ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) ช่วยเม้นติชมเพื่อการปรับปรุงด้วยนะ ทุกคอมเม้นต์คือกำลังใจให้ไรท์เขียนต่อ ถ้าชอบเรื่องนี้หรืองานของไรท์ก็กด👍 กด 🌟 ให้กับนักเขียนไส้แห้งคนนี้ด้วยนะ 💕

Ep. 5 : การหาเบอร์โทรอย่างลงทุน

ชื่อตอน : Ep. 5 : การหาเบอร์โทรอย่างลงทุน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 17 พ.ย. 2561 17:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep. 5 : การหาเบอร์โทรอย่างลงทุน
แบบอักษร

คฤหาสน์หลังโต 

ผมนั่งกระดิกเท้าสูบบุหรี่บนโซฟาอย่างสบายใจก่อนจะเห็นพี่ชายตัวเองเดินเข้ามา 

"แหมเฮีย กว่าจะโผล่หน้ากลับมาบ้านได้ต้องให้โทรตามว่ะ" 

"เอามามวนดิ้" เฮียแบมือขอ ผมเลยโยนซองบุหรี่พร้อมไฟแช็คให้มันไปสูบตามใจอยาก 

"เปลืองของน้องว่ะ" เฮียรีบพ่นควันออกมาด้วยสีหน้าเบื่อหน่ายก่อนจะอ้าปากพูด 

"อย่ามางก แล้วนี่ป๊าม๊าอยู่ไหนกูหิวแล้ว" 

"อยู่ข้างบนอ่ะ มานั่งก่อนมา" 

"ผู้หญิงนี่แต่งตัวนานจริงๆ" เฮียบ่นงุบงิบแล้วหย่อนก้นนั่งข้างผม 

"เฮียเกียร์คร้าบ" 

" มึงจะเอาอะไร" เฮียถามอย่างรู้ทันเมื่อผมเรียกมันเสียงหวานแล้วนวดแขนให้ 

"น้องอยากได้โทรศัพท์ใหม่" 

"แล้วทำไมไม่ขอป๊า" 

"ขอแล้วแต่ป๊าไม่ให้ บอกว่าถ้าอยากได้ให้มาขอเฮีย" 

"งานงอกอีกละกู" 

"เนี่ยเครื่องนี้ก็ใช้มาจะ8เดือนแล้ว เก่าแล้วเนี่ย" ผมยืนโทรศัพท์วีโว่วี9สีน้ำเงินเงาขลับให้พี่ชายดู 

"มึงดูหน้ากูนะกราฟ" เฮียชี้หน้าตัวเองแล้วกรอกตามองบน 

"โห่เฮียยย น้องอยากได้XSเหมือนของเฮีย ซื้อให้น้องดิ" 

"เออก็ได้ เดี๋ยวซื้อให้วันนี้เลยเคป่ะ? แต่เครื่องเก่ามึงต้องให้กู"

"เฮียใจดีแปลกๆนะ แต่รักเฮียว่ะ" ผมยืดแขนไปกอดเฮียเกียร์ผู้ใจดี ถึงจะแปลกไปหน่อยแต่ก็ได้โทรศัพท์ใหม่แล้ววว

(เกียร์ : มึงคิดผิดแล้วไอ้กราฟ ที่มาขอเฮีย)


​วันต่อมา

ผมมาโรงเรียนด้วยอารมณ์ที่เบิกบานสุดๆ เพราะมีพี่ชายที่ใจดีเปย์ iPhone xs  ให้เมื่อวานนี้  แน่นอนว่าระหว่างทางที่ผมเดินเข้ามานั้น ผมแทบจะควงโทรศัพท์มาตลอดทาง จนคนที่หันมาเห็นต่างซุบซิบกันใหญ่

" เฮ้ยไอ้กราฟ เดี๋ยวนี้มีรสนิยมแบบนี้แล้วหรอวะ" 

" รสนิยมอะไรของมึงวะ" ผมขมวดคิ้วมุ่น เมื่อไอ้บาสเข้ามาถามด้วยสีหน้าโคตรจะกวนตีน 

" ก็นี่ไง" บาสส่งโทรศัพท์มาให้ผมดู ในนั้นเป็น Facebook ของผมซึ่งโพสต์ว่า 

" *อยากลองอัดบอลใส่ประตูหลังดูบ้าง มีผู้ชายคนไหนสนใจเป็นประตูหลังให้ผมอัดไหมครับ* เชี่ยไรเนี่ย!" ผมหันไปมองไอ้ตุ๊ดที่หันหลังมามอง ผมก่อนจะหลบสายตาไป

เมื่อเห็นโพสต์นี้ผมก็รู้ได้ทันทีว่าผมโดนดีเข้าแล้ว ถึงว่าทำไมไอ้เฮียเกียร์ถึงใจดีแปลกๆ ที่แท้ก็ไม่บริสุทธิ์ใจนี่เอง  ผมไม่รอช้ารีบต่อสาย หาพี่ชายของตัวเองอย่างรวดเร็ว 

"ฮัลโหลเฮีย" 

"(ว่าไงครับคุณกราฟิก)" 

" เฮียเอา Facebook ผมไปปั่นแบบนั้นได้ยังไง เดี๋ยวสาวผมก็หายหมดหรอก" 

"( สาวมึงกูล่อมาเป็นของกูหมดแล้วว่ะ ไปหาใหม่เอานะน้องรัก )" 

" แบบนี้ก็ได้หรอวะเฮีย นั่นมันของใช้ผมนะ " 

"( เอาน่า พี่น้องกันแบ่งๆกันใช้ก็ได้อย่างกนักเลย)" 

" มันใช้ร่วมกันได้ที่ไหนล่ะเฮีย" 

"( ไม่รู้ล่ะ แค่นี้นะเฮียยุ่ง )" 

"เดี๋ยวเฮีย.. "

ติ๊ด

"..." กูไม่น่าอวยมึงเลยไอ้พี่เวร.. แต่ไม่เป็นไร ยังไงเราก็มีโทรศัพท์เครื่องใหม่อยู่ สาวคนไหนเห็น ก็ต้องอยากเข้าหาเป็นธรรมดา 

"เป็นไงครับเพื่อน" 

" โดนเฮียเกียร์ปั่นอ่ะดิ มึงก็ไปนั่งที่ได้แล้วไปบาส" 

" หงุดหงิดพี่แล้วมาลงที่เพื่อน ไปก็ได้วะ" ไอ้บาสบ่นไม่จริงจังนักแล้วเดินไปนั่งที่ของตัวเอง  

ไม่นานคนที่นั่งมองผมอยู่ตั้งแต่ที่ผมเดินเข้ามาในห้องก็ลุกมายืนหน้าโต๊ะผม 

"มึงมีปัญหาอะไรไอ้ตุ๊ด"

"เอ่อ.. กราฟ คือเรา.." 

"แล้วใครให้มึงเรียกชื่อกู?" 

"เราขอโทษครับ" มันก้มหน้าขอโทษแล้วเดินกลับไปนั่งที่ของมันเช่นเดิม

ตึ๊งตึ่งง

ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนของไลน์ดังขึ้น

π® : ขอบคุณสำหรับยาเมื่อวานนะครับ 

Gfic: เพ้อเจ้ออะไรของมึง 

π® : เรารู้ว่ามันเป็นของนาย ยังไงก็ขอบคุณนะ😜

ผมกระตุกยิ้มนิดหน่อยเมื่อมันส่งอิโมจิที่ผมไม่เคยเห็นจากใบหน้าของมัน


Yimkeng part.

กิจกรรมรับน้องของวันนี้ก็เป็นอะไรที่ปกติเหมือนที่ทุกคนเคยเห็นนั่นแหละ มีการมัดจุก สีป้ายหน้า เล่นเกม ทำโทษ มันไม่ใช่เรื่องยากเพราะผมเคยผ่านมาบ้างแล้วตอนม.4 แต่ที่ไม่ปกติก็คือ..

เที่ยงของวันนี้ผมไม่คิดว่าพี่เกียร์จะหน้าสลอนอยู่ที่คณะนิเทศจริงๆ รับน้องข้ามคณะก็ได้หรอวะ

"พี่มาอยู่นี่ได้ไงเนี่ย" ผมถามเมื่อเดินไปทิ้งกล่องข้าวที่เพิ่งกินหมดไปและเขาก็ยืนอยู่ข้างถังขยะพอดี ไม่มีที่ให้ยืนแล้วรึไง 

" บอกแล้วไง ว่าวันรับน้องมึงเจอกูแน่" 

" ลืมถามไปเลย เมื่อคืนคุยกับพ่อผมถูกคอไหมครับ" 

" แสบนักนะมึงอ่ะ แต่ก็ดี.. เสียงพ่อมึงน่ารักดี" 

"คิก.. ผมอัดเสียงไว้แล้วนะ" ผมแกล้งชูโทรศัพท์แล้วกระดิกไปมา 

"ไอ้เก่ง กูไม่เล่น" 

"ล้อเล่นครับ" ผมฉีกยิ้มให้คนหน้าเหวอตามคอนเซปยิ้มเก่งของผมเช่นเคย

Rrrrrrrr~ 

"แปปนึงนะ" พี่เกียร์ขอตัวออกไปรับโทรศัพท์ไม่ไกลนัก  สีหน้าเขาดูไม่ค่อยสู้ดีและเขาพูดได้แค่สองสามคำก่อนจะมองหน้าจอที่มืดสนิทแล้วเขวี้ยงโทรศัพท์เครื่องนั้นใส่กำแพงแรงๆอย่างหัวเสีย 

ไม่ต้องบอกก็คงรู้ว่ามันแตกละเอียดแค่ไหน

"ยิ้มเก่ง" 

"ว่าไงครับ" ผมมองคนที่เดินกลับมา ซึ่งยังคงมีสีหน้าหงุดหงิดอย่างชัดเจน 

" ขอยืมโทรศัพท์หน่อยดิ ของกูมันแบตหมด" 

" แบตหมดก็ปาทิ้ง รวยมากว่างั้น" 

" ไม่นะ ก็แค่ไม่เคยใช้เงินในกระเป๋าหมด" 

"..." ผมเบะปากแล้วส่งโทรศัพท์ให้คนอวดรวย เขารับไปก่อนจะกดโทรหาใครบางคน 

" อ้าวปี 1 ทุกคน มารวมตัวกันทางนี้" ไม่ทันไรพี่ฟิล์มรุ่นพี่ของเราก็เรียกรวมตัวปี1ซะแล้ว 

" ไปรวมก่อนก็ได้ ใช้เสร็จเดี๋ยวเอาไปให้" 

" อย่านานล่ะ เดี๋ยวเงินหมด" 

" ขี้งกนะเราอ่ะ" 

"เออ ไปแล้ว" ผมโบกมือแล้วรีบวิ่งไปรวมกับเพื่อนๆทันทีโดยที่ผมไม่รู้ตัวเลยว่าผมได้ทิ้งโทรศัพท์ไว้กับเจ้าเสือเจ้าเล่ห์


Gear part.

เมื่อเจ้าของโทรศัพท์ไปแล้วผมก็ยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์แล้วเปิดกล้องถ่ายรูปตัวเองไว้ทันที  

ว่าจะเปิดเข้าไปดูรูปมันสักหน่อยแต่มันก็ตั้งรหัสแอพเอาไว้ซะนี่ อย่างกับรู้ทัน

เมื่อหมดประโยชน์ผมก็ล้วงโทรศัพท์จากในกระเป๋ากางเกงขึ้นมาเมมเบอร์ของยิ้มเก่งที่ผมยิงเข้าเครื่องตัวเองเมื่อกี้ไป

งงหรอครับ? 

อย่างงไปเลยครับ โทรศัพท์ที่ผมปาไปเมื่อกี้คือโทรศัพท์ของไอ้กราฟที่ผมต่อรองกับมันมาเมื่อวาน และผมก็ไม่ได้คุยโทรศัพท์กับใครตั้งแต่แรกแล้ว..


ความคิดเห็น