ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 7 ความเจ็บปวดที่ต้องเจอ...

ชื่อตอน : ตอนที่ 7 ความเจ็บปวดที่ต้องเจอ...

คำค้น : กรงขัง..รักชายา

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ธ.ค. 2561 08:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 7 ความเจ็บปวดที่ต้องเจอ...
แบบอักษร

ตอนที่ 7

กรงขัง..รักชายา


คำคืนที่เดียวดาย..


มู่หลานเชียนนั่งมองท้องฟ้าที่มีดวงดาว


ส่องแสงสว่างไสวบนท้องฟ้ายามมืดที่สวยงาม


พอนางก้มลงมามองที่แขนของนางที่มีบาทแผล

ก็ทำให้นางรู้เจ็บแปลบขึ้นมาที่หัวใจอย่างมาก


"ข้าจะทำอย่างไรถึงจะทำให้องค์ชายรู้

"ว่าความรักที่ข้ามีให้พระองค์นั้นมาจากใจจริงของข้า...


มู่หลานเชียนพูดออกมาคนเดียว


และยืนมองดวงดาวในคำคืนที่หนาวเหน็บ

ในตำหนักของนางคนเดียวอย่างเดียวดาย



ด้านตำหนักจันทา


องค์ชายจือหรานกำลังนั่งดื่มสุรากับนางรำที่รำสวยงามอ่อนช้อย 

อย่างเพลิดเพลินใจ...สนุกสนานเติมไปด้วยเสียงดนตรีและนางรำอีกมากมายที่คอยเต้นให้ความสำราญใจแค่องค์ชายจือหราน


"องค์ชายพรุ่งนี้เช้า..


"องค์รัชทายาททรงจัดงานแข่งขี่ม้า..

"ทรงเชิญองค์ชายกับพระชายาไปด้วย...


"องค์ชายจะทรงเสด็จไปหรือไม่พระย่ะค่ะ


องค์รักษ์คนสนิทอย่างต้าถานทูลรายงานพร้อมกับทูลถามองค์ชายจือหรานไปด้วย


"องค์รัชทายาทเชิญข้าไปทั้งที...

"ข้าจะปฏิเสธได้อย่างไร...


"หลี่ซื่อผิงเป็นคนลงแข่งขี่ม้าในครั้งนี้ด้วยใช่มั้ย..


"พระย่ะค่ะองค์ชาย...


"ดีมันต้องมีอะไรที่ตื่นเต้นหน่อย...


"ตอนเช้าไปบอกหวางเฟย..

"ว่าให้เตรียมตัวข้าจะพานางไปด้วย..

"ทราบพระย่ะค่ะ...

องค์รักษ์คนสนิทรับคำสั่ง

แล้วเดินออกไปจากตำหนักจันทา



"พวกเจ้าออกไปให้หมด...

องค์ชายจือหรานพูดสั่งออกมา

ให้เหล่านางรำออกไป

เพราะเขาไม่มีอารมณ์จะดูหรือฟังเสียงดนตรีแล้ว


"พวกข้าน้อยทูลลาเพคะ...

เหล่านางรำต่างรีบเดินออกไปจากตำหนักจันทาทันที



ในตำหนักใหญ่ก็วางเปล่าเหมือนทุกครั้งที่มันควรจะเป็นมาตั้งแต่เดิมแล้ว


องค์ชายจือหรานยืนมองดวงดาวที่ท้องฟ้ายามมืดด้วยสายตาเรียบเฉย...


ตั้งแต่ที่เขาจำความได้จนโตเป็นชายหมุ่นเต็มตัว

เขาก็อยู่คนเดียวที่ตำหนักมาอย่างเดียวดาย

ความเหงาและความอ้างว้างมันอยู่กับเขามานานและตลอดเวลา...


เขาเคยชินกับการที่ต้องอยู่ตัวคนเดียว

และก็ไม่มีใครมาช่วยเต็มเติมความสุขที่แท้จริงให้เขาได้ เพราะหญิงสาวที่เขารักได้จากไปนานแล้ว

องค์ชายจือหรานยืนมองดวงดาวอยู่สักพักแล้วเขาก็เดินเข้าไปนอน....



เช้าวันใหม่....


มู่หลานเชียนลงไปที่ห้องเครื่องด้วยตัวเอง

และนางก็เป็นคนทำอาหารขึ้นมาทั้งหมด


แล้วก็บอกกับเหล่านางกำนัลว่าอย่าทูลต่อองค์ชายว่านางเป็นคนทำ...


ตำหนักจันทา...


อาหารมากมายมือเช้าเรียงรายเติมโตะเป็นอาหารขององค์ชายจือหรานในเช้านี้...


องค์ชายจือหรานตักอาหารที่โตะขึ้นมาชิมดูหนึ่งคำ...


รสชาติที่ได้ชิมครั้งแรกอร่อยมาก..


เหล่านางกำนัลคอยลุ้นอย่างใจหายว่าองค์ชายจือหรานจะทรงตรัสถามหาคนที่ทำอาหารเช้านี้ว่าเป็นใครหรือไม่


แต่องค์ชายจือหรานไม่ได้พูดหรือถามอะไร

เขานั่งทานอาหารคนเดียวอย่างอร่อยกว่าทุกวันที่เขาได้ทานอาหาร...


ผ่านไปสักพักองค์ชายจือหรานก็ทานอาหารเสร็จ


"วันนี้อาหารรสดีมาก...


"ให้ห้องเครื่องเตรียมอาหารรสแบบนี้ทุกเช้า


"เช้านี้ข้าจะให้รางวัลพวกเจ้าทุกคนที่ห้องเครื่อง

องค์ชายจือหรานพูดออกมา

"ขอบพระทัยองค์ชายเพคะ.../


หัวหน้าห้องเครื่องพูดออกมาด้วยความดีใจ



ด้านมู่หลานเชียนที่นั่งทานอาหารเช้าคนเดียว

นางทานอาหารเช้าไปได้ไม่นาน


องค์รักษ์คนสนิทองค์ชายจือหรานก็ขอเข้าเฝ้า



"ถวายบังคมพระชายาพระย่ะค่ะ...


"เจ้ามีอะไรถึงมาที่ตำหนักของข้าแต่เช้าล่ะ

มู่หลานเชียนนางพูดถามออกมา


"ทูลพระชายาองค์ชายมีรับสั่งให้พระชายาเตรียมตัว

"องค์ชายจะทรงพาพระชายาไปงานแข่งขี่ม้า

"ที่องค์รัชทายาททรงจัดขึ้นวันนี้ตอนเช้าพระย่ะค่ะ...

"การแข่งขี่ม้าย่างนั้นเหรอ...

มู่หลานเชียนพูดออกมาเบาๆ


"ได้ข้าจะเตรียมตัว...


"เจ้ากลับไปทูลต่อองค์ชายว่าข้าทราบแล้ว..


"ข้าน้อยทูลลาพระย่ะค่ะ....


องค์รักษ์คนสนิทองค์ชายจือหรานเดินออกไป



มู่หลานเชียนนางก็เตรียมตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าอาภรณ์...ไม่นานก็เสร็จ




ผ่านไปสักพักทั้งสองคนก็มานั่งที่รถม้า...


มู่หลานเชียนนางนั่งนิ่งๆในรถม้าไม่ได้พูดจาอะไรกับองค์ชายจือหราน

เพราะว่าองค์ชายจือหรานก็นั่งนิ่งๆไม่ได้พูดจากับนางเช่นกัน

บรรยากาศในรถม้าจึ่งมีแต่ความเงียบและความอืดอัดมาก...



ไม่นางรถม้าขององค์ชายจือหรานที่นั่งมาพร้อมกับมู่หลานเชียนก็มาถึงที่จัดงานแข่งขี่ม้าวันนี้



รถม้าหยุดนิ่งองค์ชายจือหรานเลยหันมามองหน้ามู่หลานเชียน


พร้อมกับยิ้มอย่างอ่อนโยนให้..


แต่ข้างในขององค์ชายจือหรานกำลังจะยิ้มเยาะเย้ยมู่หลานเชียนอยู่..


มู่หลานเชียนเองก็แปลกใจในรอยยิ้มขององค์ชายจือหราน...


องค์ชายจือหรานเดินลงจากรถม้าตามด้วยมู่หลานเชียน

องค์ชายจือหรานยืนรอรับมู่หลานเชียนแสดงเป็นสามีที่รักใคร่ภรรยาอีกนัก


และทั้งสองคนที่เดินเข้าไปที่พำนักของการแข่งขี่ม้าที่มีองค์รัชทายาททรงนั่งอยู่พร้อมกับพระชายาองค์รัชทายาทที่นั่งข้างด้วย

และตามด้วยเหล่าขุนนางและองค์ชายทั้งหลาย...


"ถวายพระพรองค์รัชทายาทพระย่ะค่ะ/เพคะ

ทั้งองค์ชายจือหรานและมู่หลานเชียนคำนับองค์รัชทายาทพร้อมกับตามมารยาท


"ลุกขึ้นเถอะไม่ต้องมากพิธี..


"องค์ชายจือหรานเจ้ามาช้านะวันนี้..

"การแข่งขี่ม้าเริ่นขึ้นตั้งหลายคู่แล้ว

"เจ้าอดดูคู่ที่เก่งไปหลายคู่แล้วนะ


"หม่อนชั้นขอประทานอภัยด้วยพระย่ะค่ะ


"ไม่ต้อง "ไม่ต้อง...


"อีกเดี๋ยวจะเป็นการแข่งขี่ม้าของแม่ทัพหลี่นะ


"องค์ชายจือหรานเจ้าจะลงแข่งกับแม่ทัพหรือไม่..

องค์รัชทายาททรงพูดถาม


"หม่อนชั้นน่าจะไม่เก่งเท่าแม่ทัพหลี่พระย่ะคะ

องค์ชายจือหรานพูดออกมาอย่างถอมตัว..


"องค์ชายจือหรานเจ้าอย่าถอมตัวเลย

"เจ้าเป็นถึงแม่ทัพที่ออกคึกมาตั้งหลายคึก

"เสด็จพ่อยังชมเจ้าว่าเก่งมากเลย

"เจ้าช่วยแข่งขี่ม้าให้ข้าดูสักหน่อยได้หรือไม่

องค์รัชทายาททรงพูดออกมาอีก


"หม่อนชั้นจะลองดูพระระย่ะค่ะ...

"ดีๆ...!!!


"เตรียมม้าให้องค์ชายจือหรานเดี๋ยวนี้...

"พระย่ะค่ะองค์รัชทายาท...

ทหารองค์รักษ์วังหลวงรีบทำตามที่องค์รัชทายาททรงสั่งทันที


"พระชายามู่หลานเจ้าคิดว่าใครจะชนะ..

"ระหว่างองค์ชายจือหรานกับแม่ทัพหลี่

ชายาองค์รัชทายาทพูดถามออกมา


"หม่อนชั้นไม่รู้เพคะ


มู่หลานเชียนนางตอบออกมาอย่างนิ่มนวล


องค์ชายจือหรานได้ยินที่พระชายาองค์รัชทายาทพูดถามมู่หลานเชียนว่าใครจะชนะในการแข่งขี่ม้าของเขากับหลี่ชื่อผิง..

มู่หลานเชียนก็ตอบกลับไปนิ่มนวลว่าไม่รู้


องค์ชายจือหรานก็นิ่งไปแล้วเดินไปที่ม้าที่องค์รักษ์วังหลวงเตรียมเอาไว้ให้..


มู่หลานเชียนนางไปนั่งรอดูการแข่งม้าอย่างในเต้น...



การแข่งขี่ม้าได้เริ่มขึ้นแล้ว...


หลี่ซื่อผิงมองมาที่องค์ชายจือหรานอย่างสงสัยเพราะว่าเขาพึ่งรู้ว่าองค์ชายจือหรานเป็นคู่แข่งขี่ม้ากับเขา...


"ท่านคิดจะทำอะไร..

หลี่ซื่อผิงพูดถามองค์ชายจือหรานออกมาเมื่อทั้งสองนั่งอยู่บนหลังม้าคนละตัวพร้อมที่จะแข่งกัน


"ข้าแค่จะแข่งขี่ม้ากับเจ้าก็เท่านั้น..

องค์ชายจือหรานพูดตอบกลับมา...


"แต่ข้าต้องชนะเจ้านะแม่ทัพหลี่...


"เพราะเชียนเชียนนางต้องการให้ข้าชนะเจ้า

องค์ชายจือหรานพูดออกมาโดยรอยยิ้มร้ายนิดๆ...


แม่ทัพหลี่ซื่อผิงกำลังจะพูดกลับแต่เสียงส่งสัญญาณการแข่งขันขี่ม้าก็ดังขึ้นก็..


"ย่ะ...ย่ะ...ย้ะ...


ม้าขององค์ชายจือหรานวิ่งออกตัวไปก่อนแม่ทัพหลี่ชือผิง


การแข่งขี่ม้าของทั้งสองคนต่างแข่งขันกันอย่างดุเดือด

องค์รัชทายาทและเหล่าขุนนางเหล่าทหารต่างมองกันอย่างลุ้นๆว่าใครจะชนะ...


มู่หลานเชียนเองนางก็ลุ้นอย่างหวั่นๆว่าใครจะชนะ..


ยิ่งม้าของทั้งสองคนใกล้เข้าเส้นชัยมากเท่าไร

คนที่มองดูต่างลุ้นกันอย่างมาก..


แต่อยู่ดีๆม้าของแม่ทัพหลี่ก็เกิดอาการหงุดหงิดแล้วก็สะบัดแม่ทัพหลี่ตกลงจากหลังม้า

ก่อนถึงเส้นชัยแค่หน่อยเดียว..

และม้าขององค์ชายจือหรานก็วิ่งเข้าเส้นชัยไปอย่างสวยงาม...


แม่ทัพหลี่มองอย่างเจ็บใจและเจ็บปวด...แล้วลุกขึ้นมา


"เยี่ยมๆๆๆ...!!!!


ทุกคนต่างสางเสียงพูดกันเสียงดัง...


องค์ชายจือหรานมองมาที่มู่หลานเชียน

ด้วยสายตาเย้ยหยัน...พร้อมกับรอยยิ้มร้ายๆ

เหมือนจะสือว่ามีอะไรที่ทำให้การแข่งม้าในครั้งนี้ที่ทำให้หลี่ชือผิงแพ้เขา..


ด้านหลี่ชือผิงที่ลุกขึ้นมา

แล้วเขาเดินเข้าไปหาม้าของเขา

ด้วยความสงสัยว่าทำไมม้าของเขาถึงมีอาการหงุดหงิดถึงกับสะบัดเขาตกลงมา


หลี่ซื่อผิงเดินมาถึงที่ม้าของเขา

เขาก็เห็นสังเกตเข็มเล็กๆอันหนึ่งปักอยู่ที่ด้านหลังของม้าเขา


หลี่ซื่อผิงรู้ทันทีว่าเป็นฝีมือของใคร...


หลี่ชือผิงดึงเข็มเล็กๆนั้นออกจากด้านหลังของม้า

แล้วมองไปที่องค์ชายจือหรานด้วยสายตาที่เติมไปด้วยความสับสน และปวดใจ


องค์ชายจือหรานก็มองมาที่หลี่ซื่อผิงพอดี

สายตาขององค์ชายจือหรานเติมไปด้วยความเย้ยหยันเกลียดชังหลี่ชือผิงมาก













ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว