เมื่อเธอ ดาด้า มีโอกาส​ได้มีชีวิตอีกครั้งแล้วทำไมเธอจะต้องทนแต่งงานตามคำสั่งบิดา และเขา อุนางิ ยูยะชายหนุ่มที่อยู่ๆ ครอบครัวก็ล้มละลายที่ชีวิตก็วุ่นวาย​พออยู่แล้ว กลับต้องมาเจอสาวจอมยั่วที่จ้องจะจับเขารีดน้ำเชื้อตลอดทั้งวัน ...Shadow Black...

ตอนที่ 17/2 ของขวัญที่รัก NC18++

ชื่อตอน : ตอนที่ 17/2 ของขวัญที่รัก NC18++

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.9k

ความคิดเห็น : 62

ปรับปรุงล่าสุด : 18 พ.ย. 2561 21:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 17/2 ของขวัญที่รัก NC18++
แบบอักษร

"⊙o⊙"

"(╥﹏╥)" 

วิภาดาอยากจะร้องไห้เมื่อใบหน้าของว่าที่สามีเธอมีแต่ความอึ้ง ทึ่ง กับคำตอบของเธอ ทำไมนะทำไมถึงพูดออกไปตรงๆ ได้ขนาดนี้เธอเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเลย 

"ในฝันนั่นเราทำกันเสร็จรึเปล่า"

"คะ!!" 

วิภาดาถึงกับหันมองใบหน้าคมสันที่จ้องเธอตาไม่กะพริบ

"ไม่นะคะ เราแค่ซุกไซ้กันเฉยๆ"

"ซุกไซ้กันเฉยๆ!!" 

ใบหน้าหวานแดงก่ำนี่เธอกำลังพูดบ้าอะไรกัน ทำไมเวลาสบตาคมคู่นั้นแล้วโกหกไม่ลงก็ไม่รู้

"ทำแค่นั้นจริงๆ เหรอ"

"เอ่อ ก็มีจับหน้าอกนิดหน่อย"

"จับยังไงหรอที่ว่าจับนิดหน่อย จับแบบครึ่งเต้าหรอ หรือจับข้างเดียว" 

ฟีนิกซ์พูดเลิกคิ้วสูงเมื่อเขาต้องการการขยายความของคำว่าจับหน้าอกนิดหน่อย

"ช่างมันเถอะค่ะ ก็แค่ฝัน"

วิภาดาบอกปัดเมื่อเธอนึกถึงฝันสุดแสนลามกของตัวเองแล้วรู้สึกเหมือนจะเป็นลมอีกครั้ง ก่อนจะสะดุ้งเมื่อฟีนิกซ์จู่ๆ ก็ลุกขึ้นยืนไม่บอกไม่กล่าวใบหน้าที่มีร้ิยยิ้มแปรเปลี่ยนเป็นเรียบนิ่งจนวิภาดาถึงกับกลืนน้ำลายมองดูคนตัวใหญ่ที่ค่อยๆ โน้มตัวเข้ามาหาจนเหมือนตัวเธอหดเล็กลงเล็กลง

หมับ!! ตุบ!!

"ว้าย!! พะ พี่ฟีนิกซ์จะทำอะไร" 

วิภาดาตกใจเบิกตากว้างเมื่อมือใหญ่กดลงบนไหล่จับเธอนอนลงก่อนจะขึ้นคร่อม ไม่จริงเหมือนในฝันไม่มีผิด

"พี่โกรธแล้วนะ"

"หา!! กะ โกรธอะไร" 

ร่างบางถามเสียงสั่นเมื่อตอนนี้ใบหน้าของคนตัวใหญ่ฉายชัดถึงความวาวโรจน์มือใหญ่เพิ่มแรงบีบจนเธอรู้สึกเจ็บ 

"พี่ยังไม่ได้แม้กระทั่งจูบ แต่มันที่หน้าเหมือนพี่ได้ทั้งซุกไซ้และจับนมถึงจะจับแบบนิดหน่อย แต่พี่ไม่ยอมนะ"

"ห๊ะ!!" วิภาดาได้แต่กะพริบตาปริบๆ  จ้องมองคนตัวใหญ่เหนือร่างเธอด้วยความงุนงง

 "ฮ่า ฮ่า!!~ พี่ฟีนิกซ์มันก็แค่ฝันเองนะคะ"

"แล้วไงก็คนมันหวงอ่ะ ถึงจะเป็นตัวพี่เองในฝันพี่ก็หึง" 

ฟีนิกซ์บอกก่อนโน้มลงใกล้ใบหน้าหวานที่หลับตาลงด้วยกลัวว่าหน้าหล่อๆ จะทำให้เธอช็อก ก่อนจะสัมผัสได้ถึงความอุ่นนุ่มที่ทาบทับลงบนปากจนรู้สึกวาบหวาม

ฟีนิกซ์ขบเม้มกลีบปากงามอย่างนุ่มนวลมือที่จับไหล่มนข้างหนึ่งเปลี่ยนเป็นค้ำยันกับที่นอน อีกข้างลูบไปตามแขนขาวเนียนน่าสัมผัสนุ่มมือ

"อืม!!~" 

เสียงเล็กครางตัวสั่นในลำคอเมื่อจูบที่อ่อนหวานเริ่มรุนแรงมากขึ้นจนเธอหูอื้อตาลาย 

อ้าปากหวังประท้วงทว่ากับเหมือนเปิดโอกาสให้ลิ้นร้ายสอดแทรกเข้ามาเกี่ยวตวัดหยอกล้อกับลิ้นเธอจนหัวใจของคนไม่เคยมาก่อนเต้นจนแทบคลั่ง ตอบสนองจูบที่แสนเร่าร้อนแบบเงอะงะราวเด็กน้อย

 "อือ!!~" 

ฟีนิกซ์ครางอย่างสุขสมเมื่อสาวน้อยเรียนรู้ไวกว่าที่คิดตอบสนองเขาได้ดีกว่าคราแรกลิ้นหนาที่ถูกสอดแทรกเข้าไปในปากนุ่มเพิ่มทวีความรุนแรงหยอกล้อกับลิ้นเล็กพลัวัน 

ตอนนี้วิภาดารู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง มือเรียวโอบกอดรอบลำตัวคนตัวใหญ่ลูบไปตามแผ่นหลังเรียบตึงผ่านชุดนอนเนื้อดีเผลอจิกเล็บเป็นครั้งคราวเมื่อฟันคมงับปากเธอจนเสียวซ่าน

"เฮือก!! พี่ฟีนิกซ์" 

ริมฝีปากสวยได้รูปรีบสูดลมหายใจเข้าปอด ร้องเรียกชื่อชายหนุ่มเหมือนกลัวว่าเขาจะหายแล้วทิ้งเธอไว้เพียงลำพังเมื่อของจริงมันไม่เหมือนในฝันเลยสักนิดเทียบกันไม่ติดเลยแม้แต่น้อยเพราะเร่าร้อนกว่าหลายเท่าตัว

"อย่ามองแบบนี้พี่จะทนไม่ไหวเอานะ"

ฟีนิกซ์บอกเสียงแหบพร่าเมื่อจากตอนแรกแค่คิดจะลบรอยเขาในฝันออก 

ทว่าด้วยเสียงเซ็กซี่ที่เรียกชื่อ ด้วยสายตาที่หวานราวดอกกุหลาบสีชมพูแรกแย้มทำให้ฟีนิกซ์ไม่อยากหยุดเพียงจูบอีกต่อไป 

ใบหน้าหล่อก้มลงซุกไซ้ลำคอระหง จมูกโด่งๆ ลากไปตามเส้นชีพจรก่อนจุ๊บลงเบาๆ ทว่าเพียงเท่านี้วิภาดาก็ตัวสั่นภาพเบื้องหน้าเริ่มเลือนรางอีกคราเมื่อรู้สึกหายใจไม่ทัน 

พรึบ!!

"อ๊ะ!!~ มะ ไม่นะ"

ทว่าสติที่เริ่มเลือนหายกับสว่างแจ้งราวอยู่ในห้องมืดแล้วมีคนเปิดไฟ เมื่อมือแกร่งดึงชุดแต่งงานเกาะอกของเธอลงไปกองที่เอวบาง จนเผยให้เห็นอกอวบที่ไม่มีแม้เสื้อในปิดกั้น

"อย่ามองนะคะ ไม่เอาแล้ว" 

วิภาดายกมือขึ้นปิดกั้นหน้าอกตัวเอง ใบหน้าสวยแดงก่ำ แบบนี้มันไม่ถูกต้องเลยสักนิดอย่างน้อยก็รอให้เป็นคืนเข้าหอก่อนสิ

"ขวัญน้อยไม่ดื้อนะครับ เดี๋ยวเราก็เป็นผัวเมียกันแล้ว" 

ฟีนิกซ์บอกร่างบางอย่างใจเย็นทั้งที่ข้างในร้อนรุ่มดั่งไฟเผา เมื่อเห็นอกนุ่มสวยได้รูปและไหนๆ เขาก็จะแต่งงานกับหญิงสาวในไม่กี่วัน ถ้าจะมีอะไรกันก่อนจะเป็นไรไป

"ไม่นะไม่เอา"

ผลัะ!! ตุบ!! 

"โอ๊ย!!" 

เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของชายหนุ่มดังลั่นเมื่อเท้าสวยถีบเข้ากลางหน้าท้องเขาเต็มแรงจนหงายหลังตกเตียง 

หญิงสาวรีบลุกขึ้นนั่งดึงเกาะอกขึ้นมาใส่ไว้ดังเดิมอีกครั้ง ทว่าร่างใหญ่ก็ยังคงไม่ลุกขึ้นมาทำให้ร่างบางค่อยๆ คลานไปทางปลายเตียงชะเง้อมองว่าที่สามีช้าๆอย่างกล้าๆ กลัวๆ

"พี่ฟีนิกซ์ ปะ เป็นอะไรรึเปล่า"

"ปะ ปวดข้อมือ" 

วิภาดาขมวดคิ้วเธอถีบเข้าหน้าท้องแต่ทำไมถึงปวดข้อมือได้ล่ะ ร่างเล็กเดินลงจากเตียงก่อนจะก้าวไปหาฟีนิกซ์ ก่อนจะตกใจเมื่อข้อมือของคนตัวใหญ่บวมเบ่ง

 "พี่ฟีนิกซ์ลุกขึ้นเร็วค่ะไปโรงพยาบาลกัน"

หลังจากวิภาดารีบประคองร่างใหญ่เข้าไปตรวจจนพบว่าข้อมือด้านขวาของชายหนุ่มซ้นจนต้องใส่เฝือกอ่อนไว้ห้ามให้งานใดๆ ไม่ว่าจะเป็นขยับ ยกของนานเกือบสองอาทิตย์!!

"พี่ฟีนิกซ์ขวัญขอโทษจริงๆ นะคะ"

"ไม่เป็นไรหรอกแค่ใช้งานแขนข้างที่ถนัดไม่ได้นานหลายอาทิตย์แค่นี้เอง"

วิภาดาอยากจะกระโดดตบหน้าหล่อที่ฉีกยิ้มหวานทั้งที่คำพูดคำจาดูจะเป็นการตอกย้ำให้เธอรู้สึกผิดไปอีก

"แล้วพี่ฟีนิกซ์จะทำไงล่ะคะในเมื่อใช้งานแขนขวาไม่ได้แบบนี้"

"ก็.." 

ฟีนิกซ์เงียบไปชั่วครู่ทำหน้าครุ่นคิดก่อนจะฉีกยิ้มให้ว่าที่ภรรยาพร้อมกับชู้นิ้วชี้ข้างซ้ายขึ้น

"เดี๋ยวจ้างพยาบาลส่วนตัวเอา"

ตึง!!

"ไม่ได้นะ!!" 

มือเรียวตบโต๊ะดัง ตึง!! ตะโกนเสียงดังลั่นจนฟีนิกซ์ตกใจสะดุ้งโหยง ก่อนที่เป็นวิภาดาเองที่รู้สึกอยากระเหยเป็นควันหายไปซะ นี่เธอเป็นอะไรสงสัยต้องส่งตัวเองเข้าห้อง ICU โดยด่วน

"ขวัญเป็นคนทำให้พี่บาดเจ็บขวัญจะรับผิดชอบเองและ.." 

วิภาดาเงียบไปช่วยขณะนั่งลงตามเดิมก่อนจะคลี่ยิ้มให้ฟีนิกซ์ที่นั่งมองหน้าเธอทำตาปริบๆ เมื่อหาเหตุผลได้

"คือพยาบาลงานเขาก็ยุ่งอยู่แล้ว อย่าไปรบกวนเขาเลยค่ะ"

"ขวัญน้อยจิตใจดีจัง วันก่อนก็ห่วงพนักงานร้านเวดดิ้งวันนี้ก็ห่วงพยาบาลอีก"

"เหอะๆ ขวัญเองก็เพิ่งจะรู้ว่าจิตใจดีงามก็วันนี้แหละ"


ดาเมจการหึงหวงรุนแรงพอๆ กันทั้งคู่เลยจริงๆ นะคู่นี้ 5555 

ขอบคุณคอมเมนท์มาก มาแบบรัวๆ คึกยิ่งกว่ากินเครื่องดื่มชูกำลัง 

เอาจริงมันแต่งง่ายกว่าบทพระเอกร้ายๆ ชั่วๆ โฉด ด้วยแหละ เพราะจิตใจผมอ่อนโยนราวกลีบดอกลั่นทม (ถุ้ย!!)

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว