email-icon

เรื่องนี้เป็นเร่องที่สองหลังของเราเองค่ะ ฝากทุกท่านอ่านและเป็นกำลังใจในงนเขียนถัดๆ ไปของเราด้วยนะคะ : ) Thank you for reading my novel.

SWEETY CHILD 33 : The journey go to the sea (REWRITE)

ชื่อตอน : SWEETY CHILD 33 : The journey go to the sea (REWRITE)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.2k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ก.ย. 2563 02:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
SWEETY CHILD 33 : The journey go to the sea (REWRITE)
แบบอักษร

 

 

SWEETY CHILD

 

 

 

 

 

 

วันแห่งความสบายที่ใครหลายๆ คนต่างถวิลหามาตลอดในช่วงฤดูการสอบที่ผ่านมานั่นก็คือวันปิดเทอม ช่วงปิดเทอมคงเป็นช่วงที่นักเรียนตั้งแต่ชั้นอนุบาลถึงเกรดสิบเอ็ดและมหา'ลัยที่ตอนนี้ฤดูการสอบไฟนอลเสร็จไปเรียบร้อยแล้ว ก็ต่างก็นึกถึงความสบายที่ได้หยุดพักจากการอ่านหนังสือที่หนักหน่วง และแน่นอนว่าหากมีคนสบายย่อมต้องมีคนลำบากอยู่ในขณะเดียวกัน อย่างเช่นโซมินในตอนที่ผ่านมา เด็กเกรดสิบสองที่เตรียมตัวอ่านหนังสือหนักหน่วงมากกว่าการอ่านหนังสือสอบอีกเท่าตัว และต้องอยู่ติวจนดึกดื่นเพื่อความรู้ที่เพียงพอต่อการเอ็นทรานซ์เข้ามหาวิทยาลัยที่ตนเฝ้ารอ ทริปไปเที่ยวทะเลหลังการสอบไฟนอลของเดวินจึงจำเป็นต้องยกเลิกกะทันหัน และเลื่อนไปหลังวันที่รู้ผลสอบว่าโซมินจะติดหรือไม่

และผลลัพธ์ก็คือ ปาร์ค โซมิน มีชื่ออยู่ในผลรายชื่อนักศึกษาที่สอบติดคณะมัณฑนศิลป์ ออกแบบเครื่องประดับ

โซมินชื่นชอบในการเรียนวิชาคิดคำนวณก็จริง แต่ก็แค่รักวิชาศิลปะมากกว่า และไม่รู้ว่าเพราะบังเอิญหรืออะไรที่พอคุณพ่ออย่างปาร์ค เอเชนรู้ก็โพลงปากออกมาว่าตนเปิดกิจการจิวเวอรี่อยู่มาพักใหญ่ๆ ซึ่งก็ไม่รู้ว่าคุณพ่อจะเปิดธุรกิจเยอะไปไหน แค่เป็นผู้มีอำนาจในแถบนั้นยังไม่พออีกหรือ แต่นั่นก็ถือว่าเป็นโชคดีที่ไป เพราะนอกจากคุณพ่อจะชักชวนให้ไปเป็นผู้บริหารแล้วยังทาบทามให้มาฝึกงานอยู่ที่นี่อีก ซึ่งแน่นอนว่าโซมินยังไม่รับปาก..

"แอ้ แอ้"

"ทำอะไรน่ะ!" กะว่าจะไปชงนมให้น้องตัวเล็กดื่มเพราะหลังจากตื่นนอนก็เล่นหยอกกันไปยกใหญ่แล้ว แต่หายไปนิดเดียวเดวินก็ทำน้องยูซองร้องงอแงอีกแล้ว เวลายูซองหิวน่ะน่ากลัวกว่าเดวินโมโหเป็นไหนๆ เสียงร้องไห้นี่จ้าระหวั่น แล้วถ้าไม่ใช่โซมินปลอบก็ไม่หยุดร้องด้วยนะ ยิ่งทำให้คนตัวโตอยากจะแกล้งเข้าไปใหญ่เพราะหาว่ายูซองมาแย่งความสนใจของโซมินไปจากเขา

อืม..คราวที่แล้วก็ว่าน้องบอนซอง

แต่ดูเหมือนคราวนี้จะร่วมมือร่วมใจกันเป็นอย่างดี ก็ดูนั่งหลังตรงกอดอกทำหน้ายักษ์ใส่เขาอยู่โซฟานี่ไง ไม่รู้ไปรักกันสามัคคีกันตอนไหนถึงได้เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยตอนที่เขาสนใจน้องยูซองขนาดนี้...

"หม่าม้าสนใจแต่ยูซอง"

"น้องหิวนม บอนซองไม่สงสารน้องเหรอครับ"

"ก็ให้ปะป๊าชงให้ก็ได้นี่ครับ"

"ก็ถ้าปะป๊าของน้องชงเป็นหม่าม้าก็จะปล่อยให้มาชงเองตั้งนานแล้วครับ"

ถ้าเดวินชงนมเป็นก็เรียกมาช่วยตั้งนานแล้ว ไม่ปล่อยให้นั่งทำหน้ายักษ์กอดอกฉับอยู่ตรงนั้นหรอก

"หม่าม้าไม่สนใจปะป๊าหรอก" แหนะ! นี่ก็ขี้น้อยใจจังเลย

"ถ้ายังไม่อยากโดนเมินทั้งสองคนก็มาช่วยเลี้ยงน้องเดี๋ยวนี้ครับ!"

เหตุผลที่ไม่เรียกแม่นมก็เพราะว่าเดวินขอให้แม่นมกลับบ้าน เพราะพรุ่งนี้พวกเขาจะไปทะเลกันแล้ว

 

ดูเหมือนว่าวันนี้เด็กๆ จะไม่ค่อยงอแงกันเสียเท่าไหร่ บอนซองถูกปลุกให้ลุกไปทำกิจกรรมส่วนตัวในห้องน้ำแต่เช้า โดยปกติเจ้าตัวจะงอแงก่อนอยู่สักพักถึงจะลุกไปแต่วันนี้เหมือนจะเป็นวันที่เรียบง่าย เพราะหลังจากบอนซองทำกิจกรรมในห้องน้ำเสร็จ โซมินที่ชงนมรอเจ้าก้อนโมจิตื่นก็เดินเข้ามาที่เตียงที่มีเจ้าตัวเล็กนอนอยู่แต่แทนที่จะนอนหลับกลับกลายเป็นตื่นขึ้นมามองหน้าเขาตาแป๋วและการที่ตื่นขึ้นมาโดยไม่มีเสียงร้องสักแอะนั่นทำให้ผิดปกติของยูซองจนเกินไป... หรือวันนี้เป็นวันที่ดีถึงไม่ค่อยมีใครมางอแงกับเขาตั้งแต่เดวินยันยูซอง แต่ก็ดีแล้วเช้านี้ก็ถือเป็นเช้าที่ไม่ต้องวุ่นวายไปก็แล้วกัน

วันนี้เป็นที่พวกเขาสัญญากับบอนซองไว้ว่าจะพาไปทะเล และตอนนี้พวกเขากำลังเดินทางไปที่เกาะอินชอน โดยที่มีเดวินเป็นคนขับ น้องบอนซองนั่งอยู่เบาะด้านหลัง และเจ้าก้อนโมจิยูซองถูกอุ้มโดยโซมินที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับ เดวินมีบ้านพักอยู่ที่เกาะอินชอนพอดีเลยไม่ต้องหาที่พักให้วุ่นวาย ดีเสียอีกเพราะบ้านพักของเดวินคล้ายๆ กับเพนท์เฮ้าส์ อยู่ติดกับทะเล แต่ยังไงก็ต้องไปเห็นกับตาเสียก่อน เดวินบอกแค่ว่าต้องถูกใจโซมินมากแน่ๆ นั่นแหละเลยต้องไปดูให้เห็นกับตาก่อนถึงจะเชื่อว่าดีจริงอย่างที่เจ้าตัวเขาโม้ไว้

"ยูซองไม่งอแงเลยเหรอ" เดวินถามขึ้นเมื่อเห็นว่าก้อนโมจิที่มักจะงอแงตื่นขึ้นมาเล่นกับโซมินเวลาต้องขึ้นรถไปเที่ยวบ่อยๆ ตอนนี้นอนหลับปุ๋ยฝันดีอยู่ในอ้อมอกของคนตัวเล็กที่เขย่าวงแขนเบาๆ เป็นการกล่อม ส่วนบอนซองก็นอนราบไปกับเบาะรถด้านหลังเรียบร้อย นับได้ว่าวันนี้เด็กๆ สิ้นฤทธิ์ไปเลย แต่ไม่รับประกันวันพรุ่งนี้...

"วันนี้ทั้งสองคนเป็นเด็กดีไม่ดื้อครับ ตั้งแต่เช้าก็ไม่เห็นจะงอแงกันสักคน"

"คงไม่ต้องเหนื่อยนะวันนี้"

"ตอนเย็นคงจะงอแงกันยกใหญ่แน่ๆ เลย"

"เดี๋ยวพี่ช่วยเลี้ยงไง เราจะได้ไม่ต้องเหนื่อยคนเดียว" พูดจบก็ยกมือขึ้นมาโยกศรีษะเล็กเบาๆ

ทนนั่งรถมาประมาณสี่ชั่วโมงก็ถึงที่หมาย บ้านพักริมทะเลอย่างที่เดวินพูดเอาไว้ว่าสวยนักพอได้เข้ามาเก็บของเก็บอะไรให้เรียบร้อยก็ได้เวลาเดินชมสถานที่ ห้องนอนของพวกเขาเป็นห้องที่เห็นวิวทะเลได้ง่ายเพียงแค่เปิดม่านก็จะได้เห็นเกาะสวยๆ มีระเบียงเยื้องออกมานิดหน่อย ห้องนอนของเดวินที่เตรียมไว้ใหญ่กว่าห้องนอนที่คอนโดนิดหน่อย เพราะบ้านพักแห่งนี้มีเพียงสามห้องใหญ่ และแน่นอนว่าสองห้องที่เหลือถูกปล่อยให้ว่างไว้ เดวินไม่ยอมแน่ถ้าจะให้โซมินไปนอนห้องอื่นโดยที่ไม่มีเขา ไม่ใช่อะไรหรอก

เดวินก็แค่ติดโซมิน...

​     มื้อเย็นของวันนี้มีเชฟประจำบ้านนั่นคือโซมินที่ทำอาหารมื้อง่ายๆ ทานกันที่ห้องครัว วันนี้ถือเป็นการพักผ่อนเพราะเดินทางมาเหนื่อยๆ ก็ขอพักก่อนที่วันพรุ่งนี้ที่จะต้องพาลูกลิงออกไปเล่นน้ำ และพอบอกเหตุผลไปเจ้าลูกลิงก็ไม่งอแงสักนิดแถมพยักหน้าเข้าใจเดินไปรอที่โต๊ะทานข้าวอีกต่างหาก

"ไหนครับ ไก่ทอดของโปรดใครน้า"

"ของบอนซองครับ!"

"ถ้าเป็นของโปรดต้องทานเยอะๆ นะครับ พรุ่งนี้จะได้มีแรงไปเล่นน้ำ" โซมินลูบหัวของบอนซองเบา พร้อมกับหยิบไก่ทอดในจานให้

"ไก่ทอดก็ของโปรดพี่เหมือนกัน" เสียงที่ดังมาจากหัวโต๊ะ ทำให้โซมินต้องหันหน้าไปตามต้นตอของเสียง ให้ตายสิ ตั้งแต่คบกันมาเดวินเริ่มมีอาการน้อยใจบ่อยแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน อ๋อ! ตั้ังแต่มีเจ้าลูกลิงกับเจ้าก้อนโมจินี่เอง

"นี่ครับ ของโปรดพี่ ทานเยอะๆ นะครับจะได้มีแรงไปเล่นน้ำ"

"หม่าม้าบอกปะป๊าเหมือนเด็กเลย"

"ปะป๊าชอบทำตัวเป็นเด็กไงครับ"

"ปะป๊าไม่เด็กนะครับ แล้วมินก็รู้อยู่แล้วด้วยถึงพี่ไม่ทานก็มีแรง แรงถึงเช้าเลย"

เพี๊ยะ!!

"บอนซองนั่งอยู่" คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันบอกให้เดวินรู้ว่าเขาจริงจัง แต่คนโดนดุหามีแววกลัวไม่ กลับยกยิ้มอย่างชอบใจอยู่หัวโต๊ะมันน่าหยิกให้เนื้อเขียวจริงๆ

การทานมื้อเย็นเสร็จเรียบร้อยไปได้สักพักแล้ว ตอนนี้โซมินกำลังกล่อมก้อนโมจิที่ดูดนมมองเขาตาแป๋วอยู่บนเตียงขนาดคิงไซส์สิบสองฟุต ไม่ต้องแปลกใจว่าทำไมเตียงถึงได้กว้างขนาดนี้ทั้งๆ ที่ก่อนหน้าที่จะคบกับโซมินเดวินนอนอยู่คนเดียว ก็เพราะเดวินโทรไปสั่งเตียงใหญ่ก่อนพวกเขาจะมาที่ทะเลเพียงแค่สามวัน!! ก็บอกแล้วว่าคนแบบเดวินไม่ยอมให้โซมินและเด็กๆแยกห้องไปนอนกันเองแน่ๆ เลยเล่นใหญ่สั่งเตียงสิบสองฟุตมาตั้งไว้ในห้องนอน อืม..ยอมใจเขาเลย

และถ้าถามถึงเดวินและเจ้าบอนซอง นู้น! เล่นน้ำกันอยู่ในห้องน้ำมาได้สิบกว่านาทีแล้ว คิดว่าอีกสักพักก็คงออกมา เดวินคงไม่ยอมให้ลูกลิงป่วยแน่ๆ

แกร็ก

คิดไม่ผิดจริงๆ ทั้งพ่อลิงทั้งลูกลิงออกมาทั้งที่มีผ้าเช็ดตัวปกปิดช่วงล่างคนล่ะผื่น ทั้งๆ ที่ในห้องน้ำก็มีชุดคลุมอาบน้ำ แล้วทำไมไม่ใส่คลุมออกมากัน อีกคนก็โชว์กล้ามเนื้อหน้าท้องอีกคนก็โชว์พุงน้อยๆ อยู่นั่นแหละ แต่ก็เถียงไม่ได้ว่ามันก็เป็นภาพที่น่ารักดีเหมือนกัน

"ชุดคลุมก็มีทำไมไม่พาบอนซองใส่ออกมาล่ะครับ แอร์มันเย็นเดี๋ยวน้องไม่สบาย"

"ก็ปะป๊าบอกว่าถ้าออกมาแบบนี้หม่าม๊าจะแก้มแดงๆ" เอากับเขาสิ ไปปลูกฝังอะไรเนี่ย ยอมรับก็ได้ว่ารู้สึกร้อนผ่าวที่หน้ายอมรับก็ได้ว่ารู้สึกเขิน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

TO BE CONTINUE.

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว