email-icon facebook-icon Twitter-icon

"คุณจะฝืนอะไรก็ได้แต่คุณฝืนโชคชะตาตัวเองไม่ได้" ขอบคุณที่หลงเข้ามาอ่านนิยายเรื่องนี้ ทุกความคิดคิดเห็นคือเเรงผลักดัน เม้นเป็นกำลังใจและกดถูกใจให้ไรท์กันด้วยนะคะ ^^

ตอนที่ 27 อยากเป็นนักอวกาศ (รีไรท์)

ชื่อตอน : ตอนที่ 27 อยากเป็นนักอวกาศ (รีไรท์)

คำค้น : คิณ,อคิราห์,จันทร์เจ้า,พิมพิลาไล,รัก,ผัว,เมีย,หื่น,แกล้ง,จน,รวย,หล่อ,มาเฟีย

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.6k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ธ.ค. 2562 23:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 27 อยากเป็นนักอวกาศ (รีไรท์)
แบบอักษร

ตอนที่ 27   

อยากเป็นนักอวกาศ 

 

15.35 น. 

หลังจากที่ถูกคนร่างสูงรังแกจนพอใจ เขาก็ยอมปล่อยฉันออกมาจากห้องน้ำ 

ส่วนตัวเขาก็บอกไว้ว่าจะไปสั่งงานลูกน้องและสั่งอาหารมากินด้วยกันหลังจากนั้นก็เดินลงไปยังชั้นล่าง 

ฉันเอามือกุมท้องน้อยไว้ พลางค่อย ๆ เดินมานั่งบนเตียงกว้างที่ตอนนี้ยับยู่ยี่เพราะบทรักโชกโชนตลอดทั้งคืน  

ไม่สิยันบ่ายเลยต่างหาก... รู้สึกปวดๆแสบ ๆ ตรงส่วนนั้นของผู้หญิงมาก ๆ เลย แถมยังปวดท้องด้วย 

ไม่รู้ว่าตอนนี้ฉันปวดท้องเพราะอะไรบ้าง หิวข้าว โรคกระเพาะ หรืออาจจะเป็นเพราะ...เอ่อการมีเพศสัมพันธ์เป็นเวลานาน  

แล้วที่สำคัญเขายังปล่อยในตลอดฉันก็กังวลอยู่เหมือนกันว่าจะท้อง 

ยาคุมก็ไม่ได้ซื้อไว้ซะด้วยเดี๋ยวคงต้องขอให้เขาพาไปซื้อ ฉันแค่ไม่อยากพลาดท้องในเวลาที่ไม่พร้อมแบบนี้ 

ฉันกำลังเรียนอยู่ ถ้าเกิดท้องขึ้นมาจริง ๆ ฉันคงทำให้ครอบครัวต้องผิดหวังมาก แต่ฉันก็ห้ามเขาไม่ได้อยู่ดี เขาน่ะมันคนหื่นกาม เท่าไหร่ก็ไม่รู้จักพอ คราวที่แล้วซื้อถุงยางมาเยอะแยะก็ไม่รู้จักใช้ 

ฉันอยากจะบ่นนะ แต่รู้ว่าพูดไปก็เท่านั้นเขาเคยฟังที่ไหน แอบนินทาคนร่างสูงได้ไม่นานเขาก็ผลักประตูเขามาพอดี 

“เจ้า อาหารมาแล้วไปกินข้าวกัน” 

อ่า สังเกตว่าสรรพนามที่เขาใช้เรียกฉันเปลี่ยนไป แต่เรียกแบบนี้ก็ดูแปลก ๆ ไปอีกแบบอะเนอะเหมือนรู้สึกว่าความสัมพันธ์ของเรามัน...ลึกซึ้งขึ้น รึเปล่านะ 

“กินข้างบนได้มั้ยอ่า” 

ฉันส่งสายตาอ้อน ๆ กลับไป ถ้าให้เดินไปข้างล่างคงไม่ไหวจริง ๆ จะก้าวแต่ละทีนี่คือปวดไปหมด เลยจำเป็นต้องขอร้องเขาแบบนั้น คนร่างสูงเลิกคิ้วขึ้นแล้วถามกลับมา 

“เป็นอะไร?” 

เขาเดินเข้ามานั่งข้าง ๆ ถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง จะบอกเขาว่าไงดีอะจะบอกว่าเจ็บตรงนั้นมันก็เขิน ๆ อาย ๆ 

“ปวดท้องน่ะ...สงสัยโรคกระเพาะ” 

ฉันตอบกลับไปเสียงเบา ก่อนที่จะได้รับความอบอุ่นจากมือใหญ่ของร่างสูงมากุมท้องไว้ 

“เจ็บตรงไหน” 

เขาถาม พลางกดไปทั่วท้อง แล้วฉันก็เผลอร้องออกมาเมื่อมือหนากดลงตรงท้องน้อยเบา ๆ มันเจ็บไงแค่กดนิดเดียวก็จุกแล้ว 

“อะ...โอ้ย” 

ฉันรีบดึงมือเขาออก หันไปเบ้หน้าใส่คนร่างสูงทันที กดลงมาได้จะเเกล้งกันรึเปล่าเนี่ย 

“ปวดตรงนั้นใช่มั้ย..ไม่ใช่โรคกระเพาะหรอก” 

เขาเอ่ยออกมายิ้ม ๆ หยัดตัวลุกขึ้นก่อนจะช้อนตัวฉันขึ้นมาไว้ในอ้อมกอด ฉันรีบคว้าลำคอแกร่งไว้ทันที 

จะอุ้มก็ไม่บอกกันก่อน ใจหายใจคว่ำหมด 

“อุ้มทำไม...” 

เงยหน้ามองเขา และได้รับรอยยิ้มกลับมาอีกเช่นเคย รู้สึกว่าร่างสูงจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษนะ ยิ้มเอา ๆ ไม่หวงรอยยิ้มเหมือนแต่ก่อนแล้ว 

“รับผิดชอบไง ที่ทำให้เมียเจ็บ” 

เขาก้มลงมาเอ่ยชิดข้างหูฉันเบา ๆ ก่อนจะผละออกไปแล้วพาฉันเดินลงไปยังชั้นล่าง  อ่า ทำตัวไม่ถูกเลย 

ร่างสูงวางฉันลงตรงเก้าอี้ บนโต๊ะเต็มไปด้วยอาหารไม่รู้กี่อย่าง เขาจะขุนฉันให้อ้วนใช่มั้ยเนี่ย 

“กินเยอะ ๆ รู้สึกว่าผอมลง” 

ร่างสูงพูดขึ้นก่อนจะหั่นสเต๊กในจานของตัวเองแล้วยื่นมาวางไว้ตรงหน้าฉัน 

ตึกตัก ตึกตัก 

เสียงหัวใจเต้นผิดจังหวะอีกแล้ว งื้ออ ทำไมใส่ใจ 

“อื้ม...” 

ตอบรับเขาเสร็จก็จิ้มเสต็กในจานส่งเข้าปาก ตาก็เหลือบมองเขาที่ตั้งหน้าตั้งตากินอาหารเป็นพัก ๆ ฉันแค่กำลังหาโอกาสขอเขาซื้อยาคุมน่ะ ครั้งนี้ถ้าไม่ได้กินคงจะไม่ปลอดภัย 

“พี่คิณ” 

ร่างสูงเงยหน้าขึ้นมามอง ฉันเลยเริ่มพูดต่อ 

“คือว่า...เดี๋ยวพาไปซื้อยาคุมได้มั้ย” 

พอพูดจบประโยคร่างสูงก็ขมวดคิ้วมุ่น 

“ยาคุมอะไร” 

“ก็ยาคุมไง คุมกำเนิดอะ” 

คนบ้า ไ่ม่รู้จักรึไงถามมาไงว่าคุมอะไรตัวเองทำอะไรไว้ไม่จำ! 

“ไม่ให้กิน” 

และเขาก็ตอบปฏิเสธกลับมาทันทีที่ฉันอธิบายจบ ฉันเลิกคิ้วขึ้นอย่างตั้งคำถามทำไมต้องไม่ให้กินด้วย 

“เจ้าไม่อยากท้องนะพี่คิณ” 

“กินยาแบบนั้นมันอันตราย เดี๋ยวให้หมอมาฉีดยาคุมให้” 

พอเขาพูดออกมาแบบนั้น ฉันเลยใจเย็นลงที่แท้ก็เตรียมไว้แล้วนี่เอง 

“อ่างั้นก็ได้” 

ตอบรับเขาไปอย่างว่าง่าย ฉันก็ไม่อยากกินยาเหมือนกันนั่นเเหละ ก็รู้ว่ากินยาคุมฉุกเฉินมันไม่ดีต่อตัวเอง 

“ต่อไปจะได้ไม่ต้องกังวล” 

ร่างสูงเอ่ยขึ้น พอหันไปสบตาก็ได้รับสายตาแปลก ๆ กลับมา 

“คนหื่น..ชิส์” 

ฉันยู่หน้าใส่เขาเมื่อเเปลความหมายจากสายตานั้นออก อยู่กับเขานาน ๆ มันเลยทำให้ฉันเริ่มรู้แล้วว่าสายตาแบบนั้นของเขามันหมายความว่าไง 

สายตาคนหื่นกามไงล่ะ 

เราสองคนหันไปทานอาหารต่อ ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้งแต่แปลกที่ฉันไม่รู้สึกว่าบรรยากาศมันอึดอัดเลย กลับรู้สึกมีความสุข...อ่าคุณเคยได้ยินมั้ยล่ะว่า การที่เราอยู่กับใครเงียบ ๆ โดยที่ไม่รู้สึกอึดอัดเลยมันเป็นสิ่งที่หาได้ยากนะ  

การที่ไม่ต้องพยายามหาเรื่องมาพูดคุยไม่ต้องปรุงแต่งตัวเองให้เป็นอย่างที่เขาชอบ แค่เราเป็นเราแค่นั้นก็พอ 

 

 

 

18.25 น 

“อาทิตย์หน้าไปเที่ยวมั้ย” 

ร่างสูงถามขึ้นขณะที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออะไรสักอย่างในมืออยู่ เที่ยวงั้นเหรอ 

“ไปไหนอะ” 

ฉันถามกลับไปอย่างฉงน เดาทางเขาไม่ออกเพราะจู่ ๆ ก็ชวนไปเที่ยว 

“ไปไหนก็ได้” 

“อ้าว...” 

เอ๋อเลยอะดิฉัน ชวนไปเที่ยวแต่พอถาม เขากลับตอบว่าไปไหนก็ได้เนี่ยนะ จะอินดี้ไปละพี่ 

“เลือกเลย ไปได้หมด” 

แล้วฉันก็กระจ่าง ที่แท้จะให้ฉันเลือกนี่เอง 

“ถ้าให้เลือกเจ้าอยากไปทะเล” 

ร่างสูงวางหนังสือลงทันที แล้วหันมามองหน้าฉันนิ่ง ๆ อาจจะเพราะว่าทะเลสำหรับเรามันไม่ค่อยจะมีความทรงจำที่ดีเท่าไหร่ คนร่างสูงถึงได้ทำหน้าเครียดแบบนี้ ดูสิคิ้วผูกกันเป็นโบว์แล้ว 

“ไปทำให้มันเป็นความทรงจำที่ดีไง” 

พอฉันตอบไปแบบนั้น ร่างสูงก็ดูผ่อนคลายลง 

“เหตุผลฟังขึ้น รอดตัวไป” 

เขาทำหน้าโหดใส่ ก่อนจะหยิบหนังสือมาอ่านต่อ ขยันจริง ๆ นะพ่ออัจฉริยะ ตำราภาษาอังกฤษเล่มหนาในมือเขาน่ะฉันเห็นอ่านมาหลายชั่วโมงแล้วแหละ ถ้าฉันอ่านนะป่านนี้หนังสือคงส่งฉันเข้านอนไปแล้ว 

หลับคาหนังสืออะทุกคน 

“พี่คิณ หนังสือไรอะ” 

ฉันเขยิบตัวเข้าไปใกล้ร่างสูงก่อนจะชะโงกหน้าไปดู มันจะน่าสนใจเท่าไหร่กัน 

“หนังสืออวกาศ...สนุกมาก” 

ตอบกลับมาเสียงจริงจัง แต่ฉันนี่กลั้นขำไม่ได้แล้ว เขาดูชอบมากอะ 

“หัวเราะ?” 

พอเขาเห็นว่าฉันขำ ก็ทำหน้าตึงทันที เอาจริงฉันคิดว่ามันเป็นตำราอะไรที่แบบเป็นทางการ ๆ ไง ไม่คิดว่ามันจะเป็นหนังสืออวกาศ 

“ชอบแบบนี้เหรอ” 

ฉันพยายามกลั้นขำ เพราะคนร่างสูงเริ่มทำหน้าจริงจังสงสัยเขาจะชอบจริง ๆ 

“อืม...ตอนเด็ก ๆ อยากเป็นนักอวกาศ” 

“แล้วไหงมาเป็นมาเฟียได้ล่ะ” 

ฉันยิ้มล้อเลียนเขาไป และก็ได้รู้ว่าตัวเองคงพูดอะไรผิดไปเมื่อนัยน์ตาของเขาจู่ ๆ มันก็เศร้าลง 

“ขอโทษ...ถ้าเจ้าพูดอะไรผิดไป” 

ฉันหุบยิ้มลงทันที เห็นสายตาเศร้า ๆ ของเขาแบบนี้ฉันไม่ชอบเลย 

“เป็นห่วง?” 

เขาเชยคางฉันให้เงยขึ้นมาสบตา ก่อนจะยิ้มมุมปากน้อย ๆ เปลี่ยนอารมณ์เร็วจริงนะ 

“ก็...อืม” 

ตอนแรกจะปฏิเสธ แต่ก็ไม่เห็นประโยชน์อะไรที่ต้องโกหกเขา ห่วงก็บอกว่าห่วงนี่แหละ 

“เด็กดื้อ...ไว้ถ้าอะไรมันคลี่คลายกว่านี้ฉันจะเล่าทุกอย่างให้ฟัง” 

มือหนาเอื้อมมาลูบหัวฉันเบา ๆ ก่อนที่เขาพิงหัวลงมาที่ไหล่ฉัน สงสัยเรื่องนี้จะเซ้นซิทีฟจริง ๆ คนโหดหงอยไปเลย 

ปากแกนี่นะจันทร์เจ้า! ฉันด่าตัวเองในใจแต่จะทำไงให้เขาเลิกคิดเรื่องนั้นดีนะ 

หรือว่าจะเล่าอะไรให้เขาฟังดี 

“พี่คิณ...” 

“หืม” 

ตอบรับกลับมาเบา ๆ มือหนาก็เอื้อมมาจับมือฉันเล่น 

“อยากฟังอะไรสนุก ๆ ป่ะ” 

“อืม...เล่าสิ” 

“เจ้าจะเล่าเรื่องขุนช้างขุนแผนให้ฟัง” 

แล้วฉันก็เริ่มต้นเล่าเรื่องราวของขุนช้างขุนแผนให้ร่างสูงฟัง  เสียงวิพากย์วิจารณ์ดังออกมาเป็นระยะ ๆ เมื่อเขาไม่เข้าใจในการกระทำของตัวละครแต่ละตัวในเรื่อง ถ้าใครที่เคยอ่านวรรณคดีเรื่องนี้ทุกคนจะรู้ดีว่าบางฉากมันก็โหดร้ายมาก 

เช่นตอนนางวันทองต้องถูกประหารเพราะถูกเข้าใจผิดว่าเป็นหญิงสองใจ นางอึกอักต่อหน้าพระพันวษาเมื่อครั้งที่พระองค์ทรงตรัสถามว่านางจะเลือกอยู่กับใครระหว่างขุนช้างหรือขุนแผน นางวันทองตอนนั้นไม่สามารถเลือกได้ อย่างว่าแหละความเจ็บปวดที่นางได้รับจากการกระทำของขุนแผนก็ไม่ใช่น้อย ๆ เลยแต่ใจนางก็ยังคงรักขุนแผนอยู่ ทว่านางแค่ลังเลไม่อยากจะกลับไปเจ็บอีกครั้ง ส่วนขุนช้างถึงนางจะไม่ได้รักใคร่ แต่ขุนช้างก็เป็นคนที่คอยช่วยเหลือนางไว้ตลอด และเพราะแบบนี้นางจึงอึก ๆ อัก ๆ ไม่ยอมตอบไปสักที 

พระพันวษาโกรธมากที่เห็นนางลังเลแบบนั้นจึงกล่าวว่านางเป็นหญิงสองใจและสั่งให้นำตัวไปประหารชีวิต 

เรื่องมันก็เป็นแบบนี้แต่นี่ก็ยังไม่จบนะยังมีต่อแต่ถ้าจะให้เล่าก็คงจะยาว... 

"ชื่อเธอมาจากเรื่องนี้งั้นเหรอ" 

คนร่างสูงที่ตอนนี้นอนหนุนตักฉันถามขึ้น 

"อืมใช่ ยายชอบเรื่องนี้มาก เลยตั้งชื่อให้" 

"แล้วเธอชอบชื่อนี้มั้ย" 

"อืม เจ้าชอบนะมันเป็นชื่อก่อนที่นางจะเปลี่ยนเป็นวันทองเพราะตอนนั้นนางป่วยหนักเลยต้องเปลี่ยนชื่อใหม่ ชื่อพิมพิลาไลเป็นชื่อเดิมก่อนที่จะเกิดเรื่องวุ่นวายทั้งหมด เจ้าเลยไม่ได้คิดมากอะไรและอีกอย่างมันก็เพราะดี" 

"อืม...วันหลังเล่าเรื่องอื่นอีกนะ" 

"สนุกอะดิ" 

ถามเขากลับพลางเอื้อมมือไปบีบจมูกโด่ง ๆ นั่นเบา ๆ เพราะความหมั่นเขี้ยว เขาเหมือนเด็กน้อยที่กระตือรือร้นตลอดเวลาเลย 

"อืม...เมียเล่าเลยสนุก" 

 

 

 

โปรดติดตาม... 

ตอนนี้มันก็จะมึน ๆ นะ 

ชื่อตอนก็โครตเด็กน้อย 

​แต่เชื่อเถอะสิ่งที่คุณไม่คาดคิดมันเกิดขึ้นจากตอนนี้ หึหึ (หัวเราะชั่วร้าย) 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว