงกับเลิกคิ้วสูง 

"ป้านุ่มค่ะ" 

"หือ~ ป้านุ่มไหน" 

"เป็นป้าของป้าของป้าห่างๆ ค่ะพี่ฟีนิกซ์ไม่รู้จักหรอก"

วิภาดาบอกพร้อมไหวไหล่ก่อนจะลุกขึ้นยืนเดินไปยืนข้างว่าที่สามี ที่ยังคงมองป้านุ่มตัวปลอมตาไม่กะพริบ 

"พี่ฟีนิกซ์ไปค่ะ กลับบ้านกันเถอะขวัญขอร้อง"

วิภาดาบอกเสียงสั่นเมื่อคนตัวใหญ่มีทีท่าเหมือนอยากจะเข้าไปทักป้าที่เธอทึกทักว่าเป็นป้านิ่ม

"กลับบ้านไหน"

"ก็บ้านของเราไง" 

ร่างบางตอบแทบทันทีก่อนจะงับริมฝีปากตัวเองกับคำว่าบ้านของเราใบหน้าสวยแดงก่ำรีบหันหลังให้ชายหนุ่มที่ฉีกยิ้มโชว์ฟันขาวให้จนหัวใจแทบระเบิด

 ฟีนิกซ์อมยิ้มมือหนาข้างซ้ายยกขึ้นแนบแก้มที่ร้อนผ่าวๆ เมื่อเขาไม่ใช่ผู้ชายที่แข็งกระด้างอะไร

และยิ่งเป็นคำพูดจากผู้หญิงที่เขามีใจมันก็ยิ่งห้ามไม่ได้เลยที่จะดีใจและเขินอายดีที่วิภาดาหันหน้าหนีไม่งั้นเขาคงจะเขินหนักกว่านี้

"งั้นขวัญไปรอที่รถ แล้วตามมานะคะ"

หมับ!!

"อ๊ะ!!" 

เพียงแค่ฝ่ามือใหญ่ที่แสนอบอุ่นยื่นมาคว้ามือเธอ วิภาดาก็ถึงกับสะดุ้งหันมองฟีนิกซ์ที่ใบหน้าเองก็ขึ้นสีไม่ต่างจากเธอจนหญิงสาวรู้สึกอยากหอมแก้มแดงๆ นั้น

"ขอจูงมือเดินไปที่รถนะ"

ร่างบางไม่ได้ตอบอะไรทำเพียงพยักหน้าเท่านั้น ดวงตาสวยจ้องมองมือใหญ่ที่กุมมือของเธอจนมิดทว่ากลับรู้สึกอบอุ่นเป็นที่สุด

ตุบ!!

"โอ๊ย!! หยุดเดินทำไมคะ"  

คนตัวเล็กหันไปส่งสายตาดุใส่เมื่อร่างใหญ่หยุดเดินไม่บอกไม่กล่าวจนเธอที่เดินอยู่ด้านหลังชนเข้ากับแผ่นหลังแกร่งเต็มๆ จนต้องยกมือขึ้นจับจมูกที่รู้สึกปวดหนึบ

"พี่ขอโทษ ก็แบบถึงรถแล้วเลยหยุด งั้นเราเดินวนรอบรถสักสามรอบดีไหมขวัญน้อย"

"จะบ้าหรอ!! รถนะคะไม่ใช่โบสถ์" 

วิภาดาบอกก่อนจะเปิดประตูรถขึ้นไปนั่งประจำที่คนขับ มุมปากสวยอมยิ้มเพราะถึงแม้จะปล่อยจากมือใหญ่แต่ยังรับรู้ถึงสัมผัสความอบอุ่นจากมือแกร่งก่อนจะหุบยิ้มลงเมื่อร่างใหญ่เข้ามานั่งข้างเธอ  

รถเก๋งคันงามค่อยๆ ขับเข้ามาจอดในคฤหาสน์หลังใหญ่ เมื่อเธอไม่อยากไปอยู่กับฟีนิกซ์ที่คอนโดเพียงลำพังสองต่อสองไม่ใช่ว่าไม่อยากแต่เพราะเป็นห่วงพี่สาวและมีสิ่งสำคัญต้องจัดการเลยตัดสินใจขอบิดาว่าให้ชายหนุ่มมาอยู่ด้วยในฐานะคนที่เธอทำบาดเจ็บก็ได้

"พามาบ้านแบบนี้จะดีเหรอขวัญน้อย"

ฟีนิกซ์กระซิบถามกระตุกกระโปรงชุดแต่งงานคนตัวเล็กอย่างนึกแกล้งจนวิภาดาที่เดินอยู่แถบล้มคะมำหันหน้ามาส่งสายตาดุใสทว่าเมื่อเจอรอยยิ้มหวานนั้นก็โกรธไม่ลงจนทำได้เพียงถอนหายใจ

"ไม่ตายหรอกค่ะ อย่างมากแค่โดนเลื่อนงานแต่งให้ไวขึ้นถ้าเป็นข่าวขึ้นมา"

"โอเคงั้นเข้าบ้านกัน"

"อ๊ะ!! เดี๋ยวพี่ฟีนิกซ์ขวัญเดินไม่ทัน" 

เสียงเล็กร้องบอกเมื่อมือซ้ายของว่าที่สามีคว้าหมับเข้าที่แขนเธอออกแรงลากเข้าบ้านทันที

"ขวัญน้อยขาสั้นจัง ถ้าแขนพี่ปกติคงจะอุ้มแล้ว"

"ก็รีบหายไวๆ สิ จะได้อุ้ม"

"หือ!!~"

"(╥﹏╥)" 

วิภาดาอยากจะร้องไห้กับสิ่งที่เธอพูดออกไปเธอกลายเป็นผู้หญิงไม่มีความยับยั้งชั่งใจตั้งแต่เมื่อไหร่กัน 

ผิดกับฟีนิกซ์ที่ยังคงฉีกยิ้มเช่นเดิมพร้อมกับยื่นหน้าหล่อๆ เข้ามาใกล้จนคนร่างบางต้องหลับตาปี๋มือเรียวกำกระโปรงชุดแต่งงานแน่นเมื่อนึกถึงจูบแสนหวานที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้

"ขวัญน้อยพี่จูบได้ไหม" 

ฟีนิกซ์ถามเสียงนุ่มมองดูร่างเล็กที่มีอาการสั่นเล็กน้อย มือซ้ายจับคางมนเชิดขึ้นจนวิภาดาต้องกลืนน้ำลายลงคอ สัมผัสถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่รวยรดข้างแก้มบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าใบหน้าหล่อคงอยู่ห่างจากเธอเพียงเอื้อม 

ริมฝีปากสวยเผยออกเพื่อรอรับสัมผัสแสนนุ่มละมุนจนฟีนิกซ์อมยิ้มโน้มลงใกล้ใบหน้างามที่มีเสน่ห์ดึงดูดใจเขาเหลือเกิน

"ขวัญกลับมาแล้วหรอ" 

ผลัะ!! ตุบ!!

"โอ๊ย!!"

"พี่ฟีนิกซ์!! อย่าเพิ่งตายนะคะ ขวัญขอโทษ" 

วิภาดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นว่าที่สามีลงไปนั่งบนพื้นสีหน้าเหยเกด้วยความเจ็บปวด

เมื่อเสียงของวราลีที่ดังขึ้นมาแต่ไกลทำให้เธอตกใจเผลอผลักร่างใหญ่เต็มแรงจนฟีนิกซ์เสียหลักล้มก้นกระแทกพื้นอย่างช่วยไม่ได้

"พี่ไปทำประกันชีวิตไว้ดีกว่า" 

ฟีนิกซ์บอกก่อนจะหันไปมองผู้หญิงที่หน้าตาจัดว่าสวยมากเลยทีเดียวที่เดินเคียงคู่กับชายหนุ่มที่หน้าหวานก่อนจะมาหยุดนิ่งข้างเขา

"คุณฟีนิกซ์ใช่ไหมคะ"

"เอ่อ ใช่ครับ" 

ฟีนิกซ์พยักหน้าตอบส่งยิ้มเมื่อสาวสวยตรงหน้าก็ยิ้มให้เขาก่อนจะต้องหุบยิ้มลงเมื่อวิภาดามองเขารุนแรงจนรู้สึกขนลุก

ในขณะที่วราลีที่ยิ้มทักทายน้องเขยก็ต้องหุบยิ้มลงทันทีเช่นกันเมื่อยูยะสามีจ้องเธอเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ

"เอ่อ~ ทำตัวตามสบายนะคะคุณฟีนิกซ์ไม่ต้องเกรงใจไปนั่งบนพื้นแบบนี้ก็ได้ โซฟามีนั่งได้ค่ะ"

"ครับก็ไม่อยากเกรงใจหรอก แต่สถานการณ์มันพาไป"


กว่าจะได้จับกดฟีนิกซ์จะยังครบสามสิบสองไหม(╥_╥)

ว่าแต่ในรูปนี้คุณเห็นอยากที่ผมเห็นรึเปล่า B1  5555 

จากความคิดเห็นที่เสนอนะครับ 116 คอมเมนท์ โดยผมที่ออกมา 79(รวม) ต่อ 37(แยก) 

ดังนั้นก็เขียนรวมนะครับ จะไม่คิดว่ามีคู่หลักคู่รองคิดว่ามี 2 คู่เอาเนอะ 


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว