เมื่อเธอ ดาด้า มีโอกาส​ได้มีชีวิตอีกครั้งแล้วทำไมเธอจะต้องทนแต่งงานตามคำสั่งบิดา และเขา อุนางิ ยูยะชายหนุ่มที่อยู่ๆ ครอบครัวก็ล้มละลายที่ชีวิตก็วุ่นวาย​พออยู่แล้ว กลับต้องมาเจอสาวจอมยั่วที่จ้องจะจับเขารีดน้ำเชื้อตลอดทั้งวัน ...Shadow Black...

ตอนที่ 16/1 รักมักไม่มีเหตุผล NC30++

ชื่อตอน : ตอนที่ 16/1 รักมักไม่มีเหตุผล NC30++

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.6k

ความคิดเห็น : 28

ปรับปรุงล่าสุด : 15 พ.ย. 2561 00:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 16/1 รักมักไม่มีเหตุผล NC30++
แบบอักษร

"ไม่นะ กรี๊ด!!!"

เป็นครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้ที่วราลีตกใจหัวใจแทบหยุดเต้นเมื่อ ยูยะใช้มือแกร่งโอบอุ้มก้นงามยกจนลอยขึ้น ขาเรียวต้องรีบเกี่ยวกระหวัดเอวสอบยกแขนโอบรอบลำคอแกร่งเมื่อกลัวร่วงหล่น

"อ๊ะ อ๊ะ พี่ยะด้าจะตายแล้ว อ๊า!!~"

"ไม่ใช่วันนี้ที่รัก ห้ามตายเพราะพี่ยังไม่พอ โอ้ว!! เสียว xxx "

ยูยะบอกด้วยรอยยิ้มแสนร้ายกาจหลุดเสียงครางเมื่อไม่ได้ถอดถอนท่อนเนื้อออกจากร่องงาม ทำให้ทุกย่างก้าวไม่ต่างอะไรกับกำลังกระแทกเนินเนื้ออวบ

 ผิดกับวราลีที่อยากจะร้องไห้ให้น้ำตาเป็นสายเลือดไม่ใช่เพราะรังเกียจสัมผัสจากร่างใหญ่ แต่เพราะกลัวเหลือเกินว่าจะเสียวจนตายคาที่กับคำว่า 'พี่ยังไม่พอ' แล้วเท่าไหร่กี่รอบกี่น้ำถึงพอกันล่ะ 

เพราะปกติไม่โดนวางยายูยะก็ร่วมรักเธอนานหลายชั่วโมง แล้วนี่กินยาปลุกเซ็กส์ไปหมดขวด!! ไม่เอาเธอข้ามวันข้ามคืนเลยรึไง 

ร่างงามถูกวางลงบนเตียงไม่เบานักจนทำให้ตัวตนใหญ่หลุดออก น้ำเชื้อสีขาวที่เคยถูกปลดปล่อยไหลออกมาจากรูสวาทเล็กให้ได้เห็นจนยูยะอมยิ้มอิ่มเอิบในดวงใจ

เมื่อมันเป็นดั่งหลักฐานชิ้นสำคัญว่าผู้หญิงคนนี้เป็นของเขา วราลีไม่รอช้าถือโอกาสนี้ดีดตัวลุกขึ้นนั่งอยากจะกระโดดวิ่งแต่ก็แทบไม่เหลือเรี่ยวแรงทำได้แต่เขยิบหนีจนแนบชิดหัวเตียง

"พี่ยะด้าง่วง"

"งั้นก็นอนสิ"

หมับ!!

"ว้าย!! พี่ยะ" 

วราลีร้องเรียกสามีเสียงดังเมื่อมือใหญ่จับข้อเท้าเธอดึงอย่างแรงลากร่างงามมานอนกลางเตียงอย่างง่ายดายได้ราวเธอเบาเหมือนปุยนุ่น 

ดวงตาสวยมองร่างใหญ่ที่ขึ้นทาบทับอย่างราชสีห์ตะครุบเหยื่อ จับขาเธอถ่างออกจนอ้าซ่าด้วยความตกใจมองดูหัวเห็ดบานเบ่งสีชมพูสดที่ถูขึ้นลงกับกลีบดอกไม้งามที่เปียกฉ่ำไปด้วยน้ำหวานจนมันเลื่อมอีกครั้งจนรู้สึกวาบไหว กลืนน้ำลายลงคอเมื่อรับรู้ว่าบทรักแสนป่าเถื่อนรุนแรงกำลังจะเริ่มขึ้นอย่างหนีไม่ได้

"ถ้าคิดว่าหลับได้ก็ลองดู"

สวบ!!

"อ๊า!!" 

ใบหน้าหวานเชิดขึ้นเอวสวยเด้งลอยเหนือที่นอนนุ่มเมื่อท่อนเนื้อร้อนแข็งดังเหล็กกล้าแทรกเข้ามาในร่องงามของเธออีกครั้งด้วยความรุนแรงในคราเดียวมิดลำแต่ด้วยผ่านบทรักมาแล้วก่อนหน้านี้ยังมีน้ำเชื้อของหญิงสาวและชายหนุ่มหล่อลื่นทำให้ไม่ได้เจ็บจนกรีดร้อง

"เสียวของเมียพี่แน่นรัด xxx เสียวเหลือเกิน ซี้ด!!" 

ยูยะบอกก้มลงซุกไซ้กับซอกคอขาว ลิ้นสากลากไปตามเส้นชีพจรสลับกับดูดดึงขบเม้มตีตรารักจนเป็นรอยแดงแทบทั้งเรือนร่างของคนตัวเล็ก 

ทั้งที่ท่อนล่างก็ยังคงตอกอัดตะบี้ตะบันใส่ร่องงามไม่ยั้งจนเวลาล่วงเลยนานเท่าไหร่ไม่รู้ 

วราลีรับรู้แค่ว่าเธอรู้สึกเปียกแฉะไปหมดโดยเฉพาะตรงใจกลางสาว 

ที่นอนใหญ่ที่คิดว่าคงซักไม่ได้นอกจากเผาทิ้งเมื่อเปื้อนไปด้วยน้ำรักของเธอและสามี ผิวขาวเต็มไปด้วยรอยรักแทบทุกตารางนิ้ว เนื้อตัวปวดเมื่อยจนแทบแหลก กระดูกเหมือนจะหักไปแล้วไม่ต่ำกว่าสองท่อนในความคิดของวราลีเพราะมันร้าวระบมไปหมด

"อืม!!~ พี่รักด้า"

"แฮ่ก!! ด้าก็รัก รักพี่ยะมากๆ อ๊า!!~" 

วราลีหอบหายใจพูดเสียงพร่าส่งยิ้มหวานก่อนที่สติที่มีทั้งหมดจะหายไป แม้ตอนนี้แสงแดดจะแรงจ้าแค่ไหนก็ไม่มีผลต่อการนอนอีกต่อไป ยูยะค่อยๆ ถอดถอนตัวตนที่ปลดปล่อยน้ำเชื้อสีขาวครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้ออกจนเกิดเสียงดัง ป๊อก!! 

ทิ้งตัวลงนอนลงข้างภรรยาอย่างหมดเรี่ยวหมดแรงกอดร่างนิ่มก่อนจะหลับตามร่างบางไปติดๆ จนเวลาล่วงเลยเข้าถึงช่วงเย็นที่ต้องโดนนวลละอองมาปลุกเนื่องจากเจ้านายทั้งสองหายเข้าห้องตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงเย็นวันนี้ก็ยังไม่ออกมากินข้าวกินปลาจนเธอเป็นห่วง

"ฮัดเช้ย!!~ / ฮัดเช้ย!!~" 

เสียงจามของสองสามีภรรยาทำให้ของขวัญที่นั่งอยู่บนโซฟาตรงข้ามถึงกับสะดุ้งรีบหยิบกระดาษทิชชู่ส่งให้พี่สาวและพี่เขยที่ใช้ผ้าห่มผืนเดียวกันคลุมตั้งแต่ศีรษะโผล่แค่ใบหน้า

"ไปทำอะไรกันมาค่ะ ถึงไข้ขึ้นกันแบบนี้"

"อย่าให้พี่ต้องเล่ามันเจ็บปวด ฮัดเช้ย!!"   

วราลีบอกเหลือบตามองสามีที่นั่งดื่มนมสตรอว์เบอร์รี่เงียบๆ ทั้งที่เป็นไข้ไม่ต่างกันรีบหยิบกระดาษทิชชู่จากมือน้องสาวเช็ดน้ำหมูก

"ก็เล่นตากฝนจนเปียกทั้งสองคนแบบนั้นจะไม่สบายก็ไม่แปลกหรอกค่ะคุณขวัญ" 

นวลละอองที่ยืนข้างๆ บอกด้วยสีหน้าเป็นกังวลกับอาการของเจ้านายทั้งสองที่ใบหน้าแดงระเรื่อด้วยฤทธิ์ไข้แต่ก็ยังดื้อไม่ยอมไปโรงพยาบาล 

ทว่าประโยคคำพูดที่ได้ยินทำให้วราลีอยากจะตะโกนบอกเหลือเกินว่าเพราะนมอุ่นใส่ยาบำรุงสมองต่างหากสายฝนมันไม่ใช่ไม่มีผลอะไรเลย

"พี่ยะเราวางยาสลบป้านวลแล้วเอาไปปล่อยป่าดีไหม"

 เสียงติดแหบกระซิบเบาๆ เพื่อให้สามีได้ยินเพียงสองคน

"ยาสลบมันแพงไป ไม้หน้าสามดีกว่าหาได้ตามเขตก่อสร้างและมันฟรี"

"งกได้งกดีจริงจรี๊ง" 

วราลีเอื้อมมือไปหยิกแก้มสามีอย่างหมั้นเขี้ยวก่อนจะหันไปหาวิภาดาที่นั่งอมยิ้มเมื่อเห็นภาพแสนน่ารักในขณะที่เธอจะมีความรู้สึกแบบนี้รึเปล่าก็ไม่รู้เมื่อต้องแต่งงานกับผู้ชายที่ไม่เคยแม้กระทั่งเห็นหน้า และเอาจริงๆ เธอยังไม่รู้จักชื่อเลยด้วยซ้ำ!!

"พี่ขอโทษนะ คงไปเป็นเพื่อนขวัญลองชุดแต่งงานไม่ไหวแล้วล่ะ"

"ไม่เป็นไรค่ะ เรื่องแค่นี้เอง" 

วิภาดาบอกด้วยรอยยิ้มจางๆ เมื่อวันนี้เธอมีนัดถ่ายรูปและเลือกชุดแต่งงานทว่าบิดามารดาทั้งของเธอและวราลีมักจะต้องไปทำงาน เธอเลยชวนพี่สาวแต่ดูจากสภาพวิภาดาคงต้องฉายเดี่ยว

"หือ~ ขวัญจะแต่งงานหรอไม่เห็นจะเคยรู้เลย"

ยูยะวางกล่องนมสตรอว์เบอร์รี่บนโต๊ะถามด้วยสีหน้าสงสัยกับสิ่งที่ได้ยิน

"เหอะ!! ไม่แปลกที่จะไม่รู้เพราะถ้าเป็นเรื่องเหม่ยหลิงก็ว่าไปอย่าง พี่ยะคงรู้ลึกรู้ดีเนอะ"

"จบเถอะที่รัก"

"ถ้าด้าไม่จบจะทำไม" 

วราลีเชิดหน้าขึ้นอย่างท้าทายเมื่อไม่ว่ายังไงมันคงเป็นเรื่องที่เธอจำฝังใจไปจนวันตายกับอาชีพเสริมของสามีที่เกือบทำให้เธอเป็นนักฆ่า

"ก็ได้ ป้านวลผมขอนมอุ่นหนึ่งแก้วแล้วก็..." 

ยูยะเว้นระยะหันหน้ามองใบหน้าสวยที่ตอนนี้มีดวงตางามกำลังหวาดผวาอย่างเห็นได้ชัด

"ใส่ยาบำรุงสมองหนึ่งขวดไม่สิสองไปเลยเอามาให้คืนนี้นะครับ"

"ได้ค่ะคุณยูยะ ป้าเก็บขวดยาไว้อยู่คงหาซื้อได้"

"ดะ เดี๋ยวป้า" 

วราลีที่สมองกำลังฉายภาพเหตุการณ์ศึกสวาทที่ตอนนี้ต้องใช้ผ้าห่มคลุมไม่ใช่เพราะหนาวทว่าเพราะเนื้อตัวมีแต่รอยช้ำได้แต่อ้าปากพะงาบๆ พูดไม่ออกมองดูร่างนวลละอองที่เดินหายออกไป

"เป็นแม่นมที่ดีจริงๆ ขัดคำสั่งบ้างก็ได้นะป้า"

"ป้าเขามีความรับผิดชอบนะค่ะ"

วิภาดาบอกยิ้มๆ 

"งั้นขวัญขอตัวก่อนนะคะ พี่ด้ากับพี่ยูยะพักผ่อนให้มากนะ" 

ร่างเล็กลุกขึ้นส่งยิ้มให้พี่สาวและพี่เขยเดินออกไป ขาเรียวเดินช้าๆ ก่อนจะหยุดนิ่ง

"เงียบเกินไปจนน่ากลัว" 

วิภาดาพูดขึ้นแววตาสวยหม่นแสงลงก่อนจะพุ่งตรงไปในครัวเมื่อเธอต้องการเช็กอะไรบางอย่างให้มั่นใจ

"อ้าว!! ไหนคุณขวัญบอกจะไปลองชุดแต่งงานไงคะ รีบไปเถอะเดี๋ยวจะค่ำซะก่อนมันอันตราย" 

นวลละอองที่เห็นร่างของเจ้านายอีกคนถามขึ้นทว่าวิภาดากลับจ้องไปยังแก้วน้ำชาสองแก้วในมือนวลละอองอย่างสนองสนใจ  และเหมือนแม่นมจะมองออกเมื่อสายตานั้นมองจนแทบจะไม่วางตา

"ยาลดไข้ค่ะ วางเอาไว้มีโน๊ตบอกด้วยว่าแก้วสีชมพูของคุณด้าสีฟ้าของคุณยูยะ"

"ป้านวลขวัญขอเอาไปให้พี่ด้ากับพี่ยูยะเองค่ะ"

"เอิ่ม~" นวลละอองมีสีหน้าลังเลก่อนจะพยักหน้าส่งแก้วน้ำชาที่ใส่ยาสีน้ำตาลอ่อนๆ ทั้งสองให้มือเรียว

"งั้นป้าไปหาซื้อยาให้คุณยูยะก่อนนะคะ" 

วิภาดาพยักหน้าก้มลงมองยาในถ้วยน้ำชาสุดหรูทั้งสองก่อนจะถอนหายใจเหลือบมองโน๊ตในกระดาษสี่เหลี่ยมเล็กๆ ที่เขียนว่า 'ฝากเอายาลดไข้ให้ด้าลูกสาวที่รักและยูตะลูกเขยของฉันด้วยถ้วยสีชมพูของด้าลูกฉันห้ามให้ผิด'

ขาเรียวเดินถือถ้วยน้ำชาทั้งสองก่อนจะหยุดนิ่งที่หน้าบ้านเทน้ำสีน้ำตาลอ่อนจากแก้วสีชมพูลงไปในกระถางต้นไม้

จ้องมองยาที่ค่อยๆ เกิดฟองฟูราวกับน้ำยาขัดห้องน้ำที่ราดลงบนกระเบื้องด้วยแววตาเรียบนิ่งเย็นชาก่อนจะฉายชัดความเจ็บปวด

"ขอโทษนะที่แกต้องมาตายต้นไม้น้อย"   เสียงหวานพูดขึ้นมองใบไม้ที่โดนราดจากใบสีเขียวขจีเปลี่ยนเป็นสีส้มอ่อนๆ

แก้วน้ำชาทั้งสองถูกโยนทิ้งใส่ถังขยะอย่างไม่ใยดีขาเรียวก้าวไปยังรถเก๋งสีน้ำเงินก่อนจะหยุดนิ่ง ดวงตาสวยหันกลับไปมองยังหน้าต่างบานใหญ่ชั้นบนของคฤหาสน์ที่ปรากฏร่างของหญิงสาวที่จ้องมองมายังเธอที่ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคงจะโกรธมากจนอยากจะฆ่าวิภาดาทิ้งเพิ่มอีกคนก็เป็นได้ 

น้ำตาสีใสเริ่มคลอเมื่อผู้หญิงคนนั้นคือหนึ่งในสมาชิกของครอบครัวเป็นคนที่เธอรักและเคารพไม่ต่างจากวราลี

"ขวัญคงทนอยู่เฉยๆ ไม่ได้อีกแล้ว"

ผมไม่ถนัดสายมีนางร้ายดูได้จากเรื่องอีคอนออกมาไม่นานก็โดนพระเอกฆ่าตาย!! 555 

ดังนั้นเรื่องนี้ก็ไม่มีนางร้ายมีแค่ตัวร้าย แบบร้ายไปเล๊ย!!

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว