email-icon

ขอบคุณสำหรับการเข้ามา "คอมเม้น" เป็นกำลังใจให้ไรท์ ถ้า "ติดดาว" ให้จะเป็นกำลังใจให้ไรท์มากๆ เลย

ตอนที่ 26 ควบม้าทะยาน 25+

ชื่อตอน : ตอนที่ 26 ควบม้าทะยาน 25+

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.5k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 19 พ.ย. 2561 22:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 26 ควบม้าทะยาน 25+
แบบอักษร

วางนางลงบนเตียงดึงสายรัดเอวนาง ปลดอาภรณ์นางทีละชิ้นออกจากร่างของนางจนหมดทุกชิ้น

“เจ้างดงามมาก...ซุนหวงโฮ่ว” มองสอดผสานสายตาหวานของนางที่มองมาที่เขา

“หลง” นางยิ้มให้เขา มือลูบไล้บนอกแกร่งเต็มไปด้วยกล้ามมัดจากการซ้อมรบทุกวัน นางใช้มือปลดสายขาดเอวของเขาและอาภรณ์ เขาจึงใช้มือดึงเสื้อตัวเองออก และกางเกงความเป็นชายของเขาผงักขึ้น นางมองร้างกายของเขาได้เห็นสองตา ว่าร่างกายที่งดงามของเขาเต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์มากกว่าห้าแห่งในอกแกร่งของเขา

“ข้ารักเจ้ายิ่งนักซุนหลี่” เขาจูบลงบนริมฝีปากของนางด้วยความรัก นางใช้มือของนางเอง ลูบไล้แผ่นหลังเขา มือของเขาลูบไล้เนินสาวแล้วยิ้มให้นาง

“เจ้าพร้อมแล้ว” เขาจับความเป็นชายเข้าไปช้าๆ นางร้องครางด้วยความเจ็บด้วยความไม่ชิน เล็บนางก็จิกลงไปในผ่านหลังเป็นรอยเล็บทางยาว เขาใช้มือลูบไล้ปทุมถันและขยำเมล็ดบัวให้นางคลายเจ็บและเบี่ยงเบนความสนใจของนาง

“อร๊ายยยยย...อืมม์....” นางร้องครางเสียงหวาน เมื่อเริ่มหายเจ็บความเสียวสวาทเข้ามาแทนที่ นางยกสะโพกขึ้นตอบรับความเป็นชายที่เชื่องช้า เขารู้ว่าตอนนี้ขีดจำกัดของนางเพิ่มมากขึ้น เขาจึงสอดใส่นางให้เร็วขึ้น นางร้องควรครางไม่เป็นศัพท์ เขาจึงพลิกตัวนางให้มาอยู่บนตัวของเขา และนอนลงไปนอนแทนที่ของนาง

“ควบม้าทะยานเลย...หวงโฮ่ว....” เขามองนางดูจะทำไม่ค่อยเป็น เขาจึงจับสะโพกนางสอดใส่ให้มันทะยาน นางจับมือเขาสอดผสานกัน หลับตาลงด้วยความเสียวสะท้าน เหงื่อผุดเต็มหน้าของนาง

“อ๊ะ...อ๊ะ...อ๊ะ...อ๊ะ...อ่าส์...หลง...อ่าส์...อร๊ายยยย...” นางจิกเล็บบนมือของเขา ปลดปล่อยตัวเองเป็นอิสระ เขาจับนางพลิกลงมานอนเช่นเดิม เร่งให้ตนเองถึงจุดสุดยอดและปลดปล่อยมันไปในตัวนาง เขาจูบลงใบหน้างามของนาง

“พอแล้วข้าเหนื่อยมากแล้ว” ซุนหลี่พูดขึ้นดักเขาก่อนที่เขาจะขยับความเป็นชาย เขายิ้มให้นางแล้วลงมานอนด้านข้าง นางจึงลุกขึ้นนั่ง ลูบอกแกร่งของเขา ตามรอยแผลที่จางหายไปแล้วแต่ยังมีแผลเป็น

“หลงหลานมู่”

“เจ้าจะถามแผลนี้ข้าได้มาอย่างใดหรือ”

“ใช่” นางใช้มือลูบแผลผ่านระหว่างอก เป็นแผลใหญ่สุดและยาวสุด

“แผลนี้ข้าได้จากสงครามที่แคว้นเยี่ย...คนที่ทำคือแม่ทัพกวาง แต่เขาก็ตายเพราะข้า”

“แล้วนี้ละ” ซุนหลี่ใช้มือลูบที่หัวไหล่

“แผลนี้เมื่อสองปีก่อนที่เขาลี่ซาน เมืองลู่ กับแม่ทัพซีหลินและเช่นเคยเขาโดนข้าแทงตายด้วยดาบของข้า” เขาชี้ไปตามบาดแผลและเล่าให้นางฟังนางก็นอนลงบนอกแกร่งเหมือนเป็นหมอน...จนกระทั้ง

“หลับเสียแล้วหวงโฮ่วของข้า...ราตรีสวัสดิ์” เขายิ้มให้นาง


หญิงสาวลืมตาขึ้นมองในทุกดอกปี้อั้นแดงเต็มทุ่ง มันสวยและงดงาม ภายใต้ความสวยนั้น ซ้อนชายหนุ่มที่ยืนหันหลังอยู่ไม่ไกลจากนางมากนัก นางรู้ได้ทันทีนั้นคือหลงหลานมู่ของนาง

“หลงหลานมู่” นางเรียกเขาด้วยรอยยิ้มคะนึงถึงเขาทุกคืนวัน

“ซุนหลี่” เขาทักกลับนาง นางเดินเข้าไปหาเขา เดินไปเท่าไหร่ก็ไม่ถึงเสียที เห็นเขายกมือขึ้นพร้อมรอยยิ้มแล้วก็หายไปช้าๆ


“หลงหลานมู่...หลง...หลง...หลงงงงง...”

“ซุนหลี่ตื่น...ตื่น....” เขาใช้มือทั้งสองข้างเขย่าตัวนางให้ตื่น นางลืมตาขึ้นสวมกอดเขาร้องไห้เสียงดังลั่น

“เจ้าฝันว่าอันไหนเล่าให้ข้าฟังเถิด” เขาใช้มือจับใบหน้านางที่เต็มไปด้วยเหงื่อ

“ข้าฝันว่าเจ้าจะไปจากข้า” นางสั่นและหวาดกลัว

“ข้าไม่ไปไหนทั้งนั้น ข้าอยู่กับเจ้า” เขายิ้มให้เขา เขาสวมกอดนางอีกครั้ง เขายกขานางขึ้นนั้นนั่งบนตัก เขาจูบริมฝีปากให้นางคลายกังวล เขานอนลงบนหมอนให้นางนอนอยู่บนตัวเขา

“มันเป็นเพียงความฝันอย่าเก็บมาใส่ใจเลย ข้ายังอยู่กับเจ้าที่นี้ ข้าจะไม่ทิ้งเจ้าให้เดียวดายเป็นแน่แท้...นอนเถิด...ยังมิสว่างเลย ข้าจะอยู่ข้างเจ้ามิไปไหนทั้งนั้น” นางลงมานอนข้างเขา เขาไม่ปล่อยให้นางลงมานอนด้านข้าง

“นอนบนตัวข้า เจ้าจะได้รู้ว่าข้าจะไม่ไปไหน” เขาจึงหลับตาลงนางจึงนอนบนอกแกร่งของเขา นางหลับตาลง

พอเขาหลับสนิทลมหายใจสม่ำเสมอจึงลืมตามองเขา ยังหวั่นวิตกกับความฝัน ถ้าเขาไม่อยู่ตรงหน้าและหายไปตลอดกาลแล้วตนจะอยู่ได้อย่างไร


นิยายฟรี ขอเม้นมากว่า 10 เม้นแล้วจะมาต่อให้นะ

1 เม้น 1 กำลังใจ

ความคิดเห็น