facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 7 NC เบาๆ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 19.7k

ความคิดเห็น : 50

ปรับปรุงล่าสุด : 16 พ.ย. 2561 00:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 3,100
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 7 NC เบาๆ
แบบอักษร

หัวใจขายฝาก

บทที่ 7



จอมภพยังทำงานเสิร์ฟอาหารในช่วงค่ำ งานนี้ปาณัทไม่ได้สั่งห้ามเขาจึงยังทำงานตามปกติ ระหว่างนี้ชายหนุ่มเริ่มคิดหางานอื่นทำที่มีรายได้พอจะเก็บออมไปใช้หนี้ให้ปาณัท เขาลองคิดถึงความสามารถของตนว่าทำอะไรได้บ้างนอกจากหนุ่มไซด์ไลน์อย่างที่เคยทำ


กว่าจะกลับถึงบ้านของปาณัทก็ปาเข้าไปเกือบสี่ทุ่ม แต่วันนี้ยังไม่มีรถยนต์ของปาณัทจอดอยู่ จอมภพก้าวเข้าไปในบ้านเห็นแต่ปาริชาติที่นั่งทำงานในมุมโปรด


“อ้าว จอม กลับแล้วเหรอ”


“ครับ”


สาวใหญ่ทักทายน้ำเสียงเป็นกันเองจอมภพจึงตอบไปอย่างนอบน้อม ปาริชาติเป็นหญิงเก่ง ทำงานคล่องแคล่วและหัวสมัยใหม่ หล่อนไม่ได้มองเขาอย่างรังเกียจ


“มานั่งคุยกันก่อนสิ”


จอมภพรับคำ เขาก้าวมานั่งตรงข้ามกับปาริชาติ หล่อนเงยหน้ามองชายหนุ่มและเห็นแววกระดากในนัยน์ตาคมคู่นั้น


“ทำไมกลับบ้านเวลานี้ล่ะ ทำงานเหรอ”


รู้จากน้องชายมาบ้างว่าจอมภพต้องทำงานตั้งแต่เด็ก  จะว่าไปก็เป็นเด็กหนุ่มที่สู้ชีวิตมากหากเทียบกับคนอื่นในรุ่นเดียวกัน ปาริชาติชอบคนขยันทำงานอยู่แล้วจึงนึกชื่นชมในใจ


“ผมไปเสิร์ฟอาหารที่ร้าน...น่ะครับ”


“ร้านใหญ่นะนั่น ลูกค้าเยอะ คงเหนื่อยน่าดู ไปหาอะไรอุ่นๆชงดื่มเสียหน่อยสิ ไม่ต้องเกรงใจหรอก ถือว่าฉันเป็นญาติผู้ใหญ่คนหนึ่งก็แล้วกัน”


พยักพเยิดให้จอมภพเดินไปที่มุมกาต้มน้ำร้อนชงเครื่องดื่มมานั่งคุยกันต่อ ปาริชาติอยากจะรู้จักและสร้างความสนิทสนมกับสมาชิกใหม่ให้มากกว่านี้ เพราะหล่อนรู้สึกว่าจอมภพกับปาณัทมีเยื่อใยต่อกันไม่ใช่เพียงเรื่องบนเตียง


“เสี่ยเปายังไม่กลับหรือครับ”


“ยัง” ปาริชาติส่ายหน้า


“เห็นว่านัดคุยกับดีลเลอร์รายใหม่จะส่งสินค้าไปต่างประเทศ อย่างว่าแหละ นัดคุยก็คือเลี้ยงข้าวสังสรรค์กินเหล้าตามประสาพ่อค้า ก็คงกลับดึกหน่อย”


สีหน้าของจอมภพขรึมลงโดยที่เจ้าตัวก็ไม่รู้ เขาไม่เข้าใจว่าทำไมตนเองต้องกระวนกระวายใจเมื่อรู้ว่าปาณัทต้องไปดื่มกับคนอื่น สีหน้าของชายหนุ่มทำให้ปาริชาติแอบขำ


เฮ้อ...ไอ้เปานะไอ้เปา


สงสัยจะได้ตกร่องป่องชิ้นกับเจ้าหนุ่มหน้าตาดีคนนี้นี่เอง นี่คงไม่รู้ตัวว่าใบหน้าแสดงออกถึงความเป็นห่วงจนคนผ่านโลกมามากกว่าอย่างหล่อนมองเห็นได้ชัด


“เดี๋ยวก็กลับมาแล้ว ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกน่า เปามันไม่กลับดึกหรอก ถ้าดึกมันก็ไปค้างคอนโด แต่ตอนนี้มีจอมมาอยู่ด้วยคอนโดคงไม่ต้องไปแล้วมั้ง”


จอมภพสะดุ้ง น้ำเสียงรู้ทันของปาริชาติทำให้เข้าเก้อกระดาก


“ไหนๆก็มีโอกาสคุยกันแล้วนะจอม ถือว่าฉันเป็นผู้ใหญ่ของบ้าน เอาเป็นว่าฉันรู้ว่าเธอกับเปาน่ะมีความสัมพันธ์แบบไหน” ปาริชาติเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นจริงจังขึ้น


“ฉันขอยืนยันว่าน้องชายของฉันเป็นคนดีมาก ดีจนเกินไปด้วยซ้ำ ไอ้เปามันโลกสวยเหมือนเกิดมาจากทุ่งลาเวนเดอร์ โคตรใจอ่อน ขี้สงสารคน และไม่ว่าเธอทั้งสองจะอยู่ในฐานะอะไรกัน ฉันขออย่างเดียวว่าอย่าทำให้น้องชายของฉันเสียใจ เพราะไม่อย่างนั้นพี่น้องทั้งตระกูลคงไม่ปล่อยเธอไปแน่ๆฐานที่ทำให้น้องคนเล็กเจ็บช้ำ แต่ว่านะ ฉันมองออกว่าเธอจะไม่ทำแบบนั้นหรอก ใช่ไหมจอม”


จอมภพไม่ได้ตอบแต่สายตาคมที่สบตากับปาริชาติยืนยันได้ว่าหล่อนคิดถูก หญิงสาวลุกขึ้นฮัมเพลงเบาๆพลางเก็บอุปกรณ์ทำงานอย่างอารมณ์ดี


“ดึกแล้ว ไปนอนดีกว่า เธอก็ไปอาบน้ำพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวเปามันก็กลับมาแล้ว อ้อ...”


ปาริชาติหลิ่วตาล้อเลียนก่อนจะหอบข้าวของเดินกลับเข้าห้องตัวเอง


“อย่าทำร้ายร่างกายไอ้เปามันรุนแรงมากนะ ไม่ใช่อะไรหรอก เสียงเตียงมันลั่นโครมครามจนฉันจะตะกายข้างฝาอยู่แล้ว ฮ่าๆๆ”





กว่าจะกลับถึงบ้านก็เกือบเที่ยงคืน ปาณัทหน้าแดงก่ำเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ ความจริงเขาก็ดื่มไม่มากแต่เลือดลมในร่างกายมันสูบฉีดจนแดงแบบนี้ทุกครั้งที่ดื่มเหล้า


กำลังจะเปิดประตูห้องนอนตนเองแต่ใจกลับมองไปยังประตูห้องนอนอีกห้องที่อยู่ติดกัน อะไรบางอย่างที่รบกวนจิตใจสั่งให้เท้าของเขาก้าวไปที่ประตูนั้นและบิดลูกบิดเปิดแผ่วเบา คนข้างในไม่ได้ล็อกประตูเขาจริงค่อยๆเดินไปที่เตียงเล็กตั้งชิดผนังห้องฝั่งหนึ่ง ภายใต้ความมืดสลัวที่มีแสงไฟจากนอกห้องลอดผ่าน เขามองเห็นจอมภพนอนหลับสนิท


ปาณัทอมยิ้ม ตอนที่หลับอยู่แบบนี้ก็ดูไม่ดื้อและน่ารักอยู่หรอก ไม่เหมือนเวลาทำหน้าขึงขังหยิ่งในศักดิ์ศรี เห็นแล้วอดไม่ได้ที่จะนั่งลงตรงขอบเตียงแล้วนั่งมองจอมภพอยู่ในความมืดพักใหญ่ ยิ่งมองหัวใจของเขาก็ยิ่งเต้นรัว


ช่างไม่ปลอดภัยกับหัวใจเสียเลย เสน่ห์ของบุรุษวัยรุ่นคุกรุ่นชวนให้หลงใหล มือเรียวเผลอไผลยกขึ้นแตะไล้สัมผัสปลายคางสากก่อนจะดึงมือตนเองกลับพร้อมกับห้ามใจตนเองไม่ใช่ลุ่มหลงไปมากกว่านี้ ร่างเพรียวตัดใจขยับจะลุกเดินกลับแต่ต้องชะงักเพราะเอวถูกรวบไว้ด้วยท่อนแขนแข็งแรง


“กลับมาแล้วหรือครับ”


“จอม ไม่ได้หลับเหรอ”


ปาณัทหันกลับก้มหน้ามอง จึงเห็นว่าจอมภพเองก็มองเขาด้วยสายตาแปลกๆ


“ตื่นตั้งแต่เสี่ยเปิดประตูเข้ามาแล้วครับ”


ท่อนแขนนั้นออกแรงเบาๆก็ทำให้ปาณัทล้มตัวลงบนเตียงเล็กแล้วถูกเจ้าของท่อนแขนโอบกอดไว้ จอมภพเกยคางไว้บนกระหม่อมของปาณัท


“คุณดื่มเหล้า ดื่มเยอะหรือเปล่า”


“เปล่านะ ไม่กี่แก้วเอง”


ปาณัทตอบเสียงอู้อี้ เขาซุกหน้าอยู่กับบ่ากว้างให้รองรับไว้ การได้นอนนิ่งๆให้จอมภพกอดก็ดีเหมือนกัน จอมภพเงียบไปจนนึกว่าหลับไปแล้วจนกระทั่งเขาเอ่ยปากขึ้นมาอีกครั้ง


“นอกจากที่เสี่ยเล่าว่าแอบชอบพ่อของผมแล้ว มันมีอะไรมากกว่านั้นไหมครับ”


นี่คงเป็นสิ่งที่รบกวนจิตใจของจอมภพมาตลอดสินะ ปาณัทยอมเปิดเผยความจริงกับเขาในวันนี้เพื่อจะได้ไม่มีอะไรค้างคาใจกันอีกต่อไป


“ไม่มี เคยยั่วแล้วแต่พ่อของจอมไม่เอา”


พูดคล้ายติดตลก เวลามันผ่านไปนานเกินจนไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดอะไรอีกแล้ว


“แต่ถ้าอาจารย์ทำอะไรผมในวันนั้น ผมก็คงไม่ยินดีหรอก อารมณ์หวั่นไหวชั่ววูบจะสร้างตราบาปให้ผมจนวันตาย ที่ไปมีความสัมพันธ์กับคนมีครอบครัวแล้ว ถ้าภรรยาอาจารย์รู้ ถ้าคนอื่นรู้ ผมคงเสียใจและอับอายมาก แต่ดีที่อาจารย์รักครอบครัวเกินกว่าจะหลงไปกับความหวั่นไหวของเด็กวัยรุ่นคนหนึ่งและไม่สร้างความผิดบาปให้กับเราทั้งคู่”


“แต่ครอบครัวของผมก็พังในที่สุด เพียงแต่ไม่ใช่จากเสี่ย มันเกิดจากแม่ที่ไม่รู้จักพอกับพ่อที่ติดบ่วงรักจนไม่มีสติ”


เหมือนกำแพงที่ก่อขึ้นมากั้นกลางระหว่างกันถูกทำลายลง จอมภพคิดถูกแล้วที่เอ่ยปากถาม เขาไม่ชอบความคลุมเครือ เขาเชื่อว่าที่ปาณัทพูดมาคือเรื่องจริง อ้อมกอดที่โอบล้อมร่างโปร่งนุ่มจึงยิ่งกระชับมากขึ้น


“จอมควรจะเลิกคิดเรื่องพ่อกับแม่ บางทีผู้ใหญ่ก็มีเหตุผลที่อยู่กันไม่ได้จึงต้องแยกทาง มันไม่ใช่ความผิดของใคร”


ปาณัทสวมกอดตอบ มือเรียวลูบไล้แผ่นหลังกว้างของจอมภพราวกับจะปลอบประโลมเด็กขาดความอบอุ่น ตอนนี้จอมภพเชื่อคำพูดของปาริชาติแล้วว่าปาณัทเติบโตมาจากทุ่งลาเวนเดอร์ แต่นั่นก็ทำให้เขาสบายใจยามได้ใกล้ชิด


“เมื่อกี้เสี่ยบอกว่าเสี่ยยั่วพ่อแล้วพ่อไม่เอา อยากรู้จังว่ายั่วยังไง”


ได้ยินเสียงสบถเบาๆจากร่างที่เขากอดอยู่ จอมภพคลายอ้อมกอดให้หลวมเพื่อจะได้มองใบหน้าแดงเพราะเหล้าชัดๆ เสี่ยปาณัทหลังสังสรรค์เรื่องงานเสื้อผ้าไม่เป็นระเบียบนัก ผมที่จัดทรงตอนเช้ารุ่ยร่ายล้อมกรอบหน้า ดวงตาแดงระเรื่อฉ่ำหวานจนแทบไม่ต้องทำอะไรจอมภพก็เกิดความต้องการแล้ว


“ไม่รู้สิ จำไม่ได้”


ปาณัทขัดเขินกับดวงตาพราวที่กระจ่างชัดแม้ในความมืด ลมหายใจร้อนผ่าวของจอมภพเป่ารดข้างแก้มทำให้เขารู้ว่าชายหนุ่มรู้สึกเช่นไร เขาโทษที่ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่ทำให้ความกล้ามีมากขึ้นกว่าปกติ ปาณัทวางมือลงไปบนบ่ากว้างก่อนจะลูบไล้วนไปมา


“ก็มอง มองแค่นี้”


ดวงตาเรียวหวานช้อนมอง เป็นประกายวาบหวามเย้ายวนจนจอมภพทนไม่ไหว เขากดจูบที่เรียวปากอิ่มสอดลิ้นคลุกเคล้า รสเหล้าที่เหลือยิ่งปลุกไฟร้อนจนลามไปทั้งเตียง


ปาณัทไม่รู้ว่าใช้เวลานานกี่วินาที แต่รู้สึกตัวอีกทีเสื้อผ้าของเขาก็ถูกโยนลงพื้นก่อนที่จอมภพจะทาบทับด้วยเนื้อตัวเปล่าเปลือยเช่นกัน ริมฝีปากของชายหนุ่มคล้ายประกายไฟยามนาบลงมาบนเนื้อตัวจนปาณัทผวาไปทั่วกาย


“จอม จอม ผมยังไม่ได้อาบน้ำ ไม่เหม็นเหรอ”


“ไม่นี่ครับ ดมแล้วก็ยังหอมอยู่”


เขาทำเช่นที่พูดจริงๆ จอมภพดอมดมโลมเลียจนหนำใจ แขนยาวคว้าหลอดเจลใสและถุงยางที่มีพร้อมอยู่แล้วมาจัดการตระเตรียม และเมื่อปาณัทพร้อมเขาก็ดันกายเข้าไปในช่องทางที่รอรับ


“โอย เสี่ยทำให้ผมแทบคลั่งได้ทุกครั้ง”


เขาพึมพำเสียงกระเส่า ร่างกายของปาณัทมันพอเหมาะพอควร ไม่คับแน่นจนบีบรัด เสียดสีด้านในร้อนระอุครอบงำชวนให้อยากระเบิดพายุอารมณ์ตลอดเวลา


“จอมจะทำผมทุกคืนแบบนี้ จะรีบเก็บเงินเหรอ อึก จอม ดีครับ”


ปาณัทเอ่ยเย้าพร้อมกับเงยหน้าส่งเสียงหวาน จอมภพหัวเราะเบาๆขณะที่ยังขยับเขยื้อนไม่หยุด


“วันนี้ผมทำให้ฟรีครับเสี่ย เดี๋ยวเสี่ยจะไม่มีเงินไปลงทุนกับผลิตภัณฑ์ใหม่”


จอมภพอารมณ์ดีกว่าทุกครั้ง อาจเป็นเพราะเขาเปิดใจข้ามพ้นจากกำแพงมาแล้ว เหลือเพียงพันธะสัญญาขายฝากบ้าน เขาจะรีบหาเงินมาใช้คืนปาณัท หากเมื่อไหร่ที่พ้นจากภาระนั้น หัวใจของเขาจะได้เปิดรับปาณัทอย่างเต็มความภาคภูมิ


เขาซุกกายหาความหวาน กลิ่นเหงื่อจางๆจากร่างของปาณัทยิ่งเร้าอารมณ์และปลุกไฟให้ลุกโชน สะโพกหนั่นแน่นขยับรับได้ทุกท่วงท่าบนเตียงเล็กแคบ จอมภพโอบอุ้มร่างโปร่งลงมาบนพื้นห้อง พลางมองด้วยสายตาวับวาว


“เดี๋ยวเสี่ยจะตกเตียงหลังหัก ลงมาทำต่อบนพื้นห้องเลยก็แล้วกัน”


ปาณัทไม่ปฏิเสธ ในยามนี้ไม่ว่าจอมภพจะลากไปไหนเขาก็ยอมแล้วทั้งนั้น ท่อนขาเรียวตั้งฉากชันขาเมื่อรู้ตัวว่าสวรรค์บนดินอยู่ตรงหน้า


“จอม อา ช่วยผมหน่อย ใกล้แล้วครับ”


จอมภพกระแทกหนัก ไม่นานปาณัทก็หอบตัวโยนเมื่อผ่านไปพานพบความสุขสม เขารีบพาตนเองกระโจนตามไปด้วยก่อนที่จะนอนกอดก่ายกันอย่างหมดแรง






จอมภพมามหาวิทยาลัยในตอนเช้า เขาเดินผ่านสนามบาสเก็ตบอลที่วันนี้มีผู้คนจำนวนมากพร้อมอุปกรณ์มากมาย


“มีอะไรกันวะ”


มองเห็นเพื่อนคนหนึ่งที่ยืนมองอยู่ข้างสนามจอมภพจึงเข้าไปถาม


“เขามาถ่ายโฆษณากันว่ะ สาวๆมาดูกันตรึม ได้ข่าวว่าคนแสดงหล่อกับหล่อ”


คิ้วเข้มยกสูงด้วยความสงสัย


“ยังไงวะ หล่อกับหล่อ”


“ก็คนแสดงมันผู้ชายกับผู้ชายไง เห็นเขาว่าตอนนี้พวกกระแสวายกำลังมาแรง แต่ไอ้วายนี่อะไรวะ วายป่วงหรือเปล่า”


เสียงพูดคุยของไทยมุงเงียบลงเมื่อได้ยินเสียงโวยวายของผู้ชายคนหนึ่งดังลั่นสนามบาสเก็ตบอล


“อะไรวะ นัดไม่เป็นนัด นัดแล้วเบี้ยว ไอ้ห่า คนทำงานเสียหายหมด คิดจะอยู่ในวงการต่อไปไหมเนี่ย ถือว่าตัวเองมีแฟนคลับเยอะหรือไง”


ผู้ชายท่าทางใหญ่ที่สุดในกองถ่ายโฆษณาหันรีหันขวาง


“อยากเบี้ยวงาน กูก็ไม่เอามันก็ได้ น้องๆ ไอ้น้องคนนั้น เออ ที่หัวเกรียนๆนั่นแหละ”


เขาชี้มือและกวักเรียกจอมภพให้เดินไปหา


“หน้าตาดี รูปร่างดีนะเรา สนใจถ่ายโฆษณาไหม ขอกันง่ายๆแบบนี้แหละ ถ่ายวันเดียวจบค่าจ้างสามหมื่น ถ้าสนพี่จะโทรไปหาเจ้าของสินค้าเอง”


“ผมหรือครับ ได้หรือพี่”


“ได้สิวะ หล่อลากขนาดน้อง พี่ทำให้เกิดได้ไม่ยาก โฆษณาตัวเดียวดังระเบิด เผื่อจะได้เข้าวงการบันเทิงเต็มตัว งานดีเงินดีนะโว้ย สนหรือเปล่า”


คำว่างานดี เงินดีทำให้จอมภพหูผึ่ง เขาคิดหางานที่ไม่ใช่งานไซด์ไลน์ได้แล้ว


“ตกลงครับพี่ ผมจะแสดงโฆษณาให้พี่เอง”


** **

TBC

งานดีขนาดนี้ คอมเมนท์ให้บ้างน้าเตงงง

อย่าลืมกดไลก์ กดดาวนะคะ 


ความคิดเห็น